Novels by Little_nem

ทุกวันนี้ทิชายอมรับอย่างหมดหัวใจว่าตัวเองมีความสุขมาก​ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานที่ตอนนี้เธอได้เข้าไปช่วยคนเป็นพ่อแบบเต็มตัว​ ช่วงแรกๆยอมรับว่ากดดันมาก กลัวว่าจะทำงานออกมาไม่ดี​ กลัวว่าตัวเองจะไปเป็นภาระคนอื่น​​ เพราะตั้งแต่เรียนจบออกมาเธอไม่ได้เข้าไปเรียนรู้งานที่บริษัท​อีกเลย แต่นับว่าโชคดีที่พี่ๆทุกคนน่ารักกับเธอ​ พวกเขาช่วยกันสอนงานจนตอนนี้เธอสามารถทำได้แล้ว​ ส่วนในเรื่องของความรัก​ ต้องบอกว่ามันดีมาก​ มากจนเธอไม่คาดคิดว่ามันจะดีขนาดนี้ ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิง​อย่างเธอจะได้สัมผัสกับความรักดีดีเหมือนคนอื่นเขา​ ความรักที่ไม่ต้องพยายาม​ ไม่ต้องร้องขอ.... มันดีแบบนี้นี่เอง​ พี่หมอคือผู้ชายที่มาเติมเต็ม​สิ่งที่ขาดหายในชีวิตของเธอ​ จากผู้หญิง​ที่เคยผิดหวังในความรัก​ หมดศรัทธา​ในความรัก​ ไม่กล้ารักใครเลยเพราะกลัวตัวเองต้องเสียใจและต้องเจ็บปวด​เหมือนที่ผ่านมา แต่วันนี้พี่หมอคือคนที่เข้ามาเปลี่ยนมัน​ เขาทำให้เธอกล้าที่จะเปิดใจและเรียนรู้คำว่าความรักไปพร้อมๆกัน​ ตั้งแต่ที่เราคบกันไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่มีความสุข​ ไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่ยิ้ม​ พี่หมอทำให้เธอรู้สึกดีในทุกๆวัน​ ทุกวันนี้เธอเคยช

วันเวลาผ่านไปล่วงเลยมาถึงห้าเดือน​และเป็นห้าเดือนที่ทิชารู้สึกว่าเวลามันผ่านไปเร็วมาก​ หลายๆอย่างในชีวิตของเธอเริ่มเปลี่ยนไป​ เป็นการเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น​ ดีขึ้นเรื่อยๆ อาจจะเป็นเพราะว่าเธอยอมรับกับเรื่องราวที่ผ่านมาได้แล้วและทำใจเรื่องลูกได้.....ต้องบอกเลยว่าระยะเวลามันช่วยเชียวยาทุกอย่างได้จริงๆและที่โชคดีมากกว่าใครๆคือเธอมีครอบครัวที่อบอุ่นและคนรักที่คอยเป็นกำลังใจคอยอยู่เคียงข้างกันตลอดมา​ทำให้เธอผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ ส่วนเรื่องของอดีตสามี​ช่วงแรกๆเ​ขาก็ยังตามมาง้อขอคืนดีและขอโอกาสแก้ตัว​ บางวันก็สะกดรอยตามเธอไปทุกที.......จนพี่หมอไม่เป็นอันทำงานและไม่ยอมห่างเธอเลย​เพราะความเป็นห่วง​ จนในที่สุดเธอที่ทนความอึดอัดไม่ไหวจึงชวนพี่หมอไปบ้านของอดีตสามีเพื่อไปคุยให้รู้เรื่อง​ การที่เขาทำแบบนี้มันเป็นการคุกคามและเธอต้องการที่จะจบเรื่องราวทุกอย่าง​ เธอแค่อย่างใช้ชีวิตต่อจากนี้อย่างสงบและมีความสุขกับรักครั้งใหม่​ ไม่อยากให้เขาที่เป็นอดีตมาทำร้ายชีวิตของเธออีก​แล้ว ตอนแรกพี่ราชไม่มีท่าทีจะยอม เขาบอกว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ....เขาร้องไห้ออกมาต่อหน้าทุกคนและเอ่ยขอโอกาสซ้ำๆ​ แต่เธอเลือ

“พี่หมอ~~” ทิชาที่ตอนนี้ไม่รู้ควรตกใจกับอะไรก่อนดี พี่หมอขอเธอเป็นแฟนท่ามกลางตลาดนัด​ ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างก็หันมามองเราสองคน​ “มันไม่เร็วไปใช่ไหมคะ​ เราพึ่งจะรู้จักกัน”​“ไม่เลย..... เวลาไม่ได้เป็นตัวบอกอะไรสำหรับพี่ถ้าหากว่าใจเราตรงกัน.... พี่รักชานะ​ หลงรักชาตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน​ ในตอนที่ชากำลังร้องไห้ พี่อยากอยู่ตรงนั้นข้างๆชาตั้งแต่วินาทีนั้นเลย​”​ "(.....)"“ตอนนี้ชาออาจจะยังไม่รักพี่เหมือนที่พี่รักชา..... พี่ไม่ได้เร่งรัดให้ชารัก​ แต่ช่วยเปิดใจและให้โอกาสพี่ได้ทำหน้าที่แฟนของชาได้ไหม​ พี่อยากดูแลชาในฐานะแฟน​ อยากให้สถานะของเราชัดเจน​ พี่อยากได้สิทธิ​์ในฐานะแฟนได้ไหมครับ”​ "ให้พี่ได้ดูแลชาได้ไหม หืม"หลังจากที่พูดจบอยู่ๆ​พี่หมอก็ก้าวถอยหลังจนทิชาใจหาย​ นี่แค่เขาถอยหลังเธอยังรู้สึกขนาดนี้เลย​ แล้วถ้าวันหนึ่งที่ตรงนี้ไม่มีพี่หมอล่ะ​ เธอจะเป็นยังไง​ ทิชายอมรับว่าตอนนี้เธอติดหมอปริญไปแล้ว.... หมอปริญคือพื้นที่ปลอดภัย​สำหรับเธอ เขาทำให้เธออยากกลับมาสดใสอีกครั้ง“ชาไม่ต้องตอบพี่ก็ได้..... พี่จะนับหนึ่งถึงห้าถ้าชาตกลงช่วยก้าวมาข้างหน้า​แค่ก้าวเดียวก็พอแล้วพี่จะเป็นคนวิ่งไ

“ชาโอเคไหม.....” หมอปริญถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอบอุ่น​ เพราะตั้งแต่ที่เธอลากเขาออกมาจากอดีตสามี​ เธอก็ไม่พูดอะไรอีกเลย​ ยิ่งเธอเป็นแบบนี้เขาก็ยิ่งกลัว “(.......)”​“เรากลับบ้านกันเถอะนะ​ วันนี้น่าจะฤทธิ์​ไม่ดีแล้วล่ะ” หลังจากที่หญิงสาวฟาดด้วยประโยคที่แสนเจ็บปวดใส่อดีตสามี​ จากนั้นเธอก็เลือกที่จะดึงมือของหมอปริญออกไปจากตรงนั้นทันที​ โดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้ชายคนนั้นได้พูดอะไรออกมาอีกเลย​ การกระทำของทิชาคือการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอเลือกผู้ชายคนนั้นที่ไม่ใช่อดีตสามีอย่างเขา​ ภาพที่ทิชาหันหลังให้เขาอีกทั้งยังกุมมือผู้ชายคนอื่น​ ทำให้เหมราชเจ็บปวดเหลือเกิน​ ​ วันนั้นที่เขาหันหลังให้เธอ​ เธอคงจะเจ็บปวดแบบนี้สินะ... เขาเข้าใจแล้ว​เข้าใจแล้วว่าตัวเองสารเลวแค่ไหน​ เหมราชมองภาพนั้นทั้งน้ำตา​ เขาไม่มีโอกาสอีกแล้วใช่ไหม​ เขาเสียเธอไปให้คนอื่นแล้ว​จริงๆใช่ไหม สุดท้ายทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่าเป็นเพราะเขาเองที่โง่มีเพชร​อยู่ในมือแท้ๆแต่เลือกที่จะทิ้งไป “ชาครับ....”​ เมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่เงียบ​หมอปริญ​จึงเข้าไปโอบกอดเธอ​ด้วยความอ่อนโยน​ “ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่ตรงนี้​ ” “ฟรึ่บ!! ”​ ทิชากอดตอบชายห

“เอะ!! นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่ค่ะ​ พี่หมอจะพาชาไปไหน”​ พอนั่งรถมาสักพักทิชาเริ่มรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านของตัวเอง​ และพี่หมอก็ไม่ได้บอกด้วยว่าจะไปไหน​ ทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว​ด้วยความสงสัย “เราไปดูหนังกันนะ​ พี่จองตั๋วไว้​แล้ว”​ “หืม... ทำไมไม่บอกกันก่อนค่ะ​ ถ้าชาไม่ตกลงล่ะ”​ “ไม่ตกลงไม่ได้แล้วครับ​ เพราะเราใกล้จะถึงแล้ว”​ “แต่ชาไม่ได้บอกคุณพ่อว่าจะกลับดึกนิค่ะ​ กลัวท่านจะเป็นห่วง”​ “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง​ พี่บอกท่านแล้วครับ”​ “แสดงว่าวางแผนมาแต่แรกแล้วใช่ไหม​คะ่ พี่หมอเจ้าเล่ห์​เหมือนกันนะเนี้ยะ”​ “ฮ่าๆ​มันก็ต้องมีบ้าง... พี่อยากพาชามาเปิดหูเปิดตา​ เห็นอยู่แต่ในบ้านไง ”​ “เชื่อดีไหมน๊า”​ “ความจริงแล้ว...พี่อยากอยู่กับชานานๆ​อยากอยู่สองต่อสองครับ”​ “ทำไมเป็นคนแบบนี้ค่ะ” “ฮ่าๆ​ ถึงแล้วครับเราลงไปกันเถอะเนอะ” ทิชาได้แค่ส่ายหน้าให้กับคนเจ้าแผนการ​ นับวันเริ่มรู้สึกว่าพี่หมอไม่ได้เรียบร้อยอย่างที่คิด​ “ฟรึ่บ!! พี่หมอทำอะไรคะ” “จับมือไงครับ​ พี่อยากจับมือนุ่มๆของชา​ ขออนุญาต​นะครับ” “จับก่อนแล้วค่อยมาขอมันได้เหรอคะ​ เจ้าเล่ห์จัง” “ฮ่าๆ​ อยู่ใกล้คนสวยใครมันจะไปอดใจไหวละ

"ลูกสะใภ้ใคร!!....." เสียงที่ตอนแรกเหมือนจะใจดี​แต่หลังจากที่พี่หมอ​บอกว่าลูกสะใภ้ซื้อมาฝากมาให้​ โทนเสียงก็เปลี่ยนไปในทันที​ เช่นเดียวกับทิชาที่ตอนนี้หน้าชาไปหมด​ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเก็บสีหน้ายังไง​ และตอนนี้ความรู้สึกกดดันก็ฉายชัดขึ้นมาในดวงตาของเธอ หรือวันนี้เธอตัดสินใจผิดที่มาบ้านเขา​ ความคิดมากมายตีตื้นขึ้นมาในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า​ “โธ๋..... แม่ครับ”​ “อะไร... ทำไม”​“เฮ้อ.... เลิกทำเสียงแบบนี้เถอะ​ครับ ผมขอร้องละแม่เห็นไหมน้องกลัวไปหมดแล้ว​ เดี๋ยวจะไม่มีลูกสะใภ้เป็นของตัวเองนะ”​ “อุ๊ย!!”​ หลังจากจบประโยค​ของลูกชายหัวแก้วหัวแก้ว​ คุณหญิงรัชกรก็หันไปสบตากับเด็กสาวที่ลูกชายพามาเป็นอันต้องตกใจ​ เพราะในแววตาของเด็กสาวบ่งบอกว่ากำลังกังวลอย่างเห็นได้ชัด​และในดวงตาคู่นั้นเหมือนจะมีน้ำตาคลออยู่ด้วย เพราะความอยากทดสอบ​ อยากดูปฏิกิริยาของว่าที่ลูกสะใภ้​แท้​ๆ​ แต่ถือว่าคุ้มค่านะเพราะสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเธอคือเด็กสาวคนนี้น่ารักมาก​ หน้าตาสะสวย​ ยืนสงบเสงี่ยม​ ไม่มีท่าทีไม่พอใจหรือโกรธ​เคือง​กันเลย​ มีแต่แววตาเศร้าๆที่ส่งมาให้​ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกผิดขึ้นมาซะงั้น “เห็นไหมละครับ.....

หลังจากที่ชายหนุ่มรู้ว่าผู้หญิงที่ตัวเองรักไม่สบาย​ จิตใจของเขาก็ร้อนรน​ขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้าง​ เวลาเธอป่วยมักจะป่วยหนัก​อยู่เสมอ​ นี่แหละที่ทำให้เขากังวล ภูริศเลือกที่จะปล่อยมือภรรยา​สาวอย่างไม่ลังเล ทั้งที่ก่อนหน้านี้เป็นเขาเองที่จับมือเธอไว้อย่างแน่นและไม่ยอมปล่อย​ แถมตอนนี้เขายังหันหลังให้เธอโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองกัน​เลย​ ไม่มีคำพูดบอกกล่าวกันสักคำ​ เขาแทบจะวิ่งพุ่งไปที่รถของตัวเองและขับออกไปด้วยความเร็ว ความเร่งรีบและความใจร้อนของเขาทำให้เธอเข้าใจทุกอย่างเป็นอย่างดี​ ต้องเป็นคนสำคัญจริงๆเท่านั้นแหละถึงทำให้คุณภูริศเป็นได้ขนาดนี้และคนคนนั้นไม่ใช่เธอแต่กลับเป็นผู้หญิงอีกคน​ หญิงสาวได้แต่มองท้ายรถที่ขับออกไปทั้งน้ำตา​ เขาตั้งใจทิ้งภรรยาอย่างเธอให้ยืนอยู่ตรงนี้​ใช่ไหม​ เพื่อให้มองสามีตัวเองขับรถออกไปหาผู้หญิงคนอื่น​ เจ็บดีนะ... ความรู้สึกเฮงซวย​แบบนี้ เมื่อวันก่อนเขาก็เลือกผู้หญิงคนนั้น​ มาวันนี้เขาก็ยังเลือกผู้หญิง​คนนั้นอีกเช่นกัน​ และในอนาคตคงไม่ต้องถามว่าเขาจะเลือกใครทุกอย่างมันชัดเจนแล้ว​ เธอไม่ควรคาดหวังอะ

@เช้าวันต่อมา เช้าที่สดใสสำหรับใครหลายๆคนเช่นเดียวกับชายหนุ่มที่ชื่อภูริศ.... เขาลืมตาขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม​ เพราะเมื่อคืนเป็นอีกคืนที่เขาหลับสบาย​มาก แถมข้างกายก็มีร่างนุ่มนิ่มที่นอนไม่รู้สึกตัวอยู่ข้างๆ​ ไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหนที่เธอมานอนกอดเขา​แบบนี้ เพราะเท่าที่จำได้เมื่อคืนเป็นเขามากกว่าที่กอดเธอ ชายหนุ่มก้มมองคนข้างกายที่เวลานี้ช่างดูน่ารักซะเหลือเกิน​ เมื่อคืนเธอยังบอกอยู่เลยว่ารังเกียจ​เขาไม่อยากอยู่ใกล้เขา​ พอตกเช้ามาเท่านั้นแหละกลับมานอนกอดเขา​อย่างสบายใจ “อื้อ~~อื้อ~~”​ “ยัยขี้เซา”​ เมื่อเห็นเธอเริ่มขยับตัว​ ร่างสูงจึงแสร้งหลับตา​เพื่อให้หญิงสาวคิดไปว่าเขายังไม่ตื่น​ เขาอยากรู้ว่าเธอจะทำยังไง​ ถ้าตื่นมาเห็นตัวเองในสภาพนี้ “เชี่ย!! อะไรกันเนี้ยะ​ ทำไมฉันมานอนกอดไอ้หมอนี่ได้​ อย่าบอกนะว่าเรากอดเขาทั้งคืน​ บ้าไปแล้วเอิงเอย​ เธอทำอะไรลงไปเนี้ยะ​ โอ๊ย~~”​ รักษิกาตบหัวตัวเองเบาเพื่อระบายอารมณ์​กับสิ่งที่เกิดขึ้น​ ยอมรับว่าตกใจมากตอนที่เห็นตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของเขา​ และตัวเธอก็กอดเขาไว้เช่นกัน “ไม่ได้การล่ะ​ ฉันต้องรีบลุกขึ้นไปแต่งตัว​

“ก๊อกๆๆๆ​ รักษิกา​ เปิดประตูเดี๋ยวนี้​ รักษิกา!!”​ หลังจากที่โดนหญิงสาวเมิน​ ชายหนุ่มที่ไม่เคยโดนแบบนี้ถึงกับกระวนกระวานอยู่ไม่เป็นสุขเลยทีเดียว​ เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นอะไรนักหนา​ รู้เพียงแค่ว่า​ ไม่ชอบ​ เขาไม่ชอบที่โดนเธอเมิน​ สุดท้ายชายหนุ่มจึงพาตัวเองมายืนหน้าห้องหญิงสาวอย่างห้ามไม่ได้​ เพราะเขาต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง​ ไม่อย่างนั้นคืนนี้เขานอนไม่หลับแน่ แต่ไม่ว่าเขาจะเคาะประตูเท่าไรก็ไม่มีทีท่าว่าหล่อนจะเปิดออกมา​ เขามั่นใจว่าเธอยังไม่นอน​ ก็เห็นอยู่ว่าไฟในห้องยังสว่าง​ เธอจงใจไม่เปิดมากกว่า “รักษิกาถ้าเธอไม่เปิดประตู​ ฉันจะพังมันเข้าไป เธอก็รู้ว่าคนอย่างฉันทำได้และทำจริง เอาสิคืนนี้ถ้าอยากนอนแบบไม่มีประตูห้องก็เอา”​ ทางด้านเอิงเอยเธอได้ยินเขาเคาะประตูมาสักพักแล้ว​ แต่ไม่คิดจะเปิดมากกว่า​ ขยันเคาะก็เคาะไปสิ​ทำไมเธอต้องสนใจด้วย แต่เพราะคำพูดที่ว่าเขาจะพังประตูเข้ามา​ทำให้เธอจำใจต้องเดินไปเปิด​อย่างห้ามไม่ได้​ คนบ้าประเภทนี้มันทำจริงและเธอก็ไม่อยากเสี่ยง​​ ไม่รู้มีเรื่องอะไรนักหนา​ น่ารำคาญ​ “เอี๊ยด!!”​ เมื่อปร

"เอยตกลงจะซื้อบ้านหลังนี้ค่ะ" เสียงหวานตอบเจ้าของบ้านด้วยความหนักแน่น หลังจากที่ได้เข้ามาดูบ้านรักษิกาตัดสินใจได้ทันที่ว่าจะซื้อ เพราะเธอชอบทุกอย่างที่เป็นบ้านหลังนี้ ต้องยอมรับว่าเจ้าของที่อยู่ปัจจุบันดูแลบ้านและรอบๆบ้านได้ดีมากๆ เพราะในบ้านทั้งสะอาด​ ข้าวของทุกอย่างวางได้เป็นระเบียบ ส่วนหน้าบ้านและรอบๆมีต้นไม้ดอกไม้ที่สวยงามบ่งบอกได้ว่าเจ้าของดูแลดีแค่ไหน ฉะนั้นไม่มีเหตุผลที่เธอจะปล่อยบ้านที่ดีแบบนี้ให้หลุดมือเด็ดขาด"จริงเหรอคะคุณเอย" เจ้าของบ้านแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง ว่าหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนนี้จะตัดสินใจได้เร็วเพียงนี้ และตัวเธอเองก็ไม่คิดว่าจะขายบ้านได้เร็วขนาดนี้ด้วย ยอมรับว่าเสียดายมากเพราะบ้านหลังนี้ดีมากๆ แต่ด้วยภาระหน้าที่เธอจำเป็นต้องขายมันให้คนที่พร้อมจะดูแลต่อไป เอาจริงการขายบ้านมันไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะบางทีการจะเลือกขายให้ใครเราตัวเธอเองและสามีก็ดูเหมือนกันว่าคนคนนั้นดีพอสำหรับบ้านเราไหม คุณเคยได้ยินเรื่อง​“คนเลือกบ้าน และบ้านก็เลือกคนไหม”​ มันเป็นเรื่องจริงนะและเธอเชื่อว่าคุณเอยนี่แหละเหมาะสมที่สุดแล้วที่จะมาเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ต่อจากเธอและครอบค

เวลาเช้าๆแบบนี้​รักษิกาเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะพาตัวเองไปไหนรู้เพียงแค่ว่าเธอไม่อยากอยู่ที่บ้านหลังนั้น​ ไม่อยากเจอหน้าผู้ชายคนนั้น​ จึงเลือกที่จะออกมาข้างนอก​และตัดสินใจมาที่โรงพยาบาลเพื่อมาหาคนเป็นพ่​อ​ ถึงแม้จะยังไม่ถึงเวลาเยี่ยมเพราะยังเช้าอยู่ก็ตาม แต่เธอเต็มใจที่จะนั่งรอตรงนี้เพราะอยากมาเห็นหน้าท่าน​ อยากมาขอกำลังใจจากท่าน​ และขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีของเธอ​ด้วยเถอะ ขอให้เธอได้เจอแต่เรื่องดีดี เมื่อได้เวลาเข้าเยี่ยมหญิงสาวก็ทำเหมือนเดิมคือเข้าไปหอมแก้มท่านชวนท่านคุยเรื่องต่างๆและบอกแพลนที่เธอจะทำในวันนี้​ ถึงรู้ว่าท่านไม่สามารถตอบหรือแนะนำอะไรได้​ แต่เธอก็อยากบอกให้ท่านได้รับรู้เพราะเชื่อเสมอว่าคุณพ่อท่านได้ยินและสัมผัสในสิ่งที่เธอพูดได้ หลังจากที่หมดเวลาเยี่ยมหญิงสาวตัดสินใจทักไปหาพี่ดาผู้หญิงที่เปรียบเสมือน​พี่สาวคนหนึ่งของเธอ​ เพราะเธออยากขอคำปรึกษา​เรื่องซื้อบ้าน​ เอาจริงเธอก็ไม่รู้จะไปปรึกษาใครแล้ว​เหมือนกันนอกจากพี่ดาคนเดียว เธอไม่อยากรบกวนคุณลุงบดินทร์​เพราะเกรงใจไม่อยากให้ท่านคิดมาก​ แค่นี้ท่านก็ลำบากเพราะเธอกับคุณพ่อมามากพอแล้ว​ และเหมือนเธอจ

ปัง!! เสียงประตูปิดลงอย่างแรงบ่งบอกถึงอารมณ์ของคนปิดได้เป็นอย่างดี ว่าเขากำลังไม่พอใจ แต่หญิงสาวในห้องกลับมองนิ่งๆราวกับไม่รู้สึกอะไร เพราะเธอเองไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไงกับการกระทำของเขา เธอแทบไม่อยากจะเชื่อว่าคนอย่างเขาจะเป็นห่วงเธอด้วย มันเป็นไปได้ยากมากเลยนะ สำหรับคนที่บอกว่าเกลียดกันแทบจะทุกวัน จู่ๆก็มาทำเหมือนเป็นห่วงเป็นใยกัน หรือเขาจะรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำกับเธอก่อนหน้านี้ แต่ก็ช่างเขาเถอะ จะเพราะอะไรก็ตามแต่ ยังไงความจริงก็คือความจริงว่าเรื่องระหว่างเรามันจบแล้ว เผลอๆมันอาจจะไม่มีเรื่องของเราตั้งแต่แรกเลยก็ได้ เป็นเธอเองที่คอยยื้อความสัมพันธ์​นี้ไว้ เป็นเธอเองที่คิดว่าเวลาจะเปลี่ยนใจเขาได้ เธอคิดไปเองทั้งนั้น สุดท้ายก็เป็นเธอที่ต้องเจ็บอยู่ฝ่ายเดียว แล้วแบบนี้เธอจะพยายามไปเพื่ออะไรอีก เจ็บพอแล้วนะรักษิกา ต่อไปนี้เธอต้องหันกลับมารักตัวเองให้มากกว่าเดิม อย่าเสียเวลากับสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเองอีกเลย หลังจากเก็บเสื้อผ้าเสร็จชายหนุ่มก็รีบกลับมาที่ห้องของตัวเอง​ด้วยอารมณ์หงุดหงิดแถมยังเจ็บใจที่โดนเธอไล่ออกมาอย่างกับหมูกับหมา ทั้งๆที่บ้านหลังนี้เป็นของเขาแท้ๆ โ