ฝากหมาไว้...แต่ได้ผัวกลับมา

บทที่ 1 ฝากเนื้อฝากตัว

บรรยากาศในห้องพักครูช่วงพักเที่ยงอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟจาง ๆ และเสียงหัวเราะคึกคักจากโต๊ะข้าง ๆ แต่มันไม่ได้เข้าหู มิ้น เลยสักนิด ครูสาววัย 29 ปี ในชุดข้าราชการเรียบร้อย

กำลังนั่งเช็กยอดส่งงานของนักเรียนอย่าง

เพลิน ๆ จนกระทั่งแรงสะกิดที่หัวไหล่ทำให้เธอต้องละสายตาจากหน้าจอไอแพด

“มิ้น... มิ้นจ๊ะ ว่างป่ะเนี่ย” ใยไหม เพื่อนสนิทตั้งแต่มหาวิทยาลัยพ่วงตำแหน่งเพื่อนร่วมงานขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนไหล่เบียด หน้าตาจิ้มลิ้มของเพื่อนดูมีความกังวลปนเกรงใจแบบแปลกๆ

“ว่างดิ มีไรเปล่า ทำหน้าเหมือนจะมายืมตังค์” มิ้นแกล้งหยอกพลางเลิกคิ้วมอง

“ไม่ใช่เรื่องตังค์... แต่เป็นเรื่องที่บ้านเราอ่ะ คืออาทิตย์หน้าพวกผู้ใหญ่เขาจะไปเที่ยวเขาใหญ่กันหมดเลย แล้วแบบ...” ใยไหมละคำพูดไว้ในฐานที่เข้าใจ พร้อมส่งสายตาอ้อนวอนระดับสิบ

“แล้ว..?”

“คือเราไม่มีคนเลี้ยงหมาให้เลยอ่ะมิ้น จะเอาไปฝากที่ร้านก็น่าสงสาร เราขอฝากมันไว้ที่บ้านเธอได้ไหมอ่ะ บ้านเธอก็มีพื้นที่ แถมเธออยู่คนเดียวด้วย ไม่เหงาดีออกนะ”

มิ้นชะงักไปนิด

“หมาเหรอ? เธอไปแอบเลี้ยงตอนไหนเนี่ย”

“เพิ่งรับมาไม่นานนี้เองเนี่ยแหละ” ใยไหมรีบเสริมทันควันเพราะกลัวเพื่อนจะปฏิเสธ

“แล้วมันดุไหม ตัวใหญ่ป่ะ คือฉันไม่ค่อยถนัดรับมือหมาดุนะเว้ย” มิ้นถามออกไปตามตรง ใจหนึ่งก็เกรงใจเพื่อน แต่อีกใจก็หวั่น ๆ เพราะเธออยู่บ้านเดี่ยวคนเดียวมาตลอด ถ้าหมามันอาละวาดขึ้นมาเธอคงคุมไม่อยู่

“ไม่ดุเลยแก! เชื่อไอ้ไหมนะ หน้ามันอาจจะดูโหดไปนิดแต่นิสัยจริง ๆ คือขี้อ้อน แสนรู้ด้วยนะ มิ้นลองดูรูปก่อนดิ” ใยไหมรีบกดเปิดแกลเลอรี่ในมือถือแล้วยื่นมาจ่อตรงหน้าเพื่อน

ภาพในจอทำเอาครูภาษาไทยอย่างมิ้นถึงกับตาค้าง มันคือสุนัขพันธุ์ โดเบอร์แมน ตัวใหญ่ล่ำ ขนสีดำสนิทเงาวับตัดกับสีน้ำตาล กล้ามเนื้อช่วงอกและขาเด่นชัดดูแข็งแรงและดุดัน สายตาคมกริบที่จ้องมองมาในภาพดูมีพลังจน

มิ้นรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ในอก

“นี่... ดัชซี่ ชื่อน่ารักใช่ป่ะล่ะ” ใยไหมยิ้มร่า

“ชื่อกับหน้าตานี่คนละเรื่องเลยนะไหม ตัวใหญ่ขนาดนี้เนี่ยนะขี้อ้อน?” มิ้นมองดูภาพเจ้าดัชซี่อีกครั้ง ความรู้สึกประหลาดบางอย่างแล่นผ่านสันหลังเมื่อสบตากับดวงตาสีเข้มของสัตว์สี่เท้าในรูปนั้น

“จริง! มันเป็นหมาสุภาพบุรุษจะตาย เชื่อใจเราเหอะนะมิ้น อาทิตย์เดียวเอง... นะ ๆ ๆ เดี๋ยวกลับมาจะซื้อขนมเจ้าดังมาเซ่นไหว้เลย”

เมื่อเห็นเพื่อนรักทำท่าทางเหมือนจะลงไปกราบกับพื้น มิ้นก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ใจอ่อนจนได้

“เออ ๆ ก็ได้ เห็นแก่ขนมนะเนี่ย แล้วจะเอามาส่งตอนไหน?”

“เย้! ขอบใจมากมิ้น เพื่อนรักที่สุดในโลกเลย! เดี๋ยวเย็นนี้เราขับรถเอาดัชซี่ไปส่งที่บ้านเธอเลยพร้อมของใช้มัน โอเคตามนี้เนอะ!” ใยไหมรวบรัดตัดตอนด้วยความดีใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินฮัมเพลงออกไปเตรียมสอนคาบบ่าย ทิ้งให้มิ้นนั่งมองรูปในมือถือเพื่อนที่ยังไม่ดับหน้าจอลง

“ดัชซี่งั้นเหรอ...” มิ้นพึมพำกับตัวเอง ความรู้สึกแปลก ๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในท้องน้อยเมื่อคิดว่าเย็นนี้เธอต้องอยู่ร่วมชายคากับเจ้าสัตว์ตัวใหญ่ที่มีสายตาทรงอำนาจคู่นั้นเพียงลำพัง

.

.

.

ช่วงเย็นวันนั้น ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มระเรื่อ มิ้นยืนรออยู่ที่หน้าบ้านเดี่ยวหลังย่อมของเธอ ไม่นานนักรถของใยไหมก็เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทที่หน้าประตูรั้ว ยังไม่ทันที่เครื่องยนต์จะดับลง เสียงเห่าทุ้มต่ำทรงพลังก็ดังรอดออกมาจากกระจกหลังรถ ทำเอาหัวใจของมิ้นกระตุกวูบ

“มิ้น! มาช่วยขนของหน่อยดิ ของใช้เจ้าลูกชายเยอะจัดเลย” ใยไหมเปิดประตูรถลงมาพร้อมรอยยิ้มแฉ่ง

“โฮ่ง! โฮ่ง!”

ทันทีที่ประตูหลังรถเปิดออก เจ้าโดเบอร์แมนตัวใหญ่ที่มิ้นเห็นในรูปก็กระโดดลงมาบนพื้นคอนกรีต ตัวจริงมันดูน่าเกรงขามกว่าในรูปหลายเท่า ขนสีดำสนิทขลับมันวาวสะท้อนแสงไฟหน้าบ้าน กล้ามเนื้อขาที่สมส่วนดูแข็งแรงเหมือนนักกีฬา มิ้นยืนตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อเจ้าดัชซี่เดินตรงดิ่งมาหาเธอด้วยท่วงท่าที่สง่างามแต่น่าเกรงขาม

“แหม มาถึงก็ทักทายเจ้าของบ้านเลยนะมึง” มิ้นฝืนใจดีสู้เสือ เธอย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วยื่นมือที่สั่นนิด ๆ ออกไปลองเชิง

เจ้าดัชซี่หยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า มันใช้จมูกสีดำสนิทดมฟุดฟิดที่ข้อนิ้วของเธอก่อนจะเอาหัว

อุ่น ๆ เข้ามาดุนที่ฝ่ามือ มิ้นจึงตัดสินใจลูบหัวมันเบา ๆ สัมผัสจากเส้นขนสั้นเกรียนและผิวหนังที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวที่ปลายนิ้ว

“หงิง...”

จากเสียงเห่าดุดันเมื่อครู่ กลับกลายเป็นเสียงครางอ้อนในลำคอ มันเบียดกายเข้าหาขาเรียวของเธอเหมือนจะฝากตัว มิ้นเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัวเมื่อเห็นท่าทางแสนรู้ของมัน

“เห็นไหมล่ะ มิ้น... เราบอกแล้วว่าดัชซี่มันขี้อ้อนจะตาย มันชอบเธอนะเนี่ย ปกติเห็นคนแปลกหน้าจะเก๊กทรงขรึมตลอด” ใยไหมพูดพลางหอบตะกร้าใส่ชามข้าวและถุงอาหารเม็ดกองโตออกมาวาง

“เออ ๆ อย่าแอบมากัดกันทีหลังแล้วกันนะดัชซี่” มิ้นก้มลงสบตากับดวงตาสีเข้มคู่นั้น มันจ้องมองเธอกลับมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกวูบวาบแปลก ๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“โฮ่ง!” มันตอบรับเสียงสั้นเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่เธอพูด

“ของหมดแล้วใช่ไหมเนี่ย มีทั้งของเล่น ทั้งขนม นี่จะมาอยู่อาทิตย์เดียวหรือจะย้ายสำมะโนครัวมาอยู่ถาวรฮะ?” มิ้นเงยหน้าถามเพื่อนขณะรับถุงของเล่นพลาสติกมาถือไว้

“อาทิตย์เดียวสิแก แต่ดัชซี่มันกินเก่ง เล่นแรง เลยต้องเตรียมมาเยอะหน่อย งั้นเราไปก่อนนะ เดี๋ยวพ่อกะแม่จะรอนาน” ใยไหมเดินกลับไปที่รถ ก่อนจะโผล่หน้าออกมาสั่งเสียทิ้งท้าย

“ดัชซี่! อยู่กับน้ามิ้นอย่าดื้อนะลูก อย่าซน อย่าทำข้าวของน้ามิ้นพังนะมึง!”

“โฮ่ง!”

ดัชซี่เห่าส่งท้ายเจ้านายเก่า ก่อนจะยืนสงบนิ่งมองตามรถของใยไหมที่เคลื่อนตัวลับตาไป บรรยากาศรอบข้างเริ่มเงียบสงัดลง เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านแมกไม้กับเสียงลมหายใจฟืดฟาดของเจ้าหมาตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างกาย

มิ้นก้มลงมองเจ้าดัชซี่อีกครั้ง ตอนนี้มันไม่ได้ทำท่าทางขี้อ้อนเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าใยไหมแล้ว แต่มันกลับยืนจ้องหน้าเธอด้วยสายตาคมกริบและนิ่งงัน จนมิ้นเผลอเม้มริมฝีปากแน่น

“เข้าบ้านกันเถอะดัชซี่ มืดแล้ว”เธอบอกพร้อมกับกวักมือเรียก ความรู้สึกเสียวแปลก ๆ แล่นผ่านปลายนิ้วเมื่อหางยาว ๆ ของมันปัดโดนขาของเธอตอนที่มันเดินเคียงข้างเข้าไปในบ้าน ความเงียบของบ้านหลังเดิมที่เคยคุ้นตา กลับดูเปลี่ยนไปเพียงเพราะมีสิ่งมีชีวิตที่ดุดันและแข็งแรงตัวนี้ก้าวเข้ามา…