ท้ารักนายหัวมาเฟีย

ท้ารักนายหัวมาเฟีย

last update最後更新 : 2026-02-03
作者:  Chacheese.連載中
語言: Thai
goodnovel18goodnovel
評分不足
105章節
2.4K閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

นางเอกเก่ง

อ่านฟิน

มาเฟีย

เจ้าเสน่ห์

วันไนท์สแตนด์

รักแรกพบ

“ไม่ให้จีบ ยังลืมคนเก่าไม่ได้” ต่อให้ตรงสเปคยังไงเขาก็ทำได้แค่หมาหยอกไก่ ชาตินี้ให้ตายยังไงก็ไม่ขอมีเมียอีก “เข้าใจละเพราะโง่แบบนี้นี่เองถึงยังมูฟออนไม่ได้สักที”สารพัดงัดท่าอ่อยยังไม่สนใจ ถ้าจะเย็นชาใส่กันขนาดนี้เชิญคุณพี่ไปบวชเลยดีมั้ยคะ

查看更多

第 1 章

บทนำ 1

—Celia, ¿ya lo decidiste? ¿En serio quieres solicitar tu traslado al Clínica Santa María?

El director de la clínica, Samuel López, la miraba con incredulidad, sosteniendo en la mano la solicitud de traslado de trabajo de Celia.

Ella bajó levemente la mirada, dejando escapar una sonrisa amarga.

—Sí, ya lo he decidido.

Al ver su actitud determinada, Samuel suspiró, pero al final firmó la solicitud.

Apenas salió de la oficina del director, Celia se encontró con César en el pasillo. Luego, vio a Sira Núñez, quien se vestía con una bata blanca de médica, acompañada de su hijo, Óscar Núñez.

Se detuvo bruscamente al ver tal "bonita escena" porque los tres parecían una verdadera familia; Sira caminaba al lado de César, sosteniendo la mano de su hijo, mientras el niño tomaba la mano de César con una radiante sonrisa.

Dicha escena le causó tristeza e incomodidad a Celia. César los trataba con tanta paciencia y ternura, pero ella nunca tuvo la oportunidad de disfrutar de todo eso.

Sabía que él la odiaba. Sira fue su primer amor, pero Celia logró casarse con él tras un trato especial con su abuela. Solo después del matrimonio, se enteró de que ellos habían roto. Por lo tanto, para César, ella era una malvada que se convirtió en su esposa valiéndose de sucias artimañas y aprovechando su debilidad.

Sin embargo, él nunca sabría que ella lo conoció antes que Sira, pero lamentablemente, él la había olvidado.

Celia creía que, si ella se casaba con él, este la recordaría de nuevo. Y de esta manera, podría cambiar la indiferente actitud de él.

No obstante, dicho pensamiento era un error. Él la odiaba, ¿cómo era posible que la amara? Si él tuviera algo de amor hacia ella, no habría declarado a todos que seguía siendo soltero después del matrimonio, ni habría tampoco pretendido no conocerla.

—¿Doctora Sánchez? —Sira la vio y la saludó.

Al mismo tiempo, César se puso serio, clavando su mirada en Celia, como si temiera que ella revelara su vínculo.

Celia sintió un ataque de dolor en el corazón por su indiferencia, pero de inmediato recuperó la calma y reaccionó.

—Buenos días, doctora Núñez y a usted señor Herrera.

Hacía poco César había invertido en el Clínica Central y ahora era uno de los accionistas. Celia sabía que él no lo hizo por ella, sino por Sira.

Poco después del regreso al país de Sira, él le dio un trabajo en la clínica. Era una recién llegada, pero consiguió fácilmente el puesto de directora de cirugía. Todo el mundo entendía que su respaldo era César. Además, en cuanto a los rumores en la clínica, los cuales decían que él era su novio, César nunca había dado una explicación.

Sira tomó muy naturalmente el brazo de César y le respondió:

—Encantada, doctora Sánchez. Has trabajado más tiempo en la clínica, pero yo acabo de empezar mi trabajo aquí. Apreciaré mucho de su ayuda.

Antes de que Celia le respondiera, el niño abrazó a César y le pidió:

—Papá, ya estoy muy cansado. ¿Me cargas un poquito, por favor?

Al escucharlo, ella se puso tensa. ¿El niño acaso lo había llamado papá?

Sira puso cara de enojo y lo regañó:

—Osqui, ¿¡cómo se te ocurre a llamarlo así!?

Dicho esto, se disculpó con César mirándolo con fingidas disculpas.

—Perdón, César, es solo una broma de Óscar.

César le echó un vistazo a Celia. Sin mostrar rastro alguno de ira, levantó con suavidad a Óscar y le dijo a Sira:

—No te preocupes.

—¡Me encanta quedarme con papá César! —Dijo Óscar aferrándose al cuello de César. —¡Ojalá fuera mi papá de veras!

—¡Travieso! —Rio Sira dándole un coscorrón.

Celia apretó con fuerza los puños. En realidad, nunca había visto a César ser tan tierno y atento.

"Olvídalo, Celia. De todos modos, ni con fuego descongelarías un témpano de hielo como César. Así será el mejor resultado", pensó ella.

Se obligó a tragar toda esa amargura y pasó junto a los tres para entrar en el ascensor.

***

Celia no le informó a nadie que había presentado la solicitud de traslado de trabajo, ni se lo había dicho a César porque no le parecía necesario. Después de todo, tal vez a él no le interesaría su decisión.

Llegó a la casona de la familia Herrera en su auto, y tocó el timbre en la puerta. Pronto, la ama de llaves, Marina, abrió la puerta y la saludó.

—Señorita, buenos días.

—¿La abuela está en casa? —Celia le preguntó.

—Sí, pase usted por aquí, señorita. —Marina le mostraba mucho respeto cuando hablaba con ella.

La abuela de César, Valeria Muñoz, era la respetada matriarca de la familia. Tras el fallecimiento de su marido, ella tenía la máxima autoridad en decidir todos los asuntos de la familia.

Provenía del Sur, de una familia de magnates comerciales. Cuando era joven, tenía un carácter muy fuerte y decidido. Aunque su suegra no le caía bien, nunca se atrevió a causarle problemas.

Marina llevó a Celia a la sala de oración, donde Valeria se arrodillaba en un reclinatorio, con una cruz entre las manos.

—Señora, ha llegado la señorita Sánchez.

Valeria abrió los ojos y giró la cabeza para mirar a Celia.

—Ven aquí y siéntate.

Marina salió de la sala. Celia se arrodilló en el reclinatorio junto a la anciana y se persignó ante la escultura de Jesús.

Valeria era una devota católica. Siempre visitaba el convento para meditar, y a menudo se quedaba allí más de dos semanas.

—Abuela, deseo divorciarme de César.

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
105 章節
บทนำ 1
เคยตั้งคำถามกับตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน ช่วงชีวิตที่ตกต่ำจนถึงขีดสุด มันจะยังสุดลงลึกไปมากกว่านี้ได้อีกไหม ยังจะมีอะไรแย่ไปมากกว่านี้ได้อีก แล้วจะแย่ตลอดไปหรือว่าท้ายที่สุดจะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นบ้าง‘ม่านไหม’ สูดจมูกแรงๆ พลางกระพริบตาขับไล่หยาดน้ำอุ่นที่คลออยู่ด้านใน เธอไม่ได้ตั้งใจจะร้องไห้ ไม่ใช่คนอ่อนแออะไรพรรค์นั้น แต่ช่วงนี้ดันเจอแต่เรื่องแย่ๆ บั่นทอนจิตใจ แววตาคู่งามทอดมองร่างชายชราผมขาวโพลนซึ่งนอนติดเตียงมานานนับเดือน บางวันรู้สึกตัว บางวันเสมือนร่างไร้วิญญาณ อาการป่วยของโรคที่เป็นอยู่ทำให้ร่างกายทรุดหนัก ย่ำแย่เข้าไปกันใหญ่หัวใจของม่านไหมบีบรัดแน่นทุกครั้งที่คุณหมอแจ้งอาการของ ‘ปู่’ ว่าการรักษาแทบจะไม่ช่วยให้ดีขึ้นเลย อาจจะด้วยอายุที่มากขึ้น ไหนจะโรคแทรกซ้อนหลายอย่าง ทางเดียวที่พอจะยื้อชีวิตของปู่ไว้ได้คือการผ่าตัด แต่ค่าใช้จ่ายที่สูงลิ่วเกินกว่าเธอจะรับไหวทำให้ในหัวราวกับมีแมลงนับร้อยตัวกำลังชอนไชกัดกินก้อนสมองเธอเครียด คิดหนัก วิตกกังวลจนแทบจะอ้วกออกมา ม่านไหมไม่รู้เลยว่าจะหาเงินมากมายขนาดนั้นจากไหน เธอไม่มีใครให้ปรึกษา ไม่มีใครให้พึ่งพาให้ยามยากลำบาก ชีวิตนี้เหมือนตัว
閱讀更多
บทนำ 2
“วิธีแบบไหน?” น้ำเสียงม่านไหมไม่ได้แสดงออกถึงความสนอกสนใจ แต่ถึงอย่างนั้นแม่ก็ยังอธิบายทุกๆ อย่างให้เธอฟังอยู่ดี “ก็ตามนี้นี่แหละ เห็นไหมง่ายนิดเดียว รอแค่นายหัวหลงเสน่ห์แก พอถึงเวลาแกก็เผด็จศึกเลย” ทุกประโยคของแม่ที่ม่านไหมทนฟังจนจบ เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมแม่ถึงคิดว่าอะไรๆ มันจะง่ายดายอย่างที่พูดเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก“แกจะเดินทางพรุ่งนี้เลยไหม แม่จะช่วยเตรียมกระเป๋าให้”“ไม่ล่ะ ฉันไม่ไป” มันเป็นเรื่องไร้สาระที่สุดที่เธอได้ยินในวันนี้ เป็นสิ่งที่คงไม่มีทางสำเร็จได้ง่ายๆ และอีกอย่างเธอคิดว่ายังพอมีหนทาง ไม่ได้จนตรอกขนาดนั้นสักหน่อย “ทำไมไม่ไป ฉันอุตส่าห์เสนอตัวช่วยแกขนาดนี้แล้วนะ” ใบหน้าอีกฝ่ายแสดงออกถึงความฉุนโกรธเบาๆ แต่คงพยายามเก็บงำอาการเอาไว้ไม่ให้ระเบิดออกมา“ฉันยังไม่อยากมีผัว จบไหม แล้วอีกอย่างมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก แม่เลิกขายฝันฉันเถอะ ฉันจะอยู่ที่นี่ดูแลปู่ ส่วนเรื่องเงิน ฉันจะพยายามของฉันเอง” พูดจบม่านไหมเดินสะบัดตูดกลับเข้าห้องไปเฝ้าปู่ต่อ “ม่านไหม! นัง..”“ใจเย็นมาลัย ค่อยๆ คุยกับลูกมันเถอะ”“พี่ก็ดูมันสิพี่เดช ฉันพูดขนาดนี้แล้วมันยังคิดว่าฉันพูดเล่น”
閱讀更多
ตอนที่ 1/1 ฉันไม่ใช่โจร
เสียงคลื่นลมยามเย็นและวิวทิวทัศน์ของผืนน้ำทะเลสีฟ้าครามไม่ได้ช่วยให้จิตใจม่านไหมสงบลงได้ง่ายๆ ยังคงตื่นเต้นกับการตัดสินใจครั้งนี้ของตัวเองเธอคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระแต่ตอนนี้เธอกำลังจะทำเรื่องไร้สาระนั้น ตั้งแต่เมื่อคืนก่อนที่ม่านไหมนอนไม่หลับเพราะเอาแต่คิดเรื่องปู่และการเงินขั้นวิกฤต คำพูดที่แม่เคยพยายามกรอกหูก็ลอยเข้ามาให้เธอคล้อยตามอยู่เสมอ ซึ่งมันก็ได้ผล รุ่งเช้าเธอตัดสินใจบอกแม่ที่จะทำเรื่องนั้น แม่ดีใจแทบเก็บอาการไว้ไม่ไหว หน้าตายิ้มแย้มเบิกบาน รีบอาสาจัดกระเป๋าเสื้อผ้าให้เธอด้วยตัวเองในขณะที่ตัวเธอนั้นคล้ายกับร่างไร้วิญญาณเข้าไปทุกที การเดินทางมาที่นี่ในครั้งนี้ยิ่งกว่าการมาเสี่ยงโชคเสียอีก ซึ่งในใจของม่านไหมนั้นมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวมาก หากคิดจะทำ คิดจะแลก เธอต้องได้อะไรกลับไปบ้าง จะต้องไม่กลับไปมือเปล่าอย่างแน่นอนส่วนเรื่องปู่ แม่เป็นคนรับปากจะช่วยดูแลให้ อีกทั้งยังบอกให้เธออย่าได้กังวล จงทำหน้าที่ตรงนั้นให้เต็มที่ซะ ม่านไหมได้แต่หัวเราะเยาะความน่าสมเพชนี้ การจับผู้ชายที่ไม่รู้จักหน้าตากันมาก่อน มันกลายเป็นหน้าที่ของเธอไปแล้วอย่างนั้นหรือจะว่าไปม่านไหมก็ไม่เคยสืบ
閱讀更多
ตอนที่ 1/2 ฉันไม่ใช่โจร
เสียงฝีเท้าคนเดินย่ำดังใกล้เข้ามาทุกทีและยิ่งใกล้มากเท่าไร เสียงหัวใจของม่านไหมก็เต้นตึกตักรุนแรงตามไปด้วย อาการมือเท้าเย็นเฉียบแต่เหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าสวย วินาทีที่ประตูห้องถูกเหวี่ยงเปิด มือทั้งสองกำรอบขวดน้ำแน่น ยกขึ้นหมายจะฟาดไอ้โจรร้ายให้สลบคาเท้า!“ย้ากกกกกก!”พรึบ!เสียงร้องดังลั่นของม่านไหมและแขนที่ง้างขึ้นสุดกำลังโดนร่างบึกบึนของใครบางคนจัดการเสียอยู่หมัด “อื้อออ!” ปากโดนมือที่ทั้งหนาและใหญ่ปิดไว้เสียสนิท จะร้องตะโกนขอความช่วยเหลือก็มีแต่เสียงอู้อี้ที่เล็ดรอดออกไป ส่วนตัวของเธอนั้นกำลังดิ้นเร่าๆ อยู่ในอ้อมกอดที่พยายามรัดรึงให้อยู่นิ่งๆ จนเธอเริ่มจะหายใจไม่ออก“แหกปากร้องเสียงดังอยู่ได้ โจรขึ้นบ้านรึไง!” เสียงดุดันพูดขู่ใกล้หู ม่านไหมขนลุกซู่ในทันทีแต่ในใจนั้นสบถด่าเป็นชุดถามมาได้บ้าหรือเปล่า ก็แกไงล่ะที่เป็นโจร! “นายหัวให้ผมช่วยไหมครับ” คำพูดที่แทรกขึ้นมาของผู้ชายอีกคนทำให้ม่านไหมรู้ว่าไม่ได้มีโจรแค่คนเดียว“ไม่ต้อง ตัวเล็กแค่นี้กูจัดการเองได้” ตัวเล็กแค่นี้งั้นเหรอ มันหมายความว่าไงกัน ความตกใจกลัวก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความโมโหแทบทันที ม่านไหมกระทุ้งศอกใส่หน้า
閱讀更多
ตอนที่ 2/1 นายหัวทะเล
ตลอดคืนนั้นม่านไหมหายใจไม่ทั่วท้อง อาการเครียดพุ่งปรี๊ดแทบทำเส้นเลือดในสมองแตก เธอถูกพาตัวมาที่บ้านหรูหลังหนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นบ้านของผู้ชายร่างยักษ์ไร้นามเจ้าหนี้แม่ เขาสั่งให้ม่านไหมอยู่แต่ในห้อง ห้ามคิดหนีออกไปเด็ดขาด ก็คงจะหนีได้อยู่หรอกในเมื่อเล่นให้ลูกน้องเฝ้าหน้าห้องกันอยู่แบบนั้นม่านไหมออกมาแค่ตัวเปล่า การจะติดต่อใครสักคนเป็นไปได้ยากมาก ในหัวแทบระเบิดเมื่อคิดจินตนาการไปว่าอีกไม่นานตัวเองจะต้องเจอกับอะไรบ้าง เธอนั่งโยกตัวบนเตียงเหมือนคนไม่ปกติอีกทั้งยังกัดเล็บข่มอาการประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาเป็นระลอกตลอดคืนก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะเข้ามาหาเธอเลยจนรุ่งเช้า..ม่านไหมเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ทว่าเธอก็โดนปลุกให้ตื่นด้วยการกระชากผ้าห่มอย่างแรงจนตัวม้วนแทบตกจากเตียง“นี่คุณ! เข้ามาทำไมไม่ให้ซุ่มให้เสียงก่อน เสียมารยาท” “จ้า แม่คนมารยาทดี เลิกทำปากเก่งแล้วก็ลุกขึ้นสักทีเถอะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอยาวเป็นหางว่าวเลย”“เรื่องอะไร!”“อยากรู้ก็ไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาก่อนแล้วจะบอก เสื้อผ้าของใช้เธอ ฉันให้คนขนมาให้หมดแล้ว” เขาส่งสายตาให้ม่านไหมมองดูกระเป๋าที่ตั้งอยู่มุมห้อง เธอต้อง
閱讀更多
ตอนที่ 2/2 นายหัวทะเล
ม่านไหมอาบน้ำอาบท่า จัดแจงตัวเองให้อยู่ในชุดที่คิดว่าเข้าท่าและเรียบร้อยที่สุด แม้ในความคิดส่วนลึกมันจะแย้งขึ้นมาว่ากระโปรงยังสั้นใช้ได้ แถมเสื้อก็คอลึกไปหน่อย ทำไงได้ล่ะ เสื้อผ้าที่แม่สรรหาให้มีแต่แบบนี้ทั้งนั้น “อืม ชุดนี้ค่อยดูดีกว่าชุดนอนไม่ได้นอนหน่อย” ไอ้คนตัวสูงกว่ากดสายตาคมเข้มมองกันด้วยใบหน้าเรียบเฉย ชุดนอนไม่ได้นอนอะไรของเขากันล่ะ พูดอย่างกับเธอจงใจใส่ชุดยั่วเขาอย่างนั้นแหละ ซึ่งถ้าเขาคิดจริงๆ ก็ขอบอกตรงนี้เลยว่าเขามั่นหน้ามาก!“ไหนล่ะ คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉัน”ม่านไหมกำลังจะนั่งบนโซฟาตรงข้ามเขา ทว่าอีกฝ่ายกลับลุกขึ้นมาเสียก่อน “ตามมา”“คุณจะพาฉันไปไหน ไหนบอกว่ามีเรื่องจะคุย”“นี่แหละวิธีการคุยของฉัน” คุยยังไง เดินไป คุยไปเนี่ยนะ จู่ๆ คำว่าตัวขัดดอกก็ลอยแว๊บเข้ามาในหัวอีกครั้ง ดวงตากลมพลันเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก ริมฝีปากสีอ่อนเม้มแน่นจนเจ็บ “คะ..คุณจะเริ่มเลยเหรอ” พยายามอย่างมากไม่ให้คำถามนั้นฟังดูเสียงสั่นหรือเต็มไปด้วยความกลัว หากแต่โพรงอกด้านในเต้นแรงเป็นบ้าเลย“ก็ใช่น่ะสิ ต้องเริ่มที่ห้องก่อน” เริ่มที่ห้องด้วย แบบนี้จะให้ม่านไหมทำหน้ายิ้มสู้อยู่ได้ยังไง ใน
閱讀更多
ตอนที่ 2/3 นายหัวทะเล
ม่านไหมใช้เวลาช่วงเที่ยงงีบหลับจนเกือบถึงเย็น เธอตื่นขึ้นมาพร้อมความสบายตัว ร่างกายที่ได้รับการพักผ่อนเพียงพอมันดีแบบนี้นี่เอง คิดถึงตอนทำงานหาเงินงกๆ ได้นอนวันล่ะไม่กี่ชั่วโมงแล้วมันก็อดสงสารตัวเองไม่ได้ ตั้งใจจะลองเดินสำรวจพื้นที่รอบๆ บ้านดู เผื่อจะได้ทำความรู้จักคนแถวนี้ ทว่าพอเปิดประตูออกมาเจอกับสนามหญ้าข้างบ้านที่ดูรกไปหมด หญ้าสูงถึงเข่า จิตวิญญาณแม่บ้านรักความสะอาด ความเรียบร้อยก็เข้าสิงในทันที ม่านไหมค้นหาอุปกรณ์ทำสวนเท่าที่จะหาได้ เจอแต่จอบดายหญ้าขึ้นสนิมและบัวรดน้ำเก่าจนซีดอีกอัน เธอก็ทนๆ เอามันมาใช้แก้ขัดไปก่อน เวลาสี่โมงเย็นของที่นี่อากาศดีมาก แดดไม่ร้อนจนแสบผิว เหมาะกับการนั่งถอนหญ้างกๆ กลางสวนมาก “คุณครับ คุณม่านไหม..” ขณะนั่งหลังขดหลังแข็งถอนวัชพืชต้นเล็กๆ หลังจากดายหญ้าได้ไปครึ่งสนาม เสียงเรียกสำเนียงใต้ของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น ม่านไหมหันมองก่อนจะพบว่าเขามากันสองคนและเธอก็จำหน้าได้เป็นอย่างดี พี่สองคนนี้คือลูกน้องไอ้ยักษ์บ้าอำนาจไงล่ะ “มีอะไรเหรอคะ” ตอบกลับเสียงใส ลุกขึ้นปัดดินออกจากกางเกงขาสั้นที่เธอเปลี่ยนแทนกระโปรงตัวจิ๋วเพื่อจะได้ทำงานถนัด “ผมเอากระเป๋ามา
閱讀更多
ตอนที่ 2/4 นายหัวทะเล
“คนสวย~ รีบไปไหนจ๊ะ” หนุ่มฉกรรจ์สามคนที่นั่งกินเหล้านั่นเอง พวกเขายืนล้อมม่านไหมหน้าประตูห้องน้ำที่เธอเพิ่งออกมาหน้าตาแต่ล่ะคนมองเธอด้วยสายตาชวนขนลุกขนพอง ม่านไหมทั้งกลัวและตกใจ แต่ก็พยายามดึงสติกลับมาเหมือนกัน “แหม เพิ่งอาบน้ำเสร็จซะด้วย อยากรู้จังว่าตัวจะหอมแค่ไหน”“พวกพี่ขอดมใกล้ๆ ได้ไหมจ๊ะ”“อะ..ออกไปนะ ฉันสู้คนนะเว้ย!” อยากตั้งการ์ดขู่ให้พวกเขากลัวสักนิด แต่ด้วยความที่เธอนุ่งผ้าถุงก็ต้องระวังอีกว่าผ้าจะหลุดมากองที่ข้อเท้าไหม จะขยับตัวก็ลำบากไปหมด“สู้คนด้วยว่ะ พอดีเลยน้อง พวกพี่ชอบความรุนแรง” เสียงหัวเราะอีกสองคนดังครืนชอบใจ พวกเขาส่งสายตาให้กันและทันใดนั้นแขนของม่านไหมก็โดนผู้ชายทางขวาคว้าไป ตระกร้าของส่วนตัวหล่นกระจายบนพื้น“ว้าย! ปล่อยนะบ้าไอ้บ้า” ม่านไหมสะบัดตัวอย่างแรง มืออีกข้างกำผ้าถุงไว้แน่นไม่ให้หลุด แต่ร่างของเธอก็โดนผู้ชายอีกคนยกลอยขึ้นจากพื้นง่ายดาย พวกเขาตัวใหญ่กันมาก เรี่ยวแรงเยอะกว่าตั้งไม่รู้กี่เท่า “กรี๊ดดด! แกจะพาฉันไปไหนไอ้ชั่ว ปล่อยฉันลงนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันแจ้งตำรวจจับพวกแกแน่ไอ้ชาติชั่ว” คนตัวเล็กทั้งดีดดิ้นให้หลุดจากมือหนาที่โอบอุ้มตัวเธอแ
閱讀更多
ตอนที่ 3/1 แสบเอาเรื่อง
ม่านไหมไม่ได้มีเวลางุนงงนาน เธอถูกสั่งให้พาตัวกลับไปที่บ้านของเขาหรือที่ทุกคนพร้อมใจเรียกกันว่านายหัวทะเล เขาให้ลูกน้องคนหนึ่งพาเธอมา คล้ายว่าเขาจะมีมือซ้ายมือขวาเป็นลูกน้องคนสำคัญคอยตามไปด้วยทุกที่อะไรประมาณนี้เพราะเธอมักจะเห็นพี่ๆ ทั้งสองคนตลอดเลยม่านไหมถูกพาตัวมาอยู่ในห้องเดิม สภาพของเธอยังนุ่งผ้าถุงกระโจมอกคลุมทับด้วยผ้าขนหนูห่อตัวมิดชิด แต่ผมเผ้าเปียกชื้นจากการสระผม และมันก็กระเซิงเพราะวิ่งหนีจากไอ้พวกบ้านั่นด้วย“ทำไมพี่ไม่เห็นบอกฉันล่ะว่าไอ้..” ม่านไหมเกือบหลุดปากเรียกเขาว่า ‘ไอ้บ้านั่น’ แต่ก็หยุดตัวเองได้ทัน “ว่าคุณทะเลเจ้าของเกาะนี้จริงๆ แล้วคือเจ้านายพี่”“ก็คุณไม่ได้ถามนี่ครับ คุณเข้าใจผิดไปเองว่านายหัวเป็นลูกชายเจ้าของเกาะ” เธอต้องเข้าใจผิดแน่นอนอยู่แล้วเพราะไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเขามาก่อนน่ะสิ “ตอนฉันถามถึงเจ้าของเกาะ พี่ก็น่าบอกกันบ้างสิว่าที่จริงแล้วเขาคือเจ้านายพี่ ฉันก็คิดว่าจะเป็นคนมีอายุกว่านี้” ภาพวาดในหัวถึงชูก้าร์แด๊ดดี้ พ่อน้ำตาลหวานของม่านไหมมลายหายในอากาศเหมือนฟองสบู่ที่ถูกเจาะแตกดังโพละ!“ปล่อยให้เข้าใจผิดมันน่าสนุกดีนี่ครับ” ดูพี่เขาตอบกลับมาเถอะ ตั้งใจก
閱讀更多
ตอนที่ 3/2 แสบเอาเรื่อง
สิ่งที่เธอทำลงไปมันมีเหตุผล เมื่อหลายเดือนก่อนทะเลเกือบจะได้เข้ามาเป็นพี่เขยของเธอ เขากับพี่สาวของเธอรักกันมาก เรียกว่าหลงเลยก็ยังได้ คบกันแค่ไม่นานแต่พี่ทะเลคิดอยากแต่งงานกับพี่สาวของเธอแล้วด้วยซ้ำ แต่ความรักก็มักมีอุปสรรคที่คาดไม่ถึงอยู่เสมอวันดีคืนดีใครเล่าจะไปล่วงรู้ว่าพี่ ‘ชบา’ ผู้ใสซื่อ อ่อนหวานจะกลับกลายเป็นคนใจง่าย หนีตามฝรั่งตาน้ำข้าวที่มาพักโรงแรมบนเกาะกลับไปต่างประเทศกับเขาด้วย มันเป็นต้นเหตุที่ทำให้พี่ทะเลเสียอกเสียใจจนไม่เป็นอันทำการทำงาน ร้อนถึงคุณลุงธนินท์พ่อของพี่ทะเลต้องคอยจัดการเรื่องงานให้อยู่พักหนึ่งพอกลับมาตั้งสติได้ ก็ดูเหมือนพี่แกจะเข็ดหลาบกับเรื่องรักจนไม่ชายตาแลผู้หญิงคนไหนเลย แม่กับเธอยังคงเป็นห่วงพี่ทะเลอยู่เสมอแม้ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว ก็คอยมาดูแลเท่าที่จะทำได้ ซึ่งพี่ทะเลเองไม่โกรธเกลียดแม่และเธอแม้ว่าจะโดนพี่ชบาทำถึงขนาดนั้นก็ตาม เขาเป็นคนแยกแยะได้ ดาหลานับถือหัวใจเขาก็ตรงนี้“งั้นฉันเอาของไปเก็บให้พี่ดีกว่า” ดาหลากำลังจะคว้าถุงข้าวของพวกนั้น ทว่าทะเลยกมือเบรกเธอเสียก่อน“ไม่ต้องๆ เดี๋ยวให้แม่บ้านมาจัดการเอง”“แม่บ้านเหรอจ๊ะ?” คำพูดของอีกฝ่ายทำเรีย
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status