รักๆร้ายๆ

ดึงมือเหอซ่างเซี่ยนให้ลุกขึ้นประคองแนบอกพาเดินออกไปทั้งๆ ที่เหอซ่างเซี่ยนหันหน้าหันหลังด้วยเป็นห่วงความรู้สึกของอู่หงถิง แต่หากจะมองให้ถ้วนถี่อู่หงถิงไม่ได้สนใจคำพูดมากกว่าอาหารตรงหน้าที่รสชาติดีและมีแต่ของดีดีที่ไม่เคยได้กินมาก่อน

ดอกไม้นานาพรรณงดงามสองข้างทางเดินที่ปูด้วยก้อนกรวดสีขาวสะอาดตา หวาเซียง กุมมือเหอซ่างเซี่ยนไว้ไม่ห่าง

“หวางเฟย หน้าหนาวปีนี้ข้าให้คนสร้างห้องพักให้เจ้าเสียใหม่ มิดชิดอบอุ่นกว่าเดิม อีกทั้งทำเตาพิงไว้ด้านในมีอ่างน้ำอุ่นกับห้องเครื่องเจ้าจะได้ไม่ต้องเดินเข้าออกมาเสวยกับข้าข้างนอกต้องไอเย็น”

“ท่านพี่ เช่นนั้นท่านพี่ต้องให้เจ้าหรูมาเสวยด้วยทุกเช้าทุกเย็น จะได้ทำความคุ้นเคยกันไว้”

หวาเซียงพยักหน้ายิ้มเศร้าๆ

“หากเจ้าพอใจเช่นนั้น ข้าพร้อมจะตามใจเจ้า หากมันทำให้เจ้าสบายใจ”

เหอซ่างเซี่ยนกลืนน้ำลายของคอยากเย็น จะสบายใจได้อย่างไรในเมื่อไม่มีหญิงคนไหนอยากให้สามีรักคนอื่นมากกว่า แต่ซ่างเซี่ยนรักหวาเซียงอ๋องเสียจนยอมได้ทุกอย่าง เมื่อคิดว่าวันใดที่เขาจะต้องโดดเดี่ยวลำพังเมื่อซ่างเซี่ยนไม่อยู่แล้ว

“ท่านพี่ แค่... มีคนคอยปรนนิบัติและเป็นเพื่อนคุยแก้เหงา เซี่ยนเซี่ยนก็สบายใจเกินพอแล้วเรื่องอื่นไม่ปรารถนา” 

ฟางหลุนดึงแขนอู่หงถิงให้ลุกขึ้นจากโต๊ะเสวยเมื่อเห็นว่า ทำท่าทางกินไม่ยอมอิ่มเสียทีเหมือนถ่วงเวลา

“นายหญิงลุกขึ้นเจ้าค่ะตามไปที่สวนดอกไม้กัน”

อู่หงถิงส่ายหน้าเร็วรี่

“นายหญิง”

สายตาดุดุของฟางหลุน ทำเอาอู่หงถิงย่นจมูกทั้งลากทั้งจูงเหมือนเคย อู่หงถิงยืนนิ่งตะลึงกับภาพตรงหน้าดอกไม้นานาพันธ์บานสะพรั่งสวยสดจนเหมือนกับอยู่บนสรวงสวรรค์วิ่งเข้าไปที่ต้นดอกฉาฮวาที่งดงาม กลีบดอกเรียงซ้อนกันเป็นระเบียบ อีกทั้งสีแดงที่สะดุดตา อู่หงถิงก้มลงช้าๆสูดดมกลิ่นหอมรัญจวนใจ (ดอกคาร์มิเลียสีแดงกลิ่นจะหอมกว่าสีอื่น) ของฉาฮวา 

หวาเซียงฮ๋องยืนตะลึงมองภาพอู่หงถิงที่กำลังดอมดมดอกฉาฮวาสีแดงสดใส รับกับอาภรณ์สีขาวขลิบแดงราวกับภาพฝันตรงหน้า เหอซ่างเซี่ยนดึงมือตัวเองออกช้าๆ เมื่อเห็นว่าหวาเซียงอ๋องไม่เกาะกุมมือของตัวเองไว้แน่นเหมือนเคย รอยยิ้มเศร้าๆปรากฏที่ริมฝีปากมองตามสายตาของหวาเซียงอ๋องที่พบว่า ความงดงามตรงหน้าแม้แต่เหอซ่างเซี่ยนที่เป็นหญิงด้วยกันยังยากจะปฏิเสธ

 ดรุณีวัยแรกรุ่นงดงามผุดผาดริมฝีปากสีแดงกับปลายจมูกโด่งที่คลอเคลียอยู่ข้างดอกฉาฮวาสีแดงสด อกอวบอิ่มกับอาภรณ์ที่อวดผิวเนียน อยากจะมองให้ลึกไปถึงประทุมถัน ใครกันจะสามารถละสายตาจากนางไปได้ อีกทั้งรอยยิ้มโลกสว่างยามเผลอไผลของอู่หงถิง เมื่อยามชื่นชมฉาฮวานั่นอีก ช่างงดงามติดตราตรึงใจ

มือใหญ่ของใครบางคนเด็ดดอกฉาฮวาดอกนั้นไปครอบครอง หวาซงอ๋องผู้องอาจนั่นเอง

“หากไม่ถือสา ฉาฮวาดอกนี้ข้าขอเด็ดไปเชยชม”

อู่หงถิงหุบยิ้มกว้างเหลือเพียงรอยยิ้มบางเบา

“เจ้าชอบดอกไม้ ตำหนักบูรพาของข้างดงามกว่านี้หลายเท่า หากเจ้าไม่รังเกียจ ตำหนักบูรพาไร้คู่ของข้าที่นั่น ยัง...ยินดีต้อนรับเสมอ”

หวาเซียงอ๋องคว้ามือเหอซ่างเซี่ยนเดินออกจากตรงนั้นไปทันที

อู่หงถิงส่งภาษามือ แสดงความขอบคุณแต่ก็เดินเลี่ยงออกมาเช่นกันหวาซง ตะโกนตามหลัง

“ข้ายังรออยู่ที่ตำหนักบูรพา หวังว่าชายารองน้องสามจะแวะไปที่นั่น”

อู่หงถิงเดินหลบออกไป ฟางหลุนรีบเข้าประคองไว้เหมือนดังแม่งูจงอางหวงไข่

“นายหญิงเจ้าขา อากาศยิ่งสายยิ่งหนาว ฟางหลุนไปยกชาอุ่นๆ ในห้องเครื่องมาให้ นายหญิงเข้าไปข้างในหาเสื้อคลุมใส่เสียให้เรียบร้อย”

ออกคำสั่งเสียเอง เมื่อเห็นว่าอู่หงถิงเอามือสองข้างถูกันไปมาด้วยความหนาว อู่หงถิงพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเข้าไปข้างใน

หวาเซียงอ๋องยืนเอามือไพล่หลังมองด้วยสายตาดุดัน

“ชู้รัก ไปแล้วหรือไร เหตุใดจึงไม่หาที่อื่นที่เหมาะกว่านี้ ทำไมต้องมาใช้จวนของข้าเป็นที่พบปะกัน”

อู่หงถิงเลิกคิ้วสูงไม่เข้าใจเรื่องที่หวาเซียงอ๋องพูด ถูมือสองข้างไปมาด้วยความหนาวเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาคลุมตัวตามคำสั่งของฟางหลุน ยังไม่ทันที่จะถึงราวแขวนเสื้อคลุมก็ถูกกระชากจนร่างเล็กเซเข้าซบอกกว้างของอีกคน

“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ที่เจ้าทำเป็นไม่พูดกับคนในจวนนี้ เพราะว่าเกรงว่าจะเผยความใน เรื่องที่แอบลักลอบพบปะกับหวาซงใช่ไหม”

อู่หงถิงส่ายหน้าไปมา ผลักร่างบางลงไปกองกับพื้น อู่หงถิงลุกขึ้นยืนวิ่งเข้าผลักร่างใหญ่ของหวาเซียงอ๋องเต็มแรงด้วยโทสะ ร่างสูงล้มลงบนแท่นนอนดึงเอาอู่หงถิงล้มลงบนอกกว้างของเขา หวาเซียงอ๋องกอดรัดเอวบางไว้แน่นยิ้มยียวน

“แรงเยอะนักใช่ไหม โมโหข้าที่พูดความจริง หรือว่าโมโหที่ไม่ได้พลอดรักกับชู้รักของเจ้า”

พลิกร่างบางลงใต้ร่างของเขา อู่หงถิงดิ้นรนสุดฤทธิ์แต่ก็ไม่อาจต้านทาน ได้ในเมื่อร่างสูงใหญ่ของอีกคนตรึงร่างบางไว้แน่น

“#_#”

ทั้งผลักทั้งยันก็ยังไม่ยอมปล่อย

“กับข้าแล้วทำห่วงตัว หวาซงอ๋องคงไปถึงไหนถึงไหนจึงกลัวว่าหากยอมข้า เขาจะตำหนิเอาได้ใช่ไหม”

มือใหญ่รวบเอวบางแนบชิดโน้มตัวลงอีกครั้ง ประตูห้องถูกเปิดออกฟางหลุนยืนถือถาดใส่กาน้ำชาตะลึงพึงเพริศอยู่อย่างนั้น หวาเซียงอ๋องรีบลุกพรวดพราดขยับเสื้อผ้าก่อนจะเดินออกไปกระแอมเบาๆ

ฟางหลุนอมยิ้ม วางถาดน้ำชาลง หันหน้ามองอู่หงถิงที่เขินอายแต่แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้