พ่อบ้านเอา(ใจ)เก่ง 2 : ช่วยอาบน้ำ (1)

ร่างอวบอิ่มของคุณหนูพริมนั่งกินไอศกรีมรสวานิลลาอยู่ในร้านดังหน้าโรงเรียนตกเป็นเป้าสายตาของเด็กหนุ่มหลายคนที่อยู่ภายในร้าน

พริมใส่ชุดนักเรียนเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวผูกไทล์ลายสกอตสีแดงแบบเดียวกันกับกระโปรง ถักเปียก้างปลาสองข้างดูน่ารักน่าเอ็นดูสมวัย แต่ว่าหน้าอกหน้าใจของเธอนั้นออกจะเกินตัวไปหน่อย หนุ่มๆ จึงพากันมองเธอตาไม่กะพริบ

“กินรสวานิลลาอีกละ ไม่เบื่อบ้างหรือไง?”

เสียงของอายเอ่ยขึ้น พร้อมกับหย่อนสะโพกลงนั่งตรงข้ามกันกับเพื่อนรัก

“แล้วแกล่ะ ไม่เบื่อช็อกโกแลตบ้างหรือไงยะ เห็นสั่งมากินแทบทุกวัน” พริมตอบกลับไป พลางตักไอศกรีมเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

“ชิ ย้อนเก่งนักนะ...” อายยู่ปากแล้วหันไปสนใจไอศกรีมของตัวเองบ้าง

“เออ สรุปแกกับลุงนพนี่ยังไงกันอะ?”

จู่ๆ พริมก็ถามขึ้น พร้อมมองเพื่อนสาวด้วยสีหน้าทะเล้น

“หืม หมายถึงยังไง?”

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“แหม...อย่ามาตีหน้าซื่อนะยะ ฉันรู้นะว่าแกกับลุงนพมีซัมติงกันน่ะ”

เมื่อคืนก่อนตอนที่วิดีโอคอลกัน เธอแอบเห็นว่าลุงนพซุกอยู่ใต้ผ้าห่มของยัยอาย เธอจึงค่อนข้างมั่นใจว่าสองคนนี้ไม่ได้เป็นแค่ลุงหลานธรรมดาแน่นอน

“ปะ เปล่านะ แกอะคิดมาก” อายตอบเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าสวยไร้เครื่องสำอางเริ่มเห่อร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนต้องรีบยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“อ๋อเหรอออออ” พริมยังคงล้อเพื่อนตัวแสบไม่เลิก พร้อมกับยิ้มกริ่มอย่างคนรู้ทัน

“ก็เออน่ะสิ!” อายตอบกลับไปเสียงสูง ดูมีพิรุธยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

“ฉันไม่ล้อแกแล้วก็ได้...นู่น ลุงนพสุดที่รักของแกมาตามกลับบ้านแล้ว”

“ว่าไงนะ?” เธอรีบหันขวับกลับไป ก่อนจะเห็นร่างสูงใหญ่ของลุงนพเดินมาที่โต๊ะของพวกเธอพอดี

“สวัสดีค่ะลุงนพ”

“สวัสดีจ้ะหนูพริม” เขารับไหว้เด็กสาวพร้อมยิ้มแย้มอย่างใจดี ก่อนจะหันไปคุยกับอายเสียงดุ

“ทำไมไม่รับสาย ลุงโทรหาตั้งหลายรอบ”

“แล้วทำไมหนูต้องรับด้วยล่ะคะ...ทีลุงยัง-”

Trrrrrrrrrr

Trrrrrr

ยังไม่ทันจะพูดจบ เสียงมือถือของพริมก็ดังขัดขึ้นก่อน

ติ๊ด!

“ว่าไงคะลุงทอง”

[ลุงมาจอดรอด้านหน้าแล้วครับคุณหนู]

“โอเคค่ะ เดี๋ยวหนูรีบไป” พริมตอบกลับเสียงใส ก่อนจะตัดสายแล้วหันมาลาคนทั้งคู่ที่เหมือนกำลังจะมีปัญหาบางอย่างกันอยู่

“เอ่อ...หนูกลับก่อนนะคะลุงนพ ฉันกลับก่อนแล้วนะยัยอาย”

พูดจบเธอก็สะพายกระเป๋าแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ ปล่อยให้คนทั้งคู่เขาเคลียร์กันเอง เพราะเธอไม่อยากจะเข้าไปแทรกเรื่องของคนทั้งสองคนเท่าไหร่นัก

มาถึงรถ ลุงทองก็เดินออกมาเปิดประตูให้เธอเข้าไปนั่งเบาะหลังพร้อมปิดประตูให้เสร็จสรรพ หลังจากเธอรัดเข็มขัดเรียบร้อยแล้ว เขาก็ขับรถบึ่งกลับไปที่คฤหาสน์ทันที

18 : 23 น.

“วันนี้เป็นยังไงบ้างครับคุณหนู มีการบ้านเยอะไหม?”

เสียงของพ่อบ้านอย่างลุงทองเอ่ยถามขึ้น พร้อมกับยกถาดขนมและนมอุ่นๆ เข้ามาให้คุณหนูที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้อง

“ไม่เยอะค่ะ ตอนนี้ใกล้จะสอบแล้วคุณครูเลยไม่ค่อยให้การบ้าน” พริมตอบกลับไปโดยที่ยังไม่ละความสนใจจากหนังสือ

ช่วงนี้เธอต้องรีบฝึกทำแบบฝึกหัดและอ่านหนังสือให้เยอะๆ เพราะใกล้จะถึงเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว

“อย่าหักโหมอ่านหนังสือดึกดื่นนะครับ มันจะส่งผลเสียต่อสุขภาพ” เขาพูดพร้อมกับจัดจานขนมไว้บนโต๊ะอ่านหนังสือในห้องให้เธอไปด้วย

“เข้าใจแล้วค่าา ขอบคุณนะคะลุงทอง”

เด็กสาวหันไปยิ้มให้เขา ก่อนจะหยิบคุกกี้เข้าปากหนึ่งชิ้น แล้วอ่านหนังสือต่ออย่างใจจดใจจ่อ ส่วนลุงทองก็ยิ้มรับแล้วลูบผมนุ่มลื่นของเธออย่างเอ็นดู

ร่างสูงเลื่อนเก้าอี้มานั่งเฝ้าเด็กสาวข้างๆ กัน พร้อมกับอ่านหนังสือนวนิยายเล่มหนึ่งในมือไปด้วย

คุณหนูเป็นคนขี้เหงามาก จึงต้องให้เขาเฝ้าตลอดเวลาไม่ว่าจะทำอะไร ซึ่งเขาก็เต็มใจที่จะอยู่ข้างๆ และคอยดูแลเธอเสมอ

“เฮ้อออ...เสร็จสักที” พริมยกมือขึ้นบิดขี้เกียจไปมาก่อนจะหันไปหาพ่อบ้านที่นั่งอยู่ข้างๆ

“หนูหิวแล้วค่ะลุงทอง” เธอทำหน้าอ้อน พร้อมเดิมเข้าไปกอดเขาเพื่อเติมพลังหลังจากที่อ่านหนังสือหลังขดหลังแข็งเกือบสองชั่วโมง

“เดี๋ยวลุงให้แม่บ้านเตรียมอาหารให้นะครับ” เขาลูบหลังเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะผละออกแล้วหยิบโทรศัพท์บ้านขึ้นโทรเรียกให้แม่บ้านจัดโต๊ะทันที

“ลุงทองลงไปก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวหนูตามลงไป”

พูดจบเธอก็เดินเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอน ส่วนลุงทองก็รับคำแล้วหันไปเก็บจานขนมและจัดโต๊ะหนังสือให้เธอเหมือนทุกๆ วัน

“หืม...กล่องอะไรน่ะ”

ขณะที่เขากำลังจัดแจงเก็บปากกาไว้ในลิ้นชัก ก็เจอกับเข้ากับกล่องบางอย่างที่ซ่อนเอาไว้ข้างในสุด

“อึก...คุณหนู...” ลุงพวงกลืนน้ำลายเหนียวลงคออึกใหญ่ เมื่อหยิบออกมากแล้วพบว่ามันเป็นกล่องดิลโด้สีชมพูใสขนาดใหญ่เกือบเก้านิ้ว

มือหนาสั่นเทาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะจัดการกับของในมืออย่างไรดี เขาชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะเก็บมันเอาไว้ที่เดิม ทำเหมือนกับว่าเขาไม่รู้ไม่เห็นมาก่อน...