The Chauffeur คนขับรถส่วนตัวของคุณชายมาเฟีย

The Chauffeur คนขับรถส่วนตัวของคุณชายมาเฟีย

last updateLast Updated : 2026-01-24
By:  Sapphiros S. N.Completed
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
77Chapters
610views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เวอร์โกหลบหนีศัตรูในต่างถิ่น จนไปขึ้นรถทัวร์ประหลาดที่มีคนขับรถเป็นโอเมก้าบ้านนอกปากเสียผู้รักการขับรถยิ่งชีพ “...จากนี้ไปฉันจะพานายขับรถไปทุกที่ที่นายอยากไป มาเป็นคนขับรถส่วนตัวของฉันเถอะ เชร์” เมื่อ 'เวอร์โก' คุณชายมาเฟีย อัลฟ่าสุดสมบูรณ์แบบ ต้องมาพบกับ 'เชร์' โอเมก้าบ้านนอกปากเสียผู้รักการขับรถยิ่งชีพ “...จากนี้ไปฉันจะพานายขับรถไปทุกที่ที่นายอยากไป มาเป็นคนขับรถส่วนตัวของฉันเถอะ เชร์”

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ทัวร์คนแก่แสนประหลาดกับคนขับรถสุดหยาบคาย (1/2)

Namaku Ayyara, umurku baru genap dua puluh tahun. Aku masih duduk di bangku kuliah.

Aku adalah anak tunggal, dan kedua orang tuaku sangat menyayangiku.

Semula hidupku selalu bahagia, karena tidak kurang suatu apapun, papa dan mama selalu memanjakan ku, segala apa yang kupinta, mereka selalu memberikan padaku. Namun belakangan ini, papa dan mama sering bertengkar, entah apa penyebabnya.

Saat pulang kuliah, sayup-sayup kudengar suara papa berkata, "Sejak kapan kamu selingkuh dengan lelaki itu? aku tak menyangka Rani, kamu tega mengkhianatiku!"

"Pa, semua yang kamu tuduhkan itu tidak benar Pa, tolong percaya Mama," Kudengar mamaku menghiba.

"Semua buktinya sudah jelas. Apa kamu masih mau menyangkal?" kudengar papa kembali membentak mama.

Praaang...!

Entah barang apa lagi yang dibanting papa, karena khawatir dengan mama, akupun menghampiri mereka.

"Ma, Pa, tolong jangan bertengkar lagi, Arra pusing dengernya, apa tidak bisa diselesaikan baik-baik!" Kataku mencoba menasehati mereka.

"Ara, pergilah! tak usah ikut campur urusan orang tua." Ucap papa sedikit marah padaku.

Aku masih berdiri terpaku, aku masih memikirkan mama, aku takut papa akan menyakiti mama nantinya.

"Ara, kamu nggak dengar apa yang papa bilang. Cepat pergi!" teriak papa seraya melotot kepadaku.

Kejadian seperti itu aku rasakan hampir tiap hari, aku selalu mendengar mereka bertengkar dan itu sangat membuat aku tak betah dirumah, hingga suatu hari aku menceritakan semua yang terjadi antara papa dan mamaku pada Andrean pacarku.

"Ndre, aku pusing nih, makin nggak betah aja dirumah," Ucapku saat ketemuan dengan Andre di cafe.

"Pusing kenapa Beb?" Tanyanya.

"Mama papaku tiap hari selalu berantem, aku pusing dengernya, lama-lama nggak tahan rasanya. Aku pengin pergi dari rumah saja," Kataku pada Andre.

"Kamu yang sabar Beb, mungkin mereka sedang ada masalah," balasnya.

"Tapi kan bisa dibicarakan baik-baik, jangan berantem terus kaya gitu," Jawabku lesu.

"Sudahlah sayang, itu urusan mereka, kamu nggak usah ambil pusing, lebih baik kita hapy-hapy yuk!" Ajaknya seraya menggandengku.

"Kita mau kemana Ndre?" Tanyaku setelah menyadari mobil yang kunaiki bersama Andre telah jauh menuju keluar kota.

"Aku akan mengajakmu kesuatu tempat, yang bisa membuat kamu bisa melupakan segala masalah." Ucapnya seraya tersenyum.

"Tapi Ndre, aku takut,"

Jujur aku merasa takut Andre akan berbuat macam-macam padaku.

"Kamu nggak usah takut Ra, aku nggak mungkin macam macam sama kamu." Ujarnya seraya menggengam tanganku.

Aku mengangguk mencoba mempercayainya, semoga saja Andrean tidak membohongiku.

"Ra, sepertinya kamu lelah, minumlah!" Ucapnya seraya menyodorkan sebotol minuman.

Karena kebetulan haus, akupun segera meminumnya, namun tiba-tiba aku merasakan kepalaku sangat pusing, Setelahnya aku tidak ingat apa-apa lagi.

Ketika tersadar, aku merasakan sakit di sekujur tubuhku, terutama di bagian kewanitaanku, dengan kepala yang masih sedikit pusing aku mencoba melihat keadaan sekeliling, dan aku merasa berada, dikamar sebuah hotel.

Kupandangi seluruh tubuhku yang tanpa sehelai benang pun. Andrean dia telah merenggut kesucian ku.

"Andrean bangun! Cepat bangun!" Kataku sembari menggoncang goncangkan tubuhnya.

"Apa yang telah kamu lakukan padaku Ndre?" Tanyaku saat melihat Andrean membuka matanya.

"Ara, kita telah bersenang-senang sayang!" Ucapnya tanpa merasa bersalah.

"Andrean kamu jahat. Kamu tega menodaiku," aku menangis terisak, aku menyesal percaya begitu saja pada Andrean.

"Sudahlah Ara, semua sudah terjadi, kamu nggak usah khawatir, kalau kamu sampai hamil, aku pasti tanggung akan jawab kok," Ucapnya, membuat aku semakin muak dibuatnya.

Aku bergegas hendak keluar, aku ingin pulang saja. Sekalipun itu membuatku malas kalau mengingat papa selalu bertengkar tiap hari dengan mama, tapi setidaknya itulah tempat paling aman sementara untukku.

"Kamu mau kemana Ara?" Tanyanya.

"Pulang!" Jawabku ketus.

"Silahkan pulang! "Tapi ingat, kalau kamu hamil, aku tidak akan bertanggung jawab."

Aku urungkan niatku untuk pulang, aku takut kalau seandainya aku beneran hamil, dan Andrean tak mau bertanggung jawab, apa yang akan terjadi padaku?

"Kemarilah Ara, mulai sekarang hiduplah disini bersamaku, aku akan membuatmu senang terus," Ucapnya.

"Ndre, aku minta kamu nikahin aku segera!" Pintaku.

"Ara, aku pasti nikahin kamu, tapi nanti kalau aku sudah cukup uang, untuk sementara kamu bersabarlah dulu," Katanya.

"Kamu serius kan Ndre?" Tanyaku ragu.

"Iya sayang, aku serius," ujarnya.

Pada akhirnya, aku menuruti Andre, untuk tinggal bersamanya.

***

"Ndre, kok kamu baru pulang?" Tanyaku penasaran, karena akhir-akhir ini Andre jarang pulang kerumah.

"Aku lagi banyak urusan, kamu nggak usah bawel, mending sekarang bikinin aku kopi!" Jawabnya.

Begitulah Andrean kalau ditanya selalu marah-marah, aku selalu mencoba bersabar, walau sebenarnya aku sudah tak tahan hidup dengannya.

"Nanti malam ikut aku Ra. Nih kamu dandan yang cantik!" Ucapnya seraya menyerahkan sebuah paperbag.

"Itu pakaian untuk kamu pakai nanti," Ucapnya.

"Bagus banget Ndre, emang kita mau kemana?" Tanyaku, setelah membuka paperbag, yang berisi sebuah gaun.

"Aku mau ajak kamu, ketemu sama orang tuaku," Jawab Andre.

"Beneran kan Ndre?" Tanyaku dengan antusias.

"Iya benar. Makannya, kamu dandan yang cantik ya," Ucapnya sembari tersenyum.

Ternyata Andrean tak mengingkari janjinya. Dia benar benar, memperkenalkan aku dengan kedua orang tuanya. Sungguh aku merasa, sangat bahagia sekali.

Tiba waktunya Andrean mengajakku pergi menemui orang tuanya, dengan gaun pemberian Andrean, dan memoles wajahku secantik mungkin, aku yakin, orang tua Andrean pasti akan menerimaku.

"Ara, kamu sudah siap?" Tanya Andrean.

"Sudah Ndre, aku udah siap kok," Ucapku seraya tersenyum manis padanya.

"Bagus. Kamu terlihat cantik sekali," Pujinya.

Aku jadi tersipu malu dibuatnya.

"Kita berangkat sekarang!" Ujarnya.

***

"Kok kita kehotel Ndre?"Tanyaku ketika Andrean memarkirkan mobilnya di pelataran sebuah hotel.

"Mama papaku minta kita ketemu disini, nggak mungkin kan kita ketemu di rumah, nanti mereka curiga kalau kita sudah hidup bersama," Ucapnya.

"Ndre, kenapa kita nggak kerumah orang tuamu saja!" Tanyaku yang merasa janggal dengan jawaban Andrean.

"Mereka sibuk, mereka tak selalu ada dirumah, kalau kamu nggak mau ketemu orangtuaku, ya sudah, kita pulang saja!" Ucap Andrean seraya menyalakan kembali mesin mobilnya.

"Ndre, aku percaya kok, ya udah kita turun," Ucapku.

Aku berjalan mengikuti Andrean, menuju kesebuah kamar hotel.

"Ini kamar papa sama mamaku menginap nanti, lebih baik kita tunggu disini, sekarang aku mau hubungi mereka dulu," Andrean keluar kamar.

Tak lama Andrean kembali masuk dan berkata, "Ara sebentar lagi, mama dan papa datang! "Aku mau beli sesuatu dulu untuk mereka, kamu tunggulah di sini!"

"Iya Ndre."

Baru saja Andrean berlalu, tiba-tiba kudengar seorang mengetuk pintu.

Aku terkejut, melihat dua orang asing yang tiba tiba mencekal lenganku.

"Si.. Siapa kalian...?"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
77 Chapters
บทที่ 1 ทัวร์คนแก่แสนประหลาดกับคนขับรถสุดหยาบคาย (2/2)
เวอร์โกเพิ่งหย่อนตัวลงบนเบาะที่นั่งก็ต้องรีบคว้าราวจับข้างหน้าต่าง คนขับรถกระแทกเท้าเหยียบเบรกจนจมมิด ผู้ชราทั้งหลายร้องเสียงหลง ดีที่พวกเขามีประสบการณ์มาอย่างยาวนานจึงรัดเข็มขัดนิรภัยไว้อย่างแน่นหนาทุกครั้งที่ขึ้นรถคันนี้ ผิดกับเวอร์โกที่ตัวไถลจนศีรษะกระแทกกระจกหน้า เขารีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาพร่าเบลอ ด้านหน้ารถบัสมีรถเอสยูวีสีดำไม่มีป้ายทะเบียน ซ้ำยังติดฟิล์มกระจกดำมืดจนมองไม่เห็นภายในแซงหน้าขึ้นมาขวางไว้ แม้จะระบุตัวตนไม่ได้ แต่เวอร์โกก็จำได้ว่ารถคันนี้เป็นหนึ่งในบรรดารถที่ไล่ตามเขามาตั้งแต่จากสนามบิน ด้านหลังรถบัสยังมีรถสีดำไม่ติดป้ายทะเบียนตามมาอีกห้าคัน“บัดซบ!” เวอร์โกสบถอย่างหัวเสีย ศัตรูถึงกับกล้าก่อเรื่องขณะที่เขาอยู่บนรถโดยสารสาธารณะ ชายหนุ่มสลัดสายเข็มขัดนิรภัยที่ยังไม่ได้พาดตัวก็เกิดเหตุก่อนแล้วทิ้งไป บนรถบัสคันนี้มีแต่คนชรา หากให้โดนลูกหลงไปด้วยไม่ดีแน่“นั่งลงแล้วรัดเข็มขัดให้ดีดิ๊”ทันทีที่เวอร์โกจะลุกขึ้นยืนเขากลับถูกถีบกลับลงไปนั่งใหม่โดยคนขับรถด้านข้าง“ถ้าไม่อยากตายก็อย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง” เวอร์โกแค่นเสียงเย็น เขาก้มมองเสื้อเชิ้ตดำเปื้อนรอยเท้าอย่างเดือดดาล เจ้
Read more
บทที่ 2 การพบพานที่ไม่คาดคิด
บทที่ 2การพบพานที่ไม่คาดคิดหลังจากรถบัสจอดส่งผู้ชราตามบ้านเป็นหลังที่ห้า รถที่ไล่ล่าเวอร์โกก็ตามมาทัน รถเอสยูวีสีดำใช้ความได้เปรียบด้านเครื่องยนต์เร่งความเร็วขึ้นมาแซงตัดหน้าจนคนขับรถบัสเบรกแทบไม่ทัน เวอร์โกสบถ เขาไม่ได้อยากสร้างความเดือดร้อนให้คนพวกนี้ หากไม่มัวแต่จอดส่งคนแก่ก็จะสลัดจนพ้นอยู่แล้ว เจ้าโอเมก้านั่นอ่านสถานการณ์ไม่เป็นหรืออย่างไรเวอร์โกปลดสายเข็มขัดนิรภัย “จอดรถ ฉันจะลง”“ยังไม่ถึงป้ายหน้า อย่าเพิ่งลุกจากที่นั่งดิ ไอ้กร๊วก”คำตอบที่ได้รับทำเอาเวอร์โกถึงกับผงะ เขาผู้ถูกมารดาพร่ำสอนให้พูดจาสุภาพอยู่เสมอ กับสมาชิกในแฟมิลีก็ได้รับความยำเกรงจนไม่มีใครกล้าพูดจาไม่ดีใส่เขา เวอร์โกเพิ่งเคยเจอคนที่กล้าเรียกเขาว่า ‘ไอ้กร๊วก’ เป็นครั้งแรก ทั้งยังมาจากคนแปลกหน้าอีกต่างหากหลังคารถเอสยูวีเลื่อนเปิด ชายคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาพร้อมกับปืนไรเฟิล เวอร์โกสบถอย่างหัวเสีย เขาสลัดเข็มขัดทิ้งแล้วลุกขึ้นยืน อันเดอร์บอสหนุ่มคว้าจับข้อเท้าที่ยกขึ้นถีบของคนขับรถโอเมก้า เขาไม่มีทางพลาดท่าโดนโจมตีแบบเดิมซ้ำสอง“เปิดประตู” เวอร์โกแค่นเสียงเย็นแรงคุกคามของอัลฟ่าสร้างความกดดันให้โอเมก้าจนต้องกำพวงมาลัยแน
Read more
บทที่ 3 เบาะแสที่ขาดหาย
บทที่ 3เบาะแสที่ขาดหายเพลงเฮฟวีเมทัลดังระงมจนแก้วหูสั่นคลอน เวอร์โกกดปิดเครื่องเล่นเพลงในรถซีดานสีขาวสะอาด“เฮ้ย ปิดไมฟะ?” เชร์สบถก่อนจะกดเปิดเพลงใหม่เวอร์โกกดปิดมันอีกครั้ง “เปิดเสียงดังขนาดนี้ มันขับรถอันตราย ปิดไปซะ”แน่นอนว่าเชร์กดเปิดทันทีอย่างไม่ยอมแพ้ “ตลกล่ะ ขับรถกระจอกเองแล้วไปโทษเพลงล่ะสิ ฉันไม่เหมือนเอ็งหรอกเฟ้ย ไอ้น้อง”เวอร์โกกดปุ่มปิดเครื่องเล่นเสียงพร้อมกับคว้ามือที่เอื้อมมาจะเปิดมันใหม่ไว้แน่น “หัดพูดจาให้มันดี ๆ บ้างไม่เป็นหรือไง? อีกอย่าง ฉันอายุมากกว่านายหนึ่งปี นายต่างหากที่เป็นไอ้น้อง”“อะไรของเอ็งฟะ? ฉันจะพูดยังไงมันก็เรื่องของฉัน จะขับรถไงมันก็เรื่องของฉัน ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!”เชร์หันขวับมาค้อนใส่เวอร์โกไปหนึ่งยกก่อนจะละสายตากลับไปมองถนนต่อ ครั้งนี้เจ้าโอเมก้าหยาบคายไม่ได้สวมแว่นกันแดดแล้ว แต่เสียบห้อยไว้กับคอเสื้อแทนด้วยกลัวว่าจะโดนบรานโดยึดเวอร์โกถอนหายใจอย่างปลดปลง ยอมปล่อยมือให้เชร์กดเปิดเครื่องเล่นเพลงต่อ หากเป็นตามปกติ อันเดอร์บอสผู้สั่งได้ทุกอย่างตามต้องการเช่นเขาไม่มีทางยอมอ่อนข้อให้ถึงเพียงนี้แน่ นี่เขาจะใจอ่อนกับโอเมก้าเกินไปหรือเปล่า…นัยน์ตาสีเขีย
Read more
บทที่ 4 จากอันเดอร์บอสสู่พนักงานส่งของ (1/2)
บทที่ 4จากอันเดอร์บอสสู่พนักงานส่งของเวอร์โกควรจะรู้ตัวตั้งแต่ขึ้นมาบนรถบรรทุกขนส่งพัสดุของเอฟฟรัง เอกซ์เพรสคันนี้แล้วเขาถูกหลอกให้มาเป็นแรงงานชัด ๆ!“นี่ต้องขนจนถึงเมื่อไร?” เวอร์โกเป็นอัลฟ่าที่จัดว่าร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์กว่าอัลฟ่าในวัยเดียวกันค่อนข้างมาก เนื่องจากเป็นลูกชายคนโตของบอสแห่งแก๊งมาเฟียยักษ์ใหญ่จึงได้รับการบำรุงและฝึกขัดเกลามาเป็นอย่างดี แต่เขายกกล่องพัสดุกล่องใหญ่ที่ดูจะน้ำหนักเกินที่ลงทะเบียนไว้มาจนเกือบเต็มคันรถแล้ว เชร์ผู้ถือใบตรวจสอบพัสดุแทบไม่ได้ออกแรงช่วยก็ยังเดินนำเขาไปขนของมาเพิ่มอีก พวกพนักงานยิ่งแล้วใหญ่ พอเห็นว่าเชร์พาคนมาด้วยก็ออกรถไปทำงานกันโดยไม่อยู่รอช่วยเลยสักคน ตอนนี้เวอร์โกเหงื่อไหลโทรมกายจนเหมือนเพิ่งขึ้นมาจากสระว่ายน้ำแล้ว“นั่งรถฟรีก็หุบปากแล้วทำงานไป”เชร์ยังคงความเป็นโอเมก้าปากเสีย จนเวอร์โกยิ่งหมดอารมณ์จะขนของมากกว่าเก่าเวอร์โกยัดกล่องพัสดุกล่องสุดท้ายเข้าไปในท้ายรถอย่างหัวเสีย เขากลับรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวจากด้านข้าง เวอร์โกคว้ามือที่พุ่งเข้ามาโจมตีอย่างรวดเร็วก่อนจะถึงตัว“โอ๊ย! ทำอะไรของแกฟะ ไอ้กร๊วก!”ในมือของเขาคือข้อมือบางภายใต้แขนเสื้อ
Read more
บทที่ 4 จากอันเดอร์บอสสู่พนักงานส่งของ (2/2)
เวอร์โกแกะกล่องด้วยความยากลำบาก เขาไม่อยากฉีกมันจนเละเพราะพวกเขายังต้องตามหาที่อยู่ผู้ส่งตามใบจ่าหน้าที่แปะติดกับกล่องอย่างแน่นหนา“เอ้า นี่”เวอร์โกมองมีดสั้นที่เชร์ชักออกมาจากกระเป๋ากางเกง เป็นมีดสั้นแบบที่ใช้ในการต่อสู้ ไม่ใช่มีดพับเอนกประสงค์ที่คนทั่วไปพก“นายพกมีดสั้นไว้ทำไม เอฟฟรังอยู่ยากขนาดนั้นเชียว?”“ตาแก่ให้พกไว้ ถามมากจริง จะเอามะ?”เวอร์โกรับมีดมากรีดเปิดกล่อง เมื่อเปิดออกมาก็พบเข้ากับซองพลาสติกสีทึบข้างใน เวอร์โกกรีดเปิดซอง กลิ่นคาวเลือดก็ฟุ้งกว่าเก่า ภายในกล่องเบาหวิวคือเส้นลวดเปื้อนคราบโลหิตแห้งกรังจนย้อมลวดทั้งเส้นเป็นสีแดงเข้มเชร์ชะเง้อคอมาส่องดู “อะไรล่ะนั่น ของขลังไว้บูชาเรอะ?”“ไม่ใช่” แม้จะไม่ได้รู้จักกันดีอย่างเช่นครอบครัวทั่วไป แต่มาร์สก็เคยแวะมาเยี่ยมแม่และพวกเขาพี่น้องอยู่หลายครั้ง ทุกครั้งผู้ชราจะโอ้อวดฝีไม้ลายมือที่เจ้าตัวเรียกอย่างภาคภูมิใจว่าศิลปะการสังหาร และอาวุธประจำกายของมาร์สก็อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว “นี่คืออาวุธของคุณตามาร์ส”“อ้อ” เชร์เอื้อมมือเข้าไปหยิบของข้างใน “มีจดหมายแนบมาด้วยล่ะ”เวอร์โกรับจดหมายมาเปิดอ่าน สีหน้าเรียบนิ่งก็เย็นชาลงทันที บรรยากาศร
Read more
บทที่ 5 มาเป็นคนขับรถส่วนตัวของฉันเถอะ (1/2)
บทที่ 5มาเป็นคนขับรถส่วนตัวของฉันเถอะ“ตาแก่ ไอ้ขี้เก๊กนี่อยากได้แฮ็กเกอร์ รู้จักบ้างปะ?”เสียงถอนหายใจของบรานโดลอยออกมาจากห้องนั่งเล่น “กลับมาก็โวยวายเสียงดังเลยเหรอ เจ้าหนู”“ก็เห็นรีบ” เชร์ยักไหล่“ขอโทษที่ต้องรบกวนอีกครั้งนะครับ คุณลุงบรานโด” เวอร์โกเอ่ยปากขอโทษด้วยความเกรงใจอย่างแท้จริง ปกติเขาไม่เคยต้องพึ่งพาใคร แต่ในอาณาเขตที่อำนาจของแฟมิลีเข้าไม่ถึงอย่างในประเทศเอฟฟรังทำให้เขาอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากอย่างที่ไม่เคยประสบมาก่อนบรานโดเพียงหัวเราะในลำคอ “ไม่ใช่ปัญหาหรอก แต่เธออาจจะไม่ต้องใช้แฮ็กเกอร์แล้วล่ะ”เวอร์โกขมวดคิ้วมุ่น “หมายความว่าไงครับ?”บรานโดยื่นสมาร์ตโฟนที่หน้าจอเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวให้เวอร์โก บนหน้าจอที่ติดบ้างดับบ้างเป็นบางส่วนค้างอยู่ในประวัติการโทร. เข้าออก“สายโทร. เข้าล่าสุด… จากประเทศดีจอร์จี?”บรานโดพยักหน้า “ใช่แล้วล่ะ สมาร์ตโฟนเครื่องนั้นเป็นของพวกที่ไล่ตามพวกเธอมา”เวอร์โกหรี่ตาลง สายตาพลันเย็นชาจนบรรยากาศรอบกายหนาวยะเยือก “คนพวกนั้นอยู่ไหนครับ?”บรานโดไหวไหล่ “ฆ่าทิ้งหมดแล้วล่ะ จริง ๆ ฉันก็กะจะจับมาเค้นข้อมูลสักหน่อย น่าเสียดายที่ฉันไม่ค่อยถนัดจับเป็น รู้ต
Read more
บทที่ 5 มาเป็นคนขับรถส่วนตัวของฉันเถอะ (2/2)
เชร์หมดแรงจะต่อต้าน เขาเลิกดึงดันจะปิดประตูแล้วกระชากมันเปิดออกแทน เชร์หอบพลางกล่าวกับผู้บุกรุกอย่างหัวเสีย “ตลกล่ะ ไอ้เสร่อ! จะให้ฉันไว้ใจนายไปทำซากไรฟะ?”เวอร์โกได้ยินชื่อเรียกใหม่ของตนก็ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เขาเพิ่งจะเจอเชร์แค่วันเดียวก็ได้ฉายามาเยอะจนนับไม่หวาดไม่ไหวแล้ว “ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะเอาเปรียบนายเพราะเป็นโอเมก้าหรอก ฉันค่อนข้างจะใจดีกับโอเมก้าเป็นพิเศษด้วยซ้ำ เพราะแม่ฉันก็เป็นโอเมก้าเหมือนกัน”“คำก็แม่ สองคำก็แม่ เอ็งมันลูกแหง่ติดแม่เรอะ”“ฉันไม่ปฏิเสธหรอก” เวอร์โกยักไหล่ นอกจากเขาจะไม่โกรธแล้ว เขากลับพูดสิ่งที่ไม่เคยคิดจะพูดกับใครมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงคนที่เพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียวอย่างเชร์เลยแต่เขาก็พูดออกไปแล้ว“นายมีความทรงจำวัยเด็กไหม?”“ถามอะไร? ใครเคยเป็นเด็กก็ต้องมีกันทั้งนั้นไม่ใช่ไง๊?”เจ้าโอเมก้างงจนตากลมพลางเอียงคอไปด้านข้าง เป็นดวงหน้าและท่าทางที่สุดแสนจะน่ารักน่าชัง แต่จะดีกว่านี้ถ้าคำพูดที่ออกจากปากไม่กักขฬะไปเสียแทบทุกประโยค“นายจำได้ถึงอายุเท่าไรล่ะ สามขวบ? หนึ่งขวบ? สิบเดือน?”“เด็กขนาดนั้นใครจะไปจำได้ฟะ”“แต่ฉันจำได้ แม้จะเลือนรางเหมือนเป็นเพียงแค่ความฝัน ฉั
Read more
บทที่ 6 สนามแข่งรถอัซลาน (1/2)
บทที่ 6สนามแข่งรถอัซลาน“หา? ทำไมใช้ไม่ได้ล่ะ?”“บัตรเครดิตของคุณถูกระงับการใช้งาน ขออภัยเป็นอย่างสูงค่ะ”“จะเป็นไปได้ไงฟะ เมื่อวานยังใช้ได้อยู่เลย!”“ลองใบนี้”เวอร์โกยื่นบัตรเครดิตระดับพรีเมียมสีทองหรูหราให้พนักงานร้านสะดวกซื้อที่กำลังรับมือกับลูกค้าบ้านนอกขี้โวยวายอยู่“ชำระเรียบร้อย ขอบคุณค่ะ”“ชิ”เชร์คว้าถุงบรรจุลูกอมและอมยิ้มหลากยี่ห้อที่แทบจะกวาดแผงร้านมาจนเกลี้ยงแล้วเดินออกนอกร้านไป เชร์ต่อสายถึงบรานโดด้วยความฉุนเฉียว“ไง เจ้าหนู ไม่คิดว่าจะคิดถึงกันเร็วขนาดนี้”“ตลกล่ะ ตาแก่ ทำไมบัตรเครดิตใช้ไม่ได้อ่ะ? ไหนบอกว่าใบนี้ใช้ได้แทบทุกประเทศไง โม้นี่หว่า”บรานโดหัวเราะร่วนอย่างสำราญใจที่ได้เอาคืนเจ้าเด็กแสบเสียบ้าง “เจ้าหนูโตจนมีงานทำแล้วนี่ ก็ใช้เงินเดือนของตัวเองไปสิ”“ก็แย่ล่ะ ฉันเพิ่งมากับไอ้ขี้เก๊กนี่วันเดียวจะไปมีเงิน…”สายปลายทางถูกตัดไปก่อนที่เขาจะพูดจบ เชร์ที่ถูกเอาคืนทบต้นทบดอกจึงเพิ่งจะได้รู้ตัวว่า...เขาโดนตัดหางปล่อยวัดแล้ว“บ้าฉิบ ตาแก่เฮงซวยเอ๊ย!”เวอร์โกได้ยินทุกบทสนทนายิ้มกริ่ม เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาส่งข้อความขอบคุณความร่วมมือถึงบรานโด ด้วยอำนาจแห่งเงินที่บรานโดให
Read more
บทที่ 6 สนามแข่งรถอัซลาน (2/2)
“วู้ฮู้วววว! ที่นี่ขับโคตรมันเลยโว้ยยยยย!”เชร์ร้องตะโกนอย่างสนุกสุดเหวี่ยง เส้นทางตามแทร็กเกอร์ที่คนของเวอร์โกส่งมาพาพวกเขาขับวนขึ้นเขาอัซลาน ภูเขาลูกเล็กอันเป็นที่ตั้งของสนามแข่งรถของพวกไฮโซ ประจวบเหมาะกับรถที่พวกเขาขับมาเป็นรถซูเปอร์คาร์รุ่นล่าสุดพอดี ยามรักษาความปลอดภัยที่ป้อมประตูด้านล่างภูเขาจึงเปิดประตูให้พวกเขาผ่านเข้ามาอย่างง่ายดายทางขึ้นไปยังสนามแข่งรถข้างบนโค้งวนรอบภูเขา ทั้งยังลาดชัน แลดูท้าทายความกล้าในการขับขึ้นเป็นอย่างมาก ในขณะเดียวกันก็ปูพื้นถนนด้วยยางกันลื่นมาอย่างดี และยังกั้นราวด้านนอกถนนไว้อย่างแน่นหนา แต่ไม่สูงจนเกินไป เพื่อให้ผู้ที่ขับขึ้นมามองเห็นทิวทัศน์แสนตระกาลตาของเมืองแห่งความบันเทิงเบื้องล่าง“ขับช้ากว่านี้ เราเปิดประทุนอยู่” เวอร์โกเอ็ดคนขับรถที่เพิ่งจ้างมา ตอนนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าที่จ้างมาจะคุ้มค่าหรือจะทำให้เขาตายไวขึ้นกันแน่“ขับช้าก็ไม่รู้สึกถึงแรงลมน่ะสิ ความรู้สึกที่ได้ต้านทานขีดจำกัดของมนุษย์น่ะรู้สึกดีจะตาย นายไม่ชอบรึไง?”เชร์กล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง ในลูกแก้วสีฟ้าใสกระจ่างเปล่งประกายเสียยิ่งกว่าแสงสีของเมืองเบื้องล่าง ความตื่นเต้นในอิสระเสรี
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status