The Chauffeur คนขับรถส่วนตัวของคุณชายมาเฟีย

เวอร์โกเพิ่งหย่อนตัวลงบนเบาะที่นั่งก็ต้องรีบคว้าราวจับข้างหน้าต่าง คนขับรถกระแทกเท้าเหยียบเบรกจนจมมิด ผู้ชราทั้งหลายร้องเสียงหลง ดีที่พวกเขามีประสบการณ์มาอย่างยาวนานจึงรัดเข็มขัดนิรภัยไว้อย่างแน่นหนาทุกครั้งที่ขึ้นรถคันนี้ ผิดกับเวอร์โกที่ตัวไถลจนศีรษะกระแทกกระจกหน้า เขารีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาพร่าเบลอ ด้านหน้ารถบัสมีรถเอสยูวีสีดำไม่มีป้ายทะเบียน ซ้ำยังติดฟิล์มกระจกดำมืดจนมองไม่เห็นภายในแซงหน้าขึ้นมาขวางไว้ แม้จะระบุตัวตนไม่ได้ แต่เวอร์โกก็จำได้ว่ารถคันนี้เป็นหนึ่งในบรรดารถที่ไล่ตามเขามาตั้งแต่จากสนามบิน ด้านหลังรถบัสยังมีรถสีดำไม่ติดป้ายทะเบียนตามมาอีกห้าคัน“บัดซบ!” เวอร์โกสบถอย่างหัวเสีย ศัตรูถึงกับกล้าก่อเรื่องขณะที่เขาอยู่บนรถโดยสารสาธารณะ ชายหนุ่มสลัดสายเข็มขัดนิรภัยที่ยังไม่ได้พาดตัวก็เกิดเหตุก่อนแล้วทิ้งไป บนรถบัสคันนี้มีแต่คนชรา หากให้โดนลูกหลงไปด้วยไม่ดีแน่“นั่งลงแล้วรัดเข็มขัดให้ดีดิ๊”ทันทีที่เวอร์โกจะลุกขึ้นยืนเขากลับถูกถีบกลับลงไปนั่งใหม่โดยคนขับรถด้านข้าง“ถ้าไม่อยากตายก็อย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง” เวอร์โกแค่นเสียงเย็น เขาก้มมองเสื้อเชิ้ตดำเปื้อนรอยเท้าอย่างเดือดดาล เจ้

บทที่ 3เบาะแสที่ขาดหายเพลงเฮฟวีเมทัลดังระงมจนแก้วหูสั่นคลอน เวอร์โกกดปิดเครื่องเล่นเพลงในรถซีดานสีขาวสะอาด“เฮ้ย ปิดไมฟะ?” เชร์สบถก่อนจะกดเปิดเพลงใหม่เวอร์โกกดปิดมันอีกครั้ง “เปิดเสียงดังขนาดนี้ มันขับรถอันตราย ปิดไปซะ”แน่นอนว่าเชร์กดเปิดทันทีอย่างไม่ยอมแพ้ “ตลกล่ะ ขับรถกระจอกเองแล้วไปโทษเพลงล่ะสิ ฉันไม่เหมือนเอ็งหรอกเฟ้ย ไอ้น้อง”เวอร์โกกดปุ่มปิดเครื่องเล่นเสียงพร้อมกับคว้ามือที่เอื้อมมาจะเปิดมันใหม่ไว้แน่น “หัดพูดจาให้มันดี ๆ บ้างไม่เป็นหรือไง? อีกอย่าง ฉันอายุมากกว่านายหนึ่งปี นายต่างหากที่เป็นไอ้น้อง”“อะไรของเอ็งฟะ? ฉันจะพูดยังไงมันก็เรื่องของฉัน จะขับรถไงมันก็เรื่องของฉัน ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!”เชร์หันขวับมาค้อนใส่เวอร์โกไปหนึ่งยกก่อนจะละสายตากลับไปมองถนนต่อ ครั้งนี้เจ้าโอเมก้าหยาบคายไม่ได้สวมแว่นกันแดดแล้ว แต่เสียบห้อยไว้กับคอเสื้อแทนด้วยกลัวว่าจะโดนบรานโดยึดเวอร์โกถอนหายใจอย่างปลดปลง ยอมปล่อยมือให้เชร์กดเปิดเครื่องเล่นเพลงต่อ หากเป็นตามปกติ อันเดอร์บอสผู้สั่งได้ทุกอย่างตามต้องการเช่นเขาไม่มีทางยอมอ่อนข้อให้ถึงเพียงนี้แน่ นี่เขาจะใจอ่อนกับโอเมก้าเกินไปหรือเปล่า…นัยน์ตาสีเขีย

เวอร์โกแกะกล่องด้วยความยากลำบาก เขาไม่อยากฉีกมันจนเละเพราะพวกเขายังต้องตามหาที่อยู่ผู้ส่งตามใบจ่าหน้าที่แปะติดกับกล่องอย่างแน่นหนา“เอ้า นี่”เวอร์โกมองมีดสั้นที่เชร์ชักออกมาจากกระเป๋ากางเกง เป็นมีดสั้นแบบที่ใช้ในการต่อสู้ ไม่ใช่มีดพับเอนกประสงค์ที่คนทั่วไปพก“นายพกมีดสั้นไว้ทำไม เอฟฟรังอยู่ยากขนาดนั้นเชียว?”“ตาแก่ให้พกไว้ ถามมากจริง จะเอามะ?”เวอร์โกรับมีดมากรีดเปิดกล่อง เมื่อเปิดออกมาก็พบเข้ากับซองพลาสติกสีทึบข้างใน เวอร์โกกรีดเปิดซอง กลิ่นคาวเลือดก็ฟุ้งกว่าเก่า ภายในกล่องเบาหวิวคือเส้นลวดเปื้อนคราบโลหิตแห้งกรังจนย้อมลวดทั้งเส้นเป็นสีแดงเข้มเชร์ชะเง้อคอมาส่องดู “อะไรล่ะนั่น ของขลังไว้บูชาเรอะ?”“ไม่ใช่” แม้จะไม่ได้รู้จักกันดีอย่างเช่นครอบครัวทั่วไป แต่มาร์สก็เคยแวะมาเยี่ยมแม่และพวกเขาพี่น้องอยู่หลายครั้ง ทุกครั้งผู้ชราจะโอ้อวดฝีไม้ลายมือที่เจ้าตัวเรียกอย่างภาคภูมิใจว่าศิลปะการสังหาร และอาวุธประจำกายของมาร์สก็อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว “นี่คืออาวุธของคุณตามาร์ส”“อ้อ” เชร์เอื้อมมือเข้าไปหยิบของข้างใน “มีจดหมายแนบมาด้วยล่ะ”เวอร์โกรับจดหมายมาเปิดอ่าน สีหน้าเรียบนิ่งก็เย็นชาลงทันที บรรยากาศร

เชร์หมดแรงจะต่อต้าน เขาเลิกดึงดันจะปิดประตูแล้วกระชากมันเปิดออกแทน เชร์หอบพลางกล่าวกับผู้บุกรุกอย่างหัวเสีย “ตลกล่ะ ไอ้เสร่อ! จะให้ฉันไว้ใจนายไปทำซากไรฟะ?”เวอร์โกได้ยินชื่อเรียกใหม่ของตนก็ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เขาเพิ่งจะเจอเชร์แค่วันเดียวก็ได้ฉายามาเยอะจนนับไม่หวาดไม่ไหวแล้ว “ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะเอาเปรียบนายเพราะเป็นโอเมก้าหรอก ฉันค่อนข้างจะใจดีกับโอเมก้าเป็นพิเศษด้วยซ้ำ เพราะแม่ฉันก็เป็นโอเมก้าเหมือนกัน”“คำก็แม่ สองคำก็แม่ เอ็งมันลูกแหง่ติดแม่เรอะ”“ฉันไม่ปฏิเสธหรอก” เวอร์โกยักไหล่ นอกจากเขาจะไม่โกรธแล้ว เขากลับพูดสิ่งที่ไม่เคยคิดจะพูดกับใครมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงคนที่เพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียวอย่างเชร์เลยแต่เขาก็พูดออกไปแล้ว“นายมีความทรงจำวัยเด็กไหม?”“ถามอะไร? ใครเคยเป็นเด็กก็ต้องมีกันทั้งนั้นไม่ใช่ไง๊?”เจ้าโอเมก้างงจนตากลมพลางเอียงคอไปด้านข้าง เป็นดวงหน้าและท่าทางที่สุดแสนจะน่ารักน่าชัง แต่จะดีกว่านี้ถ้าคำพูดที่ออกจากปากไม่กักขฬะไปเสียแทบทุกประโยค“นายจำได้ถึงอายุเท่าไรล่ะ สามขวบ? หนึ่งขวบ? สิบเดือน?”“เด็กขนาดนั้นใครจะไปจำได้ฟะ”“แต่ฉันจำได้ แม้จะเลือนรางเหมือนเป็นเพียงแค่ความฝัน ฉั

“วู้ฮู้วววว! ที่นี่ขับโคตรมันเลยโว้ยยยยย!”เชร์ร้องตะโกนอย่างสนุกสุดเหวี่ยง เส้นทางตามแทร็กเกอร์ที่คนของเวอร์โกส่งมาพาพวกเขาขับวนขึ้นเขาอัซลาน ภูเขาลูกเล็กอันเป็นที่ตั้งของสนามแข่งรถของพวกไฮโซ ประจวบเหมาะกับรถที่พวกเขาขับมาเป็นรถซูเปอร์คาร์รุ่นล่าสุดพอดี ยามรักษาความปลอดภัยที่ป้อมประตูด้านล่างภูเขาจึงเปิดประตูให้พวกเขาผ่านเข้ามาอย่างง่ายดายทางขึ้นไปยังสนามแข่งรถข้างบนโค้งวนรอบภูเขา ทั้งยังลาดชัน แลดูท้าทายความกล้าในการขับขึ้นเป็นอย่างมาก ในขณะเดียวกันก็ปูพื้นถนนด้วยยางกันลื่นมาอย่างดี และยังกั้นราวด้านนอกถนนไว้อย่างแน่นหนา แต่ไม่สูงจนเกินไป เพื่อให้ผู้ที่ขับขึ้นมามองเห็นทิวทัศน์แสนตระกาลตาของเมืองแห่งความบันเทิงเบื้องล่าง“ขับช้ากว่านี้ เราเปิดประทุนอยู่” เวอร์โกเอ็ดคนขับรถที่เพิ่งจ้างมา ตอนนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าที่จ้างมาจะคุ้มค่าหรือจะทำให้เขาตายไวขึ้นกันแน่“ขับช้าก็ไม่รู้สึกถึงแรงลมน่ะสิ ความรู้สึกที่ได้ต้านทานขีดจำกัดของมนุษย์น่ะรู้สึกดีจะตาย นายไม่ชอบรึไง?”เชร์กล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง ในลูกแก้วสีฟ้าใสกระจ่างเปล่งประกายเสียยิ่งกว่าแสงสีของเมืองเบื้องล่าง ความตื่นเต้นในอิสระเสรี