เสียเวลาชีวิต

“ญาติ​คนไข้ค่ะ.... ตอนนี้หมดเวลาเยี่ยมแล้วนะคะ”​

“เออ... ขอโทษด้วยค่ะ​ พอดีเอยไม่ได้ดูเวลา”​ เอิงเอยโค้งศีรษะ​เล็กน้อย​ เพื่อเป็นการขอโทษเจ้าหน้าที่​ เธอผิดเองที่ไม่ได้ดูเวลา​ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองร้องไห้ไปนานแค่ไหน​ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เจ้าหน้าที่เดินมาบอกว่าหมดเวลาเยี่ยม​แล้ว

หญิงสาวหันกลับไปมองผู้เป็นพ่อที่นอนอยู่บนเตียงและพูดกับท่านด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เอยกลับก่อนนะคะคุณพ่อ​ วันพรุ่งนี้เอยจะมาเยี่ยมใหม่ ฟอด!!​ เอยรอคุณพ่ออยู่นะ​ ฮึกๆ รักคุณพ่อนะคะ”​ เมื่อลาคนเป็นพ่อเสร็จ​ หญิงสาวจึงหันมาส่งยิ้มให้กับเจ้าหน้าที่ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกไปจากห้อง​

คนตัวเล็กเดินออกมาด้วยอาการเหม่อลอย​ เธอไม่รู้ว่าต้องทำยังไงกับชีวิตต่อจากนี้​ การไม่มีคุณพ่อยืนเคียงข้างเหมือนชีวิตของเธอมืดมนซะเหลือเกิน หวังจะพึ่งหรือปรึกษาคนเป็นสามีก็เลิกคิดไปได้เลย เพราะเขาไม่แม้แต่จะสนใจปัญหาของเธอ ขนาดอาการป่วยของคุณพ่อเขายังไม่คิดจะถามหรือสนใจเลย

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ทำให้เธอคิดได้ว่าไม่ควรเอาตัวเองมาจมอยู่กับคนเลวๆแบบเขา และเธอก็ไม่ชอบให้ใครมาดูถูกตัวเองกับพ่อเช่นกัน เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่พยายามและไม่อดทนกับความสัมพัน​ธ์แย่ๆแบบนี้อีก เพราะมันจะทำให้เธอเสียเวลาชีวิต​ เธอจะคืนอิสระให้เขา​และต่างคนต่างอยู่​ หลังจากนั้นเขาอยาก​จะทำอะไรอยากจะไปรักกับใครก็แล้วแต่เขาเลย เธอพอแล้วจริงๆกับความสัมพันธ์​ที่มีแต่เธอฝ่ายเดียวที่พยายามเพราะมันเหนื่อยจริงๆ​ เหนื่อย... เพราะไม่ว่าจะทำอะไรจะพยายามแค่ไหนเขาก็ไม่เคยเห็นค่า

หญิงสาวที่ตอนนี้ไม่รู้จะไปไหนเพราะเธอเองยังไม่มีที่ไปจึงตัดสินใจกลับบ้าน บ้านที่เป็นเรือนหอของเรา​ ถึงไม่อยากกลับแค่ไหนแต่เธอก็ไม่มีที่ไปอยู่ดี​ ในเวลานี้เธอคงต้องอดทนไปก่อน จนกว่าจะหาบ้านใหม่ได้​ เธออยากได้บ้านหลังเล็กๆมีพื้นที่หน้าบ้านให้ได้ปลุกต้นไม้ดอกไม้​ บ้านที่เป็นของเธอเองและมีคุณพ่ออยู่ด้วยกัน...

ถ้าเป็นไปได้เธออยากถอยออกมาจากเขา​ให้เร็วที่สุด​ เพราะถึงอยู่ไปมันก็ไม่มีประโยชน์​อะไร​ มีแต่จะทำให้ตัวเองเจ็บเปล่าๆ​ ต่อให้พยายามยังไง​ ใช่ว่าเขาจะหันมารักเธอ​ เพราะฉะนั้นอย่าอยู่เป็นตัวตลกของเขาเลย​เธอมีศักดิ์ศรี​ของตัวเอง​ อย่าไปทนอยู่กับคนที่กล้าทำร้ายร่างกายของเรา​เลย​ เพียงแค่การจากไปของเธอแน่นอนว่ามันมีราคาที่เขาต้องจ่าย เป็นค่าปลอบใจ​และค่าเสียเวลา เมื่อจัดการกับความคิดของตัวเองได้แล้วว่าพรุ่งนี้เธอจะออกมาหาบ้าน​ บ้านที่จะเป็นเซฟโซนและเป็นพื้นที่ปลอดภัยของเธอกับพ่อ​ จากนั้นหญิงสาวจึงขับรถกลับบ้านทันที

​

“คุณเอยกลับมาแล้วเหรอคะ​ มาค่ะมานั่งดื่มน้ำส้มเย็นๆก่อนป้าเตรียมไว้ให้แล้ว”​ ป้านวลคือแม่บ้านวัยสี่สิบเจ็ดปีเธอเป็นสาวโสดไม่มีสามีไม่มีลูกและอยู่กับเธอตั้งแต่ที่ย้ายเข้ามาบ้านหลังนี้​ รักษิกาเคารพท่า​นเหมือนผู้หลักผู้ใหญ่คนหนึ่ง เพราะป้านวลเป็นคนน่ารักจิตใจดี​ โชคดีที่เธอมีป้านวลที่คอยช่วยเหลือในหลายๆเรื่องและยังเป็นเพื่อนคลายเหงาให้เธออีกด้วย

“คุณเอยทำไมตาบวมแบบนี้ค่ะ​ ไปเยี่ยมคุณพ่อมาใช่ไหม”​

“ค่ะ​ ป้านวล”​

"โธ่คุณเอยของป้า....”​ป้านวลได้แต่สงสารหญิงสาวผู้เป็นเจ้านาย​ ทุกครั้งหลังจากที่กลับมาเยี่ยมคนเป็นพ่อหญิงสาวจะตาแดงตาบวมกลับมาทุกรอบ​ ไม่รู้ว่าคนเป็นสามีจะรู้บ้างหรือเปล่า​ เพราะทุกวันนี้เห็นจะมีแต่คุณเอยที่คอยเอาใจ​ ส่วนอีกฝ่ายเมินเก่งซะเหลือเกิน​เฮ้อ....คิดแล้วก็สงสารคุณเอย

“เอยไม่เป็นไรแล้วค่ะ”​

“อดทนนะคะ​ ป้าเชื่อว่าคุณพ่อของคุณเอยต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน​ ว่าแต่วันนี้จะให้ป้าเตรียมวัตถุดิบอะไรไหม​ คุณเอยจะทำเมนูอะไรให้คุณภูกินดีค่ะ”​ ป้านวลเอ่ยถามหญิงสาวที่เป็นเจ้านาย​ เพราะถ้ามีของที่คุณเอยต้องการ​เธอจะได้ออกไปซื้อ​ ที่ถามแบบนี้เพราะทุกๆวันคุณเอยจะขอให้เธอช่วยสอนทำอาหาร​ เพราะอยากเอาใจสามี​

“ไม่ต้องแล้วค่ะ​ป้านวล วันนี้เอยเหนื่อย​มากๆ​เลย ขี้เกียจ​เอาใจใครแล้วด้วย​ เฮ้อ....ทำไปใช่ว่าเขาจะเห็นค่าและต่อไปนี้เอยจะไม่ทำอะไรให้เขาอีกแล้วนะคะ ทำไปเขาก็ไม่กินอยู่ดี...นับจากนี้เอยจะไม่พยายามอีกแล้ว​ พยายามกับคนที่ไม่เห็นค่ามีแต่เหนื่อยกับเหนื่อย​ วันนี้เอยพอแล้วจริงๆ”​

ทันทีที่พูดจบป้านวลเข้าใจสถานการณ์​ได้ทันทีว่าตอนนี้คุณเอยน่าจะหมดความอดทนแล้ว เพราะปกติคุณเอยไม่เคยเป็นแบบนี้ ก็นะที่ผ่านมาเธอพยายามทำทุกอย่างในฐานะภรรยาอย่างสุดความสามรถแล้ว มีแต่คุณภูที่ตาบอดมองไม่เห็นสิ่งที่ภรรยาทำ

“ป้าเข้าใจแล้วคะ”​

“ป้านวลช่วยทำข้าวต้มให้เอยหน่อยได้ไหมคะ​ ขอยาพาราสักเม็ดหนึ่งด้วย​ เอยรู้สึก​สึกไม่​ค่อยสบาย​ เสร็จแล้ววานป้าเอาขึ้นไปให้บนห้องหน่อยได้ไหมคะ เอยรบกวนด้วย”​

“ได้ค่ะคุณเอย​”​

เมื่อขึ้นมาบนห้องหญิงสาวรีบเปลี่ยนชุดและอาบน้ำทันทีเพื่อจะได้พักผ่อน​ ตอนนี้เธอรู้สึกหนักหัวไปหมดเลย​ พอมายืนมองตัวเองหน้ากระจกก็เห็นรอยนิ้วมือที่อยู่บนแก้มใส​ของตัวเอง​ ยิ่งตอกย้ำให้เธอรู้สึกเจ็บ​และรู้สึกไร้ค่ามากกว่าเดิม​ มือเรียวยกขึ้นมาลูบแก้มเบาๆ​พลันน้ำตาแห่งความเสียใจก็ไหลออกมาพร้อมกับความรู้สึกสมเพชตัวเอง​....นี่เหรอคือผลตอบแทนของความรักที่เธอทุ่มเทมาทั้งหมด รักษิกาคนนี้มันไม่มีค่าขนาดนั้นเชียวเหรอ

@Part ภูริศ

หลังจากที่ออกมาจากบริษัท​เขาก็พาหญิงสาวข้างกายมาร้านอาหารที่เธอโปรดปราณ เขาหวังเอาใจและปลอบใจเธอ​จาก​เหตุการณ์​ที่เกิดขึ้น​

ทางด้านของหญิงสาวเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตั้งใจพาตัวเองมายังร้านอาหารที่ชื่นชอบก็ยิ้ม​ด้วยความชอบใจ เธอคิดไม่ผิดจริงๆยังไงแล้วภูก็ต้องเลือกอกเธอและเชื่อเธอมากกว่าภรรยาที่เขาไม่ต้องการอย่างยัยนั่น บอกตรงๆตอนที่​เห็นมันโดนตบเธอโคตรสะใจมาก ที่นี้มันจะได้รู้สักทีว่าใครคือคนสำคัญสำหรับภู

“ภู​ ภูคะ.... ภู!! แต่แล้วเธอก็ต้องมาอารมณ์เสียกับท่าทางของเขาที่เอาแต่นั่งเหม่อ ใจเย็นๆเดียร์เธอต้องใจเย็นๆ อย่าแสดงนิสัยไม่ดีให้เขาเห็นสิ หญิงสาวได้แต่คิดในใจและอดกลั้นไว้ เธอไม่มีวันให้ภูได้เห็นอีกด้านของตัวเองเด็ดขาด เขาต้องรักเธอและหลงเธอแบบนี้ตลอดไป

“ครับ... ว่าไงเดียร์”​

"เดียร์เรียกตั้งหลายครั้งภูก็เอาแต่เงียบเอาแต่นั่งเหม่อ​ น่าน้อยใจนะคะ"

"ภูขอโทษนะครับคนดี....เรามาสั่งอาหารกันเถอะนะ"

"ภูคิดอะไรอยู่เหรอคะ​ บอกเดียร์ได้ไหม หรือภูคิดมากเรื่องน้องเอย​ เอาจริงภูก็ไม่น่าทำแบบนั้น​เลย เดียร์ไม่โอเคเลยนะคะ​ ที่เห็นภูใช้ความรุนแรง​กับน้อง ถึงน้องจะดื้อภูก็ควรใจเย็นมากกว่านี้สิ เฮ้อ..ไม่รู้ว่าตอนนี้น้องจะเป็นยังไงบ้าง" ได้ทีหญิงก็แสดงบทบาทคนแสนดีทันที ​เพื่อทำคะแนนกับคนตรงหน้า ถ้าพูดกันตามจริงเธออยากสมน้ำหน้ายัยนั่นมากกว่า

“ภูคิดเรื่องงานครับ​ ไม่ได้คิดเรื่องผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นสักหน่อย ผู้หญิงแบบนั้นไม่ได้มีความสำคัญมากพอที่ภูจะมานั่งคิดมากด้วยซ้ำ”​ ชายหนุ่มเลือกที่จะโกหกคนตรงหน้าเพื่อความสบายใจ อันที่จริงเขาเริ่มรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำกับเอิงเอยพอสมควร เพราะวันนี้เขาใช้ทั้งกำลังและความรุนแรงกับเธอไป

“ทำไมภูใจร้ายจัง น้องเป็นภรรยาของภุนะ​ แต่ภู....สัญญากับเดียร์ได้ไหมว่าจะไม่ใช้ความรุ่นแรงแบบนั้นอีก​ เดียร์ว่ามันแรงไป สงสารน้องเขา”​

“หึ....ภรรยาเหรอ เธอไม่ใช่ภรรยาที่ภูต้องการเดียร์ก็รู้ และที่สำคัญเพราะเธอมายั่วโมโหภูเองและมาว่าเดียร์เสียๆหายๆภูทนไม่ได้หรอกนะ​ โดนแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ”​

“เรื่องเล็กน้อยน้าภู​ เดียร์ทนได้​ ถือว่าเดียร์ขอได้ไหม​ เดียร์ไม่อยากให้ใครมองภูไม่ดี​ นะคะ”​

“ก็ได้ครับ... เดียร์ก็แสนดีตลอด​ เพราะแบบนี้ไงภูถึงไปไหนไม่รอด”​

“ภู!!.... ​พูดอะไรก็ไม่รู้”​

“ชอบจังเลยเวลาเดียร์เขิน รู้ไหมว่ามันน่ารักมาก อย่าไปเขินกับใครแบบนี้นะ....ภูหวง”​