ตอนที่3 ตัวแทน

ทุกอย่างควรจบแค่เมื่อคืนไม่ใช่เหรอ เหตุใดเธอถึงยังถูกมัดอยู่ในห้องนี้เช่นเคย สภาพของเธอที่เปลือยเปล่าส่วนเจ้าของห้องกลับไปนั่ง      ริมหน้าต่างดื่มเหล้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

สถานการณ์แบบนี้เธอควรรีบหนี แต่ติดตรงมีเชือกพันธนาการเอาไว้ แผ่นหลังนั่นเริ่มขยับเธอเห็นแบบนั้นก็รีบหลับตาทำเป็นหลับไม่รู้เรื่องราว

ในคลับเฮาส์ส่วนตัวของลูเฟียที่อยู่ใกล้แม่น้ำแซนด์ ตอนนี้ลูเฟียกำลังทอดมองผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียง สองมือที่ถูกเชือกมัดอยู่นั้นร่างกายเปลือยเปล่า เขามีความรู้สึกอยากปล่อยเธอแต่แล้วความคิดอีกอย่างก็เข้ามา “ยังไม่สะใจ” มือหนาจึงละมือลงจากนั้นก็ปิดประตูเดินออกไปทันที

สถานที่นัดหมายในคืนนี้คือท่าเรือสินค้าฝั่งตะวันออกของฝรั่งเศส เมื่อไปถึงเขาก็พบผู้ชายคนหนึ่ง เมื่อเห็นเขาก็ส่งเอกสารมอบให้ไม่พูดสิ่งใดก่อนจะขึ้นรถจากไป

ลูเฟียทิ้งบุหรี่ที่สูบอยู่ลงพื้น เปิดซองเอกสารออกมาก่อนจะอ่านหัวข้อด้านใน “รายชื่อสมาชิกประมูล” เขาปิดซองเก็บไว้ตามเดิมก่อนจะขับรถออกไปเช่นกัน

จากนั้นก็ขับรถไปยังเมืองปารีส เพื่อแวะยังซอกคนจรจัดในตรอกแห่งหนึ่งในถนนคนจร ลูเฟียนั่งอยู่ในรถให้บอดีการ์ด “เทเลอร์นายลงไปดู ว่าอยู่ด้านในไหม ถ้าอยู่ก็ลากมันออกมาให้ได้”

คนของเขาเดินลงไปหาคนคนหนึ่งที่รู้เรื่องการตายของพ่อแท้ ๆ ของเขา “ดาริโอ” ชายที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลัง และคนที่จะให้คำตอบกับเขาได้ว่าแท้จริงแล้ว พ่อของเขาตายเพราะฝีมือมาร์โก หรือเป็นเพราะถูกวางแผนให้ตายกันแน่...

รอคอยประมาณสิบนาที เทเลอร์ก็หิ้วปีกคนที่เขาต้องการมาจนได้ ลูเฟียลงจากรถจากนั้นก็ย่อตัวมองสภาพของคนไม่ยอมปรากฏตัว

“นายต้องการอะไร”

ลูเฟียมองคนที่ต้องการ บอดีการ์ดคนสนิทของพ่อที่หายตัวไปตั้งแต่พ่อตาย ตอนแรกเขาคิดว่าอีกฝ่ายตายไป ถ้าไม่เพราะวันก่อนเห็นอีกฝ่าย  มาขอความช่วยเหลือจากบอดีการ์ดคนเก่า ๆ ที่ยังทำงานให้กับจารมีนอยู่

“ลุงฟาเบียนคิดถึงผมไหมครับ”

ฟาเบียนเงยหน้ามองเจ้านายน้อยที่เคยเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก จากนั้น ก็หันไปอีกด้านไอเลือดออกมากองโต เพราะฟัดกับเทเลอร์มารอบหนึ่ง

“นายต้องการอะไร”

ลูเฟียหัวเราะขำ “ไม่เจอกันสิบกว่าปี ผมก็กลายเป็นคนห่างไกลเชียวหรือครับ เมื่อก่อนพ่อผมรักและเชื่อใจลุงมาก ลุงยังจำได้ไหม”

ฟาเบียนเงยหน้ามองลูเฟีย “เรื่องมันจบไปนานแล้ว คุณชายก็ได้รับการเลี้ยงดูจากคุณจารมีนอย่างดี แล้วยังจะต้องการอะไรอีกกับคนไร้ค่า อย่างผม”

“ที่ผมต้องการคือความจริง”

คิ้วฟาเบียนขมวดเข้าหากัน “ความจริงอะไร”

มุมปากลูเฟียยกยิ้มแล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

“พ่อผมตายเพราะใครกันแน่”

ดวงตาฟาเบียนเบิกตากว้าง มองเด็กน้อยในวัยเยาว์ที่ตอนนี้เติบโตขึ้นเป็นมาเฟียตัวร้ายอีกคนดูเหมือนความลับที่ผ่านมาคงต้องเปิดเผยแล้ว

“ผมต้องการให้คุณชายรับรองความปลอดภัยของผม”

อย่างไรเขาก็รักชีวิตตัวเอง แต่ก็รู้เช่นกันว่าการกลับไปครั้งนี้อาจจะไม่เหลือชีวิตรอดก็ได้...

“ผมรับปาก” ลูเฟียเชื่อว่าตัวเองจะลากคนร้ายจริง ๆ ออกมาให้ได้แน่นอน

ในเมื่อบรรลุจุดประสงค์ในคืนนี้แล้วเขาก็ควรกลับห้องได้สักที หากแต่เมื่อกลับไปถึงห้องก็พบว่าหญิงสาวที่เปลือยเปล่าอยู่บนเตียงหายไป

ตอนออกไปเขาไม่ได้ทิ้งคนของเขาไว้สักคน เพราะคิดว่าเธอคงไม่มีปัญญาที่จะหนีไปได้ มาถึงตอนนี้เขาก็คิดผิดจริง ๆ สองมือกำแน่น อย่าคิดมาเล่นกับมาเฟียแบบเขาเด็ดขาด

“ส่งคนออกไปตามให้ทั่วหากไม่พบพวกแกเตรียมถูกควักลูกตา    ได้เลย”

คนที่ไม่รู้จักเขาอาจจะคิดว่าเขาพูดเล่น แต่ลูกน้องเขารู้ว่าอีกฝ่ายพูดจริงทำจริง ดังนั้นไม่ว่าพลิกแผ่นดินทั่วทั้งฝรั่งเศสเท่าไรพวกเขาก็จะหา ให้พบ

คนที่กำลังหลบหนีมาเฟียตอนนี้ใส่เพียงเสื้อเชิ้ตของคนที่ข่มเหงเธอเมื่อคืน อย่าถามถึงสภาพเสื้อผ้าเธอว่าอยู่ไหน ก็กองอยู่บนพื้นห้องที่ไม่เหลือสภาพดีที่จะใส่ได้ ก่อนจะหยิบกางเกงในตัวจิ๋วขึ้นมาใส่

เมญ่าพยายามหาที่ซ่อนคิดจะกลับไปยังที่พักของตนเองก็กลัวว่าเขาจะตามเจอ สายตาพยายามมองหาโทรศัพท์หรือขอความช่วยเหลือแต่ก็ไม่รู้จะไปหาใคร

เท้าเปลือยเปล่าเดินไปจนถึงหน้าสถานีตำรวจ ในเมื่อตำรวจมีไว้เพื่อช่วยเหลือประชาชนตาดำ ๆ เธอคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะช่วยเธอได้ ร่างบางเดินเข้าไปด้านใน

เสียงประตูดังขึ้นทำให้ตำรวจที่อยู่ด้านหน้าหันมอง สภาพหญิงสาวที่กำลังกอดอกสวมเสื้อตัวบางในสภาพอากาศที่หนาวจัด เดินไปหาตำรวจแล้วพูด “ฉันมาแจ้งความ”

สีหน้าตำรวจดูเคร่งเครียดจากนั้นก็ถามรายละเอียดต่อ

“คุณแจ้งความเรื่องอะไร”

“ลักพาตัว กักขัง และข่มขืน” เธอกัดฟันพูดคำสุดท้ายออกมาด้วยความทรมาน แม้ว่าตอนที่พวกเราอยู่บนเตียงเธอจะมีอารมณ์คล้อยตาม   แต่คนแบบนั้นควรได้รับโทษบ้าง

“ไม่ทราบว่าคุณจำคนร้ายได้ไหม” เมญ่าขมวดคิ้วแล้วตอบ “จำได้” ระหว่างเสียงในทีวีก็ดังขึ้น เมื่อเธอหันมองก็พบว่าชายคนที่กระทำนั้นอยู่ในทีวี “คนนั้นค่ะ” เธอชี้ให้ตำรวจดู

อีกฝ่ายก็หันมองจากที่หน้าเครียดอยู่แล้วก็เครียดกว่าเดิม ไม่ทันจะถามอะไรเธอต่อก็มีโทรศัพท์ดังขึ้น เมญ่าพยายามมองตำรวจคนนั้นที่กำลังมองมาที่เธอ “ใช่ครับเธออยู่นี่”