เงาจันทราเหนือเหมันต์

เงาจันทราเหนือเหมันต์

last update最終更新日 : 2025-08-08
作家:  Bosskerr連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
24チャプター
645ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

พระเอกเก่ง

บุคคลที่หนึ่ง

กำลังภายใน

มาเฟีย

กล้าหาญ

จักรพรรดิ/ฮ่องเต้

คู่ปรับ

ใต้เงาจันทร์ที่ส่องผ่านในฤดูเหมันต์ ใจคนอบอุ่นเพียงใด ก็ยังถูกลมเย็นแห่งโชคชะตาแช่แข็งเอาไว้…

もっと見る

第1話

บทที่ 1 จันทร์สาดแสงกลางหิมะแรก

鷹山翔一に囚われてから4年目、彼には婚約者がいた。

噂によると、栄光グループのお嬢さま、佐藤紗江子は、知的で優雅な女性で、翔一とはまさに美男美女のカップルだといった。

二人は半年以上交際し、すでに結婚の話も出ているらしい。

この数年、翔一の周りに現れる女性は次々と入れ替わった。

だが、彼が誰かに本気になったことはない。友人が電話で言った。「今回は本気みたいだな。相手は美人で、翔一のビジネスにも大きく貢献しているらしいよ」

噂には聞いていたが、紗江子に初めて会ったのは翔一の会社だった。

その朝、私は病院で再診を受けた。主治医である大学時代の先輩から「病状の進行はかなり早い。あと3ヶ月もすれば、全てのことを忘れてしまうかもしれない」と告げられた。

「本当に翔一に言わないのか?今伝えれば、もしかしたら戻ってくるかもしれないぞ」てきた。

私はしばらく考えたが、やはりやめた。

心変わりした人に、自分の傷を見せる必要はなかった。それでも、翔一に会って、協力してもらいたいことがある。

この病気では死ぬことはない。海外にはこのような症状を対象にした療養所がある。しかし、その費用は非常に高額だ。

両親は早くに亡くなり、身寄りもいない私は、自分のことを翔一に任せるしかなかった。

事前に翔一の秘書にアポを取らずに会社を訪れたところ、紗江子もそこにいた。

私たちは会議室の端にそれぞれ座っていた。彼女の周りには何人もの社員が囲んでおり、みんな「奥様」と呼び、彼女を笑顔にしていた。

「彼女は誰?」と紗江子が尋ねた。

他の同僚は軽蔑の目で私を見ながら「高橋美咲だよ」と答えた。

翔一のそばにいた人たちは、皆私のことを知っている。

紗江子は探るような目で私を一瞥し、自然な笑みを浮かべて「あなたが高橋さんね」と声をかけた。

私は彼女を見つめて、何も言わなかった。黙認したようなものだ。

「想像してたのと全然違うわね」

彼女の声は小さく、優しいトーンだった。「皆、翔一が心に抱いている伝説の『手の届かない憧れるだけの存在』だって言うけど、今本人を見た限り、彼が若い頃のセンスはそんなに良くなかったみたいね」

同僚が小声で笑いながら、媚びるように言った。「彼女なんか、佐藤さんには到底敵わないのよ」

「佐藤さんは知らないでしょ。会社での美咲の地位なんて、通りすがりの犬にも蹴られそうなもんだ」

彼らが言っていることは全て事実なので、私は何も感じなかった。怒る理由もない。

誰もが想像しないだろう。外では、翔一が長年心に抱き続けている女だと言われている私が、実際には路傍の犬以下の扱いを受けていることを。

私が黙っているのを見て、紗江子は拳を柔らかい布に当てたような虚しさを感じたのか、私を一瞥してから声を上げて続けた。「聞いたところによると、あんたは翔一が大変な時に離れたそうじゃない?それが今になってまた現れるなんてね」

「男を惹きつけるために、引いたり押したりするのは確かに効果的だけど、翔一は普通の男じゃないわよ」

「お金が目当てなら、私が助けてあげてもいいわ。でも、あんたの条件じゃあ、大した額は手に入らないわね」

紗江子は前髪をかき上げ、眉間にあるほくろを露わにした。そこで初めて、私と少し似ていることに気づいた。ただ、私のほくろは6年前に除去したものだ。

私が依然として黙っているのを見て、ついに我慢ができなくなり、水を入れに来た同僚に向かって問い詰めた。「あんた、受付としてどうなの?こんな無関係な人間をどうして簡単に入れたの?」

指示された女の同僚は困ったように私を一瞥し、申し訳なさそうに説明した。「でも、鷹山社長がそうおっしゃって......」

「そんなの関係ないわ。今すぐこの女を追い出して。もし拒むなら、あんたが辞めなさい」

この会社で唯一私に親切にしてくれたのはこの受付の彼女だけだったので、困らせたくなかった。「翔一に会ったらすぐに出ていくから、無理に追い出す必要はないわ」
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
24 チャプター
บทที่ 1 จันทร์สาดแสงกลางหิมะแรก
แสงจันทร์สีเงินนวลทาบทอไปทั่วผืนฟ้าเหนือวังเฉินหยวน หิมะแรกแห่งปีร่วงหล่นลงมาดังปุยนุ่นจากสวรรค์ แผ่คลุมยอดหลังคาพระตำหนักให้กลายเป็นม่านขาวสงัดราวอยู่ในแดนเซียนสายลมยามราตรีเย็นเยียบ แม้จะอยู่ในเดือนที่สองแห่งเหมันต์ แต่ไอเยือกกลับแรงราวคมมีดแทงผ่านผ้าคลุมเนื้อหนาท่ามกลางความเงียบงันแห่งค่ำคืนหนึ่ง เซิ่งอี้เหวิน องครักษ์ในชุดคลุมสีดำประจำราชองค์รักษ์ยืนเงียบอยู่บนยอดหลังคาเรือนฝ่ายใน นัยน์ตาคมของเขามองทอดไปยังทิศเหนือ สู่เขตตำหนักที่แม้จะอยู่ภายในวัง แต่กลับถูกทิ้งร้างไร้ผู้คนมายาวนานตำหนักเหมันต์“ลมคืนนี้พัดแรงนัก”เขาพึมพำกับตนเอง ก่อนจะกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น ทว่าดวงตากลับยังจ้องไปยังดงไม้สีขาวพราวหิมะเบื้องหน้า เมื่อครู่ ขณะลาดตระเวนบนกำแพงวัง อี้เหวินได้ยินบางสิ่งเสียงพิณ...เสียงเพลงลึกล้ำคล้ายมนตรา ขับขานมาเบา ๆ ดั่งสายลมพัดผ่านขุนเขา แม้เบาแต่ทว่าลึกสะท้านไปถึงทรวงอก ราวกับเคยได้ยินมาก่อน แต่เขาแน่ใจ เพลงนี้ไม่เคยมีในวัง ไม่มีในบันทึกของดนตรีหลวง และไม่มีในงานพิธีใดเขาตัดสินใจกระโจนลงจากหลังคา แฝงกายในเงาไม้ หยุดยืนอยู่เบื้องนอกแนวรั้วไม้เก่าคร่ำของสวนเหมยอวิ๋นเสียง
続きを読む
บทที่ 2 สตรีผู้ไม่มีเงา
รุ่งสางแห่งวันใหม่ เมืองตงหลิงยังจมอยู่ใต้ผืนหิมะหนาแน่น บรรยากาศอึมครึมปกคลุมทั่วพระราชวังเฉินหยวน เงาจันทร์ลับฟ้าไปแล้ว หากแต่ในใจของเซิ่งอี้เหวินยังมิอาจลืมภาพของหญิงสาวใต้ต้นเหมย นางผู้ไร้เงาเขายืนอยู่หน้ากระจกทองเหลืองในห้องพักองครักษ์ กำลังสวมชุดเกราะพิธีการประจำวัน ขณะมือจัดชายเสื้อคลุมอย่างเงียบเชียบ ภาพสะท้อนกลับเผยให้เห็นแววตาของชายหนุ่มผู้กำลังไหวหวั่น“นางคือคนในตำนาน หรือเป็นเพียงคำสาป?” เขาพึมพำ พลันเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง“ท่านอี้เหวิน รัชทายาทมีพระบัญชาให้เข้าเฝ้าด่วน ที่ศาลาวิถีหยก” เสียงองครักษ์ผู้น้อยเอ่ยจากภายนอกอี้เหวินขานรับ ก่อนเร่งก้าวออกจากเรือนพัก เขาใช้เวลาไม่นานก็เดินเข้าสู่ศาลาวิถีหยก ที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตกลางวังกับพระตำหนักรัชทายาทศาลาหยกนั้นสร้างขึ้นจากหยกเขียวธรรมชาติทั้งหลัง พื้นหินถูกปัดหิมะออกจนสะอาดเงาวับ เบื้องหน้าศาลา รัชทายาทหลงเยี่ยน ประทับบนบัลลังก์หยกตัวรอง ทรงอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม ท่วงท่าองอาจ สายตาดุดัน“เซิ่งอี้เหวิน” เสียงดังขึ้น พร้อมสายตาที่จับจ้องมาทางเขา“เมื่อคืนมีเรื่องใดหรือไม่?”อี้เหวินทรุดตัวคำนับอย่างงดงาม“ทูลองค์รัชทายา
続きを読む
บทที่ 3 ความลับใต้ตำหนักต้องห้าม
รุ่งเช้าวันถัดมา แสงแดดฤดูเหมันต์ทาบลงบนกระเบื้องหลังคาพระตำหนัก ทว่าไม่อาจขับไล่ไอเย็นจากหิมะที่ยังจับแน่นพื้นดิน เมืองตงหลิงยังคงเงียบงันภายใต้ท้องฟ้าสีขาวหม่นเซิ่งอี้เหวินยืนอยู่หน้าประตูตำหนักเหมันต์อีกครั้ง เขากลับมาในยามเช้า ไม่ใช่เพราะอยากย้อนพบเงาหญิงใต้จันทร์ แต่เพราะเขาต้องการสืบหาความจริงที่ซ่อนอยู่ ณ สถานที่ต้องห้ามแห่งนี้กล่องบันทึกเก่าในหอคัมภีร์... เสียงพิณจากอดีต... ภาพในนิมิตที่สอดคล้องกับความจริง... ทุกอย่างบอกเขาเพียงสิ่งเดียวคือ “อดีตยังไม่ตาย”เขาดันบานประตูไม้ให้เปิดออกอีกครั้ง เสียงครืดของบานพับยังดังกังวาน ทว่าครานี้ภายในตำหนักกลับเงียบสนิทยิ่งกว่าเดิมไม่มีเงา ไม่มีเสียง ไม่มีกลีบเหมยปลิวโรย เซี่ยอวี่ไม่ได้รอเขาอยู่เช่นคืนก่อนอี้เหวินสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วก้าวตรงไปยังผนังด้านในสุดของตำหนัก ตำแหน่งที่เขาเคยเห็นในบันทึกโบราณ บอกว่าครั้งหนึ่งเคยมี “แท่นเก็บคำสัตย์ของรัชทายาท”ผนังนั้นถูกปิดด้วยม่านเก่า สีซีดจางจนแทบดูไม่ออกว่าเดิมเคยเป็นสีใด เขายกมือขึ้นเปิดม่านนั้นออกอย่างระมัดระวังเบื้องหลังคือกำแพงไม้เก่าที่มีรอยถากเฉียงคล้ายเคยมีผู้พยายามซ่อนบางสิ่งไว้ อี้เ
続きを読む
บทที่ 4 บทเพลงที่ไม่เคยมีในบันทึก
ราตรีนั้น แสงจันทร์สาดลงบนวังเฉินหยวนอีกครั้ง ท้องฟ้าสีเงินหม่นพราวไปด้วยกลุ่มดาวซีฮั่งและหนี่ว์หลาง เสียงลมเหมันต์โหมพัดผ่านหลังคากระเบื้องหยกโบราณ เงาไม้ทาบยาวไปทั่วระเบียงตำหนักว่างเปล่าภายในเรือนพักของเซิ่งอี้เหวิน ตะเกียงน้ำมันยังคงลุกไสว ทว่าดวงตาของเขากลับไม่อาจปิดลงแม้เพียงครู่เดียว เสียงพิณนั้น ยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจเขาไม่หยุดเขาลุกขึ้นจากเตียง เดินมาหยุดอยู่หน้ากล่องไม้ที่ยังไม่ปิดฝา ภายในมีทั้งจดหมายของเซี่ยอวี่และตราราชวงศ์ เขาหยิบมันขึ้นอีกครั้ง ปลายนิ้วลูบผ่านคำว่า “ข้ารักเจ้าเสมอ”ครืน...เสียงสายลมแทรกผ่านหน้าต่างที่ปิดสนิทบานหนึ่ง ตะเกียงน้ำมันสั่นไหว เปลวไฟลู่ไปทางเดียวกับเงาจันทร์ และแล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นเสียงพิณ...มิใช่ในห้วงความคิด มิใช่ในความทรงจำ แต่มาจากเบื้องนอกจริง ๆเขารีบคว้าดาบข้างกาย และกระโจนออกไปนอกเรือน เสียงนั้นมาจากทิศเหนือ ไม่ผิดแน่ ตำหนักดนตรีหลวงตำหนักดนตรีหลวง เป็นหนึ่งในตำหนักชั้นในที่ปิดไว้ในยามค่ำ ไม่มีผู้ใดอนุญาตให้เข้ามาในยามวิกาล เว้นแต่จะมีพระบัญชาจากรัชทายาท แต่คืนนี้ เสียงพิณที่ไม่มีในบันทึกใด ๆ กำลังถูกบรรเลงขึ้นในที่แห่งนั้นอี้
続きを読む
บทที่ 5 บุปผาที่ไม่ผลิบาน
แสงจันทร์เต็มดวงยังคงทอประกายบนฟากฟ้ายามค่ำคืนเป็นคืนที่สามติดต่อกันที่หิมะยังคงโรยลงอย่างไม่มีทีท่าจะหยุดบนกิ่งเหมยในสวนอวิ๋น ดอกไม้ที่ควรจะผลิบานเบ่งรับน้ำค้างของเหมันต์ กลับร่วงโรยทีละกลีบ...โดยไม่มีดอกใหม่ใด ๆ ปรากฏแทนที่เซิ่งอี้เหวินยืนอยู่ใต้ต้นเหมยต้นเดิม เป็นต้นไม้ที่เขาเคยพบเซี่ยอวี่ครั้งแรก แต่คืนนี้ ไม่มีเงาของนาง ไม่มีเสียงพิณ มีเพียงกิ่งก้านแห้งที่ชูยอดสู่ท้องฟ้า เงียบงันและเหงาเศร้า เขาก้มลง เก็บกลีบดอกที่เพิ่งร่วงหนึ่งกลีบขึ้นมา มันยังอุ่นราวกับเพิ่งร่วงลงเมื่อครู่เดียวและกลิ่นหอมจาง ๆ ที่ติดอยู่บนปลายนิ้วยังเหมือนเดิม“ข้ามาแล้ว แต่เจ้ากลับหายไป” เขาพึมพำกับกลีบเหมยในมือเสียงฝีเท้าหนึ่งดังขึ้นเบื้องหลัง เป็นเสียงเบา เรียบ เนิบ ผู้ที่ปรากฏคือ หลินเซียน ในชุดขุนนางผ้าสีเทาอ่อน ผืนผ้าโบราณทาบไหล่อย่างงดงามราวนักปราชญ์ผู้เดินออกจากตำราประวัติศาสตร์“ข้ารู้ว่าเจ้าจะมาที่นี่” เขาเอ่ยโดยไม่ต้องทักทายอี้เหวินไม่หันกลับ “เพราะข้ามาที่นี่ทุกคืน”หลินเซียนยืนเคียงข้าง มองต้นเหมยไร้ดอกก่อนเอ่ยเบา ๆ“ต้นไม้นี้เคยออกดอกแม้ในยามพายุหิมะกระหน่ำ แต่ตั้งแต่เจ้าพบเซี่ยอวี่ครั้งแรก มัน
続きを読む
บทที่ 6 จดหมายใต้กล่องหิมะ
คืนเดือนแรม ไร้จันทร์ส่อง ทว่าแสงหิมะกลับขาวนวลจนแทบสว่างไปทั่วผืนดิน เซิ่งอี้เหวินเดินลัดเลาะมายังเขตตำหนักร้างเบื้องหลังสวนอวิ๋นอีกครั้ง เป็นบริเวณที่ไม่มีใครกล้าย่างกราย แม้แต่บ่าวในวังยังเอ่ยเรียกด้วยเสียงกระซิบ “เงาวังหนาว”ใต้เท้าของเขา หิมะบดเบี้ยวเสียงก้าวเดิน ลมพัดเอื่อยพาไอเย็นซึมเข้าสู่กระดูก แต่เขามิได้หวาดหวั่น เพราะหัวใจของเขาอบอุ่นด้วยบางสิ่งที่แข็งแรงกว่าความกลัว นั่นคือความตั้งใจที่จะจำนางให้ครบทุกเสี้ยววิญญาณหลังจากได้มอบชื่อคืนให้นางโดยผ่านหอจารึก เงาแรก ‘ความลืม’ ก็คล้ายจางหายจากปลายกลีบเหมย ดอกไม้ร่วงน้อยลงแม้ยังไร้ดอกใหม่ก็ตามคืนนี้ เขากลับมายังตำหนักร้างอีกครั้ง เพื่อค้นหา ‘เงาที่สอง’ ความกลัวตำหนักเบื้องหน้าเงียบสงัดกว่าคราใด บานประตูไม้ถูกหิมะปกคลุมหนาจนแทบเปิดไม่ออก เขาใช้แรงเพียงเล็กน้อย ก็สามารถฝ่าฝืนมันเข้าไปภายในไม่มีแสง ไม่มีกลิ่น ไม่มีแม้แต่เสียงของลม ห้องกว้างที่เคยใช้เป็นห้องบรรเลงพิณในอดีต บัดนี้เหลือเพียงฝุ่นหนาและกองเศษไม้ แต่ในสายตาอี้เหวิน ที่นี่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เพราะทุกเงา ทุกเสียง ทุกกลีบเหมยเริ่มจากที่นี่เขาเดินช้า ๆ ไปยังมุมห้องที่
続きを読む
บทที่ 7 เงาที่ไม่เคยหายไป
แสงอรุณเบาบางในฤดูเหมันต์สาดส่องผ่านหน้าต่างบานเก่าในเรือนพักของเซิ่งอี้เหวิน ไอเย็นยามเช้าคล้ายยังมีเศษหิมะจากคืนก่อนปะปนอยู่ในอากาศ ภายในห้องยังคงกลิ่นหมึกจาง ๆ จากจดหมายที่เขาอ่านซ้ำมาไม่รู้กี่ครั้งแต่คืนนี้ต่างออกไป ครั้งแรกในรอบหลายปี เขาฝัน ฝันนั้นชัดยิ่งกว่าทุกคืนที่ผ่านในความฝัน เขายืนอยู่ท่ามกลางหมู่ตำหนักที่ลุกเป็นไฟ เสียงร้องไห้ของหญิงสาวคนหนึ่งก้องอยู่กลางเปลวเพลิง เงาในฝันเคลื่อนไหวตามเขา เงาของตนเองในชุดแม่ทัพ มีดาบในมือ เลือดเปรอะใบหน้าเบื้องหน้าเขาคือร่างหนึ่งในชุดขาว หญิงสาวคุกเข่าท่ามกลางซากตำหนัก แม้โดนเปลวไฟล้อมรอบ ดวงหน้าก็ยังสงบนิ่งมือทั้งสองกอดพิณเก่าไว้แน่น และน้ำเสียงที่ดังขึ้นในฝันนั้น...“หากเจ้าต้องเลือกระหว่างแผ่นดินกับข้า ข้ารู้ว่าเจ้าจะไม่เลือกข้า แต่ข้าอยากให้เจ้าจำไว้ ว่าข้าไม่เคยขอให้เจ้าเลือก ข้าแค่อยากให้เจ้ากล้าที่จะมองข้า แม้เพียงครั้งสุดท้าย”มือในฝันของเขาสั่นเทา ดาบในมือนั้นไม่มั่นคง และในพริบตาต่อมา...เขาฟาดลง! ฟาดดาบใส่หญิงที่ตนรักจนสิ้นใจ...อี้เหวินสะดุ้งตื่น ลมหายใจขาดช่วง หยาดเหงื่อเย็นไหลซึมเต็มหลัง เขายกมือขึ้นแตะหน้าอก หัวใจเต้นรัว
続きを読む
บทที่ 8 ใต้จันทร์มีความจริง
ค่ำคืนกลับมาเยี่ยมเยือนอีกครั้ง แต่ค่ำคืนนี้ต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะเบื้องฟ้า จันทร์เต็มดวง เพราะใต้จันทร์ ดอกเหมยบานทั่วกิ่ง เพราะกลางใจของชายหนึ่งคนตัดสินแล้วว่าจะยอมแลกทุกสิ่ง แม้แต่ความทรงจำที่มีต่อหญิงผู้เป็นดังลมหายใจณ ลานกลางตำหนักเหมันต์ ตำหนักซึ่งเคยร้างมานานสามสิบปี ค่ำคืนนี้กลับมีแสงตะเกียงจุดเรียงรายราวแท่นพิธีเก่า กลีบดอกเหมยร่วงโรยเหมือนหิมะ และตรงกลางลานหิน พิณสายโบราณถูกวางอยู่บนผืนผ้าไหมสีขาว เคียงข้างกับหยกแกะลายพระจันทร์ที่รองรับเงาเลือนของเซี่ยอวี่พิธีบูชาเงาจันทร์ เป็นพิธีที่ไม่มีในตำราปกติ มีเพียงผู้พิทักษ์จารึกเก่าอย่างหย่งซานเท่านั้น ที่ยังจดจำขั้นตอนเขาคือผู้ยืนอยู่ด้านข้างอี้เหวิน กล่าวด้วยเสียงเบาอย่างนอบน้อม“เสียง พิณ เลือด เจ้าของ เงา ผู้เป็นวิญญาณ”“เมื่อทั้งสามอยู่พร้อมหน้า เมื่อจันทร์เต็มดวง เมื่อเจ้ากล่าวคำบรรณาการด้วยเลือดของตน ข้าจะวิงวอนต่อสวรรค์ ให้เจ้ามีสิทธิ์ทอเส้นด้ายชะตาขึ้นใหม่อีกครั้ง”อี้เหวินพยักหน้า สายตาเขาแน่วแน่แต่ภายในอกแน่นหนาหนักอึ้ง เพราะเขารู้ว่าผลของพิธีคือการที่เขาจะต้องลืมเซี่ยอวี่ยืนอยู่เบื้องหน้า ร่างของนางมั่นคงกว่
続きを読む
บทที่ 9 คืนที่กลายเป็นซ้ำรอย
“เจ้าตื่นแล้วหรือ?”เสียงหนึ่งดังขึ้น อ่อนโยน คล้ายลมเช้าแรกแห่งฤดูใบไม้ผลิอบอุ่นแต่กลับปลุกชายผู้หนึ่งให้ตกอยู่ในความสับสน เซิ่งอี้เหวินลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้เก่าของตำหนักรองในจวนองครักษ์ กลิ่นยาอ่อน ๆ ลอยคลุ้ง นอกหน้าต่างมีหิมะโปรยปรายเบาบางเขาขยับมือ รู้สึกว่ามีมือของใครบางคนจับอยู่ อบอุ่นคุ้นเคยแต่เขานึกไม่ออกว่าเป็นใคร หญิงสาวในชุดสีขาวสะอาด ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าของนางงดงามจนแทบทำให้โลกเงียบงัน นัยน์ตาของนางแดงก่ำ เหมือนผ่านการร้องไห้มาทั้งคืน แต่ริมฝีปากยังคงยิ้มจาง ๆ อย่างสงบ“เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?”น้ำเสียงนั้นเบาราวกลีบเหมยร่วง เป็นเสียงที่หากได้ยินเพียงครั้งก็ยากจะลืมแต่เขากลับ...อี้เหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย “ข้าจักเจ้าหรือไม่?”เพียงคำถามเดียว หัวใจของนางก็เหมือนถูกฟาดด้วยคมดาบ เซี่ยอวี่ยิ้มบาง“เจ้าไม่รู้จักข้าแล้วหรือ?”อี้เหวินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “ข้าขออภัย หากเคยล่วงเกินมาก่อน ข้ามักฝันประหลาดในช่วงหลัง ๆ คงเป็นเพียงอาการเหนื่อยล้าจากภารกิจ”“เจ้าชื่ออี้เหวินใช่หรือไม่?”“ใช่”“เจ้าเป็นองครักษ์ประจำตำหนักหลวง?”“ใช่”นางกลั้นหายใจแล้วถาม “แล้วเจ
続きを読む
บทที่ 10 แผนลวงกลางราชวัง
ค่ำคืนผ่านไปอย่างสงบรุ่งอรุณแห่งเหมันต์เผยแสงจางลอดม่านน้ำแข็งบนขอบหลังคา ในวังหลวงซึ่งเงียบงันราวกระจกเยือกแข็งนั้น เบื้องลึกกลับแฝงเสียงกระซิบแห่งแผนลวงที่เริ่มก่อตัวภายในหอรับรองชั้นใน ตำหนักอวิ๋นจู๋“ข่าวจากฝั่งองครักษ์หลวงเป็นจริงหรือ?”เสียงเย็นชาเอ่ยจากบุรุษในชุดผ้าไหมเงินใต้แสงโคม หานเจิง หัวหน้ากรมราชเลขานุการาก้มตัวอย่างนอบน้อม“ขอรับท่านเสนาบดี ฝ่าบาททรงมีพระราชดำริให้ข้าเร่งตรวจสอบ และสืบความให้แน่ชัดก่อนวาระไต่สวนใหญ่จะมาถึงฤดูใบไม้ผลิ”“สตรีไร้เงาในตำหนักร้าง เรื่องเล่าเช่นนั้นยังจะหลุดลอดมาจนป่วนวังได้อีกหรือ?”บุรุษผู้หนึ่งนามว่า “จวินอิ้น” เสนาบดีฝ่ายขวา เอ่ยอย่างเยือกเย็น เขาคือมือวางอันดับหนึ่งของราชสำนัก ผู้กุมอำนาจในเงาเบื้องหลังหานเจิงยังคงก้มหน้า “ที่น่ากลัวมิใช่เรื่องเล่า หากแต่เป็นชื่อของสตรีผู้นั้น ตามบันทึกเงาของกองพิทักษ์วัง นางชื่อว่าเซี่ยอวี่ เป็นชื่อเดียวกับชายารัชทายาทพระองค์ก่อน ซึ่งถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏเมื่อสามสิบปีก่อน”คำกล่าวนั้นทำให้ความเงียบวาบขึ้นในห้อง จนแม้แต่เสียงลมหิมะนอกตำหนักก็พลันเย็นเฉียบขึ้นอีกขั้น“เจ้าหมายความว่าผู้หญิงคนนั้นกลับมาแ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status