10

“อื้อ คุณปัณอย่าค่ะ” ร่างเปล่าเปลือยพยายามดิ้นรนหนีจากการรุกราน หากแต่อารมณ์บางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในทำให้อินนัดดาเริ่มคล้อยตามสัมผัสจาบจ้วงของเขา ทรวงอกอวบถูกครอบครองดูดกลืนขบเม้ม อีกข้างถูกบีบเคล้นราวกับต้องการให้แหลกคามือ

“หนูกลัว” ร่างเล็กสั่นสะท้าน บอกความรู้สึกจริงๆออกไป หวังเพียงให้เขาปราณีไม่ข่มเหงเอาแต่ใจเหมือนคืนแรกของการเข้าหอ

“นั่นเป็นสิ่งที่ฉันอยากให้เธอรู้สึก” ปัณณธรกดเสียงต่ำรอดไรฟัน เขาผละจากเธอไปครู่เดียวเพื่อจัดการกับเสื้อผ้าของตน ก่อนจะโถมร่างมาทับเธอไว้อีกครั้ง

“คุณบ้าไปแล้วแน่ๆ ปล่อยหนูนะ กรี๊ด!!!” ความใหญ่โตแข็งแกร่งที่แทรกลึกเข้ามากลางร่างทั้งที่เพิ่งถูกโหมโรงไปเพียงนิด ทำให้อินนัดดากรีดร้องเสียงหลง หญิงสาวจิกข่วนแผ่นหลังกว้างจนเป็นรอยยาว ปัณณธรไม่รั้งรอที่จะเร่งสะโพก โหมแรงถาโถมใส่ร่างเล็ก ชายหนุ่มไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าที่ทำอยู่เพราะอยากทำร้าย หรือเพราะต้องการเธอจนแทบจะลงแดงตายกันแน่

ความเจ็บแปลบกลางกายค่อยๆเลือนหายไป ความวาบหวิวก่อตัวขึ้นทีละนิด จนที่สุดแล้วอินนัดดาเริ่มขยับสะโพกรับทุกจังหวะการกดแทรกลงมากลาง

กายตน ความคับแน่นและชุ่มชื้นทำให้คนที่กำลังขยับเข้าออกในกายเธอแทบจะสำลักความสุขสม

“คุณปัณ อ๊า...” ร่างสาวบิดเร่า แอ่นตัวเบียดอกอวบเข้าหาแผงอกกว้าง อาการตอบสนองอย่างไร้เดียงสาทำให้คนมากประสบการณ์ฮึกเหิม ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงคลุกเคล้าไปกับทรวงอกนุ่มหอมกรุ่น มือใหญ่ช้อนลงใต้สะโพกมนกระชับไว้แน่น แล้วเร่งรัวสะโพกเน้นหนักเอาแต่ใจ ความกรุ่นโกรธบาดหมางถูกวางทิ้งไว้ที่กลางทาง ปัณณธรรับรู้เพียงความหวามไหวแสนหอมหวานซึ่งโอบล้อมอยู่รอบกาย ร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นตอบสนองเขาอย่างน่ารัก เสียงหวานที่ครวญครางเรียกชื่อเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้หัวใจชายหนุ่มหวั่นไหว

“รู้สึกเหมือนฉันไหมอิน ชอบแบบนี้ไหม” ร่างใหญ่จับคนตัวเล็กกว่าพลิกนอนตะแคงขณะที่ยังสอดประสานกันอยู่ อินนัดดากรีดร้องดังลั่นเพราะความกระสันซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่าง ขาเรียวถูกจับยกพาดบ่าแกร่ง คนคุมเกมนั่งคุกเข่าตั้งมั่น ทุกจังหวะแรงรุกจากปัณณธรทำให้อินนัดดาแทบขาดใจ ชายหนุ่มจับต้นขาแน่นไว้แน่น ขณะที่ส่งความแข็งแกร่งขยับเข้าออกในร่องรักชุ่มฉ่ำ นิ้วเรียวบีบบี้ปุ่มกระสันสาวรุนแรง

“คุณปัณ คุณปัณ อ๊ายยย” อินนัดดาส่ายหน้าดิ้นพล่าน หญิงสาวกำจิกผ้าปูที่นอนแน่น เธอกรีดร้องอ้อนวอนจนเสียงแหบแห้ง ปัณณธรส่งเธอไปถึงเวิ้งฟ้าสีรุ้งครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแรงโหมสะโพกเข้าออกในกายเธอเลย ร่างเล็กสุดจะต้านทานความเสียดเสียวที่ได้รับติดต่อกันหลายครั้ง อินนัดดาจึงกรีดร้องเสียหลงเกร็งร่างค้าง และสั่นสะท้านไปทั้งร่างก่อนจะหมดสติไป

ร่างที่ไม่ไหวติงทำให้ปัณณธรวางขาเรียวลงแล้วจับเข่าชันขึ้นแยกกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงซุกไซ้ดื่มด่ำกับความหอมหวานของดอกไม้สีสด คนที่หมดสติไปแล้วยังมีอาการสั่นสะท้านกระตุกเป็นบางครั้ง กระนั้นคนที่มัวเมาเนินเนื้อนางก็ไม่ยอมหยุด เขาดูดดึงซุกไซ้อย่างเอาแต่ใจอยู่นาน ก่อนจะผละออกอย่างอ้อยอิ่ง ปัณณธรคร่อมทับร่างไร้สติของอินนัดดาอีกครั้ง เขายังไม่ได้ไขว่คว้าไปถึงเส้นวิมานแสนหวานสักครั้ง และคนที่นอนไร้สติต้องรับผิดชอบ ความแข็งแกร่งดุนดันแทรกลึกเข้าสู่ร่องรักอุ่นคับแน่นอีกครั้ง ชายหนุ่มครางกระหึ่มในลำคอ ไม่เคยมีใครทำให้เขาคลั่งได้ขนาดนี้ อินนัดดาทำให้เขากลายเป็นคนมักมาก เขายังไม่อิ่มจึงไม่ยอมปลดปล่อยตัวเองตามเธอไปสักครั้ง

ร่างใหญ่ชะโงกอยู่เหนือร่างเล็ก แรงขยับโยกรุนแรงทำให้คนเบื้องล่าง

ขยับไปตามแรงนั้น ทรวงอกอวบกระเพื่อมไหว ใบหน้าหวานหลับตาพริ้มแต่ยังมีอาการตอบสนองเขาเป็นบางครั้ง ปากเล็กครวญครางอืออาเสียงแผ่ว ร่องรักตอบสนองการรุกรานตอดรัดความแข็งแกร่ง คนเอาแต่ใจโหมสะโพกรัวเร็วในจังหวะหนักแน่นไม่มีลด จนที่สุดแล้วปัณณธรก็พาตัวเองไปปลายทางความสุขสมอย่างรุนแรง เขาระเบิดความเร่าร้อนใส่ร่างของอินนัดดาจนชุ่มฉ่ำ แล้วพลิกร่างเล็กขึ้นให้นอนบนร่างของตนเอง วงแขนแกร่งกอดรัดร่างหญิงสาวไว้แน่น กดแช่ตัวตนนิ่งค้างไว้เนิ่นนานเท่าที่ใจต้องการ หลังจากที่คิดถึงแต่ร่างนี้มาตลอดสัปดาห์ นับจากวันนี้เขาจะหาความสุขจากเธอ สร้างรอยราคีให้เธอจนสาแก่ใจ

อินนัดดาขยับตัวด้วยความเมื่อยขบ ยังไม่อยากลืมตาตื่นด้วยซ้ำ หากแต่ความรู้สึกที่บอกว่าตัวเธอไม่ได้อยู่บนเตียงนุ่มทำให้หญิงสาวลืมตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกะพริบปริบๆแล้วเบิกกว้างพร้อมกับยันกายลุกขึ้นนั่ง

“ว้าย!” เนื้อตัวท่อนบนที่เปล่าเปลือยเนื่องจากการทรงตัวลุกขึ้นนั่ง ทำให้

เสื้อแจ็คเก็ตตัวใหญ่ที่คลุมร่างอรชรอยู่เลื่อนลงไปกองที่เอว มือบางรีบดึงมันขึ้นมาปิดถึงคอ หญิงสาวหันไปขึงตาคนขับรถที่ทำทองไม่รู้ร้อน เขาไม่ชายตามามองเธอด้วยซ้ำ

“นี่คุณเล่นบ้าอะไร เสื้อผ้าหนูอยู่ไหน” เสียงหวานแผดลั่น เธออยากจะกระโจนข้ามเบาะไปตะกรุยหน้าเขาด้วยซ้ำ ใบหน้านิ่งเฉยภายใต้แว่นกันแดดสีดำ ทำให้อินนัดดายิ่งโมโหเข้าไปใหญ่

“ไม่มี ขี้เกียจหาให้”

“คนบ้า โรคจิต ไอ้...”