ログインเมื่อหนุ่มฮอตอย่างเขาโดนเธอหักอก วันหนึ่งเมื่อเธอตกอับเขาเลยต้องเอาคืน "อย่างเธอก็เป็นได้แค่ของเล่นเท่านั้นแหละ"
もっと見る"Plak" Anaya menampar Rean adik kandungnya sendiri. Wajahnya merah membara, Anaya menatap Rean dengan sangat sedih.
"Kau,.....Kau! Kau menamparku aku demi bajingan itu!" Rean berkata dengan terbata-bata, matanya nanar menatap Anaya."Sudah kukatakan berapa kali! Jangan pernah memanggil abang iparmu sembarangan!" Anaya menjerit dengan sedih."Hei, Kenapa kalian berdua ribut-ribut? Anaya, Kenapa engkau menampar adikmu sendiri?" Seorang wanita paruh baya datang mendekat, Dia adalah Marina; Ibu kandung Anaya."Ibu, Kakak menamparku hanya karena bajingan itu!" Rean berkata dengan sangat sedih."Ibu, Aku hanya,.....!""Plak,....!"Belum selesai Anaya berbicara kepada ibunya, tiba-tiba ibunya menamparnya."Anaya,...Apakah terasa sakit? Katakan apakah sakit anakku? Itu tidak seberapa dibandingkan dengan sakit yang kami rasakan, Apa yang kami lihat setiap hari?" Marina berkata dengan mata berkaca-kaca."Kau memperjuangkan suamimu, Kau selalu membelanya! Sekarang katakan apa yang dilakukannya, Dia hanya bermalas-malasan seharian! Dia juga kasar dan sering memaki-maki dirimu!" Marina menyambung ucapannya dengan sangat sedih."Tolong segera kau ceraikan dia, Kumohon jangan kau siksa kami anakku! Ibu mohon anakku, Huhuhuhuhuhu!" Marina berkata dengan menangis sesunggukan. Anaya kemudian berlari ke dalam kamar tidurnya dengan suara tangisan yang kencang.Wajah Ansen berkaca-kaca dengan sangat sedih, Ansen tidak percaya Anaya membelanya mati-matian. Ansen menguping mereka tadi dan mendengar semua keributan itu.Ansen memang sengaja bertingkah laku tidak baik, Ansen hanya bermalas-malasan dan tidak mau bekerja. Ansen juga sangat kasar kepada Anaya, dan selalu membentak serta memaki-maki Anaya.Siapapun orangtua dan saudara kandung pasti murka dengan perlakuan Ansen. Yang membuat mereka semakin geram, Ansen juga tidak hormat dan sopan kepada mereka semua.Ansen langsung kembali ke tempat tidur dan berpura-pura masih tidur. Anaya masuk kekamar tidurnya lalu duduk di depan meja rias sambil menangis tersedu-sedu.Anaya memanggil-manggil kakeknya, "Kakek, Kakek! Kenapa engkau begitu yakin dan percaya kepada Ansen, Huhuhuhuhu!"Entah kenapa Ansen ingin segera memeluk Anaya, sesuatu di hatinya tumbuh bergejolak. Ansen membatin dalam hati, "Maafkan aku Anaya!"Ansen memang menginginkan Anaya menceraikan dirinya, sehingga Ansen akhirnya bisa pergi dari sini. Ansen belum siap untuk menjadi suami, apalagi nanti memiliki seorang anak. Ansen masih ingin menikmati hidupnya, Ansen masih ingin bebas.Anaya masih menangis sesunggukan, namun tiba-tiba Dia mendengar suaminya akan bangun. Anaya cepat-cepat mengusap air matanya dan segera memasang wajah ceria. Lalu segera menyapa Ansen dengan gembira, "Suamiku, Sudah bangun yah! Ayo kita sarapan, ini sudah jam 9 pagi suamiku!""Hei, Jangan sok mesra! Sudah kukatakan berapa kali, Aku tidak pernah mencintaimu! Sekarang ambilkan sarapanku, Cepattt!" Ansen membentak Anaya dengan sangat kuat."Oh iyah suamiku, Kalo begitu sebentar yah!" Anaya menjawab dengan tetap tersenyum, seperti tidak ada masalah apa-apa barusan.Anaya bangkit lalu segera berlalu, Ansen memandangi kepergiannya dengan sangat heran. Ansen sudah semua hal buruk kepada Anaya, Ansen berharap Anaya tidak tahan lagi dan kemudian mengajak pisah darinya.Tapi entah apa yang ada dalam pikiran Anaya, Dia tidak terpengaruh sedikitpun. Anaya bahkan tidak terganggu dengan semua perangai dan ucapan-ucapan kasar serta kemarahan Ansen.Anaya lalu turun dari tangga, saat melewati meja makan semua orang yang ada disitu menatapnya tajam. Disitu ada Wiradi; Ayah Anaya, kemudian Marina; Ibu Anaya dan kedua adik kembar Anaya; Rico dan Rean."Kak, Apakah bajingan itu kembali memarahimu?" Rico berkata dengan sorotan mata tajam."Rico, Sudah berapa kali Kakak ingatkan! Kau juga harus sopan padanya!" Anaya menjawab adiknya dengan lembut."Sopan! Aku saja ingin membunuh bajingan itu!" Rico berkata dengan sangat kesal."Ricoo!!!" Anaya berteriak mulai marah.Ansen kembali menguping mendengarkan semua percakapan mereka, Ansen juga bingung dengan keputusan Anaya yang masih saja tetap membelanya.Saat ini justru Ansen yang sudah hampir putus asa, melihat sikap Anaya yang tetap tidak berubah. Ansen ingin mencoba memukul Anaya, tapi tatapan mata Anaya membuatnya tak sanggup melakukannya.Ansen juga mulai membuat masalah dengan seluruh keluarga besar Anaya, Ansen sangat kasar dan tidak pernah sopan kepada kedua orangtua Anaya. Begitu juga kepada kedua adek kembar Anaya, lebih sering mereka hampir berkelahi.Ansen juga sangat dingin kepada Anaya, Ansen tidak pernah mesra Anaya. Ansen selalu cuek dan tidak mempedulikan Anaya. Bahkan Ansen tidak pernah mau menyentuh Anaya sedikitpun, malah mengejek Anaya dengan mengatakan tidak menarik dan banyak kata-kata ejekan lainnya.Ansen sekarang berpikir dalam hatinya, "Apakah Anaya gadis senaif itu! Atau Anaya benar-benar gadis bodoh!"Ansen berpikir dengan sangat keras, tiba-tiba Ansen tersenyum kegirangan, "Hebat, Ide yang luar biasa! Kali ini Anaya pasti akan menceraikan aku!"นัชชาหันไปสบตาซึ้งกับเตชินก่อนที่เขาจะตาแดง ๆ แต่เขาก็ยิ้มกลับให้เธออย่างอ่อนโยนฮิ้วววววววววว เสียงปรบมือชอบใจดังขึ้นอีกระลอก หลายคนยอมรับว่าเตชินดีขึ้นอย่างนัชชาพูดจริง ๆ“งั้น…เจ้าบ่าวละครับ ไปชอบเจ้าสาวตรงไหน ทำไมถึงยอมหยุดเพื่อเธอคนนี้ละครับ”“ผมว่าผมโดนมนต์สะกดของต้นชมพูพันธ์ุทิพย์นี่ละครับ และนี่ก็สาเหตุนี้ ผมถึงให้ออแกไนซ์เซอร์เนรมิตสถานที่แห่งนี้เป็นธีมนี้”โหวววว วิ้ววววว“ยังไงครับ เจ้าบ่าวขยายความหน่อย”“วันที่ผมตกหลุมรักนัชครั้งแรก ก็น่าจะเป็นวันที่ผมขับรถเฉี่ยวเธอ วันนั้นกลีบดอกชมพูพันธ์ุทิพย์หล่นลงมาเยอะมาก ผมไม่ทันมองเธอจริง ๆ พอขับรถเฉี่ยวเธอ แล้วนัชก็เดินเข้ามาด่าผม”เตชินหยุดพูดเพราะเพื่อน ๆ พากันโห่ร้องและหัวเราะชอบใจ“อ่อ…แบบนี้เขาเรียกว่าตกหลุมรักเพราะโดนด่านะครับ เจ้าบ่าว ฮ่า ฮ่า ฮ่า”“เอาจริง ผมแทบไม่ได้ฟังที่นัชด่าเลยวันนั้น เพราะผมมัวแต่มองปากรั้น ๆ เชิด ๆ ของนัชชาที่ด่าผมอยู่มากกว่า เวลาเธอพูดแล้วปากเธอโคตราน่าจูบเลยครับ แล้วนับตั้งแต่นั้น ผมว่า…ผมก็รู้สึกอยากหยุดจูบนัชชาไม่ได้เลยนับตั้งแต่วันนั้น”ฮิ้วววววววววว“งั้นก็จูบเลยสิครับ รออะไร” เสียงพิธีกรกล่าว ต
ทริปทะเลหวานสิ้นสุดลง ด้วยความสดชื่นของหนุ่ม ๆ ที่ได้มีเวลาชาร์จแบตอย่างเต็มที่ รวมถึงเตชินที่เมื่อคืนก่อนเข้าห้องนอน ยังมีท่าทีที่เหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก แต่พอตื่นเช้าเขากลับมามีอารมณ์ดีตามเดิมริสากับปลายฟ้ายังอดแปลกใจไม่ได้ ว่าทำไมท่าทีของเพื่อนชายทำไมแปลกไปเร็วขนาดนั้น ได้ยินแต่พวกผู้ชายคุยกันว่าเขาหนีไปขับรถจนต้องโดนใบสั่ง“งั้นขากลับกูขับเองก็ได้ เพราะขามามึงขับมาแล้ว” มาวินหันไปคุยกับกฤชติน ก่อนเอ่ยปากอาสาเป็นคนขับรถกลับเอง หลังจากที่พวกเขามองดูเตชินที่สภาพเหมือนคนอดหลับอดนอน ประเมินแล้วว่าเตชินคงขับกลับไม่ไหวแน่ ๆ“กูก็ว่างั้น มันไม่ไหวหรอก สภาพนี้ดูก็รู้ว่าเมื่อคืนมันคงขับแบบไม่บันยะบันยัง” กฤชตินหัวเราะหึ หึ ในลำคอ“แล้วไงวะ มึงกับนัชชาไหวปะเนี่ย" มาวินหันไปถามนัชชาที่ดูหน้าซีด ๆ เธอยังรู้สึกปวดท้องเพราะเป็นวันนั้นของเดือนโดยมีเตชินโอบประคองแฟนสาวอย่างเอาใจ“สภาพนี้ สรุปมึงพานัชชาไปขับรถ?” กฤชตินอดที่แซวเพื่อนด้วยอีกคนไม่ได้“กูดูทรงว่าเมื่อคืนท่าจะโดนใบสั่งหลายชุด” มาวินยิ้มก่อนเดินมาขึ้นรถที่ด้านหน้าเตรียมขับรถประจำที่ ริสาได้แต่หันไปมองเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยความเห็นใจ“โดน
เตชินยังพูดชื่อยาไม่จบแต่นัชชากลับเอามือคว้ากล่องถุงยางอนามัยขึ้นมาแล้วพูดแทรกขึ้นมาก่อน“นายซื้อมาด้วยทำไม!”“แค่เผื่อไว้เฉย ๆ” ^__^!“จะเอาไปใช้กับใคร!”“ถามได้ กับเมียดิ แต่ไม่ใช้หรอกปวดท้องอยู่ไม่ใช่ไง”“พูดมาก!”“มา…ตื่นมาแล้วก็ดี จะได้กินยา” เตชินหันไปหยิบขวดน้ำกับส่งยาให้เธอกิน“แล้วก็นอนลง จะได้แปะยาแผ่นเบาเทาปวดให้ดูดิ้ร้องไห้ทำไมวะ ตาบวมไปหมดเลย หึงอะไรไม่เข้าเรื่อง” เขาดีดหน้าผากนัชชาเบา ๆ พลางเลื่อนมือมายีจมูกเธอที่ยังแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อครู่“ดะ เดี๋ยว ใครหึงนาย! ฉันแค่โกรธที่นายไปไหนไม่บอก”“อ๋อ…ไม่หึง แต่เมื่อกี้ใครพูดว่า นายไปหายายพิมมี่มาใช่ไหม นายนี่มันเลว ไม่รู้จักพอ ฉันเกลียดนาย เกลียดนายที่สุด” เตชินโคฟเวอร์เป็นนัชชาพร้อมทำหน้าล้อเลียน ทำเอานัชชาอายจนต้องหยิบหมอนเข้ามาฟาด“หยุดพูดไปเลยนะ นี่แนะ นี่แนะ ต่อไปจะ ไปไหนก็บอกก่อนสิ อย่ามาทำให้คิดมากแบบนี้!”“หึ ๆ หึงก็บอกว่าหึงดิวะ อย่ามาอาย ฮ่า ฮ่า” เตชินหัวเราะขำที่นัชชาไม่ยอมรับ ก่อนจะยกมือป้องหมอนที่เธอฟาดใส่ พอได้จังหวะเขาก็ดึงหมอนออกจากมือเธอไปโยนทิ้ง เขาคว้าข้อมือของนัชชาก่อนจะจับเธอกดลงแนบกับที่นอน
-เตชินอยู่ไหนคะ? กลับกันหรือยัง? - เสียงหวานจากปลายสายดังขึ้น นัชชาจำเสียงได้ทันทีว่าคือเสียงพิมมี่ คู่คดีของเธอที่มาเช่าบังกะโลไม่ไกลจากบ้านพักตากอากาศของเตชิน“ยัง! ทำไม” เตชินตอบห้วน ๆ ในขณะที่สายตาเหลือบไปมองนัชชาที่กำลังหน้างอเพราะแคร์ความรู้สึก-ทำไมน้ำเสียงเตชินดูห่างเหินจัง เพราะผู้หญิงคนนั้นเหรอ-“มีอะไรรีบพูดมาดีกว่า ไม่งั้นวาง” เตชินตอบอย่างรำคาญ-พิมก็แค่อยากให้เตชินออกมาช่วยพิม-“ไม่ไปไม่ว่าง!” เตชินตอบอย่างไม่คิด แถมยังเตัดบทอย่างรำคาญ “แล้วนี่เอาเบอร์ใครโทรมา”-ก็เตชินบลอคเบอร์เก่าพิมทำไมล่ะ พิมก็เลยแวะซื้อเบอร์ใหม่ที่ร้านสะดวกซื้อแถวนี้แล้วโทรหานี่ละแล้วอีกอย่าง คือตอนนี้พวกพิมกำลังจะกลับกันแต่รถพิมเสียระหว่างทาง แล้วมันก็มืดมาก เตชินมาหาพิมหน่อยได้ไหม-“แล้วเพื่อนพิมไปไหนหมด”-ก็พวกเราเอารถมาสองคัน ยายหวานขับเลยไปตั้งไกลแล้ว ทำไมอ่ะเตชินจะไม่ออกมาช่วยพิมเหรอ ทีเมื่อก่อนพิมโทรหา เตชินแทบจะรีบมาหาพิมเป็นคนแรกเลยนี่นา หรือว่าหลงของใหม่จนลืมของเก่าไปหมดแล้ว-“ไม่ว่าง ไม่ไป โทรหาคนอื่นเถอะ”-ทำไมละคะ พิมไม่ได้ให้ออกมาหาฟรี ๆ สักหน่อย พิมจะตอบเตชินให้ทั้งคืนแบบเมื่อก่อนไงค
ความเงียบก่อตัวขึ้นครู่ใหญ่เพราะเตชินกำลังรู้สึกผิดมหัตน์ แต่…ในที่สุดนัชชาก็ตัดสินใจพูดขึ้นมา“คือ…นัชขอโทษที่ทำให้นายหึงนะ แล้วก็…ขอโทษที่หึงนายจนไปตบยายแนนนั่น” นัชชาพูดเสียงอ้อมแอ้มอย่างรู้สึกผิดจริง ๆ เธอรู้ว่าที่เตชินต่อยกับทอยก็เพราะเขาหึงเธอ“วะ ว่าไงนะ” เตชินถามกลับเพราะไม่อยากเชื่อหู เธอก
จังหวะชุลมุนจนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร เพราะแค่พริบตาเดียว แนนก็ล้มลงแล้วตามด้วยนัชชาขึ้นมาคร่อมเตชินเองเห็นเหตุการณ์ตกใจจนลุกพรวดเข้ามาห้าม ในขณะที่นัชชากำลังตบหน้าแนนไม่ยั้ง“เฮ้ย! นัช! ใจเย็นนัช” เขาพยายามมาดึงตัวเธอในขณะที่เธอกำลังอาละวาด“อย่ามาห้ามนะ! ถอยไป!” ร่างเล็กของนัชชายังดิ้นพล่านไม่ยอมห
กึก…นัชชาสะดุดกับความคิดของตัวเอง อย่าบอกนะว่าวันนั้นที่หมอนั่นพูดว่าเมีย หมายถึง….“เธอ…คือเมียเค้า”“ฉันเนี่ยนะ”“ใช่…เตชินบอกกับฉันว่าเธอเป็นเมีย ไม่นึกเลยนะว่าผู้หญิงหน้าจืดอย่างเธอจะทำให้คนอย่างเตชินเขาหลงแบบหัวปักหัวปำได้ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยปฏิเสธฉันเลยสักครั้ง ว่าแต่…เธอทำแบบไหนนะเขาถึงได้หลง
สิ้นเสียงของเตชิน นัชชารีบผลักตัวเขาออกไปให้พ้นตัว“นายมันโรคจิต!”เธอต่อว่าเขาทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำ เพราะอายตัวเองที่เกือบเผลอตัวไปอีกรอบ ถึงจะยอมรับว่ารู้สึกเคลิบเคลิ้มไปแล้วกับจูบของเขาก็ตามทีนัชชาเม้มริมฝีปากแน่นคล้ายกำลังต่อต้านความรู้สึกลึก ๆ อีกทั้งสะกดกลั้นเสียงของหัวใจที่กำลังไหวสั่น เตชินม