Novels by Little_nem

ทุกวันนี้ทิชายอมรับอย่างหมดหัวใจว่าตัวเองมีความสุขมาก​ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานที่ตอนนี้เธอได้เข้าไปช่วยคนเป็นพ่อแบบเต็มตัว​ ช่วงแรกๆยอมรับว่ากดดันมาก กลัวว่าจะทำงานออกมาไม่ดี​ กลัวว่าตัวเองจะไปเป็นภาระคนอื่น​​ เพราะตั้งแต่เรียนจบออกมาเธอไม่ได้เข้าไปเรียนรู้งานที่บริษัท​อีกเลย แต่นับว่าโชคดีที่พี่ๆทุกคนน่ารักกับเธอ​ พวกเขาช่วยกันสอนงานจนตอนนี้เธอสามารถทำได้แล้ว​ ส่วนในเรื่องของความรัก​ ต้องบอกว่ามันดีมาก​ มากจนเธอไม่คาดคิดว่ามันจะดีขนาดนี้ ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิง​อย่างเธอจะได้สัมผัสกับความรักดีดีเหมือนคนอื่นเขา​ ความรักที่ไม่ต้องพยายาม​ ไม่ต้องร้องขอ.... มันดีแบบนี้นี่เอง​ พี่หมอคือผู้ชายที่มาเติมเต็ม​สิ่งที่ขาดหายในชีวิตของเธอ​ จากผู้หญิง​ที่เคยผิดหวังในความรัก​ หมดศรัทธา​ในความรัก​ ไม่กล้ารักใครเลยเพราะกลัวตัวเองต้องเสียใจและต้องเจ็บปวด​เหมือนที่ผ่านมา แต่วันนี้พี่หมอคือคนที่เข้ามาเปลี่ยนมัน​ เขาทำให้เธอกล้าที่จะเปิดใจและเรียนรู้คำว่าความรักไปพร้อมๆกัน​ ตั้งแต่ที่เราคบกันไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่มีความสุข​ ไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่ยิ้ม​ พี่หมอทำให้เธอรู้สึกดีในทุกๆวัน​ ทุกวันนี้เธอเคยช

วันเวลาผ่านไปล่วงเลยมาถึงห้าเดือน​และเป็นห้าเดือนที่ทิชารู้สึกว่าเวลามันผ่านไปเร็วมาก​ หลายๆอย่างในชีวิตของเธอเริ่มเปลี่ยนไป​ เป็นการเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น​ ดีขึ้นเรื่อยๆ อาจจะเป็นเพราะว่าเธอยอมรับกับเรื่องราวที่ผ่านมาได้แล้วและทำใจเรื่องลูกได้.....ต้องบอกเลยว่าระยะเวลามันช่วยเชียวยาทุกอย่างได้จริงๆและที่โชคดีมากกว่าใครๆคือเธอมีครอบครัวที่อบอุ่นและคนรักที่คอยเป็นกำลังใจคอยอยู่เคียงข้างกันตลอดมา​ทำให้เธอผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ ส่วนเรื่องของอดีตสามี​ช่วงแรกๆเ​ขาก็ยังตามมาง้อขอคืนดีและขอโอกาสแก้ตัว​ บางวันก็สะกดรอยตามเธอไปทุกที.......จนพี่หมอไม่เป็นอันทำงานและไม่ยอมห่างเธอเลย​เพราะความเป็นห่วง​ จนในที่สุดเธอที่ทนความอึดอัดไม่ไหวจึงชวนพี่หมอไปบ้านของอดีตสามีเพื่อไปคุยให้รู้เรื่อง​ การที่เขาทำแบบนี้มันเป็นการคุกคามและเธอต้องการที่จะจบเรื่องราวทุกอย่าง​ เธอแค่อย่างใช้ชีวิตต่อจากนี้อย่างสงบและมีความสุขกับรักครั้งใหม่​ ไม่อยากให้เขาที่เป็นอดีตมาทำร้ายชีวิตของเธออีก​แล้ว ตอนแรกพี่ราชไม่มีท่าทีจะยอม เขาบอกว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ....เขาร้องไห้ออกมาต่อหน้าทุกคนและเอ่ยขอโอกาสซ้ำๆ​ แต่เธอเลือ

“พี่หมอ~~” ทิชาที่ตอนนี้ไม่รู้ควรตกใจกับอะไรก่อนดี พี่หมอขอเธอเป็นแฟนท่ามกลางตลาดนัด​ ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างก็หันมามองเราสองคน​ “มันไม่เร็วไปใช่ไหมคะ​ เราพึ่งจะรู้จักกัน”​“ไม่เลย..... เวลาไม่ได้เป็นตัวบอกอะไรสำหรับพี่ถ้าหากว่าใจเราตรงกัน.... พี่รักชานะ​ หลงรักชาตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน​ ในตอนที่ชากำลังร้องไห้ พี่อยากอยู่ตรงนั้นข้างๆชาตั้งแต่วินาทีนั้นเลย​”​ "(.....)"“ตอนนี้ชาออาจจะยังไม่รักพี่เหมือนที่พี่รักชา..... พี่ไม่ได้เร่งรัดให้ชารัก​ แต่ช่วยเปิดใจและให้โอกาสพี่ได้ทำหน้าที่แฟนของชาได้ไหม​ พี่อยากดูแลชาในฐานะแฟน​ อยากให้สถานะของเราชัดเจน​ พี่อยากได้สิทธิ​์ในฐานะแฟนได้ไหมครับ”​ "ให้พี่ได้ดูแลชาได้ไหม หืม"หลังจากที่พูดจบอยู่ๆ​พี่หมอก็ก้าวถอยหลังจนทิชาใจหาย​ นี่แค่เขาถอยหลังเธอยังรู้สึกขนาดนี้เลย​ แล้วถ้าวันหนึ่งที่ตรงนี้ไม่มีพี่หมอล่ะ​ เธอจะเป็นยังไง​ ทิชายอมรับว่าตอนนี้เธอติดหมอปริญไปแล้ว.... หมอปริญคือพื้นที่ปลอดภัย​สำหรับเธอ เขาทำให้เธออยากกลับมาสดใสอีกครั้ง“ชาไม่ต้องตอบพี่ก็ได้..... พี่จะนับหนึ่งถึงห้าถ้าชาตกลงช่วยก้าวมาข้างหน้า​แค่ก้าวเดียวก็พอแล้วพี่จะเป็นคนวิ่งไ

“ชาโอเคไหม.....” หมอปริญถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอบอุ่น​ เพราะตั้งแต่ที่เธอลากเขาออกมาจากอดีตสามี​ เธอก็ไม่พูดอะไรอีกเลย​ ยิ่งเธอเป็นแบบนี้เขาก็ยิ่งกลัว “(.......)”​“เรากลับบ้านกันเถอะนะ​ วันนี้น่าจะฤทธิ์​ไม่ดีแล้วล่ะ” หลังจากที่หญิงสาวฟาดด้วยประโยคที่แสนเจ็บปวดใส่อดีตสามี​ จากนั้นเธอก็เลือกที่จะดึงมือของหมอปริญออกไปจากตรงนั้นทันที​ โดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้ชายคนนั้นได้พูดอะไรออกมาอีกเลย​ การกระทำของทิชาคือการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอเลือกผู้ชายคนนั้นที่ไม่ใช่อดีตสามีอย่างเขา​ ภาพที่ทิชาหันหลังให้เขาอีกทั้งยังกุมมือผู้ชายคนอื่น​ ทำให้เหมราชเจ็บปวดเหลือเกิน​ ​ วันนั้นที่เขาหันหลังให้เธอ​ เธอคงจะเจ็บปวดแบบนี้สินะ... เขาเข้าใจแล้ว​เข้าใจแล้วว่าตัวเองสารเลวแค่ไหน​ เหมราชมองภาพนั้นทั้งน้ำตา​ เขาไม่มีโอกาสอีกแล้วใช่ไหม​ เขาเสียเธอไปให้คนอื่นแล้ว​จริงๆใช่ไหม สุดท้ายทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่าเป็นเพราะเขาเองที่โง่มีเพชร​อยู่ในมือแท้ๆแต่เลือกที่จะทิ้งไป “ชาครับ....”​ เมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่เงียบ​หมอปริญ​จึงเข้าไปโอบกอดเธอ​ด้วยความอ่อนโยน​ “ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่ตรงนี้​ ” “ฟรึ่บ!! ”​ ทิชากอดตอบชายห

“เอะ!! นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่ค่ะ​ พี่หมอจะพาชาไปไหน”​ พอนั่งรถมาสักพักทิชาเริ่มรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านของตัวเอง​ และพี่หมอก็ไม่ได้บอกด้วยว่าจะไปไหน​ ทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว​ด้วยความสงสัย “เราไปดูหนังกันนะ​ พี่จองตั๋วไว้​แล้ว”​ “หืม... ทำไมไม่บอกกันก่อนค่ะ​ ถ้าชาไม่ตกลงล่ะ”​ “ไม่ตกลงไม่ได้แล้วครับ​ เพราะเราใกล้จะถึงแล้ว”​ “แต่ชาไม่ได้บอกคุณพ่อว่าจะกลับดึกนิค่ะ​ กลัวท่านจะเป็นห่วง”​ “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง​ พี่บอกท่านแล้วครับ”​ “แสดงว่าวางแผนมาแต่แรกแล้วใช่ไหม​คะ่ พี่หมอเจ้าเล่ห์​เหมือนกันนะเนี้ยะ”​ “ฮ่าๆ​มันก็ต้องมีบ้าง... พี่อยากพาชามาเปิดหูเปิดตา​ เห็นอยู่แต่ในบ้านไง ”​ “เชื่อดีไหมน๊า”​ “ความจริงแล้ว...พี่อยากอยู่กับชานานๆ​อยากอยู่สองต่อสองครับ”​ “ทำไมเป็นคนแบบนี้ค่ะ” “ฮ่าๆ​ ถึงแล้วครับเราลงไปกันเถอะเนอะ” ทิชาได้แค่ส่ายหน้าให้กับคนเจ้าแผนการ​ นับวันเริ่มรู้สึกว่าพี่หมอไม่ได้เรียบร้อยอย่างที่คิด​ “ฟรึ่บ!! พี่หมอทำอะไรคะ” “จับมือไงครับ​ พี่อยากจับมือนุ่มๆของชา​ ขออนุญาต​นะครับ” “จับก่อนแล้วค่อยมาขอมันได้เหรอคะ​ เจ้าเล่ห์จัง” “ฮ่าๆ​ อยู่ใกล้คนสวยใครมันจะไปอดใจไหวละ

"ลูกสะใภ้ใคร!!....." เสียงที่ตอนแรกเหมือนจะใจดี​แต่หลังจากที่พี่หมอ​บอกว่าลูกสะใภ้ซื้อมาฝากมาให้​ โทนเสียงก็เปลี่ยนไปในทันที​ เช่นเดียวกับทิชาที่ตอนนี้หน้าชาไปหมด​ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเก็บสีหน้ายังไง​ และตอนนี้ความรู้สึกกดดันก็ฉายชัดขึ้นมาในดวงตาของเธอ หรือวันนี้เธอตัดสินใจผิดที่มาบ้านเขา​ ความคิดมากมายตีตื้นขึ้นมาในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า​ “โธ๋..... แม่ครับ”​ “อะไร... ทำไม”​“เฮ้อ.... เลิกทำเสียงแบบนี้เถอะ​ครับ ผมขอร้องละแม่เห็นไหมน้องกลัวไปหมดแล้ว​ เดี๋ยวจะไม่มีลูกสะใภ้เป็นของตัวเองนะ”​ “อุ๊ย!!”​ หลังจากจบประโยค​ของลูกชายหัวแก้วหัวแก้ว​ คุณหญิงรัชกรก็หันไปสบตากับเด็กสาวที่ลูกชายพามาเป็นอันต้องตกใจ​ เพราะในแววตาของเด็กสาวบ่งบอกว่ากำลังกังวลอย่างเห็นได้ชัด​และในดวงตาคู่นั้นเหมือนจะมีน้ำตาคลออยู่ด้วย เพราะความอยากทดสอบ​ อยากดูปฏิกิริยาของว่าที่ลูกสะใภ้​แท้​ๆ​ แต่ถือว่าคุ้มค่านะเพราะสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเธอคือเด็กสาวคนนี้น่ารักมาก​ หน้าตาสะสวย​ ยืนสงบเสงี่ยม​ ไม่มีท่าทีไม่พอใจหรือโกรธ​เคือง​กันเลย​ มีแต่แววตาเศร้าๆที่ส่งมาให้​ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกผิดขึ้นมาซะงั้น “เห็นไหมละครับ.....

ผมชื่อ​ อติรุจ​​ ที่ผ่านมาผมไปเรียนและใช้ชีวิตที่ต่างประเทศ​ส่ะส่วนใหญ่​ ผมมาเรียนที่นี่เกือบแปดปี​ ที่ผ่านมาผมไม่เคยกลับบ้านเลย​สักครั้ง ช่วงปิดเทอมผมจะเรียนพิเศษหรือไม่ก็ทำงานพิเศษ​เพื่อเก็บเกี่ยว​ประสบการณ์​ ผมชอบที่นี่มากถึงขั้นไม่ยอมกลับบ้านเลย​ จนโดนคุณแม่บ่นเรื่องนี้ประจำ ส่วนมากพ่อกับแม่จะบินมาหาผม​ และบินมาบ่อยจนผมคิดว่า​ ผมไม่จำเป็นต้องกลับบ้านก็ได้ในเมื่อพ่อกับแม่ก็มาหาผมเกือบทุกเดือนอยู่แล้ว ตอนนี้ผมเรียนจบปริญญาโทแล้ว​และกำลังจะกลับบ้านเพื่อกลับไปเซอไพรส์​คนที่บ้าน​ เพราะมันคงถึงเวลาแล้วที่ผมต้องกลับบ้าน​สักที​ เพื่อทำหน้าที่ลูกที่ดี…. และทำหน้าที่แฟนที่ดีให้กับคนรัก​ ทุกคนได้ยินไม่ผิดเลยคับผมมีแฟนแล้ว​ และแฟนผมก็ทั้งสวยและน่ารักมากๆ​ ถ้าใครได้มองเป็นต้องตกหลุมรักเธออย่างแน่นอน​ อีกทั้งตัวเธอยังเรียนเก่ง​อีกด้วย​ ผมโคตร​ภูมิใจในตัวเธอ เราคบกันห้าปีแล้ว​ เป็นระยะเวลาค่อนข้างนานมากๆ​ ตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่ที่เราคบกันมักจะมีแต่คนอิจฉา​คู่ของเราเสมอ​ เพราะเราเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก​ และเราสองคนก็รักกันมากด้วย​ เธอเป็นความสุขของผมและผมเองก็เป็นความสุขของเธอ​เ

ฮื่อๆๆๆ​ ติน่า​ ทำไมพี่รุจทำแบบนี้​ ทำไมเขาทำกับรสแบบนี้... แสดงว่าที่ผ่านมาพี่เขาไม่ได้เรียนหนักเลย​ แต่ที่เขาไม่กลับมาเพราะเขามีคนอื่น​ เขาไม่ได้รักรสาเลยอ่ะ​ ติน่า​ แล้วสัญญาของเราพี่เขาก็ลืมมันไปแล้ว​ ทั้งๆที่เขาเป็นคนสัญญาเอง​ " หลังจากที่แยกจากชายหนุ่ม​จนมั่นใจว่าตัวเองพ้นสายตาของผู้คน​ รสาก็ปล่อยโฮออกมาทันที​ ตอนนี้เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย​ เธอร้องไห้จนแทบทรุด​ดีที่มีติน่าเข้ามาประคองไว้​ ไม่งั้นคงได้ล้มเป็นแน่​ ฮื่อๆๆๆ​ ฮื่อๆๆๆ " โธ๋​ รสาาาา....." ภาพที่เพื่อนรักร้องไห้เหมือนจะขาดใจ​ เป็นสิ่งทีาติน่ากลัวที่สุด​ กลัวว่ารสาจะแตกสลาย​และสุดท้ายมันก็เกิดขึ้นจริงๆ..... ยอมรับว่าเธอโกรธ​และเกลียดผู้ชายคนนั่นจริงๆ​ เกลียดที่มันทำร้ายจิตใจรสา​ ตอนนี้สิ่งที่เธอทำได้คือการกอดรสาไว้​ เพื่อให้เพื่อนรู้ว่ายังมีเธออยู่ตรงนี้ เมื่อเห็นว่าเพื่อนร้องไห้มานานพอสมควรแล้ว​ เธอจึงรีบชวนรสากลีบบ้านทันที​ เพราะไม่อยากให้ใครมาเห็นสภาพของเพื่อนในตอนนี้​ ถ้าเจอคนรู้จักรสาจะยิ่งรู้สึกแย่มากกว่าเดิม "รสา.... กลับบ้านกันเถอะนะ" เธอประคองเพื่อนรักเพื่อไปที่ลาดจอดรถ โดยจะท

"รสาแล้วผู้ชายคนนั้นได้ติดต่อกลับมาบ้างหรือเปล่า" เป็นเรื่องปกติที่เธอจะถาม​เพื่อน​ เพราะเรื่องที่รสาชอบคิดมากมีแค่เรื่องนี้​ เธอไม่เห็นด้วยเลยกับการที่รสาปิดกั้นตัวเองเพื่อคนอื่นขนาดนี้..... รสาทั้งสวย​ ทั้งเก่ง​ และบ้านรวย​ นิสัยก็ดี​ ไม่มีผู้ชายคนไหนไม่รัก​ เรื่องนี้เธอมั่นใจ​ ที่ผ่านมาผู้ชายที่เข้ามาจีบรสาเยอะมากๆ​ แต่เพื่อนเธอไม่แม้แต่จะมองเลย เพราะมั่นคงต่อผู้ชายในสัญญา​ เธอกลัวเหลือเกินกลัวว่าสิ่งที่เธอคิดจะเกิดขึ้นจริง... ถ้าผู้ชายคนนั้นนอกใจรสา... เพื่อเธอต้องแตกสลายแน่ๆ​ รสาเมื่อได้ฟังคำถามของเพื่อน​ เธอไม่รู้ต้องตอบยังไง​ เพราะพี่รุจไม่ติดต่อมาหาเธอเลย​ มันจุกจนพูดไม่ออก​ได้แต่ส่ายหน้า​ เพื่อแสดงคำตอบให้เพื่อนรู้ "นี่พี่เขาไม่คิดที่จะติดต่อกลับมาเลยหรอ....นี่น่ะหรอคนที่บอกว่าจะรีบกลับมาขอรสาแต่งงาน..... แปดปีแล้วนะที่รสารอเขา​ เราไม่ได้อยากให้รสาเกลียดพี่เขาหรอกน่ะ​ แต่สำหรับเราคิดว่ามันแย่มากๆเลย​ ที่ผู้ชายคนหนึ่งทิ้งเพียงแค่คำสัญญาแต่กลับไม่สนใจความรู้สึกของรสาเลย "รสาคิดดูสิคนเรามันจะไม่มีเวลาสักนิดเลยหรอที่จะโทรหาแฟนตัวเอง..... มันเป็นไปไม่ได้หรอก​น่

หลังจากที่รสาอาบน้ำแต่งตัวเธอรีบลงมาทานข้าวกับพ่อแม่ทันทีและตอนนี้เธอกำลังเตรียมตัวออกไปข้างนอก​ เนื่องจากวันนี้เธอมีนัดกับเพื่อนสาวสุดสวยอย่างติน่า​ที่ห้างสรรพสินค้า​ ถ้าเป็นเพื่อนคนอื่นนัดเธอในวันหยุดแบบนี้​ บอกได้เลยว่าจะเธอไม่ยอมออกมาเจอเด็ดขาด​ เพราะวันหยุดคือวันที่เธอควรจะได้พักผ่อนให้คลายความเหนื่อยจากการทำงาน​ ถึงเธอจะเป็นเจ้าของร้านแต่ก็ใช่ว่าจะยืนดูพนักงานทำงานอย่างเดียว​ส่ะน่อย​ เธอช่วยงานในร้านทุกอย่างเพื่อให้งานออกมาดีที่สุด แต่เพราะคนชวนเป็นติน่า​ต่อให้เธอจะเหนื่อยขนาดไหนเธอก็ยอมออกมาเจอคนนี้ ช่วงนี้ไม่บ่อยที่เราสองคนจะได้เจอกัน​ ถึงแม้ว่าเราจะคุยกันเกือบทุกวัน​ แต่มันก็ไม่เท่าการได้เจอตัวเป็นๆ​มันสนุกกว่าเยอะ​ แต่กว่าจะหาวันว่างกันได้ยากมาก เพราะเพื่อนเธอคนนี้เป็นนางแบบ​ ที่ใครๆต่างก็ต้องการตัว​ ด้วยความเป็นมืออาชีพของหล่อนทำให้ใครๆก็อยากจะร่วมงานด้วย​ ติน่าเป็นเพื่อนคนเดียวที่เธอนับเป็นเพื่อนสนิทที่สุด….ไปไหนไปด้วยกัน มีอะไรเราจะปรึกษากันตลอด​หรือถ้าจะไปเที่ยวไหนติน่านี่แหล่ะที่จะไปกับเธอ​ แต่เพราะช่วงนี้นางทำงานหนักเราสองคนก็เลยไม่ค่อยได้ไปเที่ยวด้ว

ก๊อกๆๆๆ​ "รสาลูก…. ตื่นได้แล้ว" “ค๊าาาคุณแม่​ รสาตื่นแล้ว” และแล้วเธอก็ต้องตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเคาะประตูหน้าห้อง เป็นฝีมือใครไม่ได้เลยนอกจากคุณแม่สุดที่รัก​ เกือบห้านาทีที่ลูกสาวของเธอบอกว่าตื่นแล้ว​ แต่ไม่ยอมเดินมาเปิดประตูให้คนเป็นแม่​ เธอรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นวิธีการเอาตัวรอดของลูก​ เพราะถ้าไม่บอกว่าตื่นแล้ว​คงจะกลัวโดนเธอบ่นละสิ ทั้งๆที่ตัวเองยังไม่ตื่นส่ะด้วยซ้ำ​ คนเป็นแม่ที่รู้ทันลูกสาวมาตลอดแกล้งเคาะประตูอีกรอบและเพิ่มเสียงให้เข้มกว่าเดิม​ และเชื่อว่าอีกไม่ถึงหนึ่งนาที​ สาวเจ้าต้องวิ่งมาเปิดประตูอย่างแน่นอน "ก๊อก​ๆ​ ก๊อกๆ​ ปลุกครั้งที่สอง….. รสา!! ถ้าตื่นแล้วจริงๆ​ หนูเดินมาเปิดประตูให้แม่เดี่ยวนี้​…!!" ตุ๊บๆๆ​ " มาแล้วค่ะคุณแม่…..เอี๊ยดดด!! รสามาแล้ว​ คุณแม่เชื่อหรือยังค่ะว่าหนูตื่นแล้วจริงๆ" ​ หญิงสาวพยายามลืมตาขึ้นมาเพื่อพิสูจน์​ให้คนเป็นแม่เห็นว่าตัวเองตื่นแล้ว​ " หึ… นี่คือคนที่ตื่นแล้วหรอ​ แม่มองไม่ออกเลย​ เพราะเหมือนคนเพิ่งจะตื่นมากว่า​ ดูผมเผ้า​สิ​ ไหนจะหน้าตาแทบดูไม่ได้เลยเหมือนลูกหมา" " คุณแม่อ่าาา…. ลูกหมาที่ไหนจ

ชีวิตที่ผ่านมาของรสาเธอใช้เวลาแปดปีกับการเฝ้ารอคนที่ได้ชื่อว่าแฟนตัวเอง​กลับมา​ ต่อให้ใครๆจะบอกว่าเธอโง่ที่ยอมรอคนคนหนึ่งมา​นานขนาดนี้​ โดยไม่รู้เลยว่าเขาคนนั้นตอนนี้เป็นยังไง​ หรือเขาอาจจะลืมเธอไปแล้วก็ได้​ หรือไม่เขาก็คงจะมีคนอื่นในระหว่างที่อยู่ที่นู้น เวลาตั้งแปดปีมันจะมีสักกี่คนที่ยอมรอกันได้ แต่เธอก็หวังว่าพี่รุจของเธอจะเป็นหนึ่งในนั้นที่มั่งคงและไม่นอกใจเธอ​ เหมือนกับเธอที่รักและมั่นคงต่อเขาเสมอมา​ เธอไม่เคยสนใจหรือให้ความสำคัญกับผู้ชายคนไหนเลยยกเว้นเขาคนเดียว.... คำพูดมากมายที่เพื่อนๆคอยพูดให้เธอฟัง​ ใช่ว่าเธอจะไม่รู้สึ​ก​ ใช่ว่าเธอจะไม่คิด..... แต่เธอยังอยากจะเชื่อใจเขา​ เหมือนดังคำสัญญา​ที่เขาเคยให้ไว้กับเธอและพ่อแม่ของเราสองคน​ บางครั้งเธอก็เคยมีความคิดที่จะไปเซอไพรส์แฟนหนุ่มที่ต่างประเทศ​ แต่พอเอาเข้าจริงเธอกลับไม่กล้าเลยไป สุดท้ายก็ทำเหมือนเดิมคือการรอคอย​ รอว่าเมื่อไรเขาจะกลับมา​ เมื่อไรเขาจะติดต่อมาหากัน เขาจะรู้ไหมว่าคนรอมันก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน..... ทั้งเหนื่อยทั้งกังวล​ มันผสมอยู่ด้วยกัน​ จนบางครั้งเธอรู้สึกอึดอัดจนต้องร้องไห้ออกมาด้วยความน

หลังจากวันนั้นที่เธอไปบ้านสวน ทุกวันนี้เรียกได้ว่าทุกๆ อาทิตย์เธอกับพี่ภูมิจะไปพักผ่อนที่นั่นตลอด เพราะมันทำให้รู้สึกดีและสดชื่นมากๆ ส่วนคุณย่าว่างเมื่อไรก็จะไปเกือบทุกครั้ง เพราะท่านเองก็ชอบบรรยากาศที่นั่นเช่นกัน ยิ่งมีมุมจิบชาส่วนตัวท่านก็ยิ่งชอบ “นันครับมาช่วยพี่เลือกแบบบ้านหน่อยสิครับ” ตอนนี้ผมอยู่ห้องรับแขกและกำลังเรียกภรรยาสุดสวยที่กำลังแต่งตัวอยู่ในห้องนอน เพื่อมาเลือกแบบบ้านของเรา “บ้านอะไรหรอค่ะ หญิงสาวเดินเข้าไปหาผู้เป็นสามี ร่างตุ้ยนุ้ย ท่าทางการเดินเหมือนนกแพนกวินเรียกรอยยิ้มจากคนเป็นสามีได้เป็นอย่างดี “มานั่งบนตักพี่เร็ว” “หนักนะคะ ไหวหรอ” “ฮ่าๆๆ ไหวสิครับ มาเลือกบ้านของเรากันเถอะ” “พี่ภูมิจะซื้อหรอค่ะ” เธอหันไปห้ามเขาด้วยความสงสัย “ใช่ครับพี่อยากจะซื้อบ้านสักหลัง บ้านที่เป็นของเราเอง” “แล้วเรือนหอที่คุณพ่อคุณแม่ซื้อให้ละคะ เรือนหอหลังนั้นยังไม่เคยไปอยู่เลย” “พี่ขายไปแล้วครับ มันเป็นของขวัญจากคุณพ่อคุณแม่ก็จริง แต่เราไม่เคยไปอยู่ที่นั่น และตอนนั้นที่เราแต่งงานกันเพราะเหตุผลบางอย่าง แต่ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันเพราะความรัก ดังนั้นบ้านที่จะเป็นของเรามันต้องเกิดจากความ

หลังจากที่เธอคุยกับพ่อเสร็จ ก็ชวนกันออกมาข้างนอก​ เพราะเธอรู้ว่าเมื่อสักครู่ทุกคนตั้งใจเปิดโอกาสให้เธอได้อยู่กับพ่อ “อยู่ทานข้าวกับพ่อก่อนนะลูก” เราไม่ได้ทานข้าวด้วยกันมานานแล้ว”​ “ได้สิคะ”​ “ตาภูมิพ่อขอบคุณ​เรามากๆเลยน่ะที่วันนี้พาน้องมาหาพ่อ​ ขอบคุณ​ที่ทำให้พ่อกับน้องได้มีโอกาสแบบนี้อีกครั้ง​และขอบคุณ​ที่เราดูแลน้องมาอย่างดี “ผมยินดีครับคุณพ่อ​ ตอนนี้สิ่งที่ผมอยากทำมากที่สุดคือทำให้นันมีความสุขในทุกๆวันครับ”​ ฟรึ่บ....!! “จะทำอะไรละตาภูมิ”​ ตอนนี้ผมลงไปนั่งบนพื้น​ตรงหน้าท่าน​ ทำให้ทุกคนต่างก็ตกใจกับการกระทำของผม​ แต่ผมคิดดีแล้วครับ​ ว่าผมควรให้เกียรติ​ทั้งนันและพ่อของเธอ “ผมจะขอขมาคุณพ่อครับ​ ที่ผ่านมาผมทำร้ายจิตใจของนันมาโดยตลอดและบังคับนันสารพัด​ การกระทำของผมมันเลวมาก​ วันนี้ผมอยากขอโทษที่เคยทำร้ายลูกสาวของคุณพ่อครับ”​ ตอนนี้ผมกำลังขอขมาพ่อของนันอีกคน​ เพราะยังไงท่านก็เป็นพ่อของคนที่ผมรักดังนั้นผมควรทำสิ่งนี้เพื่อให้เกียรติ​คนที่ผมรักด้วย “ในเมื่อนันให้อภัยภูมิแล้ว​ พ่อเองก็เช่นกัน​ พ่อให้อภัยเรา​น่ะ ที่ผ่านมาไม่ใช่แค่เราที่ทำร้ายนัน​ แต่พ่อเองก็ทำร้ายนันเหมือนกัน​ ดังนั

“นี่มันอะไรกันค่ะป้าพร”​ เมื่อเธอก้าวเข้ามาในบ้านสิ่งแรกที่เธอตกใจคือในบ้านมีแต่รูปภาพของเธอเต็มไปหมด​ รูปใหญ่กลางบ้านเป็นรูปของครอบครัวที่ถ่ายเมื่อตอนที่เธอเพิ่งคลอดมีเราสามคนพ่อแม่ลูก​และคุณย่าอยู่ด้วยกัน ในภาพทุกคนยิ้มอย่างมีความสุข และมีรูปของเธอกับคุณแม่ที่เราเคยถ่ายก่อนที่ท่านจะเสียอีกหลายๆรูป​ “รูปของคุณหนูกับคุณผู้หญิง​ไงคะ​ สวยไหม​ค่ะ​ คุณผู้ชายตั้งใจทำมากเลยนะคะ”​ “ทำไมต้องติดรูปของนันเยอะขนาดนี้ด้วยค่ะ รูปพวกนี้ไปเอามาจากไหนกัน”​ “คุณท่านไปเอาที่บ้านคุณหญิงมาค่ะ​ ท่านแอบไปเอามาแล้วก็เอาไปอัดเก็บไว้เยอะมากๆ และสั่งให้พวกเราไปใส่กรอบเพื่อจะเอามาแปะผนังบ้าน​ ท่านบอกว่าบ้านหลังนี้คือบ้านของคุณหนูและให้พวกเราทุกคนเตรียมความพร้อมเสมอ​ เผื่อวันใดที่คุณหนูมาที่นี่จะได้พร้อม​ และที่สำคัญคุณผู้ชายติดรูปคุณหนูไว้​ เพราะกลัวว่าวันหนึ่งถ้าตัวเองแก่ลงจะจำหน้าคุณหนูไม่ได้ค่ะ​ “ฮื่อๆๆๆ​ ทำไมคุณพ่อต้องทำขนาดนี้ด้วย”​ ตอนที่เธอเห็นภาพเหล่านั้น​ น้ำตาเธอก็ไหลลงมาแล้ว​ ยิ่งได้ฟังในสิ่งที่ป้าพรบอกก็ยิ่งทำให้เธอกลั้นเสียงร้องไม่ได้เลย​ ที่ผ่านมาเธอไม่เคยรู้เลยว่าพ่อทำเพื่อเธอข

หลังจากที่ไปเยี่ยมแม่เสร็จแล้ว​ พี่ภูมิก็พาฉันมาที่บ้านหลังหนึ่ง​ ตัวบ้านเป็นสีขาวสวยสะอาดตา​ รอบๆเต็มไปด้วยดอกไม้ที่ให้ความรู้สึกสดชื่น​ มันคือบ้านสวนของพ่อเธอเอง​เป็นครั้งแรกที่เธอมาที่น​ี่และเธอก็ไม่รู้หรอกว่าพี่ภูมิรู้ได้ยังไงว่าบ้านหลังนี้คือบ้านของท่าน​ ตอนแรกที่พี่ภูมิ​ชวนเธอมา​ ยอมรับว่าคิดมาก​ เพราะเรื่องนี้ไม่เคยมีอยู่ในความคิดของเธอเลย​ เพราะตั้งแต่วันที่มางานบวชของท่านเธอเองก็ไม่เคยรับรู้เรื่องราวของท่านอีกเลย​ เราเหมือนต่างคนต่างอยู่ จนวันนี้ที่พี่ภูมิพูดถึงท่านมันทำให้เธอได้คิดตามคำพูดของเขา​และมันก็จริงอย่างที่พี่เขาว่า​ ตอนนี้เธอยอมรับว่าตัวเองมีความสุขมาก​ มีครอบครัวที่น่ารัก​สามีก็เอาใจเก่ง​ ทุกคนน่ารักกับเธอมาก​ แต่ลึกๆแล้วเธอยังรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจ​ และสิ่งนั้นก็คือเรื่องของผู้เป็นพ่อนั่นเอง​ พอได้รู้จากพี่ภูมิว่าท่านสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง​ ใจของเธอใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไร​ ลึกๆแล้วมันก็เป็นห่วง​เพราะท่านก็ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของเธอ​ เธอไม่รู้หรอกว่าถ้าท่านรู้ว่าตัวเองกำลังจะได้เป็นคุณตาจะดีใจไหม​ แต่วันนี้เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไปหาท่าน​

ตอนนี้พวกเราทุกคนมารวมตัวที่บ้านของคุณย่าและพี่ภูมิกำลังถือพานเพื่อขอขมากับคุณย่าที่เคยล่วงเกินและทำร้ายจิตใจของเธอ การกระทำของเขายิ่งทำให้เธอกับคุณย่ารู้สึกดี ที่เขายังนึกถึงและยังเห็นหัวผู้หลักผู้ใหญ่​ เธอไม่รู้มาก่อนด้วยซ้ำว่าวันนี้เขาและคุณพ่อคุณแม่เตรียมตัวเพื่อจะมาขอขมากับผู้เป็นย่าด้วย​ “เอาล่ะๆๆ​ ตอนนี้ย่าว่าพวกเราทุกคนก็เข้าใจกันดีแล้ว​ก็อย่างที่ยัยนันได้บอกไว้​ ย่ากับยัยนันให้อภัยทุกคนและยกโทษ​ให้ทุกคน​ เพราะถัดจากนี้ไปพวกเราไม่อยากยึดติดกับสิ่งที่ผ่านมา​ ปล่อยให้มันเป็นบทเรียนของชีวิตไปน่ะ​ ย่าแค่หวังว่าต่อไปนี้ครอบครัวของเราจะมีแต่ความสุข​ ในเมื่อวันนี้ตาภูมิบอกว่ารักยัยนันหลานย่าจากใจจริง​ ย่าขอแค่ให้เราถนุถนอมน้องด้วยความรัก​ ไม่เข้าใจอะไรให้หันมาคุยกัน​ อย่าได้หันหลังให้กันอีก​ ช่วยทำให้หลานสาวของย่ามีความสุขตลอดไปก็พอ ย่าขอแค่นี้เราจะทำให้ย่าได้ไหม​ หื้มม”​ “ครับคุณย่า​ ผมขอรับปากด้วยชีวิตของผม​ ว่าผมจะทำให้นันมีความสุขตลอดไปครับ”​ “เห็นแบบนี้ย่าก็สบายใจ... ถึงตายก็ตายตาหลับแล้ว​ เพราะคนที่ย่าห่วงที่สุดตอนนี้มีคนดูแลแล้ว”​ “คุณย่าขา~~ อย่าพูดแบบนี้สิคะ​ คุณย่าต้อง

“นันโอเคไหม นั่งก่อนนะครับ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง อยากเป็นลมไหม” ตอนนี้สีหน้านันดูไม่ดีเลย ทำให้ผมอดกังวลไม่ได้ “หนูนัน.... ตาภูมิหนูนันเป็นอะไรทำไมหน้าซีดแบบนี้” ผู้เป็นแม่หันมาถามลูกชายว่าหญิงสาวเป็นอะไร มันเกิดอะไรขึ้น เพราะเธอเห็นสภาพลูกสะใภ้คือหน้าตาซีดเผือดจนน่าเป็นห่วง “นันเขากลัวเข็มครับแม่” “ถึงกับหน้าซีดเลยหรอเรา หื้ม... ไม่เคยเปลี่ยนเลยน่ะ ตั้งแต่เด็กยันโตกลัวจริงๆ กับเข็มเนี้ยะ มันก็เล็กนิดเดียวนะย่าว่า....เอานี่ยาดมกลิ่นนี้หลานชอบมันน่าจะทำให้สดชื่นกว่าอันที่ถืออยู่” “คุณย่าอ่า ไม่พูดแบบนี้สิคะ ถึงเข็มมันจะเล็กแต่มันคมมากเลยนะคะ ตอนนั้นนันเจ็บมากๆ เลย จะดึงแขนออกมาก็กลัว ดีน่ะที่มีพี่ภูมิอยู่ด้วย ไม่งั้นนันร้องไห้แน่เลย” “ดูพูดเข้า โตจนจะมีลูกแล้วยังกลัวอยู่อีก แล้วต่อไปถ้าต้องเอาลูกมาฉีดวัคซีนจะทำยังไงล่ะ แม่ยิ่งกลัวเข็มอยู่ด้วย” ผู้เป็นย่าได้ทีก็แซวหลานใหญ่เลย จนทุกคนยิ้มด้วยความเอ็นดู “ก็ให้พี่ภูมิจับลูกสิคะ... หรือไม่ก็ให้คุณย่าหรือคุณพ่อคุณแม่ช่วยจับเจ้าตัวเล็กก็ได้นิค่ะ ส่วนนันค่อยปลอบลูกที่หลัง” “ฮ่าๆๆๆ ช่างคิดนะเรา แล้วตอนนี้เราต้องรอทำอะไรอีกไหมตาภูมิ” “พี

เช้าวันนี้อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าปลอดโปร่งและลมเย็นๆ พัดผ่านสวนหลังบ้าน เสียงหัวเราะของเด็กน้อยวัยหนึ่งขวบดังเจื้อยแจ้วไปทั่วบริเวณเล็กๆ ที่ถูกจัดให้เป็นพื้นที่ปาร์ตี้เล็กๆสำหรับงานวันเกิดครบหนึ่งขวบของ “น้องรักษ์” ภูริศกำลังจัดลูกโป่งหลากสีติดกับซุ้มไม้ ขณะที่เอิงเอยยืนดูอยู่ข้างๆ พร้อมกล้องในมือ เธอถ่ายภาพสามีและลูกไปเรื่อยๆ ด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข “ยิ้มหน่อยค่ะคุณพ่อน้องรักษ์ น้องรักษ์ครับ....ยิ้มให้คุณแม่หน่อย” “ลูกพ่อครับ ยิ้มให้แม่หน่อยเร็ว” เขาแกล้งพูดเสียงสามเสียงสี่กับลูก ก่อนจะหอมแก้มนุ่มๆ ของลูกชายจนเจ้าตัวน้อยหัวเราะเสียงใส คุณหญิงอัมพรเดินเข้ามาพร้อมกล่องของขวัญในมือ เธอยื่นให้หลานชายด้วยมือที่ยังคงสั่นเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “สุขสันต์วันเกิดนะครับ หลานย่า ขอให้หนูเติบโตเป็นเด็กดี สุขภาพแข็งแรง ไม่ดื้อไม่ซนกับพ่อแม่นะลูก และเป็นที่รักของทุกคนเหมือนตอนนี้ ย่ารักหนูนะครับน้องรักษ์” ส่วนคุณภูบดินทร์และพ่อของเอิงเอยก็มีของขวัญมาให้เจ้าหลานชายไม่น้อยหน้ากันเลย เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ดี หลังจากนั้นทุกคนก็ช่วยกันจัดเตรียมอาหารและขนมอย่างกระตือรือ

ลานหน้าสำนักงานเขตยามสายอบอวลไปด้วยแสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันธรรมดา เอิงเอยยืนเงียบๆข้างภูริศ มือของเธอถูกเขากุมไว้แน่น ไม่ใช่เพราะกลัวหลง แต่เพราะเขากลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจ อีกทั้งยังมีพ่อแม่ของชายหนุ่มและพ่อของหญิงสาวเดินทางมาร่วมเป็นสักขีพยาน​ให้ทั้งคู่ด้วย “ตื่นเต้นเหรอคะ” เธอแกล้งถามเบาๆ ขณะเดินเข้าไปในอาคาร “ครับ... ตื่นเต้นมาก” เขาตอบเสียงจริงจังแต่แฝงรอยยิ้มในน้ำเสียง “เราไม่จดครั้งแรกสักหน่อย” “แต่รอบนี้มันไม่เหมือนกันนะ​ รอบนี้มันเกิดขึ้นเพราะความรักของเราสองคนและมันต้องดีที่สุดสมบูรณ์แบบที่สุดครับ... เพราะตอนนี้พี่รู้แล้วว่าอะไรสำคัญที่สุดในชีวิต” หญิงสาวยิ้มบางๆ หัวใจเธอเต้นแรงไม่แพ้เขาเลย​นี่ไม่ใช่แค่การลงชื่อในกระดาษหนึ่งแผ่น แต่มันคือการให้โอกาสกันและกันอีกครั้ง​ บนพื้นฐานของความเข้าใจ เมื่อถึงคิว เจ้าหน้าที่เชิญทั้งคู่เข้าไปนั่ง ภูริศพยายามนั่งตัวตรงแต่ก็ยังแอบซับเหงื่อที่ฝ่ามืออยู่ตลอด “กรุณาตรวจสอบข้อมูลอีกครั้งนะคะ ก่อนลงชื่อ” เสียงเจ้าหน้าที่กล่าวพร้อมยื่นเอกสารให้ เอิงเอยรับปากกา เธอมองชื่อของตัวเองกับชื่อของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขียนชื่อของตัวเองอย่างม

เสียงลมหายใจแผ่วเบาของเอิงเอยลอยคลอไปกับความเงียบงันในห้องนอนที่เปิดไฟสลัวอย่างพอเหมาะ บรรยากาศอบอุ่นละมุนราวภาพวาดแห่งความรัก ภูริศนั่งนิ่งอยู่ปลายเตียง มือของเขาค่อยๆ นวดเท้าให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน ทุกสัมผัสที่ส่งผ่านปลายนิ้วเต็มไปด้วยความตั้งใจและใส่ใจ ความห่วงใยที่ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดใดมาพิสูจน์ เรื่องการนวดที่ดูเหมือนเล็กน้อยในสายตาคนทั่วไป กลับไม่ใช่เรื่องธรรมดาสำหรับเขาเลย... ตั้งแต่ช่วงหลังมานี้ที่เอิงเอยมักบ่นปวดเมื่อยตามร่างกาย เขาถึงกับลงทุนไปศึกษาอย่างจริงจัง หาข้อมูลว่าคนท้องควรนวดตรงไหน อย่างไร ถึงจะรู้สึกสบายและปลอดภัยที่สุดสำหรับทั้งแม่และลูก “เจ็บไหมครับ?” เขาถามเบาๆ พลางเงยหน้าขึ้นมองเธอ หญิงสาวลืมตาขึ้นนิดหนึ่ง ยิ้มจางๆ ก่อนจะตอบเสียงแผ่ว “สบายจัง… นวดอีกได้ไหม” คำตอบแค่นั้น… ก็เพียงพอจะทำให้ชายหนุ่มยิ้มออกมาด้วยหัวใจที่เต็มตื้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา ภูริศไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด... เขายังคงดูแลเธอกับลูกอย่างสม่ำเสมอ เสมอต้นเสมอปลาย ไม่เคยบ่น ไม่เคยพูดเหนื่อยสักคำ แม้ในวันที่เขากลับมาถึงบ้านด้วยร่างกายที่แทบจะทรุด สิ่งนี้ยิ่งทำให้เธอแน่ใจว่าเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

ค่ำวันนั้นเอิงเอยเดินออกมานั่งหน้าบ้าน หญิงสาวลูบท้องตัวเองเบาๆ ด้วยความอ่อนโยนซึ่งเต็มไปด้วยความรักความหวงแหน ตั้งแต่รู้ว่ามีเด็กคนนี้อยู่ในท้อง ชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอใจเย็นมากขึ้น มีสติและมีเหตุผลมากกว่าเดิม จะทำอะไรสักอย่างเธอคิดแล้วคิดอีกเพราะไม่อย่างให้กระทบกับเขา เด็กคนนี้เกิดมาเพื่อเปลี่ยนผู้หญิงที่ชื่อรักษิกาให้เป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิม "อีกไม่นานเราจะได้เจอกันแล้วนะ ลูกรัก"หญิงสาว​ก้มหน้าลงไปคุยกับเจ้าตัวเล็ก สายลมพัดโชยเย็นสบายทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ความเงียบสงบแผ่ซ่านไปรอบตัวเธอ วันนี้เธอรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกกับสิ่งที่ได้ทำลงไป มันเหมือนได้ปลดล๊อกความรู้สึกของตัวเองไปด้วย เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้เธอได้รู้ว่าการให้อภัย การปล่อยวาง มันทำได้ยากก็จริงแต่ถ้าได้ทำแล้วมันเป็นสิ่งที่ดีมากๆ เพราะมันทำให้เราสบายใจ เราต้องไม่ทำร้ายตัวเองเพียงเพราะความโกรธความเกลียด เพราะนั่นจะยิ่งทำให้เราเป็นทุกข์ หากคนคนนั้นเขาสำนึกผิดและปรับปรุงตัวแล้ว เราก็ควรให้โอกาสเขา ภูริศเดินมานั่งลงข้างๆ เว้นระยะห่างเล็กน้อยอย่างให้เกียรติ “ฟรึ่บ ผ้าห่มผืนบางถูกวางบนไหล่บาง “อย่านั่

เช้าวันต่อมาเอิงเอยเดินทางมาที่วัดโดยไม่บอกใคร เธอแค่อยากมาเจอและมาพูดคุยกับใครบางคนเงียบๆ ตามลำพัง ตอนนี้เธอตัดสินใจทิ้งความโกรธ ความเกลียด ความแค้นไว้ข้างหลังเพราะอยากก้าวไปข้างหน้า หญิงสาวท้องแก่สูดลมหายใจลึกๆ รู้สึกได้ถึงความสงบอย่างประหลาดใจ เมื่อมองไปที่ต้นโพธิ์ใหญ่กลางลานวัด และเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังกวาดลานวัดอยู่ "คุณหญิง…" เอิงเอยเอ่ยเสียงเบา คุณหญิงอัมพรชะงักชั่วขณะก่อนจะหันมามองด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ส่งยิ้มให้ อันที่จริงท่านไม่คิดว่าวันนี้ต้องมาเจอคนรู้จัก "รักษิกา…" คุณหญิงเรียกชื่อด้วยความรู้สึกอบอุ่น เอิงเอยยกมือไหว้ และนั่งลงข้างๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ ยิ้มให้กันเพียงเล็กน้อย "ท้องแก่ขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงไปไหนมาไหนล่ะ มันอันตรายนะ" คุณหญิงอัมพรพูดออกมาด้วยความห่วงใย จนหญิงสาวสัมผัสได้ "เพราะหนูมีเรื่องอยากมาคุยกับคุณหญิงค่ะ" เอิงเอยตอบเสียงอ่อน ทั้งคู่ต่างก็เงียบอยู่นาน ก่อนที่เอิงเอยจะพูดขึ้นด้วยเสียงนุ่มนวล "หนูเคยโกรธคุณหญิงมาก… ที่ทำเหมือนหนูไม่มีตัวตนในชีวิตลูกชายคุณเลย และโกรธมากขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งที่คุณหญิงจะทำกับลูกในท้อง แต่ตอนนี้

เช้าวันเสาร์ แสงแดดอุ่นละมุนลอดผ่านผ้าม่านผืนบาง เข้ามาเติมสีทองให้กับบ้านหลังเล็กที่เต็มไปด้วยบรรยากาศของความอบอุ่น คุณพ่อของเอิงเอยนั่งประจันหน้ากับคุณบดินทร์บนโต๊ะหมากรุก เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังเป็นระยะ ในครัว ภูริศก็กำลังตักข้าวต้มร้อน ๆ ใส่ชาม โดยมีป้านวลคอยเป็นลูกมือ ดวงตาคมเต็มไปด้วยความตั้งใจ ทว่าแทนที่จะนำขึ้นไปให้หญิงสาวตามปกติ เขากลับหยุดฝีเท้าลงหน้าห้องรับแขก หันมองไปยังคุณพ่อของเอิงเอยและพ่อของตัวเองที่นั่งเล่นหมากรุกด้วยกัน เขาตัดสินใจเดินเข้าไปหาท่าน พร้อมพานที่อยู่ในมือ และคุกเข่าลงตรงหน้า ด้วยดวงตาสั่นไหวแต่แน่วแน่ "คุณพ่อครับ..." น้ำเสียงของชายหนุ่มสั่นเล็กน้อย "ผมอยากขอโทษ... สำหรับทุกสิ่งที่เคยทำให้เอยต้องเสียใจ ผมไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้น มีแต่ความเสียใจ และความตั้งใจที่จะแก้ไขทุกอย่าง ผมรู้... อาจจะดูหน้าด้านที่ยังกล้ามาขอโอกาสอีก แต่วันนี้... ผมพูดได้เต็มปากว่าผมรักเอยจริง ๆ และพร้อมจะดูแลเธอกับลูกให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้เธอเสียใจอีก" สิ้นคำพูด ชายหนุ่มก้มกราบแทบเท้าชายชราด้วยความเคารพ เป็นครั้งแรกที่เขาเลือกจะแสดงออกอย่างชัดเจนที่สุดถึงความสำนึกผิด คุณพ่อของ