Mag-log inเมื่อเพื่อนสนิทต้องไปเที่ยวต่างจังหวัด งานฝากเลี้ยงสุนัขแสนรู้อย่าง ดัชซี่โดเบอร์แมนตัวใหญ่ จึงตกมาอยู่ที่ มิ้นครูสาวโสดวัย 29 ปีที่อยู่บ้านเพียงลำพัง ใครจะคิดว่าสุนัขที่เพื่อนบอกว่า สุภาพบุรุษและ ขี้อ้อน จะกลายเป็นนักล่าที่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก จากแค่การเลียปลอบประโลม กลับกลายเป็นสัมผัสที่รุกรานและดุดันเกินกว่าที่สัญชาตญาณความเป็นมนุษย์จะต้านทานได้ เมื่อความใคร่ในกายพุ่งพล่านจนเกินกั้น มิ้นจึงต้องเลือกว่าจะผลักไสมันออกไป หรือจะยอมศิโรราบให้กับบทรักที่ดิบเถื่อนจากสัตว์สี่เท้าที่เธอเรียกว่า... 'ผัว'
view moreบทที่ 1 ฝากเนื้อฝากตัว
บรรยากาศในห้องพักครูช่วงพักเที่ยงอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟจาง ๆ และเสียงหัวเราะคึกคักจากโต๊ะข้าง ๆ แต่มันไม่ได้เข้าหู มิ้น เลยสักนิด ครูสาววัย 29 ปี ในชุดข้าราชการเรียบร้อย กำลังนั่งเช็กยอดส่งงานของนักเรียนอย่าง เพลิน ๆ จนกระทั่งแรงสะกิดที่หัวไหล่ทำให้เธอต้องละสายตาจากหน้าจอไอแพด “มิ้น... มิ้นจ๊ะ ว่างป่ะเนี่ย” ใยไหม เพื่อนสนิทตั้งแต่มหาวิทยาลัยพ่วงตำแหน่งเพื่อนร่วมงานขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนไหล่เบียด หน้าตาจิ้มลิ้มของเพื่อนดูมีความกังวลปนเกรงใจแบบแปลกๆ “ว่างดิ มีไรเปล่า ทำหน้าเหมือนจะมายืมตังค์” มิ้นแกล้งหยอกพลางเลิกคิ้วมอง “ไม่ใช่เรื่องตังค์... แต่เป็นเรื่องที่บ้านเราอ่ะ คืออาทิตย์หน้าพวกผู้ใหญ่เขาจะไปเที่ยวเขาใหญ่กันหมดเลย แล้วแบบ...” ใยไหมละคำพูดไว้ในฐานที่เข้าใจ พร้อมส่งสายตาอ้อนวอนระดับสิบ “แล้ว..?” “คือเราไม่มีคนเลี้ยงหมาให้เลยอ่ะมิ้น จะเอาไปฝากที่ร้านก็น่าสงสาร เราขอฝากมันไว้ที่บ้านเธอได้ไหมอ่ะ บ้านเธอก็มีพื้นที่ แถมเธออยู่คนเดียวด้วย ไม่เหงาดีออกนะ” มิ้นชะงักไปนิด “หมาเหรอ? เธอไปแอบเลี้ยงตอนไหนเนี่ย” “เพิ่งรับมาไม่นานนี้เองเนี่ยแหละ” ใยไหมรีบเสริมทันควันเพราะกลัวเพื่อนจะปฏิเสธ “แล้วมันดุไหม ตัวใหญ่ป่ะ คือฉันไม่ค่อยถนัดรับมือหมาดุนะเว้ย” มิ้นถามออกไปตามตรง ใจหนึ่งก็เกรงใจเพื่อน แต่อีกใจก็หวั่น ๆ เพราะเธออยู่บ้านเดี่ยวคนเดียวมาตลอด ถ้าหมามันอาละวาดขึ้นมาเธอคงคุมไม่อยู่ “ไม่ดุเลยแก! เชื่อไอ้ไหมนะ หน้ามันอาจจะดูโหดไปนิดแต่นิสัยจริง ๆ คือขี้อ้อน แสนรู้ด้วยนะ มิ้นลองดูรูปก่อนดิ” ใยไหมรีบกดเปิดแกลเลอรี่ในมือถือแล้วยื่นมาจ่อตรงหน้าเพื่อน ภาพในจอทำเอาครูภาษาไทยอย่างมิ้นถึงกับตาค้าง มันคือสุนัขพันธุ์ โดเบอร์แมน ตัวใหญ่ล่ำ ขนสีดำสนิทเงาวับตัดกับสีน้ำตาล กล้ามเนื้อช่วงอกและขาเด่นชัดดูแข็งแรงและดุดัน สายตาคมกริบที่จ้องมองมาในภาพดูมีพลังจน มิ้นรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ในอก “นี่... ดัชซี่ ชื่อน่ารักใช่ป่ะล่ะ” ใยไหมยิ้มร่า “ชื่อกับหน้าตานี่คนละเรื่องเลยนะไหม ตัวใหญ่ขนาดนี้เนี่ยนะขี้อ้อน?” มิ้นมองดูภาพเจ้าดัชซี่อีกครั้ง ความรู้สึกประหลาดบางอย่างแล่นผ่านสันหลังเมื่อสบตากับดวงตาสีเข้มของสัตว์สี่เท้าในรูปนั้น “จริง! มันเป็นหมาสุภาพบุรุษจะตาย เชื่อใจเราเหอะนะมิ้น อาทิตย์เดียวเอง... นะ ๆ ๆ เดี๋ยวกลับมาจะซื้อขนมเจ้าดังมาเซ่นไหว้เลย” เมื่อเห็นเพื่อนรักทำท่าทางเหมือนจะลงไปกราบกับพื้น มิ้นก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ใจอ่อนจนได้ “เออ ๆ ก็ได้ เห็นแก่ขนมนะเนี่ย แล้วจะเอามาส่งตอนไหน?” “เย้! ขอบใจมากมิ้น เพื่อนรักที่สุดในโลกเลย! เดี๋ยวเย็นนี้เราขับรถเอาดัชซี่ไปส่งที่บ้านเธอเลยพร้อมของใช้มัน โอเคตามนี้เนอะ!” ใยไหมรวบรัดตัดตอนด้วยความดีใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินฮัมเพลงออกไปเตรียมสอนคาบบ่าย ทิ้งให้มิ้นนั่งมองรูปในมือถือเพื่อนที่ยังไม่ดับหน้าจอลง “ดัชซี่งั้นเหรอ...” มิ้นพึมพำกับตัวเอง ความรู้สึกแปลก ๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในท้องน้อยเมื่อคิดว่าเย็นนี้เธอต้องอยู่ร่วมชายคากับเจ้าสัตว์ตัวใหญ่ที่มีสายตาทรงอำนาจคู่นั้นเพียงลำพัง . . . ช่วงเย็นวันนั้น ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มระเรื่อ มิ้นยืนรออยู่ที่หน้าบ้านเดี่ยวหลังย่อมของเธอ ไม่นานนักรถของใยไหมก็เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทที่หน้าประตูรั้ว ยังไม่ทันที่เครื่องยนต์จะดับลง เสียงเห่าทุ้มต่ำทรงพลังก็ดังรอดออกมาจากกระจกหลังรถ ทำเอาหัวใจของมิ้นกระตุกวูบ “มิ้น! มาช่วยขนของหน่อยดิ ของใช้เจ้าลูกชายเยอะจัดเลย” ใยไหมเปิดประตูรถลงมาพร้อมรอยยิ้มแฉ่ง “โฮ่ง! โฮ่ง!” ทันทีที่ประตูหลังรถเปิดออก เจ้าโดเบอร์แมนตัวใหญ่ที่มิ้นเห็นในรูปก็กระโดดลงมาบนพื้นคอนกรีต ตัวจริงมันดูน่าเกรงขามกว่าในรูปหลายเท่า ขนสีดำสนิทขลับมันวาวสะท้อนแสงไฟหน้าบ้าน กล้ามเนื้อขาที่สมส่วนดูแข็งแรงเหมือนนักกีฬา มิ้นยืนตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อเจ้าดัชซี่เดินตรงดิ่งมาหาเธอด้วยท่วงท่าที่สง่างามแต่น่าเกรงขาม “แหม มาถึงก็ทักทายเจ้าของบ้านเลยนะมึง” มิ้นฝืนใจดีสู้เสือ เธอย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วยื่นมือที่สั่นนิด ๆ ออกไปลองเชิง เจ้าดัชซี่หยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า มันใช้จมูกสีดำสนิทดมฟุดฟิดที่ข้อนิ้วของเธอก่อนจะเอาหัว อุ่น ๆ เข้ามาดุนที่ฝ่ามือ มิ้นจึงตัดสินใจลูบหัวมันเบา ๆ สัมผัสจากเส้นขนสั้นเกรียนและผิวหนังที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวที่ปลายนิ้ว “หงิง...” จากเสียงเห่าดุดันเมื่อครู่ กลับกลายเป็นเสียงครางอ้อนในลำคอ มันเบียดกายเข้าหาขาเรียวของเธอเหมือนจะฝากตัว มิ้นเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัวเมื่อเห็นท่าทางแสนรู้ของมัน “เห็นไหมล่ะ มิ้น... เราบอกแล้วว่าดัชซี่มันขี้อ้อนจะตาย มันชอบเธอนะเนี่ย ปกติเห็นคนแปลกหน้าจะเก๊กทรงขรึมตลอด” ใยไหมพูดพลางหอบตะกร้าใส่ชามข้าวและถุงอาหารเม็ดกองโตออกมาวาง “เออ ๆ อย่าแอบมากัดกันทีหลังแล้วกันนะดัชซี่” มิ้นก้มลงสบตากับดวงตาสีเข้มคู่นั้น มันจ้องมองเธอกลับมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกวูบวาบแปลก ๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “โฮ่ง!” มันตอบรับเสียงสั้นเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่เธอพูด “ของหมดแล้วใช่ไหมเนี่ย มีทั้งของเล่น ทั้งขนม นี่จะมาอยู่อาทิตย์เดียวหรือจะย้ายสำมะโนครัวมาอยู่ถาวรฮะ?” มิ้นเงยหน้าถามเพื่อนขณะรับถุงของเล่นพลาสติกมาถือไว้ “อาทิตย์เดียวสิแก แต่ดัชซี่มันกินเก่ง เล่นแรง เลยต้องเตรียมมาเยอะหน่อย งั้นเราไปก่อนนะ เดี๋ยวพ่อกะแม่จะรอนาน” ใยไหมเดินกลับไปที่รถ ก่อนจะโผล่หน้าออกมาสั่งเสียทิ้งท้าย “ดัชซี่! อยู่กับน้ามิ้นอย่าดื้อนะลูก อย่าซน อย่าทำข้าวของน้ามิ้นพังนะมึง!” “โฮ่ง!” ดัชซี่เห่าส่งท้ายเจ้านายเก่า ก่อนจะยืนสงบนิ่งมองตามรถของใยไหมที่เคลื่อนตัวลับตาไป บรรยากาศรอบข้างเริ่มเงียบสงัดลง เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านแมกไม้กับเสียงลมหายใจฟืดฟาดของเจ้าหมาตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างกาย มิ้นก้มลงมองเจ้าดัชซี่อีกครั้ง ตอนนี้มันไม่ได้ทำท่าทางขี้อ้อนเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าใยไหมแล้ว แต่มันกลับยืนจ้องหน้าเธอด้วยสายตาคมกริบและนิ่งงัน จนมิ้นเผลอเม้มริมฝีปากแน่น “เข้าบ้านกันเถอะดัชซี่ มืดแล้ว”เธอบอกพร้อมกับกวักมือเรียก ความรู้สึกเสียวแปลก ๆ แล่นผ่านปลายนิ้วเมื่อหางยาว ๆ ของมันปัดโดนขาของเธอตอนที่มันเดินเคียงข้างเข้าไปในบ้าน ความเงียบของบ้านหลังเดิมที่เคยคุ้นตา กลับดูเปลี่ยนไปเพียงเพราะมีสิ่งมีชีวิตที่ดุดันและแข็งแรงตัวนี้ก้าวเข้ามา…บทที่ 10 สวนสาธารณะ🔥🔞แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าในสวนสาธารณะที่ค่อนข้างเงียบสงัดช่วยให้บรรยากาศดูสดชื่นขึ้นกว่าทุกวัน มิ้นในชุดสปอร์ตบราและกางเกงเลกกิ้งรัดรูปที่เน้นสัดส่วนชัดเจน เดินนำเจ้าดัชซี่ที่สวมสายจูงหนังสีดำสนิทออกมาวิ่งวอร์มร่างกายพร้อมกับใยไหม แต่เพียงไม่กี่นาที ทั้งคู่ก็ต้องหยุดหอบหายใจอย่างหมดแรง“แฮก... ไม่ได้วิ่งหลายวัน... เหนื่อยฉิบหายเลยมึง ร่างกายกูจะพังเอา” ใยไหมปาดเหงื่อที่ซอกคอพลางเท้าเอวสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ความระบมที่หว่างขาจากศึกหนักเมื่อคืนยังคงประท้วงทุกครั้งที่เธอก้าวเดิน“เออ... กูก็เหมือนกัน เดินยังขัด ๆ เลยเนี่ย มดลูกกูแทบจะพังเพราะผัวมึงแล้ว” มิ้นกระซิบตอบเสียงพร่า สายตามองสำรวจรอบตัวเพื่อเมคชัวร์ว่าไม่มีคนรู้จักอยู่แถวนี้“โฮ่ง!”เจ้าดัชซี่เห่ากระชากเสียงดังสนั่นเหมือนจะประท้วงที่เมียทั้งสองคนหยุดพัก มันกระโดดโลดเต้นพยายามจะพุ่งไปข้างหน้าด้วยพละกำลังที่ยังเหลือล้น ผิดกับสองสาวที่แทบจะหมดสภาพ“เงียบปากไปเลยแกอ่ะ! แรงเยอะนักนะมึง เมื่อคืนกระเด้าพวกกูจนเกือบตายยังไม่พอใจอีกเหรอฮะ?” ใยไหมถลึงตาใส่หมาตัวเอง
บทที่ 9 เมียหมา🔥🔞เมื่อลูกเป้งค่อย ๆ คลายตัวและหลุดออกจากร่องสวาทของใยไหม ทั้งคู่ต่างหอบหายใจรัวจนตัวโยน มิ้นที่ยังอารมณ์ค้างเติ่งอยู่ไม่รอช้า เธอพลิกตัวกลับมาอยู่ในท่าคลานสี่ขา แอ่นก้นงอนงามโชว์รูหีที่ยังแดงช้ำและเยิ้มแฉะท้าทายสายตา“ไหม... กูยังไม่จบ มึงส่งผัวมึงมานี่!” มิ้นสั่งเสียงกระเส่า สายตาฉ่ำปรือหันไปมองเพื่อนรักใยไหมยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก เธอคว้าเข้าที่คอของเจ้าดัชซี่แล้วดึงมันให้เดินตามมาขนาบข้างหลังมิ้น“ได้สิมึง... ในเมื่อมึงอยากเป็นเมียน้อยนัก กูก็จะจัดให้ถึงใจ”ใยไหมใช้มือเรียวรวบจับท่อนเอ็นสีแดงสดของดัชซี่ที่ยังคงตั้งตระหง่านแข็งปั๋งชี้หน้ามิ้นอยู่ เธอจ่อหัวหยักบานโร่เข้าที่ปากทางรักของเพื่อนสาวอย่างแม่นยำ ก่อนจะตบก้นเจ้าหมาหนุ่มเป็นสัญญาณ“เอ้า! ดัชซี่ จัดการเมียน้อยมึงสิลูก!”สวบ!“อ๊างงงง! อึก... แน่น... แน่นฉิบหายเลยมึง!”มิ้นหวีดร้องสุดเสียงเมื่อท่อนเนื้อใหญ่โตกระแทกมิดโคนในทีเดียว ใยไหมไม่ปล่อยให้เสียเที่ยว เธอขยับขึ้นไปนั่งคร่อมบนหลังของดัชซี่อีกทีพลางเอื้อมมือมาบีบเค้นเต้าอิ
บทที่ 8 เมียน้อย🔥🔞ทันทีที่ความคับแน่นคลายตัวลงจนลำควยขนาดมหึมาหลุดพรวดออกมาจากร่องรัก มิ้นก็แทบจะถลาลุกขึ้นจากเก้าอี้สนามด้วยความลนลาน เธอรีบจัดแจงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ แม้จะรู้ดีว่ามันสายเกินกว่าจะปกปิดอะไรจากสายตาเพื่อนรักได้แล้ว“หลุดแล้วก็ดี... มาคุยกันหน่อยสิมึง” ใยไหมกอดอกพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงไปด้วยความกดดัน“เออ... เข้าไปคุยในบ้านเหอะว่ะ ตรงนี้กูอายฟ้าอายดิน” มิ้นตอบเสียงเบาพลางเดินนำเข้าไปในห้องโถงเมื่อทั้งคู่ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาว โดยมีเจ้าดัชซี่เดินตามเข้ามาหมอบอยู่ตรงกลางระหว่างสองสาวเหมือนรอฟังคำตัดสิน มิ้นก็เริ่มเปิดประเด็นก่อนด้วยความรู้สึกผิดที่จุกอก“ไหม... กูขอโทษว่ะ กูไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่มันเริ่มจากความพลาดจริง ๆ”“ไม่เป็นไร... กูเข้าใจ คนมันเงี่ยนมันก็ห้ามกันยาก” ใยไหมยักไหล่อย่างไม่ถือสา“แต่กูแค่ทึ่งว่ะ มึงเป็นถึงครูภาษาไทย แต่ดันมาเสร็จหมากูเนี่ยนะ”“เอ่อ... ก็ไอ้ดัชซี่มันเย็ดดีนี่หว่า... ทั้งใหญ่ ทั้งแรง กูต้านมันไม่อยู่จริง ๆ” มิ้นสารภาพความจริงพลางก้มหน้างุด
บทที่ 7 ทิ้งทวน🔥🔞เช้าวันสุดท้ายมาถึงเร็วกว่าที่คิด แสงแดดยามสายส่องระยิบระยับลงบนยอดหญ้าในสวนหลังบ้าน มิ้นนั่งทอดตัวลงบนเก้าอี้สนามท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงนกร้องเบา ๆ โดยมีเจ้าโดเบอร์แมนตัวยักษ์นั่งเฝ้าอยู่ข้างกายไม่ห่าง สายตาของมันที่มองมาดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดจนมิ้นรู้สึกใจหาย“ดัชซี่... แกจะคิดถึงฉันบ้างไหม” มิ้นเอ่ยถามพลางลูบหัวทุย ๆ ของมันด้วยความเอ็นดู ความผูกพันประหลาดที่ก่อตัวขึ้นตลอดเจ็ดวันทำให้เธอรู้สึกโหวงในอก“โฮ่ง!” มันเห่าตอบสั้น ๆ พร้อมกับใช้หัวดันมือของเธอเหมือนจะบอกว่าไม่มีวันลืม“ไปอยู่กับยัยไหมห้ามดื้อนะมึง แล้วที่สำคัญ... ห้ามไปมีเมียเพิ่มด้วยนะ เข้าใจไหม?” มิ้นแกล้งขู่เสียงเขียว ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นเพียงสัตว์ แต่ในใจเธอกลับรู้สึกหวงแหนผัวชั่วคราวตัวนี้อย่างบ้าคลั่ง“หงิง... หงิง...” เจ้าดัชซี่ครางประจบพลางซุกหน้าเข้าหาหน้าตักของเธอ“ดีมาก... รู้ความแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย”มิ้นยิ้มกริ่ม ทว่าเจ้าหมาหนุ่มกลับไม่หยุดแค่การอ้อนธรรมดา มันเริ่มใช้จมูกชื้น ๆ ซุกไซ้เข้าไปใต้ชายกระโปรงผ้าเนื้อบางที่เธอส
บทที่ 5 เมียอยากโดนเน็ด🔥🔞กว่าลูกเป้งที่เชื่อมติดกันจะคลายตัวและถอนตัวออกมาได้ก็เกือบเช้า มิ้นสลบไสลไปด้วยความเพลียปนความอิ่มเอมในรสกามที่ไม่เคยสัมผัสจากที่ไหนมาก่อน เธอตื่นขึ้นมาอีกทีในช่วงสายของวัน ร่างกายรู้สึกระบมที่ช่องทางรักเล็กน้อยแต่มันกลับเป็นความเจ็บที่ชวนให้วูบวาบอยู่ข้างใน
บทที่ 4 ไม่ลองไม่รู้🔥🔞มิ้นเห็นท่าทางกระวนกระวายและอาการที่ปิดไม่มิดของเจ้าดัชซี่ เธอก็รู้ทันทีว่าหมาหนุ่มตัวนี้พร้อมจะเย็ดเธอเต็มแก่ ครูสาวตัดสินใจทิ้งไพ่ใบสุดท้าย เธอพลิกตัวนอนคว่ำลงกับโซฟาหนังตัวยาว ปล่อยให้ผมสลวยแผ่กระจายไปตามเบาะ ก่อนจะโก้งโค้งยกสะโพกขึ้นสูงจนเห็นรูหีที่เปียกโชกให้กับห
บทที่ 2 ลามก🔥พอเข้าบ้านมาได้ มิ้นก็ปล่อยให้เจ้าดัชซี่เดินดมสำรวจพื้นที่ไปตามอำเภอใจ ส่วนตัวเธอเองที่เหนียวเหนอะหนะมาทั้งวันก็รีบคว้าผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำทันที กลิ่นสบู่อ่อน ๆ กับสายน้ำเย็นฉ่ำช่วยให้เธอผ่อนคลายจากความล้าได้บ้าง แต่ผ่านไปไม่กี่นาที เสียงเห่าทุ้มต่ำก็ดังก้องขึ้นมาจากห้องนั่งเล่น
บทที่ 1 ฝากเนื้อฝากตัวบรรยากาศในห้องพักครูช่วงพักเที่ยงอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟจาง ๆ และเสียงหัวเราะคึกคักจากโต๊ะข้าง ๆ แต่มันไม่ได้เข้าหู มิ้น เลยสักนิด ครูสาววัย 29 ปี ในชุดข้าราชการเรียบร้อยกำลังนั่งเช็กยอดส่งงานของนักเรียนอย่างเพลิน ๆ จนกระทั่งแรงสะกิดที่หัวไหล่ทำให้เธอต้องละสายตาจากหน้าจอไอแพด