Novels by Little_nem

“ญาติ​คนไข้ค่ะ.... ตอนนี้หมดเวลาเยี่ยมแล้วนะคะ”​ “เออ... ขอโทษด้วยค่ะ​ พอดีเอยไม่ได้ดูเวลา”​ เอิงเอยโค้งศีรษะ​เล็กน้อย​ เพื่อเป็นการขอโทษเจ้าหน้าที่​ เธอผิดเองที่ไม่ได้ดูเวลา​ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองร้องไห้ไปนานแค่ไหน​ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เจ้าหน้าที่เดินมาบอกว่าหมดเวลาเยี่ยม​แล้ว หญิงสาวหันกลับไปมองผู้เป็นพ่อที่นอนอยู่บนเตียงและพูดกับท่านด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เอยกลับก่อนนะคะคุณพ่อ​ วันพรุ่งนี้เอยจะมาเยี่ยมใหม่ ฟอด!!​ เอยรอคุณพ่ออยู่นะ​ ฮึกๆ รักคุณพ่อนะคะ”​ เมื่อลาคนเป็นพ่อเสร็จ​ หญิงสาวจึงหันมาส่งยิ้มให้กับเจ้าหน้าที่ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกไปจากห้อง​ คนตัวเล็กเดินออกมาด้วยอาการเหม่อลอย​ เธอไม่รู้ว่าต้องทำยังไงกับชีวิตต่อจากนี้​ การไม่มีคุณพ่อยืนเคียงข้างเหมือนชีวิตของเธอมืดมนซะเหลือเกิน หวังจะพึ่งหรือปรึกษาคนเป็นสามีก็เลิกคิดไปได้เลย เพราะเขาไม่แม้แต่จะสนใจปัญหาของเธอ ขนาดอาการป่วยของคุณพ่อเขายังไม่คิดจะถามหรือสนใจเลย เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ทำให้เธอคิดได้ว่าไม่ควรเอาตัวเองมาจมอยู่กับคนเลวๆแบบเขา และเธอก็ไม่ชอบให้ใครมาดูถูกตัวเองกับพ่อเช่นกัน เธอตัดส

เมื่อขับรถออกมาจากบริษัทของภูริศรักษิกาเลือกที่จะมาโรงพยาบาล​ เพื่อมาหาคนที่เธอรักที่สุดในชีวิต เพราะเขากำลังรอบเธออยู่ที่นี่​ และคนคนนั้นก็คือคุณพ่อของเธอเอง... คุณพ่อที่เป็นทุกอย่างในชีวิตเป็นเหมือนโลกทั้งใบของเธอ​เลยก็ว่าได้ แต่ตอนนี้โลกใบเดิมของเธอมันไม่สดใสแล้ว​ เพราะตอนนี้คุณพ่อที่เธอรักท่านกำลังป่วยหนักนอนไม่รู้สึกตัวอยู่ในห้องไอซียู​มาเป็นเดือนแล้ว ทำให้ในเวลานี้หญิงสาวเคว้งคว้าง​เหลือเกิน​ เธอไม่อยากจะคิดเลยถ้าวันหนึ่งไม่มีท่านอยู่ เธอจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง​ โลกทั้งใบของเธอต้องพังทลาย​แน่นอน คุณหนูอย่างเธอที่ถูกพ่อเลี้ยงดูมาอย่างดี​ ตามใจทุกอย่าง ไม่เคยต้องลำบาก​ อยากได้อะไรท่านจะหามาให้หมด​ เพราะท่านเองก็มีเธอเป็นลูกเพียงคนเดียวจึงตามใจทุกอย่าง​ คุณพ่อไม่เคยอยากแต่งงานใหม่​หรืออยากมีครอบครัวใหม่​เพราะกลัวว่าคนอื่นที่เข้ามาในชีวิตจะมารังแกเธอ​ กลัวว่าเธอจะไม่มีความสุข ก็ตั้งแต่ที่คุณแม่เสียไป​ ท่านก็ครองตัวเป็นโสดและดูแลลูกสาวอย่างเธอเป็นอย่างดี​ พอวันหนึ่งทุกอย่างที่ท่านสร้างขึ้นมาถูกคนที่ไว้ใจหักหลังกัน ทำให้ท่านช๊อกจนหลอดเลือดในสมองแตก​ ตอนนี้ท่านอยู

"ปัง!!" "ตุ๊บ!! ฮื่อๆๆๆ" ทันทีที่ประตูห้องปิดลง และแน่ใจว่าเหลือตัวเองอยู่เพียงคนเดียวในห้อง​หญิงสาวจึงปล่อยร่างกายให้ล้มลงไปกับพื้นอีกครั้งด้วยความอ่อนแรงเพราะตอนนี้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะยืน​ หัวใจของเธอมันแตกสลายไปหมดแล้ว​ ตอนนี้เธอมีแต่ความเจ็บปวดความเสียใจความผิดหวังและความน้อยใจ​ต่อคนที่ได้ชื่อว่าสามี​ เธอจึงเลือกที่จะร้องไห้อย่างสุดเสียงเพื่อระบายมันออกมา ฮื่อๆๆๆ​ ฮื่อๆ พึ่งเข้าใจก็วันนี้แหละว่าการรักใครสักคนมันเจ็บ​ปวดได้มากมายขนาดนี้ เจ็บที่เขาไม่รักก็หนักแล้ว​ แต่นี่เขาเลือกที่จะปกป้องผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตา​เธอที่เป็นภรรยา เลือกที่จะทำร้ายร่างกายเธอต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นอีก​ เขาไม่คิดถึงความรู้สึกของเธอเลย​ รู้หรอกว่าไม่รักกันแต่ก็ควรให้เกียรติ​กันบ้างสิ​ ไม่ใช่หักหน้ากันแบบนี้ ทุกอย่างมันจบแล้วและเธอจะไม่พยายามเพื่อความรักครั้งนี้อีกแล้ว วันนี้ทุกอย่างมันชัดเจนแล้วว่าคนที่พ่อเคยไว้ใจ​ เคยบอกว่าเขาจะปกป้องเธอได้จะดูแลเธอได้มันไม่มีอยู่จริง พ่อของเธอคงจะมองคนผิด เพราะพี่ภูเขาไม่เคยปกป้องเธอเลย มีแต่ทำร้ายกัน และวันนี้เธอก็รู้ซึ้งแล้วจริงๆว่าต่อให้เราจะเป

“แต่ดูไปดูมาพวกคุณนี่ก็เหมาะสมกันดีนะ​ ก็คบกันให้มันจบๆไปสิ​ แต่อย่าลืมยี่สิบห้าล้าน​นะคะ​ แล้วฉันจะคืนอิสระให้”​ “มันจะมากไปแล้วนะเอย.... เธอจะรีดเงินพี่หรือยังไง​ห่ะ แค่ค่าสินสอดก็ปาไปเท่าไรแล้ว​ ไหนจะค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนของเธออีก​ เคยคำนวณบ้างไหมว่าระยะเวลาแค่ไม่กี่เดือนที่เธอมาอยู่กับพี่​ เธอใช้เงินพี่ไปทั้งหมดกี่ล้านและไหนจะค่ารักษาพยาบาลพ่อของเธออีก​ สำนึกบ้างสิ”​ “ค่าสินสอดก็เป็นค่าตัวฉันไงที่คุณเอาเปรียบฉันทุกคืน ฉันไม่ได้ให้คุณเอาฟรีๆนะ เอาลูกเขาก็ต้องจ่ายไหมล่ะคุณภูริศ​ แต่ถ้าอยากได้ของฟรีก็ลองถามคนข้างๆคุณดูเผื่อเธอยอม.... เอะหรือว่ายอมไปแล้ว”​ “ส่วนค่าใช้จ่ายแต่ละเดือนมันก็เป็นหน้าที่สามีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ​ ที่ต้องให้ภรรยาหรือไม่จริง​ ส่วนค่ารักษาคุณพ่อฉันไม่เคยขอ​ เผื่อคุณลืมว่าเป็นคุณลุงเองที่เสนอจ่ายให้”​ “ก็ถูก.... มันเป็นหน้าที่ของสามี​ แต่มันจะดีกว่านี้มากถ้าคนที่มาเป็นภรรยาของพี่คือผู้หญิงที่พี่รัก​ พี่จะไม่ว่าเลยสักคำ​ถ้าเขาจะใช้เงินพี่มากแค่ไหนพี่ก็ไม่ติด แต่เธอไม่ใช่ไง... เธอเป็นแค่ลูกสาวเพื่อนพ่อ​ที่ตอนนี้ครอบครัวล้มละลาย​ พ่อ

“คนอื่นเหรอคะ​ เอยเป็นคนอื่นสำหรับพี่งั้นเหรอ​ พี่พูดออกมาได้ยังไง​ คนอื่นคนนี้คือคนที่พี่นอนเอาเกือบทุกคืนเนี้ยะนะ!! ”​ “เอย!! พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า!!”​ ชายหนุ่มไม่คิดเลยสักนิดว่าเธอจะกล้าพูดประโยคแบบนั้นออกมา “ทำไมเอยจะไม่รู้​ รู้สิ.... เอยกำลังตอกย้ำพี่อยู่นี่ไง​ เผื่อพี่จะลืมว่าตัวเองไม่ใช่ชายโสด​ พี่แต่งงานมีเมียแล้ว​ จะมาทำตัวแบบนี้ไม่ได้.....และที่สำคัญคนที่พี่เรียกว่าคนอื่นเขาคือเมีย​ เมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย​” “หยุดโวยวายเดี๋ยวนี้นะเอย​ อย่าทำให้พี่รำคาญไปมากกว่านี้”​ “คำก็รำคาญสองคำก็รำคาญ​ พอเอยพูดความจริงก็รับไม่ได้”​ “จะอะไรนักหนาวะเอย.... เพราะแบบนี้ไงพี่ถึงเบื่อถึงได้รำคาญ​เธอไง”​ “เออ!! เอยมันไม่เคยดีในสายตาพี่อยู่แล้วนี่​ ทำอะไรก็ผิดไปหมด​ เอยไม่ใช่มันนี่ที่พี่คอยปกป้อง​ คอยทะนุถนอมทั้งๆที่มันเป็นแค่เพื่อน​ แต่เอยเป็นเมีย”​ “อย่าเรียกเดียร์ว่ามัน!!”​ “ทำไมคะ​ มันวิเศษวิโส​มาจากไหน​ เตะต้องไม่ได้เลยงั้นสิ”​ ยิ่งเขาปกป้องผู้หญิงคนนั้นมากเท่าไร​ น้ำตาของเธอก็ยิ่งไหลออกมาด้วยความน้อยใจ “เออ​น้อ

กรี๊ดดดดดดดดดด!!! เสียงกรีดร้องที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ชายหญิงที่กำลังนั่งประชิดกัน ต้องผละออกจากกันอย่างอัตโนมัติ ภูริศพอเห็นว่าคนที่มาส่งเสียงน่ารำคาญคือภรรยาของตัวเอง เขาส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับการกระทำของหล่อน ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เธอชอบทำกิริยาไม่น่ารักแบบนี้ ไม่แปลกเลยสักนิดที่เขาจะอคติกับเธอ ชีวิตเขาเหมือนตกนรกทั้งเป็นตั้งแต่ที่แต่งงานกับรักษิกา ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่างนอกจากหน้าตา ทุกวันนี้เขาภาวนาทุกวันขอให้เธอยอมหย่าสักที หกเดือนแล้วที่เขาต้องใช้ชีวิตกับเธอในฐานะสามีภรรยา บอกตามตรงว่าเขาทั้งเบื่อทั้งรำคาญผู้หญิงคนนี้มากๆ เข้าใจก็วันนี้แหละการเลือกภรรยาผิด​ ชีวิตแม่งฉิบหายจริงๆ เหมือนกับชีวิตของเขาในตอนนี้ที่ไม่มีความสุขเอาซะเลย ความจริงเขาไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอเลยสักนิด เพราะไม่รักและไม่คิดจะรัก แต่เหตุผลเดียวที่ยอมแต่งเพราะคุณพ่อขอร้องให้แต่ง​ เพื่อช่วยครอบครัวของเธอที่ล้มละลาย​ ด้วยความที่พ่อของผมกับพ่อของรักษิกาเป็นเพื่อนที่สนิทกัน ท่านจึงขอร้องและยื่นข้อเสนอ...ถ้าผมตกลงแต่งงานกับหล่อน​ ท่านจะเลิกบงการ​ชีวิตผมและจะอนุญาตให

ทุกวันนี้ทิชายอมรับอย่างหมดหัวใจว่าตัวเองมีความสุขมาก​ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานที่ตอนนี้เธอได้เข้าไปช่วยคนเป็นพ่อแบบเต็มตัว​ ช่วงแรกๆยอมรับว่ากดดันมาก กลัวว่าจะทำงานออกมาไม่ดี​ กลัวว่าตัวเองจะไปเป็นภาระคนอื่น​​ เพราะตั้งแต่เรียนจบออกมาเธอไม่ได้เข้าไปเรียนรู้งานที่บริษัท​อีกเลย แต่นับว่าโชคดีที่พี่ๆทุกคนน่ารักกับเธอ​ พวกเขาช่วยกันสอนงานจนตอนนี้เธอสามารถทำได้แล้ว​ ส่วนในเรื่องของความรัก​ ต้องบอกว่ามันดีมาก​ มากจนเธอไม่คาดคิดว่ามันจะดีขนาดนี้ ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิง​อย่างเธอจะได้สัมผัสกับความรักดีดีเหมือนคนอื่นเขา​ ความรักที่ไม่ต้องพยายาม​ ไม่ต้องร้องขอ.... มันดีแบบนี้นี่เอง​ พี่หมอคือผู้ชายที่มาเติมเต็ม​สิ่งที่ขาดหายในชีวิตของเธอ​ จากผู้หญิง​ที่เคยผิดหวังในความรัก​ หมดศรัทธา​ในความรัก​ ไม่กล้ารักใครเลยเพราะกลัวตัวเองต้องเสียใจและต้องเจ็บปวด​เหมือนที่ผ่านมา แต่วันนี้พี่หมอคือคนที่เข้ามาเปลี่ยนมัน​ เขาทำให้เธอกล้าที่จะเปิดใจและเรียนรู้คำว่าความรักไปพร้อมๆกัน​ ตั้งแต่ที่เราคบกันไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่มีความสุข​ ไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่ยิ้ม​ พี่หมอทำให้เธอรู้สึกดีในทุกๆวัน​ ทุกวันนี้เธอเคยช

วันเวลาผ่านไปล่วงเลยมาถึงห้าเดือน​และเป็นห้าเดือนที่ทิชารู้สึกว่าเวลามันผ่านไปเร็วมาก​ หลายๆอย่างในชีวิตของเธอเริ่มเปลี่ยนไป​ เป็นการเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น​ ดีขึ้นเรื่อยๆ อาจจะเป็นเพราะว่าเธอยอมรับกับเรื่องราวที่ผ่านมาได้แล้วและทำใจเรื่องลูกได้.....ต้องบอกเลยว่าระยะเวลามันช่วยเชียวยาทุกอย่างได้จริงๆและที่โชคดีมากกว่าใครๆคือเธอมีครอบครัวที่อบอุ่นและคนรักที่คอยเป็นกำลังใจคอยอยู่เคียงข้างกันตลอดมา​ทำให้เธอผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ ส่วนเรื่องของอดีตสามี​ช่วงแรกๆเ​ขาก็ยังตามมาง้อขอคืนดีและขอโอกาสแก้ตัว​ บางวันก็สะกดรอยตามเธอไปทุกที.......จนพี่หมอไม่เป็นอันทำงานและไม่ยอมห่างเธอเลย​เพราะความเป็นห่วง​ จนในที่สุดเธอที่ทนความอึดอัดไม่ไหวจึงชวนพี่หมอไปบ้านของอดีตสามีเพื่อไปคุยให้รู้เรื่อง​ การที่เขาทำแบบนี้มันเป็นการคุกคามและเธอต้องการที่จะจบเรื่องราวทุกอย่าง​ เธอแค่อย่างใช้ชีวิตต่อจากนี้อย่างสงบและมีความสุขกับรักครั้งใหม่​ ไม่อยากให้เขาที่เป็นอดีตมาทำร้ายชีวิตของเธออีก​แล้ว ตอนแรกพี่ราชไม่มีท่าทีจะยอม เขาบอกว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ....เขาร้องไห้ออกมาต่อหน้าทุกคนและเอ่ยขอโอกาสซ้ำๆ​ แต่เธอเลือ

“พี่หมอ~~” ทิชาที่ตอนนี้ไม่รู้ควรตกใจกับอะไรก่อนดี พี่หมอขอเธอเป็นแฟนท่ามกลางตลาดนัด​ ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างก็หันมามองเราสองคน​ “มันไม่เร็วไปใช่ไหมคะ​ เราพึ่งจะรู้จักกัน”​“ไม่เลย..... เวลาไม่ได้เป็นตัวบอกอะไรสำหรับพี่ถ้าหากว่าใจเราตรงกัน.... พี่รักชานะ​ หลงรักชาตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน​ ในตอนที่ชากำลังร้องไห้ พี่อยากอยู่ตรงนั้นข้างๆชาตั้งแต่วินาทีนั้นเลย​”​ "(.....)"“ตอนนี้ชาออาจจะยังไม่รักพี่เหมือนที่พี่รักชา..... พี่ไม่ได้เร่งรัดให้ชารัก​ แต่ช่วยเปิดใจและให้โอกาสพี่ได้ทำหน้าที่แฟนของชาได้ไหม​ พี่อยากดูแลชาในฐานะแฟน​ อยากให้สถานะของเราชัดเจน​ พี่อยากได้สิทธิ​์ในฐานะแฟนได้ไหมครับ”​ "ให้พี่ได้ดูแลชาได้ไหม หืม"หลังจากที่พูดจบอยู่ๆ​พี่หมอก็ก้าวถอยหลังจนทิชาใจหาย​ นี่แค่เขาถอยหลังเธอยังรู้สึกขนาดนี้เลย​ แล้วถ้าวันหนึ่งที่ตรงนี้ไม่มีพี่หมอล่ะ​ เธอจะเป็นยังไง​ ทิชายอมรับว่าตอนนี้เธอติดหมอปริญไปแล้ว.... หมอปริญคือพื้นที่ปลอดภัย​สำหรับเธอ เขาทำให้เธออยากกลับมาสดใสอีกครั้ง“ชาไม่ต้องตอบพี่ก็ได้..... พี่จะนับหนึ่งถึงห้าถ้าชาตกลงช่วยก้าวมาข้างหน้า​แค่ก้าวเดียวก็พอแล้วพี่จะเป็นคนวิ่งไ

“ชาโอเคไหม.....” หมอปริญถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอบอุ่น​ เพราะตั้งแต่ที่เธอลากเขาออกมาจากอดีตสามี​ เธอก็ไม่พูดอะไรอีกเลย​ ยิ่งเธอเป็นแบบนี้เขาก็ยิ่งกลัว “(.......)”​“เรากลับบ้านกันเถอะนะ​ วันนี้น่าจะฤทธิ์​ไม่ดีแล้วล่ะ” หลังจากที่หญิงสาวฟาดด้วยประโยคที่แสนเจ็บปวดใส่อดีตสามี​ จากนั้นเธอก็เลือกที่จะดึงมือของหมอปริญออกไปจากตรงนั้นทันที​ โดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้ชายคนนั้นได้พูดอะไรออกมาอีกเลย​ การกระทำของทิชาคือการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอเลือกผู้ชายคนนั้นที่ไม่ใช่อดีตสามีอย่างเขา​ ภาพที่ทิชาหันหลังให้เขาอีกทั้งยังกุมมือผู้ชายคนอื่น​ ทำให้เหมราชเจ็บปวดเหลือเกิน​ ​ วันนั้นที่เขาหันหลังให้เธอ​ เธอคงจะเจ็บปวดแบบนี้สินะ... เขาเข้าใจแล้ว​เข้าใจแล้วว่าตัวเองสารเลวแค่ไหน​ เหมราชมองภาพนั้นทั้งน้ำตา​ เขาไม่มีโอกาสอีกแล้วใช่ไหม​ เขาเสียเธอไปให้คนอื่นแล้ว​จริงๆใช่ไหม สุดท้ายทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่าเป็นเพราะเขาเองที่โง่มีเพชร​อยู่ในมือแท้ๆแต่เลือกที่จะทิ้งไป “ชาครับ....”​ เมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่เงียบ​หมอปริญ​จึงเข้าไปโอบกอดเธอ​ด้วยความอ่อนโยน​ “ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่ตรงนี้​ ” “ฟรึ่บ!! ”​ ทิชากอดตอบชายห

“เอะ!! นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่ค่ะ​ พี่หมอจะพาชาไปไหน”​ พอนั่งรถมาสักพักทิชาเริ่มรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านของตัวเอง​ และพี่หมอก็ไม่ได้บอกด้วยว่าจะไปไหน​ ทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว​ด้วยความสงสัย “เราไปดูหนังกันนะ​ พี่จองตั๋วไว้​แล้ว”​ “หืม... ทำไมไม่บอกกันก่อนค่ะ​ ถ้าชาไม่ตกลงล่ะ”​ “ไม่ตกลงไม่ได้แล้วครับ​ เพราะเราใกล้จะถึงแล้ว”​ “แต่ชาไม่ได้บอกคุณพ่อว่าจะกลับดึกนิค่ะ​ กลัวท่านจะเป็นห่วง”​ “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง​ พี่บอกท่านแล้วครับ”​ “แสดงว่าวางแผนมาแต่แรกแล้วใช่ไหม​คะ่ พี่หมอเจ้าเล่ห์​เหมือนกันนะเนี้ยะ”​ “ฮ่าๆ​มันก็ต้องมีบ้าง... พี่อยากพาชามาเปิดหูเปิดตา​ เห็นอยู่แต่ในบ้านไง ”​ “เชื่อดีไหมน๊า”​ “ความจริงแล้ว...พี่อยากอยู่กับชานานๆ​อยากอยู่สองต่อสองครับ”​ “ทำไมเป็นคนแบบนี้ค่ะ” “ฮ่าๆ​ ถึงแล้วครับเราลงไปกันเถอะเนอะ” ทิชาได้แค่ส่ายหน้าให้กับคนเจ้าแผนการ​ นับวันเริ่มรู้สึกว่าพี่หมอไม่ได้เรียบร้อยอย่างที่คิด​ “ฟรึ่บ!! พี่หมอทำอะไรคะ” “จับมือไงครับ​ พี่อยากจับมือนุ่มๆของชา​ ขออนุญาต​นะครับ” “จับก่อนแล้วค่อยมาขอมันได้เหรอคะ​ เจ้าเล่ห์จัง” “ฮ่าๆ​ อยู่ใกล้คนสวยใครมันจะไปอดใจไหวละ

"ลูกสะใภ้ใคร!!....." เสียงที่ตอนแรกเหมือนจะใจดี​แต่หลังจากที่พี่หมอ​บอกว่าลูกสะใภ้ซื้อมาฝากมาให้​ โทนเสียงก็เปลี่ยนไปในทันที​ เช่นเดียวกับทิชาที่ตอนนี้หน้าชาไปหมด​ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเก็บสีหน้ายังไง​ และตอนนี้ความรู้สึกกดดันก็ฉายชัดขึ้นมาในดวงตาของเธอ หรือวันนี้เธอตัดสินใจผิดที่มาบ้านเขา​ ความคิดมากมายตีตื้นขึ้นมาในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า​ “โธ๋..... แม่ครับ”​ “อะไร... ทำไม”​“เฮ้อ.... เลิกทำเสียงแบบนี้เถอะ​ครับ ผมขอร้องละแม่เห็นไหมน้องกลัวไปหมดแล้ว​ เดี๋ยวจะไม่มีลูกสะใภ้เป็นของตัวเองนะ”​ “อุ๊ย!!”​ หลังจากจบประโยค​ของลูกชายหัวแก้วหัวแก้ว​ คุณหญิงรัชกรก็หันไปสบตากับเด็กสาวที่ลูกชายพามาเป็นอันต้องตกใจ​ เพราะในแววตาของเด็กสาวบ่งบอกว่ากำลังกังวลอย่างเห็นได้ชัด​และในดวงตาคู่นั้นเหมือนจะมีน้ำตาคลออยู่ด้วย เพราะความอยากทดสอบ​ อยากดูปฏิกิริยาของว่าที่ลูกสะใภ้​แท้​ๆ​ แต่ถือว่าคุ้มค่านะเพราะสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเธอคือเด็กสาวคนนี้น่ารักมาก​ หน้าตาสะสวย​ ยืนสงบเสงี่ยม​ ไม่มีท่าทีไม่พอใจหรือโกรธ​เคือง​กันเลย​ มีแต่แววตาเศร้าๆที่ส่งมาให้​ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกผิดขึ้นมาซะงั้น “เห็นไหมละครับ.....