จิ๊ดริดที่รัก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...

เอ๊ะ??

ไม่ใช่สิ แค่ไม่กี่ปีเอง ไม่นานขนาดนั้น

อืม...แต่คิดอีกที ผ่านไปแค่หนึ่งวินาทีมันก็คืออดีตไม่ใช่หรือ ต้องเรียกกาลครั้งหนึ่งได้ หยวน ๆ

เอาล่ะ! เริ่มแล้วนะ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

ในยามค่ำคืน ณ คฤหาสน์หรูใจกลางกรุงเทพฯ ซึ่งเปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำไปทั้งหลังแบบไม่กลัวค่าไฟ แต่สภาพอารมณ์ของผู้อยู่อาศัยในคฤหาสน์ตอนนี้กลับไม่ได้เย็นเหมือนสภาพแวดล้อมรอบตัวเลยสักนิด

“ฉันไม่ได้ทำอย่างนั้น เรารู้จักกันมานานคุณก็น่าจะรู้นิสัยฉันดี ทำไมคุณเปลี่ยนไปแบบนี้คะพี เมื่อสองวันก่อนคุณยังบอกว่ารักฉันมากอยู่เลย แต่มาวันนี้กลับปรักปรำฉัน ฉันไม่ได้ทำจริง ๆ” วรรณารีที่นั่งคุกเข่าสะอื้นไห้อยู่กับพื้นได้เอื้อมมือมากอดขาสามีเอาไว้แน่นและเงยหน้าที่มีแต่คราบน้ำตามองเขาอย่างเสียใจปานจะขาดใจตาย

พีรายุที่ใบหน้าดำคล้ำก้มลงมองภรรยาแววตาขุ่นและแฝงด้วยความรังเกียจอย่างสุดประมาณ เขากระตุกขาข้างที่โดนกอดออกอย่างแรงทำให้วรรณารีเสียจังหวะล้มกลิ้งกับพื้น

“โอ๊ย” วรรณารีอุทานด้วยความเจ็บ

“วรรณ” พีรายุหน้าเสีย แววตาตอนนี้กลับกลายเป็นเสียใจและรู้สึกผิดอย่างสุดประมาณแทน เขาทำท่าจะเข้าไปประคองภรรยา แต่โดนมือเรียวของหญิงสาวอีกคนหนึ่งรั้งเอาไว้เสียก่อน

“พีคะ” จินดาราเรียกชื่อและมองสบตาเขาด้วยแววตาดำลึกยากจะหยั่งถึง

พีรายุร่างกายกระตุกเมื่อเจอสัมผัสของจินดารา แววตาของเขาที่มองตรงไปยังวรรณารีเปลี่ยนเป็นประกายกร้าวอีกครั้ง

เขาใช้นิ้วชี้หน้าวรรณารี “ถ้าไม่ยอมบอกว่าเอาเครื่องเพชรประจำตระกูลฉันไปไว้ที่ไหน ขี้ขโมยแบบเธอก็อยู่ที่บ้านนี้ไม่ได้อีก เลือกเอาว่าจะยอมบอกหรือว่าให้ฉันไล่เธอออกไป”

วรรณารีเงยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตามองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา ในใจตอนนี้เหมือนมีหนามแหลมนับพันมารุมข่วนจนเจ็บปวดแทบปางตาย “ฉันไม่ได้ทำ” เธอเค้นเสียงผ่านไรฟัน

พีรายุสาวเท้าเข้าหาด้วยสีหน้าถมึงทึง สายตาที่มองมายังวรรณารีนั้นแข็งกระด้างไม่หลงเหลือความรักความเสน่หาเหมือนที่เคยเป็นอีก “งั้นเธอออกจากบ้านฉันไปเดี๋ยวนี้ บ้านหลังนี้ไม่ต้อนรับคนสารเลว นิสัยน่าขยะแขยงแบบเธออีก ในเมื่อไม่ยอมบอกก็ไม่เป็นไร ฉันยกให้ ถือว่าเอาไปเป็นเงินเผาศพตอนตายของเธอก็แล้วกัน ออกไป๊! ออกไปก่อนที่ฉันจะเรียกตำรวจมาลากเธอเข้าคุก”

วรรณารีเหมือนโดนสายฟ้าฟาด เธอมองเขาเหมือนไม่เชื่อสายตาตัวเอง “ทำไมคุณกลายเป็นคนไม่มีเหตุผลใช้แต่อารมณ์แบบนี้ คุณเปลี่ยนไปเพียงชั่วข้ามคืนได้ยังไง” หลังพูดจบเธอก็สาดสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังไปยังจินดาราที่ยืนควงแขนพีรายุและทำหน้าเย้ยหยันอยู่ด้านข้าง

“เพราะเธอใช่ไหมที่เป่าหูคุณ เธอเป็นคนเล่าเรื่องใส่ร้ายฉันแล้วคุณก็เชื่อ ทำไมคุณเป็นแบบนี้ คุณลืมความรักนับสิบปีของเราไปหมดเพียงเพราะได้นอนกับผู้หญิงคนนี้แค่ครั้งเดียว คุณโดนผู้หญิงคนนี้วางยาหรือไง”

จินดาราที่ยืนอยู่ด้านข้างมองวรรณารีตาขวาง

ฉาด! ฉาด!

พีรายุตบหน้าวรรณารีอย่างแรง “ห้ามว่าเมียฉันเสีย ๆ หาย ๆ แบบนี้”

วรรณารีที่ล้มพังพาบอยู่กับพื้นใช้มือกุมแก้มอย่างตกใจและเสียใจ นี่เป็นครั้งแรกที่พีรายุทำร้ายร่างกายเธอ

หญิงสาวโซเซลุกขึ้นยืนและมองหน้าสามีอย่างโกรธแค้น “ในเมื่อทำกันขนาดนี้ ชาตินี้อย่าได้หวังจะเจอกันอีก ฉันจะไม่มีวันอภัยให้คุณเลย”

วรรณารีวิ่งออกจากบ้านไปด้วยสภาพที่บอบช้ำทั้งกายและใจ

พีรายุทำท่ามึนงงอยู่ชั่วขณะ เขาสะบัดหน้าไปมาอยู่หลายทีเพื่อเรียกสติ กระทั่งเห็นแผ่นหลังของวรรณารีหายลับไปจากประตูรั้ว ชายหนุ่มจึงมีสีหน้าตื่นตกใจให้เห็น

เขาตะโกนเรียกเธอเสียงดังลั่น “วรรณ ผมขอโทษ กลับมาก่อน” แล้วตั้งท่าจะวิ่งตามออกไป

จินดารารีบวิ่งไปกระชากแขนของเขาไว้ “พีคะ อย่าตามไปค่ะ” เธอจิกเล็บไปที่แขนเขาจนจมลึกเข้าไปในเนื้อ

พีรายุกลับมามีสีหน้ามึนงงอีกครั้ง เขาหันมามองจินดารา จากแววตาที่มองมาคล้ายคนแปลกหน้าได้ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นรักและลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น “นี่ผมเป็นอะไร” เขาถามด้วยน้ำเสียงสับสน

“คุณคงเหนื่อยเกินไปค่ะ ไปพักกับจินในห้องดีกว่านะคะ” จินดาราเข้าไปคลอเคลีย “นอนพักเยอะ ๆ คุณจะได้หายเหนื่อย”

ชายหนุ่มมองเธอด้วยแววตาหวานเชื่อม “ขอบใจนะที่รัก คุณดีกับผมที่สุด ผมรักคุณนะ” พีรายุใช้ทั้งสองมือลูบไล้ไปทั่วเรือนกายเย้ายวนของจินดาราอย่างลุ่มหลงจนเธอหัวเราะรื่น สองหนุ่มสาวพากันตระกองกอดเดินไปยังห้องนอนคล้ายไม่มีเหตุวุ่นวายใด ๆ เกิดขึ้นมาก่อน

-----

วรรณารีสะดุ้งตื่นในช่วงหัวรุ่งพร้อมกับอาการหอบถี่และเหงื่อผุดซึมเต็มตัวคล้ายกับเพิ่งผ่านการออกกำลังกายอย่างหนักมาก็ไม่ปาน

หญิงสาวค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากที่นอนอย่างลำบากก่อนจะกระเถิบไปนั่งพิงกำแพงห้องอย่างหมดเรี่ยวแรง

“ตื่นแล้วก็รีบลุก ตอนนี้ตีห้าแล้ว เดี๋ยวไม่ทันรถ” เสียงแหบของหญิงสูงวัยดังขึ้นที่หน้าห้อง

วรรณารีตอบกลับไปเสียงเบา “ขอล้างหน้าแปรงฟันสิบนาทีนะป้า” ว่าแล้วเธอก็เดินไปคว้าอุปกรณ์ล้างหน้าที่ใส่ขันไว้ตรงมุมห้องและเดินออกไปหลังบ้านเพื่อชำระล้างตัวเอง

สายเห็นใบหน้าซีดเผือดอย่างคนที่นอนหลับไม่สนิทของเธอก็ได้แต่ถอนหายใจยาวก่อนจะไปจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองเช่นกัน

ในช่วงเวลาหกโมงเช้าเช่นนี้อาจดูเช้าตรู่สำหรับใครหลาย ๆ คน แต่ไม่ใช่สำหรับกลุ่มคนหลายสิบชีวิตที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางภูเขาขยะกองมหึมาของจังหวัดสมุทรปราการ

ผู้คนหลายสิบคนเหล่านี้ต่างสวมใส่เสื้อผ้าที่ปกปิดมิดชิด รวมถึงใบหน้าของตนเองที่ปิดจนเกือบมิดเหลือแค่ดวงตาเท่านั้น

พวกเขาทั้งหลายต่างถือกระสอบฟางไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างถือไม้แหลมสำหรับคุ้ยเขี่ยบรรดาขยะที่ทับถมกันอยู่เพื่อหาสมบัติเอาไปขายแลกเศษเงินสำหรับประทังชีวิต

“ไหวหรือเปล่าวรรณ ท้องตั้งหกเดือนแล้ว วันนี้ก็ร้อนด้วย” เสียงถามอย่างเห็นใจดังขึ้นมาจากด้านข้าง

“ไหวพี่” วรรณารีหันใบหน้าที่มีแต่เหงื่อมาตอบสมร เพื่อนร่วมอาชีพที่ใจดีคนหนึ่ง

“เหงื่อเต็มเชียว เขาบอกคนท้องจะร้อนกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว ไปนั่งพักสักสิบนาทีเถอะ ให้เหงื่อแห้งก่อนแล้วค่อยมาทำต่อ วันนี้มีขยะมาลงเยอะยังไงก็ไม่มีคนแย่งไปหมดหรอก”

วรรณารีพยักหน้าน้อย ๆ เพราะรู้สึกถึงสภาพร่างกายที่เริ่มทนไม่ไหวเช่นกัน เธอหิ้วกระสอบฟางส่วนของตนขึ้นมาและปลีกตัวมานั่งพักที่ข้างพงหญ้าสูง ระหว่างนั่งพักสายตาเธอก็มองไปรอบ ๆ ภูเขาขยะที่กลายเป็นแหล่งรายได้แหล่งเดียวของเธออย่างสะท้อนใจไปด้วย

หญิงสาวมองนิ่งไปที่ภูเขาขยะเบื้องหน้า แต่ใจนั้นกลับเหม่อลอยคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อหลายเดือนก่อน

เธอวิ่งออกจากบ้านที่เคยเป็นเรือนหอของตัวเองด้วยใจที่แตกสลาย

ระหว่างนั่งรถเมล์ไปอย่างไร้จุดหมาย สายตาก็เหลือบไปเห็นบึงขนาดใหญ่ข้างทาง เธอรีบลงจากรถและมุ่งไปที่บึงกว้างแห่งนั้นอย่างไม่ลังเล

ในเมื่อชีวิตนี้มันยากนักก็ไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตให้ยุ่งยากอีกต่อไป!

ขณะที่ร่างกายกำลังจมมิดลงก้นบึงวรรณารีก็รู้สึกถึงแรงฉุดและกระชากร่างของเธอให้พ้นจากผิวน้ำ แม้จะดิ้นรนขัดขืนสักเพียงใดแต่ก็ไม่อาจทานแรงของคนที่ทำงานหนักมาโดยตลอดอย่างสายได้ เธอจึงโดนลากขึ้นบนบกและไปโรงพยาบาลอย่างไม่เต็มใจเลยสักนิด

แต่แล้วก็เหมือนโดนฟ้าผ่า ผลตรวจร่างกายของเธอนั้นพบว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว

วรรณารีเรียกร้องให้เอาเด็กออกอย่างไม่ลังเล

ฉาด!

‘เวลาสนุก เธอกับผู้ชายก็สนุกกันสองคนโดยที่เด็กมันไม่ได้ร่วมรับรู้ด้วย แล้วพอมาเวลาแบบนี้กลับผลักให้เด็กมารับกรรมในสิ่งที่พ่อกับแม่ก่อไว้ มันใช้ได้ที่ไหน สำนึกความเป็นคนมีบ้างไหม ถึงตอนนี้เด็กมันจะโตแค่ถั่วเขียวแต่มันก็คือคนคนหนึ่ง เธอจะใจยักษ์ทำลายชีวิตคนคนหนึ่งไม่ให้เกิดมาได้ลงคอเชียวหรือ’

เพราะแรงตบและคำด่าของสายในวันนั้นทำให้วรรณารีสำนึกขึ้นได้ ใช่...เธอไม่ควรให้ลูกมารับกรรมแบบนี้

“แม่ขอโทษนะลูก แม่จะเลี้ยงดูหนูให้ดีที่สุด” วรรณารีก้มลงพูดกับครรภ์อายุหกเดือนของเธอ ขณะที่ดวงตายังคงหมองเศร้าอยู่ไม่รู้คลาย แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือราคาถูกของตัวเองมาเปิดดูข่าวการรับรางวัลนักธุรกิจดีเด่นของพีรายุครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยใจที่เจ็บแปลบ

“ในเมื่อคิดจะตัดใจแล้วต้องตัดให้ขาด ไม่อย่างนั้นเราเองนั่นแหละจะลำบาก” เสียงแหบพร่าของสายดังขึ้น

วรรณารีเหลียวมองสายที่เดินมานั่งอยู่ด้านข้างพร้อมกับใช้หมวกฟางโบกพัดใบหน้าเพื่อคลายร้อนให้กับตัวเองไปด้วย

สายเหลียวมามอง “นี่ก็ผ่านมาสามเดือนแล้ว อะไรควรตัดก็ให้ตัด มัวแต่เอาใจไปพัวพันกับเรื่องที่ทำร้ายเรามันก็ยิ่งทำให้เราเจ็บปวดมากขึ้น” สายนิ่งไปชั่วขณะก่อนพูดต่อ “ถ้าไม่อยากโดนคนมองว่าเป็นบ้าแบบฉันก็ให้รีบตัดใจ”

“เอาเวลามาใส่ใจเรื่องใหม่ ๆ ที่กำลังจะมาดีกว่า” สายปรายตามองไปยังช่วงท้องที่เริ่มนูนอย่างเห็นได้ชัดของวรรณารีก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินไปยังภูเขาขยะที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

วรรณารีใช้มือลูบท้องของเธออย่างทะนุถนอม ใช่...เธอควรตัดขาดเรื่องเก่า ๆ ออกไปให้หมดเสียที แล้วมาทุ่มเทกับห่วงที่เธอรับมาอย่างเต็มใจห่วงนี้ดีกว่า