บงการรักเมียจำนน

ไคเซอร์ อายุ28ปี สูง186cm

นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล เจ้าของอาณาจักร Kaiser Syndicate Group

เย็นชาและเด็ดขาด มองทุกอย่างเป็นผลประโยชน์และการลงทุน ไม่เว้นแม้แต่ความสัมพันธ์

บ้าอำนาจและชอบควบคุม

ใบเตย อายุ23ปี สูง162cm

เป็นคนมองโลกในแง่ดีและรักครอบครัวมาก ยอมเสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อปกป้องพ่อแม่

.

.

.

.

ตัวอย่าง

“ใบเตยกำลังท้องค่ะ และเด็กคนนี้กำลังจะต้องเกิดมาในวันที่แม่ของเขาเจ็บปวดที่สุดเพราะพ่อของเขา!”

คำว่า ‘ท้อง’ เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางห้องอาหาร ไคเซอร์ยืนนิ่งค้างไปราวกับถูกสาป

“ลูก...เรากำลังจะมีลูก...” เสียงของเขาขาดห้วง เขาพยายามจะโน้มตัวลงกอดร่างบางไว้แนบอก

ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะโอบกอดเธอ ใบเตยกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

“อย่าค่ะ อย่าเพิ่งแสดงความดีใจในตอนนี้เลยค่ะ เพราะลำพังตัวใบเตยเอง ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะผ่านเรื่องนี้ไปได้อย่างไร”

ไคเซอร์ชะงักค้าง มือที่คว้าได้เพียงอากาศสั่นระริกอยู่ข้างกาย

“ฉันมันเลว...ฉันทำให้เธอต้องเครียด ฉันทำให้ลูก...”

“ฉันไม่รู้จริงๆ…ถ้าฉันรู้ ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้ตัวเองทำเรื่องโง่ๆแบบนั้นเด็ดขาด”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ห้องทำงานส่วนตัวของทนายความ

ไคเซอร์ในวัย 28 ปี นั่งอยู่ในชุดสูทสีเข้ม ความสูงโปร่งและผิวขาวจัดของเขาทำให้ดูโดดเด่นและมีเสน่ห์ แต่ในเวลานี้คิ้วเข้มของเขากลับขมวดมุ่น ดวงตาคมกริบจ้องมองเอกสารตรงหน้า

ไคเซอร์ทอดสายตามองแผ่นกระดาษในมือด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความทรงจำเมื่อสามเดือนก่อนหวนกลับมา

วันที่ทนายความประจำตระกูลอ่านพินัยกรรมของพ่อเขาต่อหน้าบอร์ดบริหารและคนในตระกูลที่รอจะจ้องเล่นงานเขาอยู่

ในพินัยกรรม พ่อของไคเซอร์ระบุเงื่อนไขอย่างชัดเจนว่า

‘ไคเซอร์จะได้รับสิทธิ์ในการบริหารจัดการทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูล และการถือครองหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัท ก็ต่อเมื่อเขาได้แต่งงานและจดทะเบียนสมรสกับ ‘ใบเตย’ บุตรสาวเพียงคนเดียวของเพื่อนรัก โดยที่ทั้งสองต้องครองคู่กันอย่างสมบูรณ์แบบเป็นระยะเวลาไม่น้อยกว่า3ปี หากมีการหย่าร้างหรือใบเตยได้รับอันตรายจากการกระทำของไคเซอร์ มรดกทั้งหมดจะถูกโอนย้ายไปยังองค์กรการกุศลและไคเซอร์จะถูกตัดออกจากกองมรดกทันที’

เสียงทนายความในวันนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวราวกับคำสาปแช่งที่ล่ามโซ่เขาเอาไว้ ไคเซอร์ไม่ได้รักบริษัทนี้เพียงเพราะมันเป็นมรดก แต่มันคือเลือดเนื้อและสิ่งที่เขาทุ่มเทสร้างมากับมือเพื่อพิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็นมาตลอด แต่พ่อกลับตอบแทนเขาด้วยเงื่อนไขที่โหดร้ายที่สุดคือการเอาชีวิตที่เขาสร้างมาไปผูกติดไว้กับผู้หญิงที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อย่างใบเตย

เขามองใบเตยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอไม่ได้ดูเหมือนผู้หญิงที่จะมาแย่งชิงสมบัติ แต่เธอดูเหมือนภาระที่พ่อหยิบยื่นมาให้เขาเพื่อเป็นบททดสอบสุดท้าย

“เซ็นสิ ฉันไม่มีเวลาทั้งวันหรอกนะ” เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย ความโกรธที่อัดอั้นเริ่มปะทุขึ้นในอก

ใบเตยเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาเพียงเสี้ยววินาที แววตาของเธอสงบจนน่าประหลาดใจราวกับว่าเธอเองก็ถูกบีบให้ต้องยอมรับชะตากรรมนี้ไม่ต่างกัน เธอหยิบปากกาขึ้นมาด้วยมือที่มั่นคง

เมื่อชื่อของเธอถูกเขียนลงไปข้างๆชื่อของเขา ไคเซอร์ก็รู้ทันทีว่าจากนี้ไป ชีวิตของเขาจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีก เขาไม่ได้แต่งงานเพราะความรัก เขาแต่งงานเพราะบริษัท และนั่นคือเหตุผลที่เขาสาบานกับตัวเองว่าแม้ทะเบียนสมรสจะผูกมัดเขาไว้ แต่เขาจะไม่มีวันมอบหัวใจให้ผู้หญิงที่เข้ามาทำลายอิสระของเขาเด็ดขาด

ไคเซอร์หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมา เก็บทะเบียนสมรสใบนั้นลงไปอย่างไม่ไยดี ท่วงท่าของเขาดูรีบร้อนเหมือนต้องการจะสลัดสิ่งที่เพิ่งเซ็นลงไปให้หลุดพ้นไปจากสายตา

“ฉันมีธุระต้องไปต่อ คนขับรถของฉันรออยู่ที่ชั้นล่าง เขาจะไปส่งเธอที่บ้านหรือที่ไหนก็ได้ที่เธออยากไป” ไคเซอร์เอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าภรรยาในนามที่เพิ่งเซ็นชื่อเคียงข้างเขาเมื่อครู่

ใบเตยขยับตัวลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย แต่ในใจกลับเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

“ขอบคุณค่ะ แต่ใบเตยสามารถกลับเองได้ ไม่ต้องรบกวนคนขับรถของคุณหรอกค่ะ”

ไคเซอร์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินออกจากห้อง เขาหันกลับมามองใบเตยด้วยสายตาที่เย็นเยียบเหมือนมองคนแปลกหน้า

“อย่าทำตัวเป็นนางเอกผู้เสียสละให้มากนัก คนอย่างฉันไม่ชอบติดค้างใคร และการที่เธอต้องมาแต่งงานกับฉัน มันก็ถือว่าเธอเสียสละมากพอแล้วสำหรับครอบครัวเธอ การนั่งรถของฉันไป มันก็เป็นแค่สิทธิขั้นพื้นฐานที่เธอพึงได้รับ”

คำพูดที่ดูเหมือนจะหวังดีแต่กลับเต็มไปด้วยการถากถางทำให้ใบเตยชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนซีด แต่เธอก็เลือกที่จะพยักหน้ายอมรับแต่โดยดี

“ถ้าอย่างนั้น...ขอบคุณค่ะ”

ไคเซอร์ไม่ตอบรับ เขาเดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้ใบเตยยืนอยู่กลางห้องที่เงียบเชียบเพียงลำพัง

ในวินาทีนั้นเองที่หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้แทบตายเริ่มเอ่อล้นคลอหน่วยตา เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะความรัก แต่เธอร้องไห้เพราะ ‘ความไร้ทางเลือก’ ของชีวิต

เธอไม่ได้ต้องการเงินทองหรือคฤหาสน์หรูหรา เธอแค่ต้องการให้พ่อแม่ปลอดภัย และถ้าการต้องแต่งงานกับผู้ชายที่เกลียดชังเธอคือราคาที่ต้องจ่าย เธอก็พร้อมจะยอมรับมัน

ใบเตยสูดหายใจลึก ปาดน้ำตาบนใบหน้าออกอย่างรวดเร็ว เธอหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาก่อนจะเดินออกจากสำนักงานทนายความไป

ด้านล่างตึก รถยนต์คันหรูของไคเซอร์จอดรออยู่ คนขับรถก้มหัวให้เธออย่างนอบน้อมตามคำสั่งของเจ้านาย ใบเตยเดินไปขึ้นรถด้วยท่าทางที่เจียมตัวที่สุด เธอมองออกไปนอกหน้าต่างรถในขณะที่ความคิดของเธอวนเวียนอยู่เพียงเรื่องเดียว

ชีวิตหลังจากนี้ เธอควรจะทำตัวอย่างไรให้ไคเซอร์รู้สึกอึดอัดน้อยที่สุด

คฤหาสน์

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวผ่านประตูรั้วเหล็กดัดลายวิจิตรเข้าสู่คฤหาสน์ตระกูลใหญ่ ใบเตยที่นั่งเกร็งมาตลอดทางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาไม่สู้ดีนัก

เมื่อรถจอดสนิท พ่อบ้านสูงวัยเดินมาเปิดประตูให้ ใบเตยลงจากรถพร้อมกับกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียว ในขณะที่ไคเซอร์ซึ่งมาถึงก่อนนานแล้วยืนกอดอกรออยู่หน้าทางเข้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“นั่นคือทั้งหมดที่เธอมีเหรอ?” ไคเซอร์ถามพลางมองกระเป๋าเดินทางของเธอ สายตาของเขาไม่ได้มีความสงสัย มีเพียงความเฉยชาที่ส่งผ่านมาให้ราวกับว่าการมีตัวตนของเธอไม่ได้มีความหมายอะไรต่อชีวิตของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

“ค่ะ ใบเตยไม่ได้มีอะไรติดตัวมามากนัก” ใบเตยตอบเสียงแผ่ว พยายามก้มหน้าไม่ให้เขาเห็นความประหม่า

“งั้นก็รีบๆเก็บของให้เรียบร้อย อย่ามาเพ่นพ่านให้รกหูรกตาฉันก็พอ” เขาพูดแล้วหันหลังเดินนำเข้าบ้าน

“แม่บ้านจะพาเธอไปที่ห้อง อย่าคิดว่าการเข้ามาอยู่ที่นี่จะทำให้เธอได้สิทธิพิเศษอะไร ห้องของเธออยู่ปีกซ้ายของบ้าน ห่างจากห้องนอนของฉันมากพอที่ฉันจะไม่ต้องได้ยินเสียงเธอตอนกลางคืน”

ใบเตยเดินตามแผ่นหลังกว้างของเขาเข้าไปข้างใน ความหรูหราของเฟอร์นิเจอร์นำเข้าและพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบทำให้เธอรู้สึกถึงระยะห่างระหว่างเขากับเธอได้ชัดเจนขึ้นทุกก้าวที่เดิน

“ถ้ามีแขกหรือมีงานสังคม...” ไคเซอร์หยุดกะทันหันแล้วหันกลับมามองเธอจนใบเตยเกือบเดินชน

“ฉันจะบอกเธอเองว่าต้องทำตัวยังไง แต่ปกติก็แค่…ทำตัวให้เหมือนอากาศธาตุก็พอ”

“ค่ะ ใบเตยเข้าใจ”

ไคเซอร์จ้องมองใบหน้าที่ก้มต่ำนั้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก เขาเกลียดความนิ่งของเธอ เกลียดที่เธอไม่ยอมปริปากบ่นหรือแม้แต่จะโต้ตอบคำพูดร้ายๆของเขา

“ตามแม่บ้านไปสิ” เขาสั่งแล้วเดินแยกไปทางห้องทำงานของเขา ทิ้งให้ใบเตยยืนเคว้งอยู่กลางห้องโถงกว้างใหญ่

แม่บ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาหาใบเตยด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและดูแคลน แม่บ้านคงได้รับรู้เรื่องหนี้สินและการแต่งงานแลกเงินนี้มาบ้างแล้ว ใบเตยได้แต่สูดลมหายใจเข้าลึกๆและก้าวเดินตามแม่บ้านขึ้นไปยังห้องที่ไคเซอร์จัดเตรียมไว้ให้

ห้องนอน

ใบเตยวางกระเป๋าลงบนพื้น เธอเดินไปที่หน้าต่างมองเห็นวิวสวนที่กว้างขวาง เธอไม่ได้ต้องการความหรูหราพวกนี้เลย สิ่งที่เธอต้องการมีเพียงแค่ความเงียบสงบและความมั่นใจว่าพ่อแม่ของเธอจะปลอดภัยอยู่ที่บ้านหลังเล็กๆนั่น

ใบเตยหยิบทะเบียนสมรสขึ้นมามองดู มันไม่ใช่แค่กระดาษ แต่เป็นหลักประกันว่าบ้านหลังเล็กๆที่พ่อกับแม่รักนักรักหนาจะไม่ถูกยึด เธอจึงต้องกลายเป็นเครื่องมือที่ใช้แลกอิสรภาพของครอบครัวคืนมา