Chon Engineer ใส่เกียร์รัก

@K Night ผับ

ชั้นสองของผับที่ถูกจัดเป็นโซนวีไอพี รัศมีการมองเห็นเวทีอย่างเลิศ เลิศไปกว่านั้นคือส่วนลดค่าเครื่องดื่มห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่ได้รับอภินันทนาการจากน้องรหัสของฉันอย่างยัยชูครีม ข้อดีของการมีแฟนเป็นเจ้าของผับคือจะพาใครมาดื่มก็ได้แล้วให้ส่วนลดแบบจุกๆ แถมบัตรดูคอนเสิร์ตจากศิลปินแบบฟรีๆ ด้วย

แกร๊ง! เสียงแก้วหกใบกระทบกันดังแข่งกับเสียงเพลง ก่อนทุกคนจะเทเครื่องดื่มรสชาติเยี่ยมลงคอรวดเดียวหมดแก้วเป็นการฉลองที่ได้มีโอกาสรวมตัวกันดื่มในรอบหลายเดือน

"ทั้งเทอมนี้คงต้องหาเวลามาดื่มด้วยกันบ่อยๆ แล้วล่ะมั้งคะ เดี๋ยวพวกพี่เรียนจบคงจะไม่มีโอกาส"

นิรินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามดื่มหมดคนแรกเอ่ยขึ้น

"แหม! ยิ่งเรียนจบไม่ใช่ยิ่งมีเวลาเหรอ หลังเลิกงานงี้ไง กริ๊งเดียวพี่จะเหาะมาเลย"

บัวเพื่อนของฉันตอบกลับรุ่นน้อง สองคนนี้นั่งเบียดกันอยู่ และคนที่เบียดคือเพื่อนฉันเองที่ทำเนียนกระแซะสาวเพราะมีใจชอบสาวสวยๆ

"ดื่มเหล้าไม่ได้ก็ไปกินเค้กก็ได้นี่คะ ร้านพี่โรสไง"

"พูดเข้าทางตัวเองสุด มาได้นะ แต่อย่าเอาผัวแกมาด้วย เขาจะมาพังร้านฉัน"

ฉันย้อนปันปันผู้ชอบกินเค้ก แต่แฟนนางโหดไปหน่อย แถมยังเคยปะทะริมฝีปากกัน ไม่รู้ว่าจะมาพังร้านฉันวันไหน

"เขาก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นสักหน่อย เนอะ!"

ปันปันหันไปเนอะกับชูครีม น้องรหัสฉันก็รีบพยักหน้าหงึกหงึก แต่จากที่เคยนั่งฟังน้องเมาท์มอยถึงแฟนหนุ่ม เห็นว่านิสัยแฟนสองคนนี้เหมือนกันเป๊ะ เออออด้วยกันได้ก็ไม่แปลก

"ตะวัน.. แกตาเยิ้มอ่ะ"

ฉันหันไปทักคนข้างๆ ทานตะวันนั่งเงียบมาสักพักแล้ว ในมือถือแก้วเหล้าที่เพิ่งดื่มหมด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเมาเพียงโดนเหล้าแก้วเดียว

"นักร้องมายังอ่ะ อยากเห็นเขาก่อนหลับ"

"หลับได้นะพี่ ชั้นสามเป็นห้องรับรอง" ชูครีมแนะนำ

"มีห้องเตรียมให้ลูกค้านอนเลยเหรอ เจ๋งอ่ะ" บัวตื่นเต้น

"ใช้นอนอย่างเดียวไหมต้องถามปันมันนะ มันเคยเข้าไปใช้กับแฟน"

ปันปันแก้มแดงแจ๋รีบยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบก่อนจะเบนสายตามองไปยังด้านล่างฝั่งขวามือ มีผู้ชายหน้าโหดนั่งอยู่ตรงนั้น เขากำลังมองมาทางนี้ อันที่จริงฉันเห็นเขามองมานานแล้วล่ะ มองแฟนเขานั่นแหละ

"สรุปนักร้องมายัง" ทานตะวันถามย้ำ

"อีกห้านาทีค่ะ ดูเหมือนเขาจะเซ็ตอุปกรณ์ใกล้เสร็จแล้ว"

เราทุกคนมองไปยังเวทีอย่างตื่นเต้น ค่ำคืนนี้มีนักร้องชื่อดังมาทำการแสดง บังเอิญว่าเป็นวงโปรดของฉันด้วย ฉันเลยสะกิดแขนทานตะวันยิกๆ

"ไปถ่ายคลิปแบบใกล้ๆ กันมะ ฉันอยากจับมือเขาสักครั้ง"

"ไปสิ ฉันอยากเดินอยู่เหมือนกัน"

คนเมาลุกขึ้นยืนโงนเงน มือข้างหนึ่งมีแก้วเหล้าเหลือแต่น้ำแข็งติดอยู่ ฉันเอ่ยขอตัวกับเพื่อนและน้องๆ ที่เหลือแล้วเดินเกี่ยวแขนกับทานตะวันลงมายังชั้นล่าง เบียดเสียดผู้คนนับร้อยที่ทั้งยืนทั้งเต้นมายังหน้าเวที ผับนี้มีดีทุกอย่าง เป็นที่ฮ็อตฮิตของชาวนักศึกษาและดาราเซเลบ แต่ฉันเพิ่งจะมาเหยียบที่นี่เป็นครั้งแรก ที่ผ่านมาก็เอาแต่ดื่มอยู่ที่ร้านเหล้าหน้ามหาวิทยาลัย ต้องขอบคุณชูครีมกับปันปันที่มีแฟนเป็นเจ้าของผับกับหุ้นส่วนผลบุญส่งมาถึงรุ่นพี่อย่างพวกฉัน

"คนเยอะเว่อร์" ทานตะวันเปลี่ยนไปเดินนำหน้า แก้วเหล้าหายไปไหนแล้วไม่รู้ อาจจะยื่นให้ใครสักคนที่เรากำลังพยายามเบียดเสียดพวกเขา

"ไปด้านข้างเถอะ"

ฉันจับแขนทานตะวันแล้วผลักดันให้ออกด้านข้าง หากทนเบียดอีกนาที ฉันคงได้เป็นลมตรงนี้แน่

"ไม่น่าเอากระเป๋ามาเลย" บ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด พอหลุดออกมาด้านข้างได้ก็รีบสาวเท้าเดินให้ไว

"อ๊ะ!" แต่จู่ๆ ก้นของฉันก็มีบางอย่างมาสัมผัส ฉันหันมองฝั่งขวามือ มีกลุ่มคนยืนอยู่ตรงนี้สองสามคน คนที่ยืนใกล้สุดหันด้านข้างให้เห็น เขาไม่ได้สนใจฉันด้วยซ้ำ

ฉันคงคิดไปเองว่าถูกจับก้น.. เสียเวลาจริงๆ

เลิกสนใจแล้วหันไปจับแขนทานตะวัน ทว่าก้นของฉันมีมือคนมาจับอีกแล้ว ครั้งนี้ฉันไม่ยอมหันขวับมองคนนั้นตาขุ่น และเขาก็กำลังมองฉันอยู่พอดีพร้อมรอยยิ้มที่มันน่า..

เพียะ! ฝ่ามือแสนไวของฉันลอยละลิ่วฟาดลงบนแก้มสากจนเขาหน้าหัน ฉันยกนิ้วชี้หน้าอย่างไม่ยอม

"นายจับก้นฉัน"

เขาหันกลับมามองคิ้วขมวด ทำสีหน้างุนงงผสมความเคืองขุ่น แต่ฉันต่างหากที่ต้องเคือง เห็นคนเบียดเสียดกันหน่อยมาแต๊ะอั๋งผู้หญิง

"ไอ้โรคจิต"

"เฮ้! เธอ.."

"กรี๊ด!"

แต่แล้วก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกับความชุลมุนเกิดขึ้นทางฝั่งซ้ายมือ สัญญาณชาติความว่องไวทำให้ฉันคว้าแขนทานตะวันแล้วออกแรงดึงให้ถอยกลับออกมา การแสดงบนเวทีที่เพิ่งเริ่มหยุดลงทันทีและทุกคนก็ถูกผลักดันออกมาเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีฉันกับทานตะวันก็หลุดออกมาด้านนอกผับ

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย" ทานตะวันงุนงงเกาหัวจนผมยุ่งเหยิง "แกโทรหาบัวดิ"

ฉันหยิบมือถือมาโทรหาบัว ไม่นานเพื่อนก็รับสาย

[ข้างล่างตีกัน พวกแกถูกตีไหม]

"ตีสิ แต่ตีคนอื่นนะ ตอนนี้ฉันอยู่ข้างนอกกับตะวัน"

[เออๆ น้องๆ จะขึ้นไปหาแฟนข้างบน ฉันกับนิริณจะออกไปหาพวกแก ยืนรอก่อนนะ]

เป็นอันรู้เรื่อง ฉันกับทานตะวันยืนรอบัวและนิริณอยู่ไม่นานคนทั้งคู่ก็เดินออกมา

"ไม่รู้ใครตีกันว่ะ นักร้องเลิกเล่นเลย โคตรเซ็ง" บัวบ่น

"ใครจะตีก็ช่าง แต่ฉันตบหน้าคนจับก้นไปด้วยล่ะ เซ็งเหมือนกัน เฮ้อ!"

ฉันถอนหายใจ

"ไปกินข้าวต้มแก้เซ็งก่อนกลับไหม"

"ไปค่ะ ริณมีร้านแนะนำ"

เรามาจบกันที่ร้านข้าวต้มไม่ไกลจากผับมากนัก ระหว่างกินอยู่นั้นก็มีข้อความจากน้องชายถูกส่งเข้ามาว่าจะไปค้างคืนบ้านเพื่อน..อีกแล้ว ฉันเกิดกินข้าวต้มไม่อร่อยขึ้นมาดื้อๆ

"น้องฉันมันจะไปนอนค้างกับเพื่อนอีกล่ะ"

บัวยื่นมือมาจับบ่าบีบเบาๆ อย่างเห็นใจ "วัยรุ่นก็งี้แหละ ต้องทำใจนะ"