LOGINเวอร์โกหลบหนีศัตรูในต่างถิ่น จนไปขึ้นรถทัวร์ประหลาดที่มีคนขับรถเป็นโอเมก้าบ้านนอกปากเสียผู้รักการขับรถยิ่งชีพ “...จากนี้ไปฉันจะพานายขับรถไปทุกที่ที่นายอยากไป มาเป็นคนขับรถส่วนตัวของฉันเถอะ เชร์” เมื่อ 'เวอร์โก' คุณชายมาเฟีย อัลฟ่าสุดสมบูรณ์แบบ ต้องมาพบกับ 'เชร์' โอเมก้าบ้านนอกปากเสียผู้รักการขับรถยิ่งชีพ “...จากนี้ไปฉันจะพานายขับรถไปทุกที่ที่นายอยากไป มาเป็นคนขับรถส่วนตัวของฉันเถอะ เชร์”
View MoreNamaku Ayyara, umurku baru genap dua puluh tahun. Aku masih duduk di bangku kuliah.
Aku adalah anak tunggal, dan kedua orang tuaku sangat menyayangiku.Semula hidupku selalu bahagia, karena tidak kurang suatu apapun, papa dan mama selalu memanjakan ku, segala apa yang kupinta, mereka selalu memberikan padaku. Namun belakangan ini, papa dan mama sering bertengkar, entah apa penyebabnya.Saat pulang kuliah, sayup-sayup kudengar suara papa berkata, "Sejak kapan kamu selingkuh dengan lelaki itu? aku tak menyangka Rani, kamu tega mengkhianatiku!""Pa, semua yang kamu tuduhkan itu tidak benar Pa, tolong percaya Mama," Kudengar mamaku menghiba."Semua buktinya sudah jelas. Apa kamu masih mau menyangkal?" kudengar papa kembali membentak mama.Praaang...!Entah barang apa lagi yang dibanting papa, karena khawatir dengan mama, akupun menghampiri mereka."Ma, Pa, tolong jangan bertengkar lagi, Arra pusing dengernya, apa tidak bisa diselesaikan baik-baik!" Kataku mencoba menasehati mereka."Ara, pergilah! tak usah ikut campur urusan orang tua." Ucap papa sedikit marah padaku.Aku masih berdiri terpaku, aku masih memikirkan mama, aku takut papa akan menyakiti mama nantinya."Ara, kamu nggak dengar apa yang papa bilang. Cepat pergi!" teriak papa seraya melotot kepadaku.Kejadian seperti itu aku rasakan hampir tiap hari, aku selalu mendengar mereka bertengkar dan itu sangat membuat aku tak betah dirumah, hingga suatu hari aku menceritakan semua yang terjadi antara papa dan mamaku pada Andrean pacarku."Ndre, aku pusing nih, makin nggak betah aja dirumah," Ucapku saat ketemuan dengan Andre di cafe."Pusing kenapa Beb?" Tanyanya."Mama papaku tiap hari selalu berantem, aku pusing dengernya, lama-lama nggak tahan rasanya. Aku pengin pergi dari rumah saja," Kataku pada Andre."Kamu yang sabar Beb, mungkin mereka sedang ada masalah," balasnya."Tapi kan bisa dibicarakan baik-baik, jangan berantem terus kaya gitu," Jawabku lesu."Sudahlah sayang, itu urusan mereka, kamu nggak usah ambil pusing, lebih baik kita hapy-hapy yuk!" Ajaknya seraya menggandengku."Kita mau kemana Ndre?" Tanyaku setelah menyadari mobil yang kunaiki bersama Andre telah jauh menuju keluar kota."Aku akan mengajakmu kesuatu tempat, yang bisa membuat kamu bisa melupakan segala masalah." Ucapnya seraya tersenyum."Tapi Ndre, aku takut,"Jujur aku merasa takut Andre akan berbuat macam-macam padaku."Kamu nggak usah takut Ra, aku nggak mungkin macam macam sama kamu." Ujarnya seraya menggengam tanganku.Aku mengangguk mencoba mempercayainya, semoga saja Andrean tidak membohongiku."Ra, sepertinya kamu lelah, minumlah!" Ucapnya seraya menyodorkan sebotol minuman.Karena kebetulan haus, akupun segera meminumnya, namun tiba-tiba aku merasakan kepalaku sangat pusing, Setelahnya aku tidak ingat apa-apa lagi.Ketika tersadar, aku merasakan sakit di sekujur tubuhku, terutama di bagian kewanitaanku, dengan kepala yang masih sedikit pusing aku mencoba melihat keadaan sekeliling, dan aku merasa berada, dikamar sebuah hotel.Kupandangi seluruh tubuhku yang tanpa sehelai benang pun. Andrean dia telah merenggut kesucian ku."Andrean bangun! Cepat bangun!" Kataku sembari menggoncang goncangkan tubuhnya."Apa yang telah kamu lakukan padaku Ndre?" Tanyaku saat melihat Andrean membuka matanya."Ara, kita telah bersenang-senang sayang!" Ucapnya tanpa merasa bersalah."Andrean kamu jahat. Kamu tega menodaiku," aku menangis terisak, aku menyesal percaya begitu saja pada Andrean."Sudahlah Ara, semua sudah terjadi, kamu nggak usah khawatir, kalau kamu sampai hamil, aku pasti tanggung akan jawab kok," Ucapnya, membuat aku semakin muak dibuatnya.Aku bergegas hendak keluar, aku ingin pulang saja. Sekalipun itu membuatku malas kalau mengingat papa selalu bertengkar tiap hari dengan mama, tapi setidaknya itulah tempat paling aman sementara untukku."Kamu mau kemana Ara?" Tanyanya."Pulang!" Jawabku ketus."Silahkan pulang! "Tapi ingat, kalau kamu hamil, aku tidak akan bertanggung jawab."Aku urungkan niatku untuk pulang, aku takut kalau seandainya aku beneran hamil, dan Andrean tak mau bertanggung jawab, apa yang akan terjadi padaku?"Kemarilah Ara, mulai sekarang hiduplah disini bersamaku, aku akan membuatmu senang terus," Ucapnya."Ndre, aku minta kamu nikahin aku segera!" Pintaku."Ara, aku pasti nikahin kamu, tapi nanti kalau aku sudah cukup uang, untuk sementara kamu bersabarlah dulu," Katanya."Kamu serius kan Ndre?" Tanyaku ragu."Iya sayang, aku serius," ujarnya.Pada akhirnya, aku menuruti Andre, untuk tinggal bersamanya. ***"Ndre, kok kamu baru pulang?" Tanyaku penasaran, karena akhir-akhir ini Andre jarang pulang kerumah."Aku lagi banyak urusan, kamu nggak usah bawel, mending sekarang bikinin aku kopi!" Jawabnya.Begitulah Andrean kalau ditanya selalu marah-marah, aku selalu mencoba bersabar, walau sebenarnya aku sudah tak tahan hidup dengannya."Nanti malam ikut aku Ra. Nih kamu dandan yang cantik!" Ucapnya seraya menyerahkan sebuah paperbag."Itu pakaian untuk kamu pakai nanti," Ucapnya."Bagus banget Ndre, emang kita mau kemana?" Tanyaku, setelah membuka paperbag, yang berisi sebuah gaun."Aku mau ajak kamu, ketemu sama orang tuaku," Jawab Andre."Beneran kan Ndre?" Tanyaku dengan antusias."Iya benar. Makannya, kamu dandan yang cantik ya," Ucapnya sembari tersenyum.Ternyata Andrean tak mengingkari janjinya. Dia benar benar, memperkenalkan aku dengan kedua orang tuanya. Sungguh aku merasa, sangat bahagia sekali.Tiba waktunya Andrean mengajakku pergi menemui orang tuanya, dengan gaun pemberian Andrean, dan memoles wajahku secantik mungkin, aku yakin, orang tua Andrean pasti akan menerimaku."Ara, kamu sudah siap?" Tanya Andrean."Sudah Ndre, aku udah siap kok," Ucapku seraya tersenyum manis padanya."Bagus. Kamu terlihat cantik sekali," Pujinya.Aku jadi tersipu malu dibuatnya."Kita berangkat sekarang!" Ujarnya. ***"Kok kita kehotel Ndre?"Tanyaku ketika Andrean memarkirkan mobilnya di pelataran sebuah hotel."Mama papaku minta kita ketemu disini, nggak mungkin kan kita ketemu di rumah, nanti mereka curiga kalau kita sudah hidup bersama," Ucapnya."Ndre, kenapa kita nggak kerumah orang tuamu saja!" Tanyaku yang merasa janggal dengan jawaban Andrean."Mereka sibuk, mereka tak selalu ada dirumah, kalau kamu nggak mau ketemu orangtuaku, ya sudah, kita pulang saja!" Ucap Andrean seraya menyalakan kembali mesin mobilnya."Ndre, aku percaya kok, ya udah kita turun," Ucapku.Aku berjalan mengikuti Andrean, menuju kesebuah kamar hotel."Ini kamar papa sama mamaku menginap nanti, lebih baik kita tunggu disini, sekarang aku mau hubungi mereka dulu," Andrean keluar kamar.Tak lama Andrean kembali masuk dan berkata, "Ara sebentar lagi, mama dan papa datang! "Aku mau beli sesuatu dulu untuk mereka, kamu tunggulah di sini!" "Iya Ndre."Baru saja Andrean berlalu, tiba-tiba kudengar seorang mengetuk pintu.Aku terkejut, melihat dua orang asing yang tiba tiba mencekal lenganku."Si.. Siapa kalian...?"ตอนพิเศษตอนจบของจุดเริ่มต้นเชร์ไม่ได้ขับรถมาหลายสัปดาห์แล้วถึงเขาจะอยากขับรถใจจะขาด ก็ไม่สามารถทำตามความต้องการได้ เพราะเขาคลื่นไส้เวียนศีรษะจนได้แต่นอนมึนอยู่บนเตียง แค่ลุกเดินไปมาในห้องก็เต็มกลืนแล้วใช่แล้ว เชร์กำลังแพ้ท้องและเขาก็แพ้ท้องหนักมากจนได้กลิ่นอะไรนิดหน่อยก็อาเจียน แม้จะหิวจนท้องร้องแต่แค่เห็นอาหารก็อาเจียน จะอมลูกอมยังอมได้แต่รสชาติที่เปรี้ยวจี๊ดจนแสบเพดานปากหรือไม่ก็รสแปลกประหลาดจนเวียนนาเห็นเขาเอาเข้าปากแล้วทำหน้าขยะแขยง เวอร์โกถึงกับสั่งเคลวินให้ไปศึกษาวิธีรักษาคนแพ้ท้องจากแพทย์เฉพาะทางโดยด่วน ทั้งยังจ้างสูตินรีแพทย์มาดูแลครรภ์ถึงในฐานแต่ท้ายที่สุดก็มีเพียงสองสิ่งที่พอจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นได้บ้างนั่นก็คือกลิ่นของเวอร์โกและกลิ่นของโอเมก้าคนอื่นในตอนนี้ ห้องนั่งเล่นรวมของครอบครัวที่ชั้นล่างของคฤหาสน์เซเทอร์จึงมีเวนิสและเวียนนามานั่งให้กำลังใจคนแพ้ท้องจนหมดฤทธิ์จะจับพวงมาลัย รวมถึงยังมีแลงก์ที่ทำใจกล้าถ่อมาดูแลน้องชายถึงฐานของแก๊งมาเฟียที่เขาหวาดกลัว เคราะห์ดีที่เขาเป็นเบต้า จึงไม่มีกลิ่นกายที่จะทำให้น้องชายคลื่นไส้ เจ้าของร้านขนมหวานชื่อดังยังทำพายเลมอนรสเปรี้ยว
ตอนพิเศษงานวิวาห์ของขาซิ่งลานน้ำพุกว้างขวางลามไปจนถึงสวนสไตล์ยุโรปถูกรังสรรค์ตกแต่งด้วยผืนผ้าและดอกไม้สีขาว ฟ้า และน้ำเงินทะเล ดั่งล่องลอยอยู่ในสรวงสวรรค์ใต้ท้องสมุทร โต๊ะนับร้อยคลุมผ้าสีขาวสะอาดจัดวางเป็นระเบียบเท่ากันทุกองศา อาหารเลิศรสถูกยกมาบริการแขกเหรื่อที่เดินทางมาถึง เสียงเพลงบรรเลงแสดงสดคอยเสริมสร้างบรรยากาศ ตามทางประดับประดาไปด้วยดอกมะลิแต่งกลิ่นวานิลลาผสานกับโกโก้และกาแฟ หากจะกล่าวว่างานเลี้ยงวันเกิดของอันเดอร์บอสเป็นงานภาคราตรีครั้งใหญ่ งานครั้งนี้ก็เรียกได้ว่าเป็นงานเลี้ยงภาคกลางวันขนาดมโหฬารเพราะนี่คืองานที่เจ้าของงานทั้งคู่สัญญาไว้ว่าชั่วชีวิตนี้จะจัดขึ้นเพียงครั้งเดียวงานวิวาห์ของพวกเขาโต๊ะด้านหน้าสุดคือโต๊ะครอบครัวเซเทอร์ บอสใหญ่กับภรรยาโน้มตัวพูดคุยกันด้วยรอยยิ้ม ผลัดกับหันไปหัวเราะกับลูกชายคนเล็กผู้อยู่ในชุดสูทขาวผุดผ่อง แลดูหล่อเหลาจนคนที่ไม่รู้นึกว่าเป็นเจ้าบ่าว ส่วนเจ้าตุ๊กตาในชุดสีขาวสะอาดตาขับให้เขาดูสดใสบริสุทธิ์ราวกับนางฟ้าตัวน้อยควงคู่พันธะผู้พันผ้าปิดตาทักทายแขกผู้ร่วมงานไปทั่วงาน แม้จะไม่ชอบใจนัก แต่ทั้งแฟมิลีก็ดูจะชินชากับทาสรักของนายน้อยผู้นี้ไปเสีย
ตอนพิเศษคนเดียวที่อยากเล่นสนุกด้วย“อือ ไม่ชอบ อะ มันอึดอัด”“มันออกจะเข้ากับนาย”“เข้าก็แย่แล้ว แค่น้องชายนายยังใหญ่ไม่พอไง๊?! อ๊ะ!”“อ้อนกันแบบนี้ต้องให้รางวัลหน่อยแล้ว”กระต่ายหางแมวไม่สามารถบ่นทักท้วงอะไรได้อีก ช่องทางด้านหลังถูกกระหน่ำแทงรัวเร็วจนเสียววาบ บั้นท้ายกลมตึงยกแอ่นขึ้นสูงเขมือบตอดตามจังหวะกระแทกกระทั้นแสนรัญจวน หางแมวที่ยัดในอีกช่องทางโบกสะบัดไปมาตามแรงกระเทือน ขนฟูนุ่มนิ่มปัดป่ายระกล้ามหน้าท้องแน่นตึงของผู้รังแกจนเขายิ่งมันเขี้ยว อัดกระแทกตัวตนเข้าไปในแมวยั่วสวาทแรงกว่าเดิม“อ๊า! ลึกมาก อึดอัดอ่ะ เอาออกไป”เชร์แหงนคอกรีดร้องเสียงหลง สองมือกำขอบอ่างล้างมือแน่น แค่ท่อนเนื้อใหญ่โตในโพรงรักก็กินพื้นที่จนเต็มท้องเขาแล้ว ยังจะมีแท่งเสียบหางแมวยัดเข้ามาในรูอื่นอีก เขาอึดอัดจนช่วงล่างแทบจะระเบิดอยู่แล้ว แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างน่าประหลาด“ไม่เอาน่า นายชอบมันจะตายไป ดูหน้านายตอนนี้สิ มีความสุขมากเลยใช่ไหมล่ะ”เชร์อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองกระจกเบื้องหน้าตามที่เวอร์โกบอก ใบหน้าของเขาตอนนี้ทั้งเลื่อนลอยและเต็มไปด้วยความต้องการ เชร์ทนดูไม่ได้จริง ๆ จริงเลื่อนสายตาไปมองภ
บทที่ 57ผูกพันธะงานเลี้ยงวันเกิดกลายเป็นงานเลี้ยงสละโสดหลังผู้ถูกขอแต่งงานตอบเพียงสั้น ๆ ด้วยรู้สึกตื้นตันจนมิอาจพูดอะไรออกมาได้อีก“อื้ม”ข่าวดีพาให้สมาชิกแฟมิลีทุกคนต่างก็ร้องเฮดีใจ และร่วมแสดงความยินดี เฉลิมฉลองกันอย่างสุดเหวี่ยงจนเวลาล่วงเลยจึงค่อยทยอยกลับ เวนิสเป็นคนแรกที่ขอตัวเพื่อลากสามีผู้เมาแอ๋จนไม่เหลือคราบบอสผู้เคร่งขรึมกลับห้อง ตามมาด้วยคู่แฝดที่ยังจัดว่าเด็กอยู่จึงไม่ควรรั้งอยู่นาน เวียนนาควงแขนคู่พันธะข้างควงแขนคู่แฝดข้าง เพื่อกันไม่ให้เวกัสไปหาเรื่องออสติน สุดท้ายจึงเป็นตาของเจ้าของงานเวอร์โกโอบเอวคอดบางภายใต้ชุดทักซิโดสีน้ำเงินพาเชร์เดินตากลมเย็นภายใต้ธารดาราบนฟ้าไปด้วยกัน กลิ่นของดอกไม้ในสวนยิ่งขับให้มะลิและวานิลลาโดดเด่น แสงจันทร์อาบย้อมผมสีเบจจนดูนุ่มนวลน่าสัมผัส แม้จะอิดโรยจากการสังสรรค์ แต่ดวงหน้าน่ารักก็แต่งแต้มไปด้วยความสุขจนคนมองอดไม่ได้ที่จะสุขใจตามไปด้วย“จะไปดูโรงจอดรถใหม่ที่ฉันสั่งให้สร้างขึ้นเพื่อเก็บของขวัญแต่งงานให้นายไหม?”เชร์เพียงส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ล่ะ กลับห้องดีกว่า”เวอร์โกเลิกคิ้ว “หืม แปลกแฮะ นายไม่สนใจรถเหรอ?”เชร์ช้อนสายตามองคนเซ้าซี้ เวอร์โกไ
บทที่ 56ประกาศสำคัญในงานวันเกิดเวียนนาลากเชร์วิ่งออกมาจากคฤหาสน์ก่อนจะโดนฝาแฝดและผองเพื่อนรุมประชาทัณฑ์ด้วยคำพูด“ขอบใจนะ เชร์ ช่วยชีวิตฉันเลย!”เชร์ที่ช่วงขายาวกว่าอีกฝ่ายแทบจะก้าวขาไม่ทันยามเมื่อเจ้าตุ๊กตารีบร้อน กว่าจะไปถึงรถกอล์ฟที่ลานจอดเขาก็หอบแฮ่กแล้ว“ไม่สอนให้ฟรี ๆ หรอกนะเฟ้ย”“รู้อยู่แล
บทที่ 52การกลับมาอันน่าตกตะลึงเชร์ไม่ได้เหยียบคันเร่งจนสะใจเท่านี้มานานแล้ว คิดถูกจริง ๆ ที่พาเจ้าหนูคาสเทลเลนสีแดงแจ๊ดออกมารับแสงอาทิตย์“เย้! เอาอีก ซิ่งอีก เหยียบให้มิดไปเลย!”เวียนนาชูแขนต้านแรงลมฉวัดเฉวียนเหนือประทุนที่เปิดเอาไว้อย่างสนุกสนาน มือน้อยกลับโดนมือใหญ่จากผู้ที่โดยสารอยู่เบาะหลังก
บทที่ 47ฮีทที่รอคอยโกโก้เข้มข้นลอยฟุ้งตอบสนองฟีโรโมนของโอเมก้า วานิลลาผสานมะลิในยามนี้หอมกรุ่นยิ่งกว่าเวลาไหน เป็นกลิ่นหอมที่เหมือนน้ำหอมชั้นสูง ในขณะเดียวกันก็เหมือนขนมหวานกระตุ้นความหิวโหยดั่งเชื้อเชิญให้ผู้ที่ได้กลิ่นเข้ามาลิ้มลองฟีโรโมนแห่งการฮีท“มาฮีทเอาตอนนี้เหรอ เวลาไม่ค่อยเหมาะเลยนะ” เว
บทที่ 43การเจรจาสุดหวาดเสียวเชร์หลับไปแล้ว เวอร์โกเช็ดทำความสะอาดร่างของพวกเขาทั้งคู่อย่างลวก ๆ แล้วใช้ผ้านวมหนานุ่มห่อตัวเชร์ไว้จนมิด ร่างสูงอุ้มขนมปังม้วนไส้กระต่ายขึ้นมา เขาเดินออกจากโรงแรมแพนโดราไปยังรถที่ลูกน้องเตรียมไว้ให้หลังวางเชร์บนที่นั่งอย่างดี เจ้ากระต่ายผู้เหนื่อยอ่อนก็ร้องงึมงำ“ตื