Masukริสา!!
แทบจะเป็นเสียงเดียวของทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ ที่เรียกชื่อริสาพร้อมกัน
“อะ อะไรของมึงเนี่ย” มาวินลุกขึ้นยืนโวยวายหน้าเหวอ
“ริสา ธะ เธอทำอะไรอะ” กฤชตินซึ่งนั่งมึนงงอยู่ไม่หายถามขึ้น
“ขอโทษนะ พอดีเราเพิ่งท้ากับเพื่อนเล่นน่ะ ไม่มีอะไรหรอกไปก่อนนะ” เธอฉีกยิ้มหวานก่อนจะเดินกลับไปหาที่กลุ่มเพื่อน
แม้ริสาจะรู้สึกอายมากแต่ก็แกล้งทำเป็นไม่แคร์ อย่างน้อยมันก็คุ้มที่ ไอ้คนชื่อแม็กซ์ นั่นจะไม่มารบกวนเธออีก
ทิ้งมาวิน กฤชติน และ เตชิน ยังคงอึ้งและงงไม่หาย
- เฮ้ย เป็นแบบนี้ได้ไงวะ -
มาวินหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นข้อความในโทรศัพท์จากริสา
@Line
ริสา : ฉันหอมแฟนแก้มฉันแล้ว ทีนี้คุณเชื่อหรือยังว่าฉันมีแฟนแล้ว
แม็กซ์ : แฟนชื่ออะไร
ริสา : มาวิน
มาวินเงยหน้าจากโทรศัพท์มองร่างริสาที่เดินไปกดโทรศัพท์ไป อย่างโมโห
- ยายบ้า บอกว่าแฟนชื่อมาวินแต่เสือกไปหอมแก้มไอ้ติน บ้าเอ้ย -
“มึงยิ้มอะไรนัก ไอ้ติน”
“กูโดนหอมแก้มว่ะ”
“ริสามันของกู”
มาวินพูดอย่างไม่ชอบใจ เมื่อเห็นเพื่อนยังคงนั่งเคลิ้ม เอามือถูแก้มตัวเองเบา ๆ ตรงที่ริสาหอมไม่หยุด
“กูว่ามึงแห้วรอบสองว่ะ ไอ้วิน สงสัยริสาจะชอบไอ้ตินว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เตชินนึกขำ
ผิดกับมาวินที่ถอนหายใจฮึดฮัดอย่างโมโหมองร่างบางที่เพิ่งเดินไปถึงกลุ่มเพื่อน
“ริสา ตัวเองทำอะไรน่ะ” ปลายฟ้ากับนัชชาเอ่ยขึ้นแทบจะพร้อม ๆ กันเมื่อริสาเดินมาถึงพวกเธอ
“เรื่องมันยาวน่ะ เอาไว้ฉันจะเล่าให้ฟัง พวกเราเข้าไปเรียนกันดีกว่านะ” ริสายิ้ม
- ใครว่าเธอไม่อาย อายมาก แต่มันก็คุ้มไม่ใช่หรือเพื่อแลกกับนายแม็กซ์อะไรนั่น จะได้ไม่มายุ่งกับเธออีก -
ริสาถอนหายใจเฮือกใหญ่ คิดว่าตัวเองคงรอดพ้นจากหมอนั่น เพราะเขาไม่ส่งข้อความจากไลน์มารบกวนเธออีกเลย
หลังจากวันนั้น เหมือนริสาจะโชคดีที่นายแม็กซ์อะไรนั่นหายไปโดยไม่มารบกวนเธออีก
วันฝึกงาน
นัชชากับปลายฟ้าไปทำงานด้วยกันในบริษัทหลักทรัพย์แห่งหนึ่ง แต่ริสากลับถูกแยกมาทำที่บริษัทที่ทำเกี่ยวกับบริษัทอสังหาริมทรัพย์
ตอนที่เห็นรายชื่อจากอาจารย์ เธอรู้สึกคุ้นชื่อบริษัท แต่เธอไม่คิดว่าจะเป็นบริษัทนี้ จนกระทั่งวันนี้ริสายืนอยู่หน้าบริษัท ถึงจำได้ว่าเป็นบริษัทของเพื่อนคุณพ่อ ที่พ่อกับแม่เธอเคยมายืมเงินเขาเพื่อไปลงทุน ตอนที่เธออยู่ปีหนึ่ง
- หรือที่บริษัทเพื่อนพ่อเรียกเธอมาฝึกงานที่นี่ เพื่อใช้หนี้ที่พ่อแม่เธอหนีหายหรือเปล่านะ -
ในวันนั้นเธอไม่รู้รายละเอียดที่ผู้ใหญ่คุยกันมากนัก ตอนนั้นไม่รู้เหตุผลที่ทำไมพ่อกับแม่ต้องพาเธอมาที่บริษัทนี้ด้วย นึกว่าแค่เพื่อมาคุยกับเพื่อนธรรมดา รู้แต่ว่าเพื่อนของพ่อ ชื่อ ลุงยศวิน และเป็นคนที่ใจดีมาก
เธอเพิ่งมารู้ตอนหลัง ตอนที่พ่อใกล้จะล้มละลายหนีหนี้ ก็ตอนที่ได้ยิน พ่อไปขอโทษลุงยศวิน เรื่องยืมเงิน
ริสาสูดลมหายใจเพื่อเรียกความเชื่อมั่นให้ตัวเองอีกครั้ง ก่อนก้าวเข้ามาในบริษัท
“สวัสดีค่ะหนูริสาค่ะ” ริสายื่นเอกสารส่วนตัวให้กับฝ่ายบุคคล
คุณสุดาเงยหน้ายิ้มให้ เธออายุราวสามสิบต้น ๆ ดูเธอเป็นคนใจดีมาก ริสานึกแปลกใจว่าทำไมถึงมีเธอคนเดียวที่มาทำที่บริษัทนี้ ปกติอย่างน้อยบริษัทหนึ่งต้องได้ส่งนักศึกษาฝึกงานสองสามคนไม่ใช่หรือ
“หนูริสาเป็นเพื่อนคุณแม็กซ์หรือคะ น่ารักจริง ๆ เลย” คุณสุดารับเอกสารมาอ่านยิ้ม ๆ
“แม็กซ์?” ริสาทวนชื่ออย่างตกใจ
- อะไรเนี่ย นี่เป็นบริษัทของนายแม็กซ์อะไรนั่น ไม่ใช่ของเพื่อนพ่อเธอเหรอ จริงสิ นาเดียบอกว่านายแม็กซ์อายุยี่สิบห้าเป็นเจ้าของบริษัท แต่โอ้ย งง นี่มันอะไรกัน ก็เธอเคยมาหาเพื่อนพ่อที่นี่นี่กับคุณพ่อคุณแม่นี่นา ทำไมไม่ใช่บริษัทของเพื่อนพ่อล่ะ -
จะว่าไปเธอแทบไม่รู้รายละเอียดของเพื่อนพ่อเลยด้วยซ้ำ
เพราะตอนนั้นเพิ่งอยู่ปีหนึ่งไม่ได้คิดจะสนใจเรื่องธุรกิจ จึงไม่รู้รายละเอียดอะไรเลย
“เออ ที่นี่ไม่ใช่บริษัทของคุณยศวินหรือคะ” ริสาถามกลับอย่างประหลาดใจ
“ใช่จ้ะ คุณแม็กซ์เป็นลูกชายของคุณยศวิน อ้าวหนูไม่รู้จักคุณแม็กซ์เหรอคะ ไหนว่าระ...”
กริ้ง!
คุณสุดาพูดยังไม่ทันจบ ก็มีสายเรียกเข้าที่โต๊ะก่อนเธอรับสายก่อนพยักหน้าหงึก ๆ พูดไปพลางมองริสาไป เธอหันมายิ้มบางให้แต่ตอนนี้ใจริสาไม่เป็นสุขเอาเสียเลย
- ทำไมหนีคนชื่อแม็กซ์ไม่พ้นนะ -
นัชชาหันไปสบตาซึ้งกับเตชินก่อนที่เขาจะตาแดง ๆ แต่เขาก็ยิ้มกลับให้เธออย่างอ่อนโยนฮิ้วววววววววว เสียงปรบมือชอบใจดังขึ้นอีกระลอก หลายคนยอมรับว่าเตชินดีขึ้นอย่างนัชชาพูดจริง ๆ“งั้น…เจ้าบ่าวละครับ ไปชอบเจ้าสาวตรงไหน ทำไมถึงยอมหยุดเพื่อเธอคนนี้ละครับ”“ผมว่าผมโดนมนต์สะกดของต้นชมพูพันธ์ุทิพย์นี่ละครับ และนี่ก็สาเหตุนี้ ผมถึงให้ออแกไนซ์เซอร์เนรมิตสถานที่แห่งนี้เป็นธีมนี้”โหวววว วิ้ววววว“ยังไงครับ เจ้าบ่าวขยายความหน่อย”“วันที่ผมตกหลุมรักนัชครั้งแรก ก็น่าจะเป็นวันที่ผมขับรถเฉี่ยวเธอ วันนั้นกลีบดอกชมพูพันธ์ุทิพย์หล่นลงมาเยอะมาก ผมไม่ทันมองเธอจริง ๆ พอขับรถเฉี่ยวเธอ แล้วนัชก็เดินเข้ามาด่าผม”เตชินหยุดพูดเพราะเพื่อน ๆ พากันโห่ร้องและหัวเราะชอบใจ“อ่อ…แบบนี้เขาเรียกว่าตกหลุมรักเพราะโดนด่านะครับ เจ้าบ่าว ฮ่า ฮ่า ฮ่า”“เอาจริง ผมแทบไม่ได้ฟังที่นัชด่าเลยวันนั้น เพราะผมมัวแต่มองปากรั้น ๆ เชิด ๆ ของนัชชาที่ด่าผมอยู่มากกว่า เวลาเธอพูดแล้วปากเธอโคตราน่าจูบเลยครับ แล้วนับตั้งแต่นั้น ผมว่า…ผมก็รู้สึกอยากหยุดจูบนัชชาไม่ได้เลยนับตั้งแต่วันนั้น”ฮิ้วววววววววว“งั้นก็จูบเลยสิครับ รออะไร” เสียงพิธีกรกล่าว ต
ทริปทะเลหวานสิ้นสุดลง ด้วยความสดชื่นของหนุ่ม ๆ ที่ได้มีเวลาชาร์จแบตอย่างเต็มที่ รวมถึงเตชินที่เมื่อคืนก่อนเข้าห้องนอน ยังมีท่าทีที่เหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก แต่พอตื่นเช้าเขากลับมามีอารมณ์ดีตามเดิมริสากับปลายฟ้ายังอดแปลกใจไม่ได้ ว่าทำไมท่าทีของเพื่อนชายทำไมแปลกไปเร็วขนาดนั้น ได้ยินแต่พวกผู้ชายคุยกันว่าเขาหนีไปขับรถจนต้องโดนใบสั่ง“งั้นขากลับกูขับเองก็ได้ เพราะขามามึงขับมาแล้ว” มาวินหันไปคุยกับกฤชติน ก่อนเอ่ยปากอาสาเป็นคนขับรถกลับเอง หลังจากที่พวกเขามองดูเตชินที่สภาพเหมือนคนอดหลับอดนอน ประเมินแล้วว่าเตชินคงขับกลับไม่ไหวแน่ ๆ“กูก็ว่างั้น มันไม่ไหวหรอก สภาพนี้ดูก็รู้ว่าเมื่อคืนมันคงขับแบบไม่บันยะบันยัง” กฤชตินหัวเราะหึ หึ ในลำคอ“แล้วไงวะ มึงกับนัชชาไหวปะเนี่ย" มาวินหันไปถามนัชชาที่ดูหน้าซีด ๆ เธอยังรู้สึกปวดท้องเพราะเป็นวันนั้นของเดือนโดยมีเตชินโอบประคองแฟนสาวอย่างเอาใจ“สภาพนี้ สรุปมึงพานัชชาไปขับรถ?” กฤชตินอดที่แซวเพื่อนด้วยอีกคนไม่ได้“กูดูทรงว่าเมื่อคืนท่าจะโดนใบสั่งหลายชุด” มาวินยิ้มก่อนเดินมาขึ้นรถที่ด้านหน้าเตรียมขับรถประจำที่ ริสาได้แต่หันไปมองเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยความเห็นใจ“โดน
เตชินยังพูดชื่อยาไม่จบแต่นัชชากลับเอามือคว้ากล่องถุงยางอนามัยขึ้นมาแล้วพูดแทรกขึ้นมาก่อน“นายซื้อมาด้วยทำไม!”“แค่เผื่อไว้เฉย ๆ” ^__^!“จะเอาไปใช้กับใคร!”“ถามได้ กับเมียดิ แต่ไม่ใช้หรอกปวดท้องอยู่ไม่ใช่ไง”“พูดมาก!”“มา…ตื่นมาแล้วก็ดี จะได้กินยา” เตชินหันไปหยิบขวดน้ำกับส่งยาให้เธอกิน“แล้วก็นอนลง จะได้แปะยาแผ่นเบาเทาปวดให้ดูดิ้ร้องไห้ทำไมวะ ตาบวมไปหมดเลย หึงอะไรไม่เข้าเรื่อง” เขาดีดหน้าผากนัชชาเบา ๆ พลางเลื่อนมือมายีจมูกเธอที่ยังแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อครู่“ดะ เดี๋ยว ใครหึงนาย! ฉันแค่โกรธที่นายไปไหนไม่บอก”“อ๋อ…ไม่หึง แต่เมื่อกี้ใครพูดว่า นายไปหายายพิมมี่มาใช่ไหม นายนี่มันเลว ไม่รู้จักพอ ฉันเกลียดนาย เกลียดนายที่สุด” เตชินโคฟเวอร์เป็นนัชชาพร้อมทำหน้าล้อเลียน ทำเอานัชชาอายจนต้องหยิบหมอนเข้ามาฟาด“หยุดพูดไปเลยนะ นี่แนะ นี่แนะ ต่อไปจะ ไปไหนก็บอกก่อนสิ อย่ามาทำให้คิดมากแบบนี้!”“หึ ๆ หึงก็บอกว่าหึงดิวะ อย่ามาอาย ฮ่า ฮ่า” เตชินหัวเราะขำที่นัชชาไม่ยอมรับ ก่อนจะยกมือป้องหมอนที่เธอฟาดใส่ พอได้จังหวะเขาก็ดึงหมอนออกจากมือเธอไปโยนทิ้ง เขาคว้าข้อมือของนัชชาก่อนจะจับเธอกดลงแนบกับที่นอน
-เตชินอยู่ไหนคะ? กลับกันหรือยัง? - เสียงหวานจากปลายสายดังขึ้น นัชชาจำเสียงได้ทันทีว่าคือเสียงพิมมี่ คู่คดีของเธอที่มาเช่าบังกะโลไม่ไกลจากบ้านพักตากอากาศของเตชิน“ยัง! ทำไม” เตชินตอบห้วน ๆ ในขณะที่สายตาเหลือบไปมองนัชชาที่กำลังหน้างอเพราะแคร์ความรู้สึก-ทำไมน้ำเสียงเตชินดูห่างเหินจัง เพราะผู้หญิงคนนั้นเหรอ-“มีอะไรรีบพูดมาดีกว่า ไม่งั้นวาง” เตชินตอบอย่างรำคาญ-พิมก็แค่อยากให้เตชินออกมาช่วยพิม-“ไม่ไปไม่ว่าง!” เตชินตอบอย่างไม่คิด แถมยังเตัดบทอย่างรำคาญ “แล้วนี่เอาเบอร์ใครโทรมา”-ก็เตชินบลอคเบอร์เก่าพิมทำไมล่ะ พิมก็เลยแวะซื้อเบอร์ใหม่ที่ร้านสะดวกซื้อแถวนี้แล้วโทรหานี่ละแล้วอีกอย่าง คือตอนนี้พวกพิมกำลังจะกลับกันแต่รถพิมเสียระหว่างทาง แล้วมันก็มืดมาก เตชินมาหาพิมหน่อยได้ไหม-“แล้วเพื่อนพิมไปไหนหมด”-ก็พวกเราเอารถมาสองคัน ยายหวานขับเลยไปตั้งไกลแล้ว ทำไมอ่ะเตชินจะไม่ออกมาช่วยพิมเหรอ ทีเมื่อก่อนพิมโทรหา เตชินแทบจะรีบมาหาพิมเป็นคนแรกเลยนี่นา หรือว่าหลงของใหม่จนลืมของเก่าไปหมดแล้ว-“ไม่ว่าง ไม่ไป โทรหาคนอื่นเถอะ”-ทำไมละคะ พิมไม่ได้ให้ออกมาหาฟรี ๆ สักหน่อย พิมจะตอบเตชินให้ทั้งคืนแบบเมื่อก่อนไงค
ทั้งหมดพาไปหาอะไรกินข้างนอก ก่อนจะกลับมาชวนกันเล่นน้ำในตอนใกล้ ๆ เย็น และเพื่อเป็นการฆ่าเวลาสำหรับอาหารมื้อค่ำ เตชินจึงคะยั้นคะยอให้นัชชาของเขาลงเล่นน้ำพร้อมกับคู่ของเพื่อน ๆ"นัชเล่นน้ำกัน""ไม่เอาอ่ะ...นัชขี้เกียจ"นัชชาในชุดกางเกงยีนขาสั้นสีขาวเดินลงมาจากบ้านพักพร้อมกับทำท่าอิดออด วันนี้เธอเหมือนจะมีอาการปวดท้องเล็กน้อย และไม่รู้ว่าจะเกี่ยวกับกิจกรรมที่หนักหน่วงเมื่อคืนระหว่างเขากับเธอหรือเปล่า ทำให้เธอเลยรู้สึกเหมือนไม่ค่อยสบายตัว แถมอารมณ์ก็ดูจะเหวี่ยง ๆ ผิดปกติ"เล่นเหอะน่า...นะ""ก็บอกว่าไม่ไง""มา...ขี่หลังก็ได้"ถึงปากจะบอกว่าไม่ แต่สุดท้ายพอโดนเตชินรบเร้านัชชาก็ยอมกระโดดขึ้นมาขี่หลังของเขาแทนเธอนึกกว่าเขาแค่จะให้เธอขี่หลังธรรมดา ที่ไหนได้เตชินกลับเดินไปในทะเล ก่อนจะก่อนแกล้งทิ้งตัวลงในน้ำพร้อม ๆ กับนัชชาที่โวยวายใส่เพราะสำลักน้ำเค็ม"ไอ้บ้า นี่นายแกล้งกันเหรอ"นัชชายกมือขึ้นตีตัวต้นเรื่องที่แกล้งเธอ เรียกเสียงหัวเราะจากกลุ่มเพื่อนที่แยกหวานกันเป็นคู่ ๆ มีมาวินและริสาพากันนั่งซบไหล่หวานไม่แคร์สื่ออยู่ที่ชายหาดริมทะเล และไม่ไกลออกไปเป็นปลายฟ้ากับกฤชตินที่เพิ่งเปิดตัวว่าคบกันล
รุ่งเช้าปัง ปัง ปัง ปัง!!!เสียงเคาะประตูดังลั่นจากหน้าห้องพร้อมเสียงโวยวายของมาวินดังขึ้น ทำเอาเตชินและนัชชาต้องงัวเงียลุกขึ้นตื่น“ไฟไหม้ โวย ไฟไหม้ ไอ้ชิน ไอ้ติน พวกมึงสองคนเปิดประตูห้องให้กูเร็ว”เงียบ….นิ่ง….เกือบ 5นาทีกริ๊ก!!เตชินเปิดประตูออกไปทั้งสีหน้ายุ่งเหยิง“มึงจะเคาะเหี้ยไรนัก ไอ้วิน”“กูจะเข้ามาเอาเสื้อผ้าในห้องนี้...ถอยไป” มาวินดันร่างเตชินที่ขวางไว้ที่หน้าห้องเพื่อจะเข้าไปภายในห้องที่พวกเขาสามคนตกลงว่าจะนอนในห้องนี้ด้วยกันตอนแรก แต่เมื่อคืนเขากลับพาริสาไปนอนอีกห้องหนึ่งแทน แต่ทว่าเตชินกลับรีบขวางพร้อมกับดันร่างมาวินให้ออกห่างประตู“เฮ้ย มึงยังเข้าห้องนี้ไม่ได้” เตชินรีบดันตัวมาวินอีกครั้ง“ทำไมกูจะเข้าไม่ได้”“เมียกูเพิ่งตื่น”“ห๊า! ไอ้ติน! มึง กับ ไอ้ตินนนน!!!” มาวินอ้าปากค้างเพราะนี่เป็นห้องนอนของพวกเขาสามคนเพราะงั้นคำว่าเมียจะหมายถึงเป็นอย่างอื่นไม่ได้ ในเมื่อเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนห้องนี้เพราะฉะนั้นคนที่นอนอยู่ในห้องนี้จะเป็นใครไม่ได้นอกจากเตชินกับกฤชตินหรือว่า...!!!“เห้ยยย!!! จริงดิ มึงกับไอ้ติน!”“ตินพ่องงง! นัชเว้ย! นัชชา มึงคิดได้ไงวะ ว่าเป็นไอ้ติน! สัส!” ว่า
“ป่ะ หนูนัชแม่จะพาไปดูของบนห้อง แม่มีความลับของเตชินตอนเด็ก ๆ เยอะเลย ไม่ต้องไปสนใจหมอนี่นักหรอก”“คะ คุณแม่ เดี๋ยว เดี๋ยวสิครับ!”“ว่าไงลูก ลูกจะรีบย้ายของออกจากบ้านวันนี้เลยไหม”เตชินยิ้มกว้าง ก่อนรีบเข้ามาสวมกอดเอวคุณแม่ของเขาไว้ราวกับเป็นเด็กน้อย พลางหอมลงไปที่แก้มของคุณแม่เขาฟอดใหญ่“ผมรักคุณแ
ความเงียบก่อตัวขึ้นครู่ใหญ่เพราะเตชินกำลังรู้สึกผิดมหัตน์ แต่…ในที่สุดนัชชาก็ตัดสินใจพูดขึ้นมา“คือ…นัชขอโทษที่ทำให้นายหึงนะ แล้วก็…ขอโทษที่หึงนายจนไปตบยายแนนนั่น” นัชชาพูดเสียงอ้อมแอ้มอย่างรู้สึกผิดจริง ๆ เธอรู้ว่าที่เตชินต่อยกับทอยก็เพราะเขาหึงเธอ“วะ ว่าไงนะ” เตชินถามกลับเพราะไม่อยากเชื่อหู เธอก
ร่างเล็กของนัชชาที่อาบน้ำแต่งตัวใหม่ เดินกุมท้องน้อยลงมาที่ชั้นล่างเพื่อหาอะไรกินและกะว่าจะหาโทรศัพท์ของตัวเองเพื่อโทรหาเพื่อนๆก่อนจะต้องผงะอีกครั้ง!“ตะ เตชิน!อะ…ไอ้บ้า ฉันไล่นายออกจากบ้านไปแล้วทำไมนายยังมานอนอยู่ตรงนี้!”ภาพเตชินที่นอนเหยียดยาวดูทีวีในห้องรับแขกของเธออย่างสบายอารมณ์ แถมไถมือถือข
เตชินเดินกลับมาภายในร้านเห็นมาวินนั่งยกแก้วเหล้าดื่มไม่ยั้ง ท่าทางของมันดูเซ็ง ๆ แบบสุดฤิทธิ์ ต้นเหตุที่มันอยู่ในสภาพนี้ก็เพราะริสาที่มาวินตามจีบไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนของเธอ แต่มาวินกลับไม่รู้ว่าริสาไปเที่ยวไหน“กูรู้ว่าพวกมันอยู่ร้านไหน ถ้ามึงห่วงมัน กูจะพาไป” เตชินได้ทีนึกหาข้ออ้างไปตามนัชชา แต่ก







