Novels by Little_nem

ทุกวันนี้ทิชายอมรับอย่างหมดหัวใจว่าตัวเองมีความสุขมาก​ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานที่ตอนนี้เธอได้เข้าไปช่วยคนเป็นพ่อแบบเต็มตัว​ ช่วงแรกๆยอมรับว่ากดดันมาก กลัวว่าจะทำงานออกมาไม่ดี​ กลัวว่าตัวเองจะไปเป็นภาระคนอื่น​​ เพราะตั้งแต่เรียนจบออกมาเธอไม่ได้เข้าไปเรียนรู้งานที่บริษัท​อีกเลย แต่นับว่าโชคดีที่พี่ๆทุกคนน่ารักกับเธอ​ พวกเขาช่วยกันสอนงานจนตอนนี้เธอสามารถทำได้แล้ว​ ส่วนในเรื่องของความรัก​ ต้องบอกว่ามันดีมาก​ มากจนเธอไม่คาดคิดว่ามันจะดีขนาดนี้ ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิง​อย่างเธอจะได้สัมผัสกับความรักดีดีเหมือนคนอื่นเขา​ ความรักที่ไม่ต้องพยายาม​ ไม่ต้องร้องขอ.... มันดีแบบนี้นี่เอง​ พี่หมอคือผู้ชายที่มาเติมเต็ม​สิ่งที่ขาดหายในชีวิตของเธอ​ จากผู้หญิง​ที่เคยผิดหวังในความรัก​ หมดศรัทธา​ในความรัก​ ไม่กล้ารักใครเลยเพราะกลัวตัวเองต้องเสียใจและต้องเจ็บปวด​เหมือนที่ผ่านมา แต่วันนี้พี่หมอคือคนที่เข้ามาเปลี่ยนมัน​ เขาทำให้เธอกล้าที่จะเปิดใจและเรียนรู้คำว่าความรักไปพร้อมๆกัน​ ตั้งแต่ที่เราคบกันไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่มีความสุข​ ไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่ยิ้ม​ พี่หมอทำให้เธอรู้สึกดีในทุกๆวัน​ ทุกวันนี้เธอเคยช

วันเวลาผ่านไปล่วงเลยมาถึงห้าเดือน​และเป็นห้าเดือนที่ทิชารู้สึกว่าเวลามันผ่านไปเร็วมาก​ หลายๆอย่างในชีวิตของเธอเริ่มเปลี่ยนไป​ เป็นการเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น​ ดีขึ้นเรื่อยๆ อาจจะเป็นเพราะว่าเธอยอมรับกับเรื่องราวที่ผ่านมาได้แล้วและทำใจเรื่องลูกได้.....ต้องบอกเลยว่าระยะเวลามันช่วยเชียวยาทุกอย่างได้จริงๆและที่โชคดีมากกว่าใครๆคือเธอมีครอบครัวที่อบอุ่นและคนรักที่คอยเป็นกำลังใจคอยอยู่เคียงข้างกันตลอดมา​ทำให้เธอผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ ส่วนเรื่องของอดีตสามี​ช่วงแรกๆเ​ขาก็ยังตามมาง้อขอคืนดีและขอโอกาสแก้ตัว​ บางวันก็สะกดรอยตามเธอไปทุกที.......จนพี่หมอไม่เป็นอันทำงานและไม่ยอมห่างเธอเลย​เพราะความเป็นห่วง​ จนในที่สุดเธอที่ทนความอึดอัดไม่ไหวจึงชวนพี่หมอไปบ้านของอดีตสามีเพื่อไปคุยให้รู้เรื่อง​ การที่เขาทำแบบนี้มันเป็นการคุกคามและเธอต้องการที่จะจบเรื่องราวทุกอย่าง​ เธอแค่อย่างใช้ชีวิตต่อจากนี้อย่างสงบและมีความสุขกับรักครั้งใหม่​ ไม่อยากให้เขาที่เป็นอดีตมาทำร้ายชีวิตของเธออีก​แล้ว ตอนแรกพี่ราชไม่มีท่าทีจะยอม เขาบอกว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ....เขาร้องไห้ออกมาต่อหน้าทุกคนและเอ่ยขอโอกาสซ้ำๆ​ แต่เธอเลือ

“พี่หมอ~~” ทิชาที่ตอนนี้ไม่รู้ควรตกใจกับอะไรก่อนดี พี่หมอขอเธอเป็นแฟนท่ามกลางตลาดนัด​ ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างก็หันมามองเราสองคน​ “มันไม่เร็วไปใช่ไหมคะ​ เราพึ่งจะรู้จักกัน”​“ไม่เลย..... เวลาไม่ได้เป็นตัวบอกอะไรสำหรับพี่ถ้าหากว่าใจเราตรงกัน.... พี่รักชานะ​ หลงรักชาตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน​ ในตอนที่ชากำลังร้องไห้ พี่อยากอยู่ตรงนั้นข้างๆชาตั้งแต่วินาทีนั้นเลย​”​ "(.....)"“ตอนนี้ชาออาจจะยังไม่รักพี่เหมือนที่พี่รักชา..... พี่ไม่ได้เร่งรัดให้ชารัก​ แต่ช่วยเปิดใจและให้โอกาสพี่ได้ทำหน้าที่แฟนของชาได้ไหม​ พี่อยากดูแลชาในฐานะแฟน​ อยากให้สถานะของเราชัดเจน​ พี่อยากได้สิทธิ​์ในฐานะแฟนได้ไหมครับ”​ "ให้พี่ได้ดูแลชาได้ไหม หืม"หลังจากที่พูดจบอยู่ๆ​พี่หมอก็ก้าวถอยหลังจนทิชาใจหาย​ นี่แค่เขาถอยหลังเธอยังรู้สึกขนาดนี้เลย​ แล้วถ้าวันหนึ่งที่ตรงนี้ไม่มีพี่หมอล่ะ​ เธอจะเป็นยังไง​ ทิชายอมรับว่าตอนนี้เธอติดหมอปริญไปแล้ว.... หมอปริญคือพื้นที่ปลอดภัย​สำหรับเธอ เขาทำให้เธออยากกลับมาสดใสอีกครั้ง“ชาไม่ต้องตอบพี่ก็ได้..... พี่จะนับหนึ่งถึงห้าถ้าชาตกลงช่วยก้าวมาข้างหน้า​แค่ก้าวเดียวก็พอแล้วพี่จะเป็นคนวิ่งไ

“ชาโอเคไหม.....” หมอปริญถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอบอุ่น​ เพราะตั้งแต่ที่เธอลากเขาออกมาจากอดีตสามี​ เธอก็ไม่พูดอะไรอีกเลย​ ยิ่งเธอเป็นแบบนี้เขาก็ยิ่งกลัว “(.......)”​“เรากลับบ้านกันเถอะนะ​ วันนี้น่าจะฤทธิ์​ไม่ดีแล้วล่ะ” หลังจากที่หญิงสาวฟาดด้วยประโยคที่แสนเจ็บปวดใส่อดีตสามี​ จากนั้นเธอก็เลือกที่จะดึงมือของหมอปริญออกไปจากตรงนั้นทันที​ โดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้ชายคนนั้นได้พูดอะไรออกมาอีกเลย​ การกระทำของทิชาคือการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอเลือกผู้ชายคนนั้นที่ไม่ใช่อดีตสามีอย่างเขา​ ภาพที่ทิชาหันหลังให้เขาอีกทั้งยังกุมมือผู้ชายคนอื่น​ ทำให้เหมราชเจ็บปวดเหลือเกิน​ ​ วันนั้นที่เขาหันหลังให้เธอ​ เธอคงจะเจ็บปวดแบบนี้สินะ... เขาเข้าใจแล้ว​เข้าใจแล้วว่าตัวเองสารเลวแค่ไหน​ เหมราชมองภาพนั้นทั้งน้ำตา​ เขาไม่มีโอกาสอีกแล้วใช่ไหม​ เขาเสียเธอไปให้คนอื่นแล้ว​จริงๆใช่ไหม สุดท้ายทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่าเป็นเพราะเขาเองที่โง่มีเพชร​อยู่ในมือแท้ๆแต่เลือกที่จะทิ้งไป “ชาครับ....”​ เมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่เงียบ​หมอปริญ​จึงเข้าไปโอบกอดเธอ​ด้วยความอ่อนโยน​ “ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่ตรงนี้​ ” “ฟรึ่บ!! ”​ ทิชากอดตอบชายห

“เอะ!! นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่ค่ะ​ พี่หมอจะพาชาไปไหน”​ พอนั่งรถมาสักพักทิชาเริ่มรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านของตัวเอง​ และพี่หมอก็ไม่ได้บอกด้วยว่าจะไปไหน​ ทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว​ด้วยความสงสัย “เราไปดูหนังกันนะ​ พี่จองตั๋วไว้​แล้ว”​ “หืม... ทำไมไม่บอกกันก่อนค่ะ​ ถ้าชาไม่ตกลงล่ะ”​ “ไม่ตกลงไม่ได้แล้วครับ​ เพราะเราใกล้จะถึงแล้ว”​ “แต่ชาไม่ได้บอกคุณพ่อว่าจะกลับดึกนิค่ะ​ กลัวท่านจะเป็นห่วง”​ “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง​ พี่บอกท่านแล้วครับ”​ “แสดงว่าวางแผนมาแต่แรกแล้วใช่ไหม​คะ่ พี่หมอเจ้าเล่ห์​เหมือนกันนะเนี้ยะ”​ “ฮ่าๆ​มันก็ต้องมีบ้าง... พี่อยากพาชามาเปิดหูเปิดตา​ เห็นอยู่แต่ในบ้านไง ”​ “เชื่อดีไหมน๊า”​ “ความจริงแล้ว...พี่อยากอยู่กับชานานๆ​อยากอยู่สองต่อสองครับ”​ “ทำไมเป็นคนแบบนี้ค่ะ” “ฮ่าๆ​ ถึงแล้วครับเราลงไปกันเถอะเนอะ” ทิชาได้แค่ส่ายหน้าให้กับคนเจ้าแผนการ​ นับวันเริ่มรู้สึกว่าพี่หมอไม่ได้เรียบร้อยอย่างที่คิด​ “ฟรึ่บ!! พี่หมอทำอะไรคะ” “จับมือไงครับ​ พี่อยากจับมือนุ่มๆของชา​ ขออนุญาต​นะครับ” “จับก่อนแล้วค่อยมาขอมันได้เหรอคะ​ เจ้าเล่ห์จัง” “ฮ่าๆ​ อยู่ใกล้คนสวยใครมันจะไปอดใจไหวละ

"ลูกสะใภ้ใคร!!....." เสียงที่ตอนแรกเหมือนจะใจดี​แต่หลังจากที่พี่หมอ​บอกว่าลูกสะใภ้ซื้อมาฝากมาให้​ โทนเสียงก็เปลี่ยนไปในทันที​ เช่นเดียวกับทิชาที่ตอนนี้หน้าชาไปหมด​ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเก็บสีหน้ายังไง​ และตอนนี้ความรู้สึกกดดันก็ฉายชัดขึ้นมาในดวงตาของเธอ หรือวันนี้เธอตัดสินใจผิดที่มาบ้านเขา​ ความคิดมากมายตีตื้นขึ้นมาในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า​ “โธ๋..... แม่ครับ”​ “อะไร... ทำไม”​“เฮ้อ.... เลิกทำเสียงแบบนี้เถอะ​ครับ ผมขอร้องละแม่เห็นไหมน้องกลัวไปหมดแล้ว​ เดี๋ยวจะไม่มีลูกสะใภ้เป็นของตัวเองนะ”​ “อุ๊ย!!”​ หลังจากจบประโยค​ของลูกชายหัวแก้วหัวแก้ว​ คุณหญิงรัชกรก็หันไปสบตากับเด็กสาวที่ลูกชายพามาเป็นอันต้องตกใจ​ เพราะในแววตาของเด็กสาวบ่งบอกว่ากำลังกังวลอย่างเห็นได้ชัด​และในดวงตาคู่นั้นเหมือนจะมีน้ำตาคลออยู่ด้วย เพราะความอยากทดสอบ​ อยากดูปฏิกิริยาของว่าที่ลูกสะใภ้​แท้​ๆ​ แต่ถือว่าคุ้มค่านะเพราะสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเธอคือเด็กสาวคนนี้น่ารักมาก​ หน้าตาสะสวย​ ยืนสงบเสงี่ยม​ ไม่มีท่าทีไม่พอใจหรือโกรธ​เคือง​กันเลย​ มีแต่แววตาเศร้าๆที่ส่งมาให้​ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกผิดขึ้นมาซะงั้น “เห็นไหมละครับ.....

“เอาว่ะ!! ถือว่าช่วยละกัน”​ ภูริศถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมดเหลือเพียงกางเกงบ๊อกเซอร์​ตัวเดียว​ที่ติดตัวไว้เพื่อปกปิดของสงวนของตัวเอง จากนั้นชายหนุ่มก็ล้มตัวลงไปนอนบนเตียงข้างๆหญิงสาว​ และถือวิสาสะสอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม​ผืนเดียวกันกับเธอ ​ ทางด้านของหญิงสาวเหมือนเจ้าตัวจะสัมผัสได้ว่ามีคนมานอนอยู่ข้างๆ เธอรีบขยับตัวเข้ามาใกล้ชายหนุ่มราวกับต้องการซึมซับความอบอุ่นจากใครสักคน โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนคนนั้นคือคนใจร้ายที่ทำร้ายตัวเอง ทางด้านของคนที่ได้ชื่อว่าสามีเมื่อถูกภรรยาสาวจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาได้แต่นอนนิ่งปล่อยให้เธอกอด เพราะยังอึ้งกับการกระทำของเธอ ปกติเธอไม่เคยทำแบบนี้กับเขาเลย และหัวใจของเขาไม่รู้เป็นบ้าอะไรจู่ๆมันก็เต้นแรงขึ้นมาเฉยเลย ​ผิดไหมถ้าเขาจะคิดว่าเธอกำลังอ้อนตัวเองอยู่ ใบหน้าและหน้าตาของเธอราวกับเด็กน้อย ปากบางก็พึมพำเบาๆ ซึ่งเขาก็จับใจความไม่ได้เลยว่าเธอกำลังพูดว่าอะไร เธอจะรู้ไหมว่าท่าทางแบบนี้มันน่ารักมากและเขาก็ไม่เคยได้เห็นโม้เม้นแบบนี้ของเธอเลย แปลกที่ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีรำคาญเลยสักนิด และเขาก็เลือกที่จะปล่อยให้เธอกอดอยู่อย่างนั้น ไม่ได้คิดจะผลักไส

มือหนาที่กำลังจะเปิดประตูห้องนอนของตัวเองชะงักลงทันที​ เพราะชายหนุ่มตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางและก้าวไปข้างหน้า​ จุดหมายคือห้องของภรรยาสาว เอาจริงๆเขาไม่เคยเหยียบเข้ามาในห้องของเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว นับตั้งแต่ที่เราแต่งงานกัน​เพราะไม่อยากเข้าไปวุ่นวาย​ในพื้นที่ส่วนตัวของใคร​ ขนาดตัวเขาเองยังไม่ชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายในห้องของตัวเองเลยเพราะมันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของใครของมัน​ เพราะฉะนั้นเขาจึงทำทุกอย่างให้ชัดเจน​ พื้นที่ไหนที่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของเธอเขาก็จะไม่เข้าไปก้าวก่าย​ ยกเว้นแค่ครั้งนี้เพราะเขาอยากเข้าไปดูเธอด้วยตาตัวเอง ส่วนเวลาที่จะทำเรื่องอย่างว่า​ เขาจะเป็นคนทักไปหาและให้เธอเข้ามาหาในห้องของตัวเอง พอเสร็จภารกิจ​เธอก็ต้องออกไปจากห้องของเขาทันที​ เพราะเขาไม่อนุญาต​ให้อยู่ต่อ​ มันเป็นข้อตกลงของเราตั้งแต่แรกแล้ว​และตัวเธอเองก็ยอม​รับได้​ เขาไม่ชอบนอนร่วมเตียงกับคนที่ไม่ได้รัก​นี่คือเหตุผล ส่วนเรื่องเซ็กซ์​มันคนละส่วนกัน​ เราทั้งคู่แค่ตอบสนองความต้องการของกันและกัน​และที่สำคัญมันเป็นหน้าที่ของเธอที่ต้องทำ.... หกเดือนแล้วที่เราสองคนก็ใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอดเธอเองก็ไม่ได้มีป

“พี่ไวน์!!”​ “ใช่พี่เอง.... ทำไม​ คิดว่าใคร!! ”​ ชายหนุ่มถามออกไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ​ เขายังโมโหเรื่องที่เธอหอมแก้มผู้ชายคนนั้นไม่หาย ทางด้านหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของร่างสูงเธอไม่ได้โง่จนดูไม่ออกว่าชายหนุ่มกำลังไม่พอใจกับการกระทำของตัวเอง​ แต่เธอก็มั่นใจว่ายังไงก็เอาเขาอยู่​ เพราะถ้าเธอไม่มีความสามารถป่านนี้เธอกับเขาคงเลิกกันไปนานแล้ว พี่ไวน์คือแฟนของเธอ​ ใช่... เธอมีแฟนแล้วและคบกับพี่ไวน์มานานแล้วด้วย​ ก็ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเลยแหละ​ เพียงแค่เธอไม่ได้บอกใครไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือแม้แต่ภูริศ​ก็ตาม​ และเธอก็ไม่คิดจะบอกด้วย​ ปล่อยให้เขาคิดว่าเธอยังโสดนะดีแล้ว.... เพราะเธอชอบมากเวลาที่เห็นเขาคอยเอาอกเอาใจและสนใจแต่เธอ​ เขาดูพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เธอประทับใจและมันเป็นแบบนี้มาตลอด ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นคนสำคัญยังไงก็ไม่รู้​ ส่วนพี่ไวน์เขานะเข้าใจเธอทุกอย่างเราถึงได้คบกันนานขนาดนี้​ อะไรที่เป็นความสุขของเธอเขาไม่ห้ามอยู่แล้ว​ อาจจะมีหึงบ้างตามประสาผู้ชาย​ แต่เธอก็มีวิธีปลอบเขาในแบบที่รู้ๆกัน “เดียร์ตกใจหมดเลย​ อยู่ๆพี่ก็เข้ามากอด”​ “คิดว่าลืมชื

คุณคิดว่าคนหนึ่งคนจะมีความอดทนได้มากแค่ไหนกัน อดทนกับความรักที่ไม่ประสบความสำเร็จ อดทนกับความพยายามที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่เคยดูดีหรือมีค่าในสายตาของเขาเลย อดทนกับความเย็นชาและความใจร้ายของคนที่ได้ชื่อว่าสามีของตัวเอง และใช่ค่ะผู้หญิงที่ชื่อเอิงเอยคนนี้อดทนมาตลอด​ แล้วเป็นยังไงล่ะ..... สิ่งที่เธออดทนมาตลอด​ ผลตอบแทนที่ได้คือความว่างเปล่า​ ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่เคยเกิดขึ้น นับตั้งแต่ที่เราแต่งงานกันไม่เคยมีวันไหนเลยที่เขาจะทำหน้าที่สามีที่ดีให้กับเธอ​ เว้นก็แต่เรื่องบนเตียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่เขายังคงทำมาตลอด แต่ไม่ใช่เพราะรักหรือชอบเธอนะ​ เขาเพียงต้องการคืนทุนให้ตัวเองก็เท่านั้นเอง ทุกคนเข้าใจถูกแล้วค่ะ...เขาบอกว่าตัวเองเสียค่าสินสอดไปเยอะ เพราะฉะนั้นเขาต้องใช้งานร่างกายของเธอ​ให้คุ้มกับเงินที่เสียไป​ เธอมีค่าแค่บนเตียง เป็นได้แค่ที่รองรับอารมณ์ของเขาก็เท่านั้นเอง​ ทุกครั้งที่เรามีอะไรกัน เขาบอกอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการให้เธอนอนร่วมเตียงด้วยเด็ดขาด....พอเขาเสร็จสม​ เขาก็จะไล่เธอให้ออกไปจากห้องทันที​ ​และเธอก็ต้องแบกร่างกายที่บอบช้ำกลับมานอนห้องตัวเองเส

“ญาติ​คนไข้ค่ะ.... ตอนนี้หมดเวลาเยี่ยมแล้วนะคะ”​ “เออ... ขอโทษด้วยค่ะ​ พอดีเอยไม่ได้ดูเวลา”​ เอิงเอยโค้งศีรษะ​เล็กน้อย​ เพื่อเป็นการขอโทษเจ้าหน้าที่​ เธอผิดเองที่ไม่ได้ดูเวลา​ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองร้องไห้ไปนานแค่ไหน​ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เจ้าหน้าที่เดินมาบอกว่าหมดเวลาเยี่ยม​แล้ว หญิงสาวหันกลับไปมองผู้เป็นพ่อที่นอนอยู่บนเตียงและพูดกับท่านด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เอยกลับก่อนนะคะคุณพ่อ​ วันพรุ่งนี้เอยจะมาเยี่ยมใหม่ ฟอด!!​ เอยรอคุณพ่ออยู่นะ​ ฮึกๆ รักคุณพ่อนะคะ”​ เมื่อลาคนเป็นพ่อเสร็จ​ หญิงสาวจึงหันมาส่งยิ้มให้กับเจ้าหน้าที่ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกไปจากห้อง​ คนตัวเล็กเดินออกมาด้วยอาการเหม่อลอย​ เธอไม่รู้ว่าต้องทำยังไงกับชีวิตต่อจากนี้​ การไม่มีคุณพ่อยืนเคียงข้างเหมือนชีวิตของเธอมืดมนซะเหลือเกิน หวังจะพึ่งหรือปรึกษาคนเป็นสามีก็เลิกคิดไปได้เลย เพราะเขาไม่แม้แต่จะสนใจปัญหาของเธอ ขนาดอาการป่วยของคุณพ่อเขายังไม่คิดจะถามหรือสนใจเลย เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ทำให้เธอคิดได้ว่าไม่ควรเอาตัวเองมาจมอยู่กับคนเลวๆแบบเขา และเธอก็ไม่ชอบให้ใครมาดูถูกตัวเองกับพ่อเช่นกัน เธอตัดส

เมื่อขับรถออกมาจากบริษัทของภูริศรักษิกาเลือกที่จะมาโรงพยาบาล​ เพื่อมาหาคนที่เธอรักที่สุดในชีวิต เพราะเขากำลังรอบเธออยู่ที่นี่​ และคนคนนั้นก็คือคุณพ่อของเธอเอง... คุณพ่อที่เป็นทุกอย่างในชีวิตเป็นเหมือนโลกทั้งใบของเธอ​เลยก็ว่าได้ แต่ตอนนี้โลกใบเดิมของเธอมันไม่สดใสแล้ว​ เพราะตอนนี้คุณพ่อที่เธอรักท่านกำลังป่วยหนักนอนไม่รู้สึกตัวอยู่ในห้องไอซียู​มาเป็นเดือนแล้ว ทำให้ในเวลานี้หญิงสาวเคว้งคว้าง​เหลือเกิน​ เธอไม่อยากจะคิดเลยถ้าวันหนึ่งไม่มีท่านอยู่ เธอจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง​ โลกทั้งใบของเธอต้องพังทลาย​แน่นอน คุณหนูอย่างเธอที่ถูกพ่อเลี้ยงดูมาอย่างดี​ ตามใจทุกอย่าง ไม่เคยต้องลำบาก​ อยากได้อะไรท่านจะหามาให้หมด​ เพราะท่านเองก็มีเธอเป็นลูกเพียงคนเดียวจึงตามใจทุกอย่าง​ คุณพ่อไม่เคยอยากแต่งงานใหม่​หรืออยากมีครอบครัวใหม่​เพราะกลัวว่าคนอื่นที่เข้ามาในชีวิตจะมารังแกเธอ​ กลัวว่าเธอจะไม่มีความสุข ก็ตั้งแต่ที่คุณแม่เสียไป​ ท่านก็ครองตัวเป็นโสดและดูแลลูกสาวอย่างเธอเป็นอย่างดี​ พอวันหนึ่งทุกอย่างที่ท่านสร้างขึ้นมาถูกคนที่ไว้ใจหักหลังกัน ทำให้ท่านช๊อกจนหลอดเลือดในสมองแตก​ ตอนนี้ท่านอยู