ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา

เสียงดนตรีเบสหนักกระแทกกำแพงกระจกใสของผับหรูใจกลางเมือง ไฟนีออนสีม่วงสลับฟ้าเต้นระยับเหนือศีรษะอย่างไม่มีจุดเริ่มหรือจุดจบ ผู้คนมากมายต่างจมอยู่ในโลกของตัวเอง ไม่ว่าจะด้วยเหล้าหรือด้วยความเหงาที่ไม่อาจระบายที่ไหนได้

เพชรพลอยเบียดกายฝ่าฝูงชนเข้าไปยังบาร์ด้านใน สายตาที่แดงช้ำจากการร้องไห้ทั้งวันยังคงระยิบวาวด้วยความกดดันอันหนักอึ้งในอก

“เหล้าแรงสุด...แก้วนึงค่ะ” เธอบอกบาร์เทนเดอร์ด้วยน้ำเสียงแห้ง

“วันนี้หน้าไม่ดีเลยนะน้อง” ชายหลังบาร์แซว แต่เธอทำเพียงยกมุมปากแข็ง ๆ ไม่ได้ตอบ

ภาพแม่ที่นั่งร้องไห้อยู่หน้าบ้านชายทวงหนี้ที่ตะโกนเสียงดังด่าทอ ผู้คนที่มองผ่านๆ ราวกับเรื่องพวกนี้เป็นเพียงละครน้ำเน่าที่ไม่เกี่ยวกับใคร—ทั้งหมดตีกันยุ่งในหัวของเธอ

“ถ้าไม่อยากให้แม่โดนด่าโดนทวงหนี้แบบนี้ ก็ไปหาผัวรวยๆ มาใช้หนี้สิวะเพชร!” เสียงแม่เมื่อเช้ายังดังชัดราวกับอยู่ในหูตอนนี้

เพชรพลอยถอนหายใจหนัก เธอไม่ได้เกลียดแม่ แต่เกลียดตัวเองที่จน เกลียดโชคชะตาที่ผลักเธอมายืนตรงนี้ เธอกระดกเหล้าแก้วแรกหมดไปอย่างง่ายดาย แก้วที่สองเริ่มทำให้ความเจ็บปวดกลายเป็นความมึน ชาแก้วที่สามทำให้เธอไม่อยากคิดอะไรอีก

เธอซบแขนลงกับโต๊ะบาร์ หัวหมุนเล็กน้อย—แต่ยังรู้ชัดว่าอยากหนีจากความจริงอย่างสิ้นเชิง

ในมุมมืดด้านข้าง ผนังสลับด้วยแสงสีเงินและม่วง ชายหนุ่มร่างสูงในสูทสีดำสนิทกำลังก้าวเข้ามา คิรินทร์ทอดสายตามองฝูงคนที่กำลังเต้น แต่ไม่มีใครสะกิดใจเขาเลยสักนิด คืนนี้เขามาคนเดียวหนีงานเลี้ยงที่พ่อจัดให้ หนีสายตาของคนรอบตัว หนีความคาดหวังที่ชื่อ “ทายาทบริษัทคิรากรุ๊ป” ต้องแบกไว้ หนีแม้กระทั่งคู่หมั้นที่ถูกจับวางตั้งแต่เด็ก เขาเบื่อ เขาอยากเงียบ เขาอยากหายไป จนสายตาสะดุดกับผู้หญิงคนหนึ่งที่อาศัยแก้วเหล้าหนีโลกพอกัน เพชรพลอยยกแก้วขึ้นดื่มแบบไม่ระวัง ตัวสั่นนิด ๆ อาจเพราะมีคนเดินชนหลังเธอจากทางด้านหลัง คิรินทร์ขมวดคิ้ว ก่อนเดินเข้าไปยืนข้างเธอเหมือนไม่ได้ตั้งใจ

“ค่อย ๆ ดื่ม ไม่งั้นจะเมาตายเอา” เขาพูดเสียงเรียบ

เพชรพลอยหันมามองดวงตาหวานที่ปกติเต็มไปด้วยชีวิต กลับซ่อนความเจ็บปวดลึกๆ ไว้จนเห็นได้ชัด

“ตายก็ดีมั้งคะ” เธอยิ้มแห้ง ๆ เอ่ยแบบไม่คิด

คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มชะงัก

“พูดอะไรแบบนั้น”

“ก็ชีวิตฉันมันแย่มากเลยนี่คะ” เธอหัวเราะเบา ๆ แต่แววตานั้นแทบจะร้องไห้อีกครั้ง

คิรินทร์มองหน้าเธอ ไม่รู้เพราะอะไร—แต่รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เก็บความเจ็บแบบเดียวกับเขา

เขานั่งลงข้าง ๆ

“ถ้าพูดได้…มันแย่ขนาดไหนเหรอ?”

“แย่จนอยากลืมมัน…อย่างน้อยสักคืน” เธอตอบเสียงสั่นเล็กน้อย

เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใครเขาไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไรทั้งคู่เหมือนคนแปลกหน้าที่บังเอิญมาเจอกันในวันที่ใจใกล้พังพอกัน คิรินทร์ยื่นแก้วของเขาให้เธอ

“งั้นคืนนี้ลืมมันไปก่อนแล้วกัน”

เพชรพลอยหัวเราะ มองเขาด้วยสายตาแปลกใจ

“คุณใจดี…แต่ดูแล้วน่ากลัวนะคะ”

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว “พูดตรงดีนะ”

“ก็ตรงสิคะ ก็ฉันเมานี่นา”

เธอหัวเราะอีกครั้ง แต่หัวไหล่ตกลงนิดหนึ่งเหมือนหมดแรงจะฝืนยิ้มแล้ว คิรินทร์จับได้—ความเข้มแข็งของเธอกำลังแตกเป็นชิ้นๆ ทั้งสองคุยกันเรื่อยๆบทสนทนามันไหลลื่นอย่างไม่น่าเชื่อ ตั้งแต่เรื่องงาน เรื่องครอบครัว เรื่องความเหนื่อยหน่ายในชีวิต เป็นการคุยที่ไม่ต้องคาดหวัง ไม่ต้องเกรงใจใคร ไม่ต้องพูดอย่างที่ควรพูด เพชรพลอยเงยหน้ามองเขาอย่างลืมตัว

“รู้อะไรไหมคะ…คุณเป็นคนแปลกหน้าแรกที่ฉันอยากคุยด้วยนานๆ”

คิรินทร์หัวเราะหายใจออกเบาๆ “ผมก็เหมือนกัน”

แต่เพชรพลอยเริ่มเมามากขึ้นเรื่อย ๆ เสียงดนตรีดังจนเธอเริ่มโงนเงน คิรินทร์จับต้นแขนเธอไว้

“กลับเถอะ เดี๋ยวผมไปส่ง”

“ไม่เป็นไรค่ะ…ฉันกลับเอง—”

เธอพูดไม่ทันจบก็เสียหลักเกือบล้ม คิรินทร์ประคองไว้ทันที กลิ่นเหล้าเจือกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเธอลอยแตะปลายจมูก ใบหน้านี้ใกล้กว่าเดิมจนเขาเห็นขนตาที่สั่นระริกเพราะความเมา

“ผมพาคุณไปพัก ไม่ทำอะไรคุณหรอก” เขาบอกเสียงหนักแน่น

เพชรพลอยมองหน้าเขานิ่งขึ้นเล็กน้อย “ฉัน…เชื่อคุณนะ”

คำพูดนั้นเหมือนทำให้หัวใจคิรินทร์สะดุด เขาประคองร่างเล็กที่แทบยืนไม่ไหวออกจากผับไปอย่างระมัดระวัง เขาพาเพชรพลอยเข้าไปในห้องพักโรงแรมชั้นสูงสุดที่เขาใช้เวลาหนีความวุ่นวายเป็นประจำคิรินทร์วางเพชรพลอยลงบนเตียงอย่างเบามือ

"ผมว่าผมคงขับรถไปส่งคุณไม่ได้แล้ว เพราะผมก็ดื่มหนักเอาเรื่องมันจะอันตรายถ้าฝืนขับต่ออาจจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นก็ได้"

เธอนั่งพิงหัวเตียง ดวงตาปรือมองหน้าเขา

“ก็จริง...ขอบคุณนะคะ”

คิรินทร์หัวเราะเบา ๆ

“ดีใจเหมือนกันนะที่คุณไว้ใจผม”

“ไว้ใจสิคะ…คืนนี้ไม่อยากอยู่คนเดียวเลย”

คำพูดนั้นทำให้เขาชะงัก

“เพชรพลอย…” เขาเรียกชื่อเธอครั้งแรกหลังได้ยินเธอพึมพำชื่อตัวเองตอนเมามาก

เธอยิ้มเศร้า “คุณรู้ชื่อฉันแล้ว…แต่ฉันยังไม่รู้ชื่อคุณเลย”

“คิน”

“ชื่อเหมาะกับคุณนะคะ…” เธอยิ้มอ่อนแรง

มือน้อย ๆ ของเธอยกขึ้นแตะแขนเขาอย่างเผลอตัว สัมผัสนั้นทำให้ความยับยั้งชั่งใจของเขาสั่นไหวในตอนที่ทั้งสองต่างอ่อนล้าจากโลกหัวใจก็เปิดรับใครคนหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ คืนนั้นความเหงาเหล้าและความอ่อนไหวทำให้พวกเขาโอบกอดกันโดยไม่ทันคิดว่าจะต้องรับผิดชอบอะไรในเช้าวันพรุ่งนี้ คิรินทร์ก้มลงไปจูบเพชรพลอยส่วนเธอก็ตอบสนองด้วยการแลกลิ้นและพึมพำในคอ มือของคิรินทร์เริ่มลูบไล้ไปตามร่างกายของเธอ

"อือ—" เพชรพลอยพึมพำในลำคอ

เสียงพึมพำนั้นทำให้หัวใจของคิรินทร์เต้นรัวๆไม่เป็นจังหวะ แต่เสียงหัวใจของเขาบอกอย่าหยุดจงทำต่อไป เขาเริ่มปลดกระดุมคอเสื้อของเพชรพลอยทีละเม็ดจนเห็นผิวพรรณที่ขาวเนียนของเธอพรเอมกับชุกชั้นในลูกไม้สีขาว ยิ่งมองต่ำลงไปก็ยิ่งเห็นหน้าอกที่อวบอึ๋มรอเขาขย้ำอยู่ คิรินทร์จ้องมองอยู่พักใหญ่แล้วก้มลงไปไซ้ซอกคอของเพชรพลอยแล้วแง๊บเบาๆ ทำให้เพชรพลอยส่งเสียงออกมาเล็กน้อย เสียงนั้นยิ่งกระตุ้นคิรินทร์เป็นอย่างมาก เขาเริ่มถอดเสื้อของเธอและตัวเองออกทีละชิ้นๆจนทั้งสองเหลือเพียงร่างที่เปลือยเปล่า เพชรพพลอยยื่นมือไปลูบไล้ร่างกายของคิรินทร์ คิรินทร์ที่เห็นเต้าอวบอึ๋มก็อดใจที่จะก้มลงไปดูดไม่ได้ มือของเขาลูบไล้ตามต้นขาของเพชรพลอยจนไปถึงร่องกลีบของเพชรพลอยเขาสอดนิ้วเขเาไปในร่องกลีบของเธออย่างช้าๆ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาดูเพชรพลอยก็เห็นว่าเธอกำลังทำสีหน้ายั่วยวนรอให้เขาทำต่อ คิรินทร์ที่เห็นสีหน้าแบบนั้นก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปเขายับท่อนเอ็นอันใหญ่ของเขารูดขึ้นลงประมาณ4-5ครั้งก่อนขะเอาไปถูกับเม็ดเสียวของเพชรพลอย

"อ่า—" เขาส่งเสียงครางออกมา

"ดะ...เดี๋ยว"

"หืม? มีอะไร"

"มันน่ากลัวมาก"

"ครั้งแรกหรอ—ไม่ต้องกลัวหรอก"

คีรินทร์จับขาทั้งสองอ้าออกห่างจากกันแล้วเอาท่อนเอ็นจ่อร่องกลีบแล้วค่อยๆดันท่อนเอ็นเข้าไปในตัวของเพชรพลอยแล้วเอาค้างเอาไว้ ร่องกลีบของเพชรพลอยรัดม่อนเอ็นเขาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก คิรินทร์ส่งเสียงพึมพำในลำคอออกมาก่อนจะเงยหน้าแล้วถอนหายใจ เขาเห็นสีหน้าเพชรพลอยมีความกังวลจึงโน้มตัวลงไปจูบดพชรพลอยเพื่อให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย เขาเริ่มแทรกลิ้นเข้าไปในปากของเธอ

คิรินทร์พูดในใจ "แน่นเป็นบ้าเลย—เสียแทบไม่เข้า"

เพชรพลอยส่งเสียงพึมพำในลำคอ คิรินทร์ถอนจูบอย่างโยนอ่อน

"เจ็บ..." เพชรพลอยพูดออกมาด้วยเสียงสั่นคลอน

"เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้วนะ" เขายิ้มมุมปาก

เพชรพลอยพยักหน้า

"งั้น...ผมขยับเลยนะ"

ทันทีที่คิรินทร์พูดจบเขาก็เริ่มขยับเอวอย่างช้าๆ เพราะกลัวเพชรพลอยจะเจ็บเขาพยายามมองเพชรพลอยและสังเกตุสีหน้าของเธอว่าเธอรู้สึกดีหรือเปล่า แต่พอคิรินทร์เห็นว่าเพชรพลอยเริ่มรู้สึกดีเขาก็เริ่มขยับเร็วขึ้นเรื่อยๆจนเพชรพลอยส่งเสียงครางออกมา

"อ๊ะ...อ๊ะ—อือ"

"อ่า—"

ทั้งคู่ส่งเสียงครางออกมาอย่างพอใจ คิรินทร์ก้มลงไปแง๊บคอของเพชรพลอยอย่างเบาๆจนเป็นรอยแดง เขาเร่งจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนน้ำใสๆล้นออกมาจากร่องกลีบตามมาด้วยน้ำสีขาวขุ่นไหลออกมาจากรูเดียวกัน ทั้งสองมองหน้ากันด้วยสีหน้าที่รูัสึกว่าพอใจกับคืนนี้แล้ว จึงผลอยหลับไปจนเช้า ทั้งคู่ไม่รู้ว่าเพียงคืนเดียวนี้—จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของทั้งสองตลอดไป

และเมื่อแสงเช้าแรกส่องผ่านม่านสีควันบุหรี่…เพชรพลอยตื่นขึ้นเธอหันไปเห็นผู้ชายที่หลับอยู่ข้างๆ หัวใจเธอแทบหยุดเต้น

“ไม่นะ…ทำอะไรลงไปเนี่ย…!”

เธอรีบคว้าของที่หอบมาด้วยอย่างลนลาน รีบใส่เสื้อผ้าแล้วรีบวิ่งออกจากห้อง—กำไลเงินที่แม่ให้ติดตัวตั้งแต่เด็ก ร่วงหล่นอยู่บนพื้นโดยที่เธอไม่รู้ตัว คิรินทร์ตื่นขึ้นหลังจากนั้นเพียงไม่กี่นาทีเขามองเตียงว่างเปล่าชายตาของเขาเหลือบไปเห็นกำไลเงินที่สลักชื่อ “เพชรพลอย” วางอยู่ตรงปลายเตียงเขากำมันไว้แน่นจ้องมองพร้อมกับยิ้มที่มุมปากกำไรนั้นราวกับจะกินมันเข้าไป เหม่อมองประตูห้องที่ปิดสนิท

“คุณเป็นใครกันแน่…เพชรพลอย”