Chon Engineer ใส่เกียร์รัก

@K Night ผับชั้นสองของผับที่ถูกจัดเป็นโซนวีไอพี รัศมีการมองเห็นเวทีอย่างเลิศ เลิศไปกว่านั้นคือส่วนลดค่าเครื่องดื่มห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่ได้รับอภินันทนาการจากน้องรหัสของฉันอย่างยัยชูครีม ข้อดีของการมีแฟนเป็นเจ้าของผับคือจะพาใครมาดื่มก็ได้แล้วให้ส่วนลดแบบจุกๆ แถมบัตรดูคอนเสิร์ตจากศิลปินแบบฟรีๆ ด้วยแกร๊ง! เสียงแก้วหกใบกระทบกันดังแข่งกับเสียงเพลง ก่อนทุกคนจะเทเครื่องดื่มรสชาติเยี่ยมลงคอรวดเดียวหมดแก้วเป็นการฉลองที่ได้มีโอกาสรวมตัวกันดื่มในรอบหลายเดือน"ทั้งเทอมนี้คงต้องหาเวลามาดื่มด้วยกันบ่อยๆ แล้วล่ะมั้งคะ เดี๋ยวพวกพี่เรียนจบคงจะไม่มีโอกาส"นิรินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามดื่มหมดคนแรกเอ่ยขึ้น"แหม! ยิ่งเรียนจบไม่ใช่ยิ่งมีเวลาเหรอ หลังเลิกงานงี้ไง กริ๊งเดียวพี่จะเหาะมาเลย"บัวเพื่อนของฉันตอบกลับรุ่นน้อง สองคนนี้นั่งเบียดกันอยู่ และคนที่เบียดคือเพื่อนฉันเองที่ทำเนียนกระแซะสาวเพราะมีใจชอบสาวสวยๆ"ดื่มเหล้าไม่ได้ก็ไปกินเค้กก็ได้นี่คะ ร้านพี่โรสไง""พูดเข้าทางตัวเองสุด มาได้นะ แต่อย่าเอาผัวแกมาด้วย เขาจะมาพังร้านฉัน"ฉันย้อนปันปันผู้ชอบกินเค้ก แต่แฟนนางโหดไปหน่อย แถมยังเคยปะทะริมฝีปากกัน ไม่รู้ว่าจะม

ย้อนไปสามเดือนก่อนฉันเกิดอยากมีธุรกิจของตัวเอง ยิ่งสูงยิ่งหนาวเกิดขึ้นกับฉันเมื่อใกล้เรียนจบ คนที่เคยใช้ชีวิตเรียน เล่น ดื่มนอนไปวันๆ ก็เกิดอยากทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันขึ้นมา ร้านเค้กไม่ได้อยู่ในแผน ร้านส้มตำต่างหากที่ฉันชอบ แต่คนสวยและหุ่นดีอย่างฉันจะให้ไปยืนตำส้มตำคงไม่เหมาะ ปิดเทอมที่แล้วฉันเลยไปเรียนทำเค้กกับครูนุ้ย เจ้าของร้านเค้กที่อร่อยเจ้าหนึ่งในกรุงเทพฯ ฉันจบหลักสูตรไซต์ S นั่นคือการทำคัพเค้ก ช่วงฝึกงานฉันเลยซุ่มเปิดร้านเค้กในอาคารพานิชย์ของครอบครัวหลังมหาวิทยาลัย เพิ่งจะเปิดตัวกับเพื่อนและน้องๆ เมื่อเดืิอนที่แล้วนี่เองเช้านี้เป็นอีกวันที่ต้องตื่นมาทำคัพเค้กกว่าห้าสิบชิ้น ขายไม่เน้นกำไร แต่เน้นคอนเทนต์ พอเรียนจบฉันจะเอามันไปยื่นเป็นพอร์ตโฟลิโอกับพ่อแม่ว่าฉันสามารถทำธุรกิจนี้หลังเรียนจบได้โดยไม่ต้องทำแต่งานประจำอย่างเดียวเค้กกว่าห้าสิบชิ้นถูกวางเรียงรายใส่ตู้ในเวลาเจ็ดโมงครึ่ง ฉันก็ขึ้นมายังชั้นสามซึ่งใช้เป็นที่อยู่อาศัย อาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปเรียนในเวลาเกือบเก้าโมงก็เดินลงมายังชั้นสอง หมุนลูกบิดประตูห้องนอนเปิดเข้าไปพบเจอความว่างเปล่าห้องนี้เป็นห้องนอนของรักษ์น้องชายฉัน รักษ์เ

โชนขับรถไปยังผับ K Night เพื่อนของเขามาถึงก่อนแล้วเพราะรถจอดอยู่ในโซนวีไอพีกันแล้วทุกคัน รวมถึงรถของสิงห์ก็ด้วยที่เป็นคนนัดประชุมหุ้นส่วนมาถึงคนสุดท้ายจึงรีบร้อนขึ้นมายังชั้นสี่ ห้องประชุมคือห้องทำงานของสิงห์ โชนโผล่หน้าเข้าไป ก็มีปากกาลอยละลิ่วมากระแทกหน้าอกให้ตะปบรับ"ออกมาพร้อมกัน เสือกมาช้ากว่าสิบห้านาที" แทนคุณว่า "หรือโดนแค่นั้นถึงกับต้องแวะหาหมอ""ถ้าหมอไม่น่าแค่สิบห้านาทีว่ะ ต้องมีต่อเวลาสองชั่วโมง""ไอ้สัด ชั่วโมงเดียวก็เหลือเฟือ"โชนตอบกลับเจไดอย่างรู้ทัน เรื่องหมอๆ เพื่อนเขามันก็ถนัดกันอยู่"มาถึงก็นั่งให้ไว ช้าแล้วยังแพล่ม""นั่งแล้วคร้าบเฮีย"โซฟาคือที่นั่งของโชนกับเจได เขาตอบกลับหยอกเย้าสิงห์ได้อย่างไม่เกรงกลัว ตราบใดที่ไม่มีฝ่าเท้าลอยละลิ่วมาหา"กูเรียกพวกมึงมาประชุมเรื่องเมื่อคืน ต่อไปนี้ต้องเข้มงวดเรื่องตรวจบัตรประชาชน ไอ้พวกทำงานเหมือนคนตาบอดก็ไล่มันออกไปซะ"สิงห์วางงานให้รุ่นน้องทั้งสี่หุ้นส่วนคนสำคัญของผับเพราะปกติแล้วเขาจะนั่งทำงานเอกสารบนนี้ ไม่มีหน้าที่ลงไปควบคุมด้านล่าง หน้าที่จึงต้องเป็นของแก๊งวิศวะลูกเทพผู้มีพ่อชื่อเทพเหมือนกันโดยบังเอิญ ทั้งสี่คนลักษณะนิสัย

"พี่โรสจะมาทำไม" ออกมาจากผับรักษ์ก็เหวี่ยงใส่ฉันเฮ้! ไอ้น้องบ้า"มาช่วยแกไง แกรู้ไหมว่าที่นี่เขาจำกัดอายุห้ามต่ำกว่ายี่สิบถึงจะเข้าไปได้ แต่แกเพิ่งจะสิบเจ็ด ถ้าตำรวจมาลงที่นี่คนที่ซวยคือพ่อกับแม่"ไอ้เด็กดื้อทำท่าทางไม่พอใจ ใบหน้าบึ้งตึงหัวฟัดหัวเหวี่ยง"ก็ไม่เคยทำให้เดือดร้อนสักครั้งไม่ใช่เหรอ ดูเพื่อนดิ..ไม่เห็นจะมีใครมาแบบนี้เลย พี่โรสทำรักษ์อาย""นี่พี่ผิด..""ผิด!" และรักษ์ก็เดินดุ่มๆ ไปหาเพื่อน คืนนี้ฉันไม่มีทางปล่อยน้องไปจึงวิ่งตามไปดึงรั้งแขนพลัก! แต่ไอ้เด็กดื้อแรงเยอะเหวี่ยงฉันจนกระเด็นมาชนใครบางคน เขาโอบประคองฉันได้พอดี แต่ฉันไม่ได้สนใจเขา วิ่งพรวดไปหารักษ์ที่ขึ้นรถแท็กซี่ออกไปกับเพื่อนอย่างรวดเร็ว"รักษ์! ไอ้น้องบ้า! ทำไมแกต้องเกิดมาเป็นน้องฉันด้วย"ยืนมองท้ายรถแท็กซี่จนลับสายตา พอไม่ได้ดั่งใจฉันก็กระทืบเท้าเหมือนเด็ก ชาติหน้าขอให้ฉันเกิดมาเป็นน้องมันบ้าง ฉันจะดื้อให้ขาดใจตายไปเลยรู้ว่าทำอะไรไม่ได้แล้วก็สงบลงด้วยการเดินกลับมาที่รถ แต่กลับต้องชะงักเพราะมีคนยืนสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงมองฉันอยู่เป็นโชนหรอกเหรอที่ฉันกระเด็นไปชนแล้วช่วยประคองเอาไว้ถึงใช่ก็ช่าง..ฉันวางความเคื

"กรี๊ด! อีพี่ต๋อง" ฉันรีบวิ่งขึ้นไปบนชั้นสอง ไขกุญแจเข้าไปดูในห้องของรักษ์ พบว่ามันปกติ อาจเพราะถูกล็อกกุญแจไว้พี่ต๋องเลยเข้ามาไม่ได้ ขึ้นมาบนห้องของฉันบนชั้นสามมันก็ยังอยู่ดีเช่นกัน ฉันรีบกลับลงมาชั้นล่างอีกครั้ง สำรวจดูว่าของมีค่าอื่นๆ หายอีกหรือไม่"แก้วชงน้ำก็เอาไป กะเอาไปเปิดร้านได้เลยสินะ อีสารเลว!"สองขาเกิดอ่อนแรงและกำลัง ฉันถอยหลังกลับมานั่งบนเก้าอี้หยิบมือถือมาโทรหารักษ์ สองสายผ่านไปรักษ์ก็ไม่รับสาย ฉันเลยทิ้งข้อความเอาไว้แทนRoserin : ร้านถูกยกเค้า มีใจกลับมาดูหน่อยก็ดีแน่นอนว่ารักษ์ไม่เปิดอ่าน ฉันโยนมือถือทิ้งบนโต๊ะแล้วนั่งกุมขมับกรุ๊งกริ๊ง! เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นให้เงยหน้ามองคนที่เข้ามา คราแรกคิดว่าเป็นลูกค้า แต่กลับเป็นคนที่ฉันเพิ่งจะแยกตัวมาเมื่อครู่โชนมองสภาพร้านที่ถูกรื้อค้นจนเละเทะ ใบหน้าฉายชัดความสงสัย ก่อนจะวางของในมือลงบนโต๊ะ"เธอลืมไว้บนรถ"มันคือเสื้อคลุมคาดิแกนสีชมพูพาสเทลที่ฉันใส่ไปวันนี้ เพิ่งรู้ตัวว่ามันไม่อยู่บนตัวของฉันก็นาทีนี้"ขอบใจ""เกิดอะไรขึ้น""อย่างที่เห็น ถูกลูกน้องยกเค้า ยกเครื่องชงกาแฟไปแล้ว""ไปแจ้งตำรวจ"ตั้งแต่รู้จักกันวันนี้น่าจะเป