เสี่ยกรอ้อนรักเมียเด็ก #เช็ตเมียเสี่ย /

สนามบิน หญิงสาวร่างเล็กยืนอยู่ภายในสนามบินกับเพื่อนสนิท ข้างกายมีกระเป๋าเดินทางหลายใบ และในตอนนี้มือข้างหนึ่งก็ยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู รออยู่นานและคนปลายสายที่กดโทรหาก็ไม่รับสักที “พี่ชายแกไม่รับเหรอหมวย” เป่าเป้ยเอ่ยถามเพื่อนที่พยายามกดโทรออกหลายครั้งแล้ว “อืม...ไม่รู้ว่าเฮียตี๋ทำอะไรอยู่ ทั้งที่ฉันบอกไว้แล้วแท้ ๆ ว่าจะมาถึงวันนี้ตอนสองทุ่ม” กีรติตอบกลับแล้วก็เอาโทรศัพท์มากดโทรออกอีกครั้งหลังจากที่สัญญาณตัดไป และในที่สุดก็มีคนรับสาย //อ๊า...เสี่ย// แต่เสียงที่ดังลอดออกมานั้นกลับไม่ใช่เสียงพี่ชายของเธอ ลมหายใจถูกพ่นออกมาแรง ๆ ก่อนที่ผู้เป็นน้องสาวจะพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ “นี่เฮียตี๋ หมวยบอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าจะมาถึงวันนี้ตอนสองทุ่ม แล้วนี่มันยังไง ถึงได้พาผู้หญิงมาเอาเวลานี้ฮะ” //มันติดพันว่ะหมวย จะให้หยุดกลางคันก็ไม่ได้ เดี๋ยวเฮียหาคนไปรับแล้วกัน รอหน่อย// “ให้มันเร็ว ๆ เลยนะ ไม่อย่างนั้นหมวยจะฟ้องป๊ากับม๊า” กีรติกดตัดสายไปในทันทีแล้วก็ยกแขนขึ้นกอดอกด้วยความหงุดหงิด เป็นอย่างนี้ตลอด เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง มันจ

วันเสาร์ กีรติยืนสำรวจความเรียบร้อยอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ คนตัวเล็กในชุดเดรสแขนตุ๊กตาสีขาว กระโปรงยาวคลุมเข่า ผมยาวดัดลอนถูกมัดรวบไว้เป็นทรงโดนัทตรงกลางศีรษะ ส่งให้เธอดูน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งกว่าทุกวัน ริมฝีปากจิ้มลิ้มแต่งแต้มสีชมพูอ่อน ๆ เอาไว้ ปลายนิ้วที่เคยมีสีแดงทาอยู่บนเล็บก็ถูกลบออกจนดูสะอาดตา ต้องทำขนาดนี้ไม่ใช่ว่าอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง แต่เป้าหมายในวันนี้มีมากกว่านั้น เพราะเธอกำลังจะไปหาพี่กรที่ร้านทองของเขา รถแท็กซี่ขับไปบนท้องถนนด้วยความเร็วไม่มากนัก ภายในรถเปิดเพลงฟังสบาย ๆ พร้อมกับผู้โดยสารที่ร้องตามอย่างอารมณ์ดี ใช้เวลาไม่นาน ก็มาถึงร้านทองที่มีชื่อตามคนที่เธอต้องการจะมาหา กีรติลงจากรถบริเวณหน้าร้าน หยิบกระจกบานเล็กในกระเป๋าขึ้นมาส่องอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด “สวยจับใจ” ยัยตัวเล็กพูดชมตัวเองคนเดียว ก่อนที่จะหยิบลิปสติกสีชมพูน่ารักขึ้นมาทาทับลงอีกรอบ “แค่นี้พี่กรเห็นก็หลงรักแล้ว” เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็ก้าวดินเข้าไปในร้านด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจพร้อมใบหน้าที่ระบายรอยยิ้ม “สวัสดีครับ อยากได

Rrrr Rrrr เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอนทำให้คนที่เพิ่งหลับไปได้ไม่ถึงชั่วโมงต้องเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง ทั้งที่วันนี้ตั้งใจจะนอนแต่หัววันแท้ ๆ เพราะเหนื่อยจากร้านตัวเองไม่พอ ยังต้องช่วยพ่อกับแม่แก้ไขแบบเครื่องประดับใหม่อยู่หลายชั่วโมง แต่มันก็เป็นความผิดของเขาเหมือนเดิมนั่นแหละที่ลืมปิดเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ “ใครวะ” ภัทรกรพูดกับตัวเองเบา ๆ ทั้งหัวคิ้วยังเลิกสูง เมื่อหน้าจอตอนนี้แสดงการโทรแบบวิดีโอคอลของใครสักคนที่เขาไม่ได้บันทึกรายชื่อเอาไว้ ถึงอย่างนั้น ภัทรกรก็เลือกที่จะกดรับสาย ด้วยคิดว่าบางทีอาจเป็นเพื่อนสนิทของเขาหนึ่งในสองคนใช้เบอร์ของสาว ๆ โทรมาหยอกเล่น แต่ภาพที่ปรากฎอยู่บนหน้าจอตอนนี้ทำเอาชายหนุ่มต้องเบิกตาโพลง เพราะเป็นหน้าของยัยเด็กดื้อที่กำลังฉีกยิ้มกว้างจนจะถึงหู “โทรมาทำไมหมวย นี่มันกี่ทุ่มแล้ว คอนโดไม่มีนาฬิกาหรือยังไง มันรบกวนคนอื่นรู้หรือเปล่า” เขาบ่นออกไปด้วยเสียงเหนื่อย ๆ ปนง่วงนอน แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้มีสีหน้าสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ใบหน้าจิ้มลิ้มนั่นกลับแสดงอาการออดอ้อน

นิ้วเรียวกดจิ้มลงบนหน้าจอโทรศัพท์เพื่อกดเรียกแท็กซี่ให้มารับหน้าคอนโด วันนี้มีเรียนตอนบ่ายแต่ที่เลือกไม่ขับรถไปเองเพราะว่าเธอมีแผน ถ้าไม่เอารถไป ก็ต้องหาคนมารับตอนเลิกเรียน และคนคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเพื่อนสนิทพี่ชายที่เธอเล็งเอาไว้ กีรติยิ้มเล็ก ๆ อยู่คนเดียว ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่รู้สึกชอบพี่กรมากขนาดนี้ และมันก็มากขึ้นทุกวัน จนเมื่อหนึ่งปีที่แล้วเธอยอมที่จะมีความสัมพันธ์แบบวันไนท์กับเขา รู้ว่ามันเป็นความคิดที่บ้ามาก กล้าเอาตัวเองเข้าไปแลกกับความสัมพันธ์เพียงแค่ครั้งเดียว แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็เพียงแค่อยากรู้ ว่าหากถูกโอบกอดด้วยคนที่ตนเองรักจะรู้สึกอย่างไร ตั้งแต่มัธยมปลาย เวลาเห็นผู้หญิงคนอื่นได้อยู่ในอ้อมกอดนั้นมันรู้สึกเจ็บอยู่ในหัวใจราวกับถูกของแหลมคมทิ่มแทง อิจฉาผู้หญิงพวกนั้นที่ถูกเขากอดและได้นอนเคียงข้างกายในยามค่ำคืน รู้ดีมาตลอดว่าพี่กรเป็นผู้ชายเจ้าชู้มาก มากพอ ๆ กับพี่ชายของเธอนั่นแหละ แต่แล้วอย่างไร ในเมื่อชอบไปแล้วและอยากได้คนคนนี้มาเป็นแฟน มันก็ต้องลงทุนลงแรงกันหน่อย คนอย่างกีรติ ถ้าอยากได้ก็ต้องได้ ไม่มีคำว่าไม่ได้อยู่ในพจนานุกร

“เร็ว ๆ ดิ๊หมวย แค่ไปกินข้าวบ้านป๊ากับม๊า ไม่เห็นจะต้องแต่งตัวอะไรนานขนาดนี้เลย” เสียงของพี่ชายร่วมสายเลือดบ่นอยู่หน้าประตูห้องนอนด้วยเสียงไม่ดังมากนัก แต่มันก็ดังมากพอจะทำให้คนที่กำลังเลือกชุดเพื่อจะไปทานข้าวกับพ่อแม่นั้นได้ยิน แต่ถามว่าเธอรีบแต่งตัวให้เร็วขึ้นหรือเปล่า คำตอบคือ ไม่ ไม่จำเป็นต้องรีบ ปล่อยให้พี่ชายคนที่ชอบทิ้งน้องสาวไว้คนเดียวบ่อย ๆ ได้รู้สึกเสียบ้างว่าการรอคอยมันเป็นอย่างไร กีรติใช้เวลาเลือกชุดอยู่นานนับยี่สิบนาทีถึงได้ตัวที่ถูกใจ ซึ่งมันก็เป็นเพียงเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นธรรมดา ๆ ที่ใส่ประจำอยู่ทุกวัน แต่ที่ยืนเลือกอยู่นานสองนานก็แค่อยากจะแกล้งเฮียตี๋เท่านั้น“รอนิด รอหน่อย ไม่ได้เลยเหรอเฮีย” บานประตูห้องเปิดออกพร้อมกับคำบ่น “ทีตัวเองปล่อยให้หมวยรอเก้อตั้งไม่รู้กี่รอบ หมวยยังไม่เคยบ่นเฮียเลยนะ”แต่คนตัวสูงตรงหน้าดูจะไม่ค่อยสนใจในคำพูดของเธอสักเท่าไหร่ กิตติภพไล่สายตามองดูชุดที่น้องสาวตัวเองสวมอยู่อย่างพิจารณา“หมวย อย่าบอกนะว่านี่เป็นชุดที่เลือกอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงน่ะ”“ก็ใช่ไง หมวยว่าใส่สบาย ๆ แบบนี้ดีที่สุด แค่กลับไปกินข้าวที่บ้