บทที่ 1

ทัวร์คนแก่แสนประหลาดกับคนขับรถสุดหยาบคาย

เวอร์โกเหยียบคันเร่งสลัดศัตรูที่ติดตามมา เขาเหลือบมองกระจกหลัง ยังเหลือรถตามอยู่อีกสามคัน หนึ่งในนั้นยื่นปืนเก็บเสียงออกจากหน้าต่าง เป้าหมายคือล้อรถของเขา เวอร์โกหมุนพวงมาลัยหักศอกจนรถหมุนเคว้ง

อันเดอร์บอส[1]หนุ่มกัดฟันกรอดด้วยความหัวเสีย ดีที่เขาแย่งงานนี้มาจากแม่ ทันทีที่ขับรถเช่าออกจากสนามบินในเมืองหลวงของประเทศเอฟฟรัง ก็มีรถขับตามมาเป็นขบวนดั่งดักรอไว้อยู่แล้ว แต่แม้จะคาดการณ์ถึงการมาของเขาได้ พวกนั้นก็ไม่สามารถไล่ล่าเขาได้อย่างโจ่งแจ้ง เพราะที่นี่คือประเทศเอฟฟรัง บ้านหลังสุดท้ายของเหล่าอาชญากรหลบหนีและมหาอำนาจจากโลกใต้ดินทั่วโลก และคนเหล่านั้นก็พร้อมที่จะเป็นศาลเตี้ย กำจัดผู้ที่มาทำลายความสงบในบ้านของพวกเขา

ด้วยเหตุนี้ เวอร์โกจึงอาศัยการขับเข้าแหล่งชุมชน ใช้ผู้คนเป็นเกราะป้องกัน แต่อีกฝ่ายนั้นมีจำนวนมากกว่า สุดท้ายก็ถูกไล่ต้อนจนต้องขับเบี่ยงไปยังถนนเลี่ยงเมือง บริเวณนี้เริ่มจะรกร้างพอที่จะให้ศัตรูกล้าควักปืนออกมายิงเขา

เวอร์โกขมวดคิ้วมุ่น เป็นเพราะเขาเพิ่งลงมาจากเครื่องบินจึงไม่มีอาวุธติดตัวเลยสักชิ้น บ้านหลังสุดท้ายของเหล่าอาชญากรไม่ยอมให้คนนอกได้นำของอันตรายเข้าสู่ประเทศ จึงมีการตรวจตราเข้มงวดแม้เขาจะมาด้วยเครื่องบินส่วนตัวก็ตาม ตอนนี้เขาได้แต่หวังพึ่งรถเช่าคันนี้ให้เร่งเครื่องเข้าไปยังเขตชานเมืองซึ่งมีแหล่งชุมชนก่อนที่จะถูกตามจนทัน

บ้านเรือนเริ่มมีให้เห็นตามรายทาง รถยนต์สัญจรสวนไปมาจนศัตรูไม่กล้าจะขับเข้าประชิดเพื่อพุ่งชนหรือยิงเขาอีก เวอร์โกรีบหักหลบเข้าไปในห้างสรรพสินค้าอันเป็นอาคารซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดในระแวก มาเฟียหนุ่มลงมาจากรถซีดานสภาพสะบักสบอมที่ยังมีล้ออยู่ครบอย่างปาฏิหาริย์ เวอร์โกรีบเดินเข้าไปปะปนกับฝูงชนที่สวนเข้าออกประตูห้างกันให้ควั่ก แต่ชุดสูทของเขาดูอย่างไรก็โดดเด่นท่ามกลางชาวบ้านที่เพียงแค่มาจับจ่ายใช้สอยด้วยชุดลำลองแสนธรรมดา เวอร์โกถอดสูทตัวนอกโยนเข้าพุ่มไม้ข้างทาง เขาต้องรีบไปตั้งตัวในที่ลับตาโดยด่วน เพื่อหลบซ่อนไม่ก็ลอบโจมตี

เวอร์โกจึงคิดจะเข้าห้างสรรพสินค้าไปก่อน เพื่อใช้ผู้คนเป็นเกราะกำบังชั่วคราวในระหว่างที่เขาประเมินสถานการณ์ หน้าประตูห้างกลับมีกลุ่มคนน่าสงสัยเดินแทรกเข้าไปในฝูงชนพร้อมกับกระชากคอเสื้อขึ้นมาดูหน้า โดยเฉพาะกับชายหนุ่ม ราวกับกำลังตามหาคน เวอร์โกหมุนตัวเดินไปอีกทางทันที แต่เขาจะไปไหนได้เล่า รถที่เช่าไว้ตอนนี้ก็น่าจะถูกค้นเจอแล้ว หากฝืนเดินเข้าประตูห้างก็จะถูกพบตัวอย่างแน่นอน ไม่ใช่ว่าเขากลัวการปะทะกับคนพวกนั้น แต่เขายังไม่รู้ว่าศัตรูเป็นใคร เขาที่เป็นคนนอกสำหรับประเทศเอฟฟรังไม่โง่พอจะไปท้าทายอำนาจมืด สร้างความวุ่นวายในประเทศโดยไร้ซึ่งแผนการรองรับ เวอร์โกปราดมองลานจอดรถเบื้องหน้า คงไม่มีคนโง่ที่ไหนลืมกุญแจเสียบคารถไว้ให้เขาหยิบยืมไปใช้ชั่วคราว เวอร์โกแอบชำเลืองมองหลัง คนพวกนั้นใกล้เข้ามาแล้ว

เสียงแตรบาดหูดังขึ้นตรงหน้าในระยะประชิดจนเวอร์โกที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนักอยู่สะดุ้งตัวโยน รถบัสโดยสารประจำทางที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าจอดในจุดรอรับคนบีบแตรเรียกผู้โดยสารได้อย่างเอิกเกริกนัก ดึงดูดทุกสายตาให้หันไปมอง รวมถึงพวกที่ไล่ตามเวอร์โกด้วย

“อยู่นั่นไง!”

“รีบตามไปเร็ว!”

กลุ่มชายฉกรรจ์วิ่งฝ่าฝูงคนอย่างเร่งรีบจนผู้คนล้มระเนระนาด เวอร์โกสบถก่อนจะพุ่งตัวออกวิ่ง ข้างหลังเขากลับมีหญิงชราถือไม้เท้าเดินเข้ามาประชิดแล้วใช้ไม้เท้าดันหลังจนเขาแทบจะล้มคะมำหัวทิ่มบันไดขึ้นรถบัส

“จะขึ้นก็รีบไปสิ เจ้าหนุ่ม ชักช้าไม่ทันใจคนเฒ่าคนแก่เลย”

“คุณยาย...โอ๊ย! เดี๋ยว...”

ผู้ชราไม่รอฟังคำเขา ไม่เท้ากระทุ้งหลังบังคับให้เขาเดินขึ้นรถบัส หญิงชราเดินตามหลังชายหนุ่มขึ้นไปอย่างกระฉับกระเฉงโดยไม่ต้องพึ่งไม้เท้า เหมือนกับว่าเธอถือไว้เพียงเพื่อประดับบารมี เมื่อเจ้าหล่อนเหยียบยืนบนรถเต็มสองขาแล้วบันไดก็พับเก็บกลับเข้าไปใต้รถ ประตูรถเคลื่อนปิดอย่างเชื่องช้า

“อย่าให้หนีไปได้!”

“ขึ้นรถตามไป!”

พริบตาที่กลุ่มคนที่ไล่ตามเวอร์โกมาถึง รถบัสก็ออกตัวด้วยความเร่งสูงโดยที่ประตูยังไม่ทันปิดดี แรงกระชากพาให้เวอร์โกเซถลาจนเกือบคว้าราวจับไว้ไม่ทัน ด้านนอกมีชายคนหนึ่งคว้าราวเกาะนอกประตูรถไว้ได้ ก่อนที่เขาจะแทรกตัวเข้ามาในช่องประตูซึ่งยังปิดไม่สนิทได้สำเร็จ ด้ามไม้เท้าก็ยื่นออกไปตีมือชายผู้นั้นอย่างแรงจนต้องปล่อยมือ ร่วงลงจากรถพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน

“เป็นวันที่วุ่นวายเสียจริง”

เสียงแหลมเล็กดั่งแม่มดของหญิงชราดังขึ้นด้านข้าง คุณยายจับราวเกาะตามทางเดินไปนั่งที่ว่างที่เดียวที่เหลืออยู่

“ยายแก่ พาใครมาด้วยล่ะ” หญิงชราผู้นั่งอยู่บนที่นั่งด้านข้างอยู่ก่อนถามขึ้น

“คนแก่ไม่มีลูกหลานอย่างฉันจะพาใครมาได้ ฉันมาคนเดียวต่างหาก” หญิงชราตอบปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยดั่งตนไม่ใช่คนที่ใช้ไม้เท้าเขี่ยเวอร์โกขึ้นรถมา

ชายชราที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากประตูรถหัวเราะเสียงดังลั่น “เจ้าหนุ่ม โดนยายเฒ่ามาเรียแกล้งเข้าให้แล้วสิ ข้างหน้านู่นยังเหลือที่นั่งอยู่อีกที่ ไปนั่งเสียสิ ยืนในรถที่เจ้าหนูเชร์ขับได้ตายก่อนผมหงอกแน่”

เวอร์โกผู้ยังมึนงงกับสถานการณ์ไร้ทางเลือก เขาพยักหน้ารับก่อนจะเกาะราวจับเดินขึ้นหน้าไป ถูกอย่างที่ชายชราว่า รถบัสคันนี้ขับได้อย่างฉวัดเฉวียนมากทีเดียว เวอร์โกเดินตัวโอนเอนไปมาจนเกือบจะล้มไปหลายครั้ง

ที่นั่งตามรายทางถูกจับจองไปจนหมดแล้ว ล้วนแต่เป็นคนแก่อย่างกับเขาหลุดเข้ามาในรถทัวร์วัยเกษียณ ขัดก็เพียงในรถเปิดเพลงเฮฟวีเมทัลเสียงดังจนแก้วหูสั่น ดูไม่เข้ากับวัยของเหล่าผู้โดยสารสักนิด

เวอร์โกเดินมาจนถึงที่นั่งคนขับรถก็ต้องประหลาดใจ เขานึกว่า ‘เจ้าหนู’ ของผู้เฒ่าคงจะเป็นชายวัยกลางคนตามปกติของผู้ประกอบอาชีพขับรถประจำทาง แต่คนขับรถผู้นี้กลับเป็นเพียงชายหนุ่มที่ดูจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขาเท่านั้น

ชายหนุ่มผมสีเบจผู้กำลังบังคับพวงมาลัยดูมีอายุราวยี่สิบต้น ๆ เขาคาบอมยิ้มไว้ดั่งคาบบุหรี่ สวมแว่นกันแดดเลนส์สีม่วงที่ดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด เขาสวมปลอกคอเส้นใหญ่ที่ลำคอ อีกทั้งรอบกายยังอบอวลไปด้วยกลิ่นวานิลลาผสานมะลิ เป็นการผสมผสานที่ทั้งหอมหวานนุ่มลึกและยังมอบความสดชื่นชวนให้หลงใหล

คนขับรถโดยสารประจำทางเป็นโอเมก้า ซ้ำยังอาจจะเด็กกว่าเขาเสียอีก นี่มันจะประหลาดเกินไปแล้ว

คนขับรถไม่สนใจมองผู้มาใหม่ เขาชี้นิ้วไปยังที่นั่งข้างคนขับที่ลดระดับต่ำลงไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เวอร์โกเดินไปนั่งลงยังที่นั่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ตามที่ชายชราบอก

[1] Underboss คือ รองหัวหน้า โดยมากมักจะเป็นผู้สืบสายเลือดของดอน/บอส หรือไม่ก็ผู้อยู่ในอุปถัมภ์ และเป็นตำแหน่งที่จะได้สืบทอดอำนาจต่อจากดอน/บอส ยกเว้นในกรณีที่อันเดอร์บอสไร้ความสามารถ