รักสุดใจนายสุดแสบ | มาวิน x ริสา

รักสุดใจนายสุดแสบ | มาวิน x ริสา

last update最後更新 : 2026-05-02
作者:  Siesta已完成
語言: Thai
goodnovel18goodnovel
評分不足
169章節
3.1K閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

อ่านฟิน

วัยรุ่น

แอบรัก

เมื่อหนุ่มฮอตอย่างเขาโดนเธอหักอก วันหนึ่งเมื่อเธอตกอับเขาเลยต้องเอาคืน "อย่างเธอก็เป็นได้แค่ของเล่นเท่านั้นแหละ"

查看更多

第 1 章

1 - คุณหนูตกอับ

Liora’s POV

Sunlight cuts through the blinds, casting golden bars of light across the bedroom floor. Dust particles swirl in the beams like tiny stars, weightless and slow. It’s the first thing I see when I wake up, and for a moment, I’m still—not groggy, just aware. Too aware. I can make out each particle suspended in air, each thread in the weave of my blanket. It’s like the world is turned up a notch, sharp and gleaming.

Downstairs, I hear Mom humming in the kitchen. The soft thud of a mixing spoon against a bowl follows—she’s making pancakes. She always makes pancakes on my birthday. It’s a ritual, a tradition wrapped in cinnamon and vanilla.

Today is my seventeenth birthday.

But for me, it’s just another day. Routines keep me steady, and I don’t like to break them. There’s comfort in the predictable. So I rise, stretch, and head to my closet, reaching for the same green top I always wear when I want to feel like myself. It brings out the color in my eyes. I pair it with ripped skinny jeans and bare feet. The floor is cold under my toes.

I have my own bathroom, so I don’t bother grabbing anything. Steam clouds the mirror as I step into the shower. The hot water hits my back and shoulders like a blanket, easing the ache I didn’t realize I carried. I close my eyes.

Today feels different.

The thought isn’t mine. It doesn’t sound like my voice in my head. It’s like something nudged it in, gently but insistently.

Something big is going to happen.

Something Momentous

My body stills. I stand perfectly still in the spray, heartbeat loud in my ears. I didn’t think that. Not really.

I shake it off. Sleep. Nerves. The weird vulnerability that birthdays always bring. It’s not the aging—I don’t care about getting older. It’s the attention, the pressure to perform joy, the weight of people watching to see how you’ll carry another year.

When I step back into my room, the scent of cinnamon has deepened. Mom’s humming has turned into quiet, almost ethereal singing. It’s not a song I recognize, but it feels familiar in that strange, dreamlike way, like I’ve heard it in a memory I forgot I had.

I towel off and pull a brush through my damp hair. My fingers pause at the hair tie. That thought still lingers. That sense of… something. Something inevitable.

I glance in the mirror. My reflection stares back, but it doesn’t feel like me. For a second—just a second—my eyes seem brighter, more golden than hazel. More alert. I blink and it’s gone. Freckles. Long lashes. Same stubborn jaw.

Same girl.

Maybe.

The kitchen is awash in light, the table already set. Pancakes, stacked high. Blueberries arranged into a crooked smiley face. Syrup drips over the edges like a slow spill of amber. Mom turns as I enter, her hair in a loose bun, flour smudged on her cheek. Her smile is real and warm.

"There’s my birthday girl," she says, and pulls me into a hug.

I lean in, holding on a second longer than usual. Her arms are steady, her scent familiar—vanilla, soap, something else I can never name. A knot in my chest eases, just slightly.

"You okay?" she asks, leaning back to study me.

I nod too fast. "Yeah. Just weird dreams."

She raises an eyebrow. "You’ve been having a lot of those lately."

"I guess."

She gestures to the plate. "Eat before they get cold."

We sit across from each other. The only sounds are forks on ceramic and the occasional creak of the house settling. It’s peaceful, but my brain keeps buzzing like there’s something I’m missing.

"Mom."

"Yes, sweetheart?"

I hesitate. "Do you ever get a feeling? Like… something’s going to happen?"

She pauses, tilting her head. "What kind of something?"

"I don’t know. Just… something big. Like there’s a shift in the air."

She hums thoughtfully. "I think we all get those feelings. The world changing under your feet before you know why."

I nod slowly. My phone chimes, interrupting the quiet. It’s Andy.

"He’s outside," I say, standing.

"He’s driving you to school today?"

"Yeah."

She walks over, hands me my lunchbox, and kisses my cheek. "Happy birthday. Sweetheart, Invite him to dinner tonight?"

"Maybe," I say. I probably won’t.

I step outside into the bright morning, the sun making the pavement shimmer. Andy’s car is waiting—a black sedan with purple chrome wheels that catch the light like oil slicks.

As I slide into the passenger seat, he gives me a once-over.

"Girl, you look like death," he says, smirking. "Seatbelt, bitch."

I smile for the first time today. It spreads easily. Andy’s been my best friend since preschool. He’s the one who made my prom dress, my homecoming dresses—hell, even a Halloween costume that still makes my mom tear up. I was the first person that he told he was interested in boys, not girls.

He’s brilliant. He’s mine. In a best-friend soul-twin way.

I buckle up. He pulls out of the driveway.

"You sure you’re okay?"

I deflect. "Eyes on the road."

"Seriously, though. You look... haunted."

"Today just feels weird. Like I woke up in the right house but the wrong version of my life."

"You wanna skip?" he asks.

I turn to him, mock-horrified. "Andrew Marks, Mr. Perfect Attendance, offering to skip school? Be still my heart."

"Desperate times," he says, eyes twinkling. "What do you want to do?"

"Shopping. Something brainless."

"Mall it is."

The mall is nearly empty, just retirees walking loops and sleepy employees unlocking stores. It smells like cinnamon pretzels, faux leather, and teenage freedom.

We dive into our favorite boutique. Andy holds up a pair of neon green platform boots.

"Statement piece?"

"For a space lizard maybe."

"You wound me."

We try on outfits we’d never buy. Take selfies in ridiculous hats. Andy picks out a denim jacket with silver stars embroidered on the sleeves.

"You’re getting this."

"No, I’m not."

"Yes, you are. It’s a birthday bribe so I get to pick your cake."

"There might not even be cake."

"Oh there will be. You owe me for skipping Econ."

"Fine. Chocolate raspberry."

He claps. "Exquisite taste."

At lunch, we sit near the fountain, sharing a milkshake, dipping fries in ketchup. The tension in my chest has eased, but it hasn’t vanished.

"Thanks for this," I say.

He glances at me. "You’re not telling me everything."

I freeze. "What do you mean?"

"I know you. You’re here, but your eyes are someplace else. And they’ve been there for a while."

I stare at the table. "I just… I feel like I’m standing at the edge of something. Like something’s coming, but I don’t know if it’s good or bad."

He nods slowly. Doesn’t mock. Doesn’t press.

"Whatever it is, I’m with you. You know that, right?"

I lean against him. "I do."

We linger until our phones buzz. It’s late. I text Mom—errands ran long. She just tells me to be home by six. "Your favorite dinner. Don’t be late."

I promise I won’t be.

But part of me—some small, restless piece buried deep—wonders if I can keep that promise. If this moment, this ordinary day, is the last one before everything changes.

I don’t know.

But for now, I just loop my arm with Andy’s and walk out into the sunshine. The world is still calm. Still bright. Still mine.

For now.

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
169 章節
1 - คุณหนูตกอับ
ใครเลยจะรู้ว่าชีวิตคุณหนูของ ริสา นักศึกษามหาวิทยาลัยปีสี่ที่สวยระดับดาวคณะ ชีวิตของเธอต้องเปลี่ยนไปชั่วพริบตาเมื่อครอบครัวของเธอโดนฟ้องล้มละลายและโดนยึดทรัพย์พ่อกับแม่เธอหนีหายพร้อมกับเงินในบัญชีทั้งหมด และตอนนี้เธอเหลือติดตัวไม่ถึงหมื่น หลังจากที่เอาเงินที่เหลือไปจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าเพื่อเช่าอะพาร์ตเมนต์มาก่อนหน้านี้จนเกือบหมดรถที่เป็นชื่อพ่อก็โดนยึดบ้านก็โดนยึดดีว่าตอนที่หนีออกจากเจ้าหนี้ที่มาทวงเงินคุณพ่อ ริสายังพอได้ทรัพย์สมบัติส่วนตัวติดตัวมาบ้าง จากคนที่มีเงินเก็บในธนาคารเป็นล้าน เธอจำต้องปิดบัญชี แล้วเอาไปใช้หนี้ให้คุณพ่อกับคุณแม่เสียจนหมดตอนนี้เธอต้องหาทางดิ้นรนทำทุกอย่างเพื่อทำตัวเองให้รอด อย่างน้อยก็ต้องเรียนจบให้ได้เพราะเหลืออีกแค่ปีสี่เทอมสุดท้าย - ยังไงก็ต้องรอด -ริสาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะสูดอากาศเข้าเต็มปอดเพื่อบอกให้ตัวเองฮึดสู้ สองมือกระชับหนังสือเอาไว้แน่นกับอกก่อนที่เธอจะตัดสินใจก้าวเท้าเข้ามาในคณะด้วยความมุ่งมั่น - เธอต้องผ่านไปได้สิแค่นี้เอง อีกแค่ไม่กี่เดือนเธอก็จบแล้ว -“ได้ข่าวเรื่องพ่อยายริสา โดนฟ้องล้มละลายไหม”“นั่นสิ เห็นว่าหนีหายไปทั้งพ่อและแม่
閱讀更多
2 - ได้เวลาเอาคืน
ครั้งหนึ่งมาวินเคยชอบเธอมาก เรียกได้ว่าริสาเป็นรักครั้งแรกของเขาเลยก็ว่าได้ ตอนปีหนึ่งเขาลงทุนตามจีบเธออยู่พักใหญ่ แต่กลับโดนเธอปฏิเสธแถมยังแหวใส่เขาต่อหน้าทุกคน ครั้งนั้นทำให้เขารู้สึกเสียหน้ามากและไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเธอเลยในตลอดสี่ปีที่ร่วมเรียนคลาสเดียวกัน ยิ่งเมื่อเขานึกย้อนถึงเหตุการณ์ในวันนั้น ตอนที่ใบหน้าสวยของริสาเชิดหน้าใส่เขาอย่างไม่ไยดียิ่งทำให้เขารู้สึกแค้นเธอจนอยากจะเอาคืน“น่ารำคาญ ไปให้ไกลเลยนะ อย่ามายุ่งกับฉัน” ริสากระแทกเสียงใส่ดังลั่นก่อนสะบัดหน้าใส่เขาอย่างรำคาญเหตุนี้เองทำให้มาวินยังคงนึกแค้นริสามาตลอด เธอกล้ามากที่ทำเขาเสียหน้าต่อหน้าเพื่อนและคนอื่น แม้เขาจะชอบเธอมากตั้งแต่ตอนที่พ่อแม่ของเธอพากันเข้าไปขอกู้เงินพ่อแม่เขาเพื่อไปลงทุนที่บริษัท จำได้ว่าในวันนั้น ริสาในชุดกระโปรงสีขาวรับกับผมยาวสีน้ำตาลอ่อนของเธอ ดวงตาที่กลมโตใสรับกับขนตาที่งามงอน ใบหน้าขาวที่เนียนใสพวงแก้มอมชมพูระเรื่อ กับปากรูปกระจับสีชมพูที่แต่งแต้มด้วยลิปกลอสสีอ่อน- คือแบบโคตรน่ารัก - ในสายตาของเขาวินาทีนั้นเขาถึงกับตกหลุมรักเธอทันที แต่เพราะความเขินในความสวยของริสา วันนั้นเขาทำได้เพียงแค่
閱讀更多
3 - ไร้ศักดิ์ศรี
ผ่านมาเกือบอาทิตย์ที่ริสาพยายามหางานพิเศษทำ แต่ด้วยค่าแรงวันละสามร้อยแถมกว่าเงินจะออกตั้งสิ้นเดือนมันจะทันจ่ายค่าเทอมที่โดนทวงอย่างหนักได้ที่ไหนเธอพยายามกดโทรศัพท์หาญาติพี่น้องของพ่อแม่ที่เมื่อก่อนบ้านเธอเคยช่วยเหลือตอนบ้านของเธอยังมีฐานะ แต่ทว่ากลับได้รับการปฏิเสธอย่างเย็นชาไปเสียหมด ช่างผิดกับตอนที่ครอบครัวเธอมีเงินลิบลับ เวลานั้นมีแต่คนอยากเข้าหาเต็มไปหมด ครั้นวันหนึ่งต้องตกอับทุกคนก็ทำราวกับไม่อยากรู้จักครอบครัวเธอเสียอย่างนั้นงานพิเศษที่ให้เพื่อนช่วยกันหา ก็ถูกปฏิเสธไปเสียหมดจนน่าจะแปลกใจ ทั้งที่ตอนแรกไม่ว่าที่ไหนก็ดูเหมือนจะอยากได้ตัวเธอไปทำงาน แต่ตอนนี้แทบไม่มีที่ไหนจะยอมรับหรือให้การช่วยเหลือในที่สุดเมื่อโดนทวงค่าเทอมหนักขึ้น เธอจึงเป็นฝ่ายตัดสินใจโทรกลับไปหานาเดียด้วยความลำบากใจ“นาเดีย”“ว่าไง ตัดสินใจได้แล้วเหรอ”“เออคือ ถ้าสมมุติฉันไม่ขายตัวแต่ขอไปเป็นเด็กนั่งดริงก์อย่างที่เธอเคยทำได้หรือเปล่า”“หึ สนใจจะทำงานแบบฉันแล้วอย่างนั้นเหรอ”“คือ พอดีฉันจำเป็นต้องใช้เงิน”“แล้วเธอกินเหล้าเป็นไหมล่ะ”“ไม่อะ ไม่เป็นหรอกฉันดื่มไม่เก่ง”“งั้นถ้าเธอคิดว่าดื่มไม่เป็น เธอก็อย่าทำเลย เ
閱讀更多
4 - บทลงโทษ
Line ติ้ง!มาวิน : สวัสดีครับ น้องริสาริสา : ใครคะเธอมองรูปโปรไฟล์ในไลน์เป็นรูปม้าสีดำ ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะในไลน์ไม่โชว์ใบหน้าเธอจึงไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นใครมาวิน : ผมแม็กซ์ครับ ที่นาเดียแนะนำมาได้ยินว่านาเดียแนะนำ ริสาถึงกับใจเต้นระทึกทันที เธอยังไม่ทันเตรียมใจเลย ไม่คิดว่าเขาจะแอดมาเร็วขนาดนี้ วินาทีนี้เธอเริ่มรู้สึกลังเลไม่รู้ว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดที่จะรับงานแบบนี้มาวิน : เอาเลขบัญชีคุณมา ผมจะให้คนไปโอนเงินให้ ว่าแต่คุณต้องบริสุทธิ์ จริง ๆ นะครับ เพราะผมไม่ชอบไปนอนซ้ำร่างกายใครริสาอ่านค้างไว้แต่ไม่กล้าที่จะพิมพ์ตอบกลับ เธอยกมืออีกข้างขึ้นมากุมหัวใจที่กำลังเต้นแรงด้วยความกลัวมาวิน : อ่านไม่ตอบ แสดงว่าคุณจะยกเลิกที่คุยกันไว้ ได้ครับ งั้นผมไม่รบกวนริสา : (กดพิมพ์เลขบัญชีไปให้)มาวินยกยิ้มที่มุมปากรู้สึกดูถูกเธออยู่ในใจ เขาเอาโทรศัพท์อีกเครื่องให้ลูกน้องของพ่อ จัดการเอาเงินสดเข้าตู้แล้วโอนให้เธอก่อนสองหมื่นเพื่อเป็นค่ามัดจำทันทีเหตุผลที่เขาไม่ยอมโอนผ่านแอปเพราะกลัวเธอรู้ว่าโอนจากธนาคารไหนแล้วจะรู้ว่าเป็นเขามาวิน : ว่าไงครับ ที่ผมถาม บริสุทธิ์อยู่ใช่ไหมริสา : ค่
閱讀更多
5 - ครั้งเดียวไม่พอ
ในความมืดมิด ริสากลัวจนทำอะไรไม่ถูก แม้พยายามดิ้นรนสุดกำลังแต่ก็ไม่สามารถเอาชนะเรี่ยวแรงจากชายหนุ่มได้เลย รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกเขารวบตัวเธออุ้มมาวางบนเตียงนุ่มเสียแล้วยิ่งตาที่ถูกมัดไว้แน่นมองอะไรไม่ออก ความกลัวยิ่งถาโถมเข้ามาในความรู้สึก แต่กระนั้นริสาก็ยังพยายามดิ้นรนเอาสองมือดึงออก แต่ทว่าเมื่อยิ่งเธอดิ้นรนก็ยิ่งเหมือนยั่วยุ เขาจับสองมือเธอข้างรวบเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเอาเชือกผ้าที่เตรียมมามัดข้อมือเธอไว้อยู่บนเหนือหัว“คุณแม็กซ์ ริสากลัวแล้ว ปล่อยริสาไปเถอะ” ริสาร้องไห้อ้อนวอนทั้งที่รู้ว่าเปล่าประโยชน์ เธอสะดุ้งโหยงเมื่อฝ่ามือร้อนของเขาสัมผัสลูบไล้ไปตามร่างกายเธออย่างแผ่วเบาจนเธอรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ก่อนที่เขาจะบรรจงปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้น“ปะ ปล่อย ริสาไม่ทำแล้ว ริสาจะโอนเงินคืนให้คุณ”“หึ ไม่ทันแล้วครับ” เขายกยิ้มอย่างผู้ชนะ พลางเอื้อมมือไปเปิดไฟตรงหัวนอน สายตาคมกริบมองไล่เรือนร่างเปลือยเปล่าที่แสนสวยของริสาด้วยหัวใจเต้นระทึก - หุ่นแม่งโคตรซ่อนรูป -ผิวขาวอมชมพูเนื้อละเอียดราวกับผิวเด็ก เอวคอดเล็กที่รับกับสะโพกผาย และเนื้อเนินอกสวยที่กระเพื่อมไหวตามลมหายใจตอนนี้
閱讀更多
6 - อีกรอบ
ริสาตื่นขึ้นมาก่อนจะขยับตัวอย่างช้า ๆ ความจุกเจ็บยังร้าวระบมไปทั่วร่าง เห็นเงินส่วนที่เหลือวางกองไว้ที่โต๊ะข้างหัวนอน น้ำตาก็พลันเอ่อมาอย่างง่ายดาย - ทำไมชีวิตต้องมาเจออะไรแบบนี้ -เธอค่อย ๆ ลุกประคองตัวไปอาบน้ำ ขยับตัวลงเดินจนแทบจะเดินไม่ไหว ทันทีที่สองเท้าแตะลงที่พื้นห้อง ริสาเห็นถุงยางเกลื่อนกลาดไปทั่วห้อง - ไอ้บ้านี่ ทำเธอไปกี่ครั้งกันนะ -ริสารีบคว้าทิชชูหยิบซากถุงยางลงถังขยะอย่างรังเกียจ แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าให้แม่บ้านโรงแรมมาเจอสภาพนี้วันนี้แล้วสินะที่ต้องจ่ายค่าเทอมวันสุดท้าย แม้ริสาจะรู้สึกไม่ค่อยสบายจากพิษไข้ แต่อย่างไรเสียวันนี้ต้องเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้@Line กลุ่มเพื่อนรักปลายฟ้า : ริสาอยู่ไหนไม่เข้าเรียนตอนเช้า ไม่สบายเหรอนัชชา : ริสาไม่สบายหรือเปล่า เป็นห่วงนะริสาอ่านข้อความจากเพื่อนที่ส่งมาหาเธออย่างเป็นห่วง สีหน้าหม่นลง ถ้าเพื่อนรู้ว่าเธอไปทำอะไรมา จะรังเกียจเธอไหมนะริสา : เค้าลาเช้านะไม่ค่อยสบายน่ะ กำลังจะเข้าไปเรียนในตอนบ่ายเพื่อนไลน์มาตามด้วยความเป็นห่วง แต่ริสากลับรู้สึกอายจนไม่กล้าแม้แต่จะบอกเรื่องนี้กับเพื่อน เธอหอบร่างอันบอบช้ำกลับเข้าแมนชันก่อนรีบอาบน้ำแ
閱讀更多
7 - หวง
@Line : ติ้ง!แม็กซ์ : ห้ามมั่วกับผู้ชายคนอื่นโดยที่ผมยังไม่เบื่อเด็ดขาด ถ้าผมรู้ว่าคุณไปมั่ว หรือ ออกไปขายตัวให้ใครอีก ความลับเรื่องที่คุณขายตัวให้ผม ได้รู้กันทั้งมหาวิทยาลัยที่คุณเรียนแน่ ๆริสาก้มอ่านข้อความจากไลน์อย่างโมโห ก่อนจะรีบเก็บโทรศัพท์ลงใส่กระเป๋าด้วยสีหน้าไม่พอใจ - เกลียดไอ้เลวนี่ที่สุด -หลังจากเลิกเรียนในวันนั้นริสาถึงกลับไปนอนซมเพราะพิษไข้ แม้จะกินยาไปแล้วแต่ก็ไม่ดีขึ้น ทำให้เธอถึงกับต้องหยุดเรียนจริง ๆ ในวันถัดมานัชชากับปลายฟ้า พากันชวนมาเยี่ยมริสาในตอนเย็นของวันนั้น จนได้พบกับ กลุ่มของมาวินที่เพิ่งย้ายมาพักที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้เช่นกัน“อ้าว พวกมึงก็อยู่หอนี้เหรอ” เตชินเอ่ยทักสองสาวที่กำลังเดินเข้ามาเยี่ยมริสา“เปล่า พวกเรามาเยี่ยมริสา ว่าแต่พวกนาย จะย้ายมาอยู่ที่นี่เหรอ”“ไอ้มาวินคนเดียว อยู่ดี ๆ มันบอกขี้เกียจขับรถกลับบ้าน เลยขอที่บ้านมาพักหอใกล้ ๆ มหา’ ลัย”“ริสาก็พักที่นี่เหรอ กูเพิ่งรู้นะเนี่ย” มาวินเดินเข้ามาก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากให้สองสาว เขาทำเหมือนไม่ตั้งใจ แต่ที่จริง…จะบังเอิญไปไหม ที่ได้ห้องพักอยู่ชั้นเดียวกัน แม้จะห่างกันไม่กี่ห้อง“บังเอิญจัง อยู่ชั้
閱讀更多
8 - ไม่ชอบนอนซ้ำกับใคร
รุ่งเช้า แม้ริสาจะตัวรุม ๆ แต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน วันนี้เธอจำต้องไปเรียน ด้วยว่าไม่อยากหยุดเรียนบ่อย ๆ อีกไม่กี่วันก็ต้องไปฝึกงานแล้วแต่ที่สำคัญ คืนนี้ต้องไปหาไอ้หมอนั่นโรคจิตอีก เธอจะทำอย่างไรดี ไม่อยากไปเลย จะปรึกษาใครก็ไม่ได้ ก็ในเมื่อเธอพลาดเองริสาเดินเหม่อ ออกจากหอพัก เตรียมจะไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์ แต่มาวินเดินลงมาตามหลังใกล้ ๆ กันจนทันกัน“เฮ้ย ริสา รีบเดินไปไหนวะ ไปกับกูปะ”“ไม่อะ ขอบคุณ” แค่เห็นหน้ามาวินก็พาลไม่ชอบขี้หน้า แม้เขาจะหล่อเหลาเอาการขนาดสาว ๆ กรี๊ดกันนักกรี๊ดกันหนาก็เหอะ“ก็ไปเรียนที่เดียวกัน จะหยิ่งอะไรนักวะ”- ก็เพราะพูดจาหยาบคายแบบนี้ใครจะอยากญาติดีด้วย -ริสาเบ้ปากที่ไม่ชอบเขา ก็เพราะเขาพูดจาไม่สุภาพแบบนี้เธอญาติดีด้วยไม่ลง“เราไปวินมอเตอร์ไซค์เองได้” ริสาถอนหายใจอย่างรำคาญ“อ๋อ รู้ล่ะกลัวกูเหรอ”“เปล่านี่ ทำไมเราต้องกลัวนาย”“กลัวกูตามจีบมึงเหมือนเมื่อก่อน งั้นสิ”“ไร้สาระ” ริสาทำท่าจะเดินไป“ไม่กลัว ก็ติดรถไปด้วยกัน เร็ว เสียเวลาสายแล้ว” มาวินคว้ามือริสา กึ่งลากขึ้นไปที่รถ เธอไม่ทันตั้งตัว สุดท้ายก็ถูกดึงมาขึ้นในรถจนได้ริสาทำสีหน้าเหมือนไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนั
閱讀更多
9 - หลงเสน่ห์
ในความมืดสนิท มีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนข้าง ๆ ริสาขยับตัวอย่างแผ่วเบา ก่อนค่อย ๆ ดึงผ้าผูกตาตัวเองออก ใครจะกล้าหลับสนิทกับผู้ชายแปลกหน้าแต่ถึงจะดึงผ้าปิดตาออกแล้ว เธอก็ยังมองเห็นอะไรในห้องที่มืดสนิทแบบนี้ไม่ค่อยชัดอยู่ดี - ประตูอยู่ทางไหนเนี่ย -ริสาพยายามลุกขึ้นจากเตียงนอน แต่หมับ! ฝ่ามือใหญ่คว้าแขนริสาในความมืด“จะไปไหน ผมอนุญาตแล้วเหรอ รอเช้าค่อยกลับไปตอนนี้อันตราย”ริสาถึงกับสะดุ้งโหยง เพราะไม่ใช่แค่พูดเปล่า มาวินเข้ามาสวมกอดริสาจากด้านหลังทันที เธอได้แต่นั่งตัวแข็งอยู่ด้านข้างเตียง อยากจะหนีก็หนีไม่ถนัด - ยังกับอยู่กับเขาแล้วเธอจะไม่อันตรายยังงั้นแหละ -“แค่ปวดท้องค่ะ จะไปเข้าห้องน้ำ” ริสาหาข้ออ้างในการหลบหนีจึงแค่พูดไปส่ง ๆมาวินควานหาผ้าปิดตาที่ริสาดึงออก ก่อนจับมันมาปิดตาอีกครั้ง เขาใช้มือคลำไปเปิดไฟที่หัวเตียง“ไปสิ ผมไปส่ง จะเข้าห้องน้ำไม่ใช่เหรอ”“มะ ไม่ปวดแล้วค่ะ”“แน่ใจ งั้นก็นอนต่อ”อุตส่าห์กลั้นอารมณ์เพราะเห็นเธอป่วยอยู่ แต่ดันแอบจะลุกหนีไปเสียนี่“คือฉัน นอนไม่หลับ”“จะนอนหลับดี ๆ หรือจะนอนแบบทำอะไรจนเพลียแล้วหลับ”“อ๊ะ เอ่อ”“นอน! เช้าค่อยไป!”“ก็นอนแบบเอาผ้าปิด
閱讀更多
10 - ก็แค่หาอะไรสนุก ๆ ทำ
@Line : ติ้งริสาสะดุ้งเฮือก ก่อนค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์มาเปิดอ่านแม็กซ์ : กินยาคุมฉุกเฉินหรือยังครับเด็กดีริสาตกใจ รีบคว่ำโทรศัพท์ทันทีเพราะกลัวเพื่อนจะเห็น เธอไม่นึกอยากจะตอบเขาสักนิด มาวินมองอย่างไม่พอใจ ที่เห็นริสาไม่ยอมตอบไลน์ของเขา“ไอ้วิน กูว่ามึงหลงเสน่ห์ ริสาว่ะ มึงจ้องมันบ่อยมาก” เตชินที่นั่งใกล้เห็นท่าที เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวบึ้งของมาวินที่เอาแต่มองริสาอยู่“เสือก” เขาบ่น “กูก็แค่หาอะไรทำสนุก ๆ”“อยากจีบให้มันมาแหกอกอีกรอบก็เอาสิวะ มึงไม่เอา เดี๋ยวกูเอาเองนะเว้ย เดี๋ยวนี้ดูไม่ค่อยหยิ่งเหมือนตอนบ้านยังรวย”“มึงหุบปากไปเลย ไอ้ชิน ให้กูจัดการให้เบื่อก่อนจะยกให้”“พวกมึงสองคนนี้คิดแต่เรื่องเหี้ย ๆ เนอะ แค่นี้ชีวิตริสาเขาก็แย่พอแล้วเปล่าวะ จะไปซ้ำเติมเขาทำไม” กฤชตินรู้สึกไม่ชอบใจที่เพื่อน ๆ เอาแต่พูดเรื่องแบบนี้“แหม ไอ้พ่อพระ มึงคงไม่ได้แอบชอบริสาอยู่ปะวะ” เตชินบ่น แต่ไม่ใส่ใจอะไรนัก เขาหันไปหามาวินที่เอาแต่ไถโทรศัพท์“แล้วนี่มึงถอยโทรศัพท์ใหม่อีกเครื่องล่ะ คนเหี้ยไรพกสองเครื่อง มึงนี่ซ้อมเป็นนักธุรกิจตามพ่อมึงเลยนะ”“เออ เรื่องของกู มึงเหอะ บอกจะเอาอีนัชชา มึงจัดการไปถึงไหนแล้ววะ” มา
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status