ท้ารักนายหัวมาเฟีย

เคยตั้งคำถามกับตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน ช่วงชีวิตที่ตกต่ำจนถึงขีดสุด มันจะยังสุดลงลึกไปมากกว่านี้ได้อีกไหม ยังจะมีอะไรแย่ไปมากกว่านี้ได้อีก แล้วจะแย่ตลอดไปหรือว่าท้ายที่สุดจะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นบ้าง‘ม่านไหม’ สูดจมูกแรงๆ พลางกระพริบตาขับไล่หยาดน้ำอุ่นที่คลออยู่ด้านใน เธอไม่ได้ตั้งใจจะร้องไห้ ไม่ใช่คนอ่อนแออะไรพรรค์นั้น แต่ช่วงนี้ดันเจอแต่เรื่องแย่ๆ บั่นทอนจิตใจ แววตาคู่งามทอดมองร่างชายชราผมขาวโพลนซึ่งนอนติดเตียงมานานนับเดือน บางวันรู้สึกตัว บางวันเสมือนร่างไร้วิญญาณ อาการป่วยของโรคที่เป็นอยู่ทำให้ร่างกายทรุดหนัก ย่ำแย่เข้าไปกันใหญ่หัวใจของม่านไหมบีบรัดแน่นทุกครั้งที่คุณหมอแจ้งอาการของ ‘ปู่’ ว่าการรักษาแทบจะไม่ช่วยให้ดีขึ้นเลย อาจจะด้วยอายุที่มากขึ้น ไหนจะโรคแทรกซ้อนหลายอย่าง ทางเดียวที่พอจะยื้อชีวิตของปู่ไว้ได้คือการผ่าตัด แต่ค่าใช้จ่ายที่สูงลิ่วเกินกว่าเธอจะรับไหวทำให้ในหัวราวกับมีแมลงนับร้อยตัวกำลังชอนไชกัดกินก้อนสมองเธอเครียด คิดหนัก วิตกกังวลจนแทบจะอ้วกออกมา ม่านไหมไม่รู้เลยว่าจะหาเงินมากมายขนาดนั้นจากไหน เธอไม่มีใครให้ปรึกษา ไม่มีใครให้พึ่งพาให้ยามยากลำบาก ชีวิตนี้เหมือนตัว

เสียงคลื่นลมยามเย็นและวิวทิวทัศน์ของผืนน้ำทะเลสีฟ้าครามไม่ได้ช่วยให้จิตใจม่านไหมสงบลงได้ง่ายๆ ยังคงตื่นเต้นกับการตัดสินใจครั้งนี้ของตัวเองเธอคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระแต่ตอนนี้เธอกำลังจะทำเรื่องไร้สาระนั้น ตั้งแต่เมื่อคืนก่อนที่ม่านไหมนอนไม่หลับเพราะเอาแต่คิดเรื่องปู่และการเงินขั้นวิกฤต คำพูดที่แม่เคยพยายามกรอกหูก็ลอยเข้ามาให้เธอคล้อยตามอยู่เสมอ ซึ่งมันก็ได้ผล รุ่งเช้าเธอตัดสินใจบอกแม่ที่จะทำเรื่องนั้น แม่ดีใจแทบเก็บอาการไว้ไม่ไหว หน้าตายิ้มแย้มเบิกบาน รีบอาสาจัดกระเป๋าเสื้อผ้าให้เธอด้วยตัวเองในขณะที่ตัวเธอนั้นคล้ายกับร่างไร้วิญญาณเข้าไปทุกที การเดินทางมาที่นี่ในครั้งนี้ยิ่งกว่าการมาเสี่ยงโชคเสียอีก ซึ่งในใจของม่านไหมนั้นมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวมาก หากคิดจะทำ คิดจะแลก เธอต้องได้อะไรกลับไปบ้าง จะต้องไม่กลับไปมือเปล่าอย่างแน่นอนส่วนเรื่องปู่ แม่เป็นคนรับปากจะช่วยดูแลให้ อีกทั้งยังบอกให้เธออย่าได้กังวล จงทำหน้าที่ตรงนั้นให้เต็มที่ซะ ม่านไหมได้แต่หัวเราะเยาะความน่าสมเพชนี้ การจับผู้ชายที่ไม่รู้จักหน้าตากันมาก่อน มันกลายเป็นหน้าที่ของเธอไปแล้วอย่างนั้นหรือจะว่าไปม่านไหมก็ไม่เคยสืบ

ตลอดคืนนั้นม่านไหมหายใจไม่ทั่วท้อง อาการเครียดพุ่งปรี๊ดแทบทำเส้นเลือดในสมองแตก เธอถูกพาตัวมาที่บ้านหรูหลังหนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นบ้านของผู้ชายร่างยักษ์ไร้นามเจ้าหนี้แม่ เขาสั่งให้ม่านไหมอยู่แต่ในห้อง ห้ามคิดหนีออกไปเด็ดขาด ก็คงจะหนีได้อยู่หรอกในเมื่อเล่นให้ลูกน้องเฝ้าหน้าห้องกันอยู่แบบนั้นม่านไหมออกมาแค่ตัวเปล่า การจะติดต่อใครสักคนเป็นไปได้ยากมาก ในหัวแทบระเบิดเมื่อคิดจินตนาการไปว่าอีกไม่นานตัวเองจะต้องเจอกับอะไรบ้าง เธอนั่งโยกตัวบนเตียงเหมือนคนไม่ปกติอีกทั้งยังกัดเล็บข่มอาการประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาเป็นระลอกตลอดคืนก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะเข้ามาหาเธอเลยจนรุ่งเช้า..ม่านไหมเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ทว่าเธอก็โดนปลุกให้ตื่นด้วยการกระชากผ้าห่มอย่างแรงจนตัวม้วนแทบตกจากเตียง“นี่คุณ! เข้ามาทำไมไม่ให้ซุ่มให้เสียงก่อน เสียมารยาท” “จ้า แม่คนมารยาทดี เลิกทำปากเก่งแล้วก็ลุกขึ้นสักทีเถอะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอยาวเป็นหางว่าวเลย”“เรื่องอะไร!”“อยากรู้ก็ไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาก่อนแล้วจะบอก เสื้อผ้าของใช้เธอ ฉันให้คนขนมาให้หมดแล้ว” เขาส่งสายตาให้ม่านไหมมองดูกระเป๋าที่ตั้งอยู่มุมห้อง เธอต้อง

ม่านไหมใช้เวลาช่วงเที่ยงงีบหลับจนเกือบถึงเย็น เธอตื่นขึ้นมาพร้อมความสบายตัว ร่างกายที่ได้รับการพักผ่อนเพียงพอมันดีแบบนี้นี่เอง คิดถึงตอนทำงานหาเงินงกๆ ได้นอนวันล่ะไม่กี่ชั่วโมงแล้วมันก็อดสงสารตัวเองไม่ได้ ตั้งใจจะลองเดินสำรวจพื้นที่รอบๆ บ้านดู เผื่อจะได้ทำความรู้จักคนแถวนี้ ทว่าพอเปิดประตูออกมาเจอกับสนามหญ้าข้างบ้านที่ดูรกไปหมด หญ้าสูงถึงเข่า จิตวิญญาณแม่บ้านรักความสะอาด ความเรียบร้อยก็เข้าสิงในทันที ม่านไหมค้นหาอุปกรณ์ทำสวนเท่าที่จะหาได้ เจอแต่จอบดายหญ้าขึ้นสนิมและบัวรดน้ำเก่าจนซีดอีกอัน เธอก็ทนๆ เอามันมาใช้แก้ขัดไปก่อน เวลาสี่โมงเย็นของที่นี่อากาศดีมาก แดดไม่ร้อนจนแสบผิว เหมาะกับการนั่งถอนหญ้างกๆ กลางสวนมาก “คุณครับ คุณม่านไหม..” ขณะนั่งหลังขดหลังแข็งถอนวัชพืชต้นเล็กๆ หลังจากดายหญ้าได้ไปครึ่งสนาม เสียงเรียกสำเนียงใต้ของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น ม่านไหมหันมองก่อนจะพบว่าเขามากันสองคนและเธอก็จำหน้าได้เป็นอย่างดี พี่สองคนนี้คือลูกน้องไอ้ยักษ์บ้าอำนาจไงล่ะ “มีอะไรเหรอคะ” ตอบกลับเสียงใส ลุกขึ้นปัดดินออกจากกางเกงขาสั้นที่เธอเปลี่ยนแทนกระโปรงตัวจิ๋วเพื่อจะได้ทำงานถนัด “ผมเอากระเป๋ามา

ม่านไหมไม่ได้มีเวลางุนงงนาน เธอถูกสั่งให้พาตัวกลับไปที่บ้านของเขาหรือที่ทุกคนพร้อมใจเรียกกันว่านายหัวทะเล เขาให้ลูกน้องคนหนึ่งพาเธอมา คล้ายว่าเขาจะมีมือซ้ายมือขวาเป็นลูกน้องคนสำคัญคอยตามไปด้วยทุกที่อะไรประมาณนี้เพราะเธอมักจะเห็นพี่ๆ ทั้งสองคนตลอดเลยม่านไหมถูกพาตัวมาอยู่ในห้องเดิม สภาพของเธอยังนุ่งผ้าถุงกระโจมอกคลุมทับด้วยผ้าขนหนูห่อตัวมิดชิด แต่ผมเผ้าเปียกชื้นจากการสระผม และมันก็กระเซิงเพราะวิ่งหนีจากไอ้พวกบ้านั่นด้วย“ทำไมพี่ไม่เห็นบอกฉันล่ะว่าไอ้..” ม่านไหมเกือบหลุดปากเรียกเขาว่า ‘ไอ้บ้านั่น’ แต่ก็หยุดตัวเองได้ทัน “ว่าคุณทะเลเจ้าของเกาะนี้จริงๆ แล้วคือเจ้านายพี่”“ก็คุณไม่ได้ถามนี่ครับ คุณเข้าใจผิดไปเองว่านายหัวเป็นลูกชายเจ้าของเกาะ” เธอต้องเข้าใจผิดแน่นอนอยู่แล้วเพราะไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเขามาก่อนน่ะสิ “ตอนฉันถามถึงเจ้าของเกาะ พี่ก็น่าบอกกันบ้างสิว่าที่จริงแล้วเขาคือเจ้านายพี่ ฉันก็คิดว่าจะเป็นคนมีอายุกว่านี้” ภาพวาดในหัวถึงชูก้าร์แด๊ดดี้ พ่อน้ำตาลหวานของม่านไหมมลายหายในอากาศเหมือนฟองสบู่ที่ถูกเจาะแตกดังโพละ!“ปล่อยให้เข้าใจผิดมันน่าสนุกดีนี่ครับ” ดูพี่เขาตอบกลับมาเถอะ ตั้งใจก