สวาทรักพ่อสามี

ก่อนจะเกิดเรื่องราวเกินเลยกับพ่อผัวที่ชื่อ คมสันต์ ทั้งสองเคยมีความสัมพันธ์ที่ดี แต่ไม่รู้โชคชะตาเล่นตลกอะไร เมื่ออยู่ ๆ พ่อผัวก็จับแพรลูกสะใภ้ที่แสนดีทำเมียแพรตกกระไดพลอยโจน เมื่ออุบัติเหตุคืนวันพายุเข้าหนัก พ่อผัวที่เธอเคารพบูชาว่าเป็นคนดีมาเสมอ แต่วันนี้กลับบังคับเธอ ยัดเยียดความเป็นผัวอีกคนแบบไม่เต็มใจ!"เมื่อคืนไอ้โอมเอาแพรหรือเปล่า!" เสียงกระซิบข้างหูลอดไรฟันด้วยความหึงหวง คมสันต์พ่อผัวที่เดินมาถามลูกสะใภ้ที่กำลังก้ม ๆ เงย เตรียมอาหารเช้าให้พ่อผัว และผัวตัวเอง"เปล่าค่ะพ่อ.!" แพรตอบเสียงห้วนแบบไม่พอใจเพราะคมสันต์ดูท่าจะไม่ยอมาปล่อยเธอไปง่าย ๆ เมื่อแพรโดนพ่อผัวทำหน้าที่ผัวแทนลูกชาย เธอจะทำยังไง เมื่อโดนแท่งเนื้อพ่อผัวไม่เว็นวัน หลังตกกระไดพลอยโจนแบบไม่ตั้งตัว! คมสันต์พ่อสามีที่นับวันอาการหนัก ทั้งหึงทั้งหวงเธอ หวงเมื่อไหร่หาเรื่องเอาเธอตลอด ต่อให้ไม่ยอมตบตีเท่าไรพ่อผัวก็ไม่สะทกสะท้านพาลโกรธบางทีก็เด้าเธอจนรูสวาทบวมเดินไม่ได้ ... พาไปน้ำเดินหน่อย.."ฉันบอกพี่แล้วใช่ไหมว่าให้เลิกทำตัวสำมะเลเทเมาแบบนี้สักที!" ผู้หญิงที่ชื่อแพรมีผัวขี้เหล้าเมายาแล้วไม่ทำงานทำการวัน ๆ เอาแต่กิน

คมสันที่ถูกลูกสะใภ้ยกหัวใจก็คือความไว้ใจให้มาเนิ่นนาน เขาก็ถือวิสาสะแต่เนื้อต้องตัวแพรเป็นประจำแต่มันเป็นการแตะเนื้อต้องตัวแบบแนบเนียนไม่มีข้อกังขา หรือข้อสงสัยในใจของแพรเลยแม้แต่น้อยสิ่งเดียวที่แพรคิดคือพ่อสามีผู้แสนดีเปรียบเสมือนบิดาคนที่สองของเธอ คมสันต์อาศัยช่วงที่ลูกสะใภ้ไม่อยู่ขณะที่แพรได้ออกไปขายของที่ตลาดดั่งเช่นทุกวัน เขาได้เจาะรูผนังขนาดเล็กเท่าลูกตา ที่มองยังไงก็มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าเขาปูน ทาสีจนแนบเนียนไปกับผนังห้อง คมสันต์เจาะรูเอาไว้ทุกซอกทุกมุมในห้องนอนของแพรเพราะว่าโอมแยกห้องนอนกับแพรมาเป็นเวลาเกือบสองปี แพรมักจะบ่นเสมอว่าเวลาโอมกลับมาเธอเหม็นกลิ่นเหล้าและโอมก็ไม่ยอมอาบน้ำทำความสะอาดตัวเอง แพรจึงไม่ให้โอมนอนด้วย วันนี้ก็เป็นวันที่แพรเหนื่อยล้าเกินกว่าที่จะตอบโต้อะไรเธอกอดคมสันต์เสร็จเธอก็เดินขึ้นไปที่ชั้นสองเพื่อเข้าไปอาบน้ำชำระล้างเหงื่อไคลเธอคิดว่าเธอนั้นโชคดีเหลือเกินที่ได้พ่อสามีที่ทั้งดีและเมตตาเธอ แพรที่เปิดประตูขึ้นไปที่ชั้นสองแล้วเตรียมตัวสำหรับจะลงอ่างแช่น้ำด่างเช่นทุกคืนที่เธอกลับมาจะขายของสองขาเรียวยาวยืนอยู่หน้าอ่างขนาดใหญ่สีขาวน้ำที่ถูกตีฟองเอาไว้อย

ทางด้านคมสันกับบีบเค้นที่ก้นงอนของแพรแรงขึ้น และโอบกระชับร่างบางของแพรให้มันแนบกลับลำกายของเขา มัดกล้ามที่ผ่านการทำงานมาหลายปีผู้ชายวัยห้าสิบห้าปีคนนี้มีประสบการณ์ทุกอย่าง แกกำลังโอบรัดลูกสะใภ้ที่เขาเฝ้ามามองมาหลายปี และแอบกันท่าไอ้พวกผู้ชายหลายคนที่มักจะมาจ้องมองลูกสะใภ้คนสวยของตัวเอง บางครั้งแกก็ถึงกับยิงปืนขู่ ใครหลายคนก็มาพูดว่าคมสันคือพ่อสามีในอุดมคติของลูกสะใภ้ที่ทั้งรักและดูแลเธอเป็นอย่างดีคมสันไม่พูดเปล่ามือหนาเริ่มไม่อยู่สุข เขาโอบรัดร่างบางของลูกสะใภ้เอาแนบแน่น "ทำไมล่ะแพร..อย่ากลัวเลยคนดีของพ่อ" คมสันพูดกับแพรด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนใช้มือหนารูปไปข้างแก้มนวลอย่างจงใจและหลงใหลแม้จะมองไม่เห็นท่ามกลางความมืดมีเพียงแสงจรวดจากสายฟ้าที่แลบ"พะ..พ่อจ๊ะ อย่าเลย" แพรกลัวจนเสียงเริ่มสั่นเธอไม่เคยคิดว่าพ่อสามีของเธอจะทำเช่นนี้"พ่อทำอะไร แพรววิ่งเข้ามากอดพ่อเองไม่ใช่หรอ" ผู้เป็นพ่อสามีกล่าวพร้อมหัวเราะฮือๆในลำคออย่างพึงพอใจเขาพยายามปลอบประโลมลูกสะใภ้อย่างเต็มที่"ก็พ่อ!" แพรไม่กล้าพูดคำที่น่าอายออกมาว่าพ่อสามีกำลังบีบก้นของเธอและเหมือนจะขยำแรงขึ้น"พ่อทำไมรึแพร..."คมสันเขาพึงพอใจกับอากา

เสียงประตูยังถูกเคาะดังสนั่นลั่นบ้าน คมสันที่ทั้งโมโห ทั้งรู้สึกเสียหน้า ที่คิดว่าลูกสะใภ้จะยอมสยบแต่โดยดี เขาอุตส่าห์ไม่เอาแท่งเอ็นเสียบเข้าไปในรูสวาทของลูกสะใภ้ตามสัญญา เพียงแค่ถูไถให้ได้อารมณ์ แต่ดูเหมือนแพรจะไม่ให้ความเคารพยำเกรงแก่ความเมตตาของเขาและปิดประตูลงกลอนอย่างไม่ใยดีในเมื่อพูดกันดีๆ ไม่รู้เรื่องเขาก็คงต้องใช้ไม้แข็ง!"แพรเปิดประตู เปิด!" เสียงเริ่มเข้มและดุดันขึ้นแพรไม่เปิด! แล้วพ่อก็ห้ามเข้ามาในห้องของแพร พ่อกลับไปนอนเถอะค่ะ แพรจะนอนแล้ว แพรเหนื่อย!" แพรตะโกนตอบกลับไป ทั้งกลัว ทั้งเกร็ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เหงื่อผุดเต็มใบหน้า เพราะกลัวว่าพ่อผัวจะเปิดลูกบิดเข้ามาจับ แพรลืมคิดไปว่าบ้านหลังนี้เป็นของครอบครัวพ่อสามีและแปลว่าพ่อผัวมีกุญแจสำรองทุกห้อง!"ดี! ถ้าไม่เปิด อย่าให้พ่อเข้าไปได้แล้วกันนะแพรครั้งนี้ไม่ว่าแพรจะร้องขออะไร มันจะไม่มีคำว่าเมตตาจากพ่ออีก" คมสันโมโหเดือดคมสันหมดความอดทน เขาเขวี้ยงเทียนลงบนพื้นอย่างไม่ใยดีจนมันดับลง และเดินคลำทางกลับไปที่ห้องของเขา ซึ่งเขาไปหยิบกุญแจสำรองที่มีทุกดอกอยู่ในบ้าน เพื่อจะไขเข้าไปในห้องของแพรลูกสะใภ้แพรที่เอาหูแนบประตู เธ

เช้าวันรุ่งขึ้นแพรลุกขึ้นจากเตียงหันมองซ้ายมองขวาคมสันผู้เป็นพ่อสามีก็ไม่ได้อยู่บนเตียงของเธอแล้วเธอแต่งตัวออกมาจนเรียบร้อย วันนี้เธอจะหยุดขายของหนึ่งวัน เพราะเมื่อคืนเธอเองก็รับศึกหนักไม่ใช่น้อยเธอเดินลงมาจากชั้นสองและเตรียมเดินลงไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้ากินแต่กลายเป็นว่ามีอาหารเช้าสองชุดเป็นข้าวต้มกุ้งอย่างดีพร้อมกับไข่เค็มที่วางเอาไว้"อ่าวแพร! ตื่นแล้วหรอลูก มากินข้าวเช้าก่อนสิ" คมสันที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อน วันนี้เขาดูอารมณ์ดี แล้วทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้แพรก็ทำตัวไม่ถูกแต่ก็เดินเข้าไปอย่างเกร็งๆคมสันถอดผ้ากันเปื้อน แล้วก็ลากเก้าอี้ให้กับลูกสะใภ้เหมือนปกติเป็นกิจวัตรประจำวัน"วันนี้พ่อทำข้าวต้มกุ้ง ที่แพรชอบด้วยนะกินเยอะๆ จะได้มีแรง.." คมสันดูเปลี่ยนไปเขาเว้นวรรคคำที่ดูสองแง่สองง่ามแพรถึงกับหน้าแดงไปถึงใบหู"เป็นอะไรลูก ไม่สบายหรือ เปล่าหน้าแดงเชียว"คมสันแกล้งถามแพร"ปะ เปล่าค่ะ" แพรเอง ก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติ เธอไม่อยากรื้อฟื้นอะไรทั้งนั้น แค่เพียงเธอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน เธอก็นึกถึงแท่งเนื้อ ที่เธอไม่ได้มองเห็น มันจะเคืองใหญ่ขนาดไหนกันนะ ถึงเอาเธอได้จนค