เพลิง(รัก)ไฟเก่า

บทนำ คำขอโทษของคนเลว

‘ทุกอย่างมันเริ่มผิดพลาดตั้งแต่ตรงไหนกันนะ...’

ชายหนุ่มเกิดคำถามขึ้นมากับตัวเองระหว่างที่กำลังนึกย้อนไปถึงเรื่องราวในอดีตที่เกิดขึ้นทั้งหมด

ตั้งแต่ปีแรก ปีที่สอง และปีที่สาม...แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามหาคำตอบยังไง เรื่องราวทุกอย่างในตอนนี้ก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปอยู่ดี

“ฉันขอโทษดา ฉันขอโทษเธอจริง ๆ”

“ฉันผิดเองทั้งหมด...ผิดเองทั้งหมดเลย”

เพลิงร้องไห้ออกมาอย่างง่ายดายโดยที่ยังคงกุมมือหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งตรงหน้าเอาไว้แน่น น้ำตาลูกผู้ชายของเขาที่ไม่เคยเสียให้ใครในตอนนี้กลับไหลออกมาง่าย ๆ เพราะผู้หญิงตรงหน้าที่เขารักมากที่สุดอีกครั้งไม่ต่างจากเมื่อหนึ่งปีก่อน เพียงแต่ความรู้สึกในตอนนี้มันกลับต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เขากำลัง ‘รู้สึกผิด’ ที่ทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ และได้แต่หวังให้เธอตื่นขึ้นมาเพื่อลงโทษคนเลว ๆ อย่างเขา

...แม้ว่าจะไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาเท่าใดก็ตาม

 

บทที่ 1 เปลี่ยนเป็นคนใหม่

บ้านเทพพิพัฒน์ (หลายเดือนก่อน)

“วันนี้เราต้องตั้งโต๊ะเตรียมไว้กี่ที่เหรอพี่” แม่บ้านคนหนึ่งเอ่ยถามคนอายุมากกว่าระหว่างกำลังเตรียมมื้อเย็นในวันศุกร์ ซึ่งปกติเป็นวันที่ทุกคนจะมาใช้เวลาในช่วงวันหยุดร่วมกัน รวมถึงเป็นวันที่ลูก ๆ ของเจ้านายใหญ่จะกลับมาหาพ่อแม่ด้วยเช่นกัน

“ก็เท่าเดิมเหมือนสัปดาห์ก่อนนั่นแหละ”

“แบบไม่มีคุณเพลิงน่ะเหรอ?”

“ก็คงจะอย่างนั้นแหละ เพราะนี่ก็ไม่ใช่สัปดาห์แรกที่คุณเพลิงไม่กลับมาบ้านสักหน่อย แถมกลับมาทีไรก็อยู่ในสภาพที่ไม่ปกติทุกที”

“เฮ้อ...ฉันสงสารคุณเพลิงจริง ๆ นะ ยังเป็นวัยรุ่นอยู่เลยแท้ ๆ แถมชีวิตกำลังไปได้สวยอีกต่างหาก ไม่น่าโดนผู้หญิงแบบนั้นหลอกจนเสียอนาคตแบบนี้เลย”

“นี่! พูดเบา ๆ หน่อยสิ ถึงคุณท่านจะใจดีกับพวกเราแต่ก็ไม่ใช่ว่าพ่อแม่ทุกคนจะรู้สึกดีที่ได้ยินคำพูดแบบนี้หรอกนะ” เธอเตือนแม่บ้านอีกคนเสียงเบาด้วยกลัวว่าจะมีใครมาได้ยิน

“ไม่เห็นหรือไงว่าไม่ใช่แค่คุณท่าน แต่ทั้งคุณติณกับคุณเพลล์เองก็เป็นห่วงคุณเพลิงมากไม่ต่างกัน”

“ต้นเหตุก็มาจากผู้หญิงคนนั้นแหละพี่ ทั้ง ๆ ที่คุณเพลิงมีโอกาสได้ไปเรียนต่างประเทศ ได้มีอนาคตที่ดีกว่านี้ได้แล้ว แต่คุณเพลิงก็ยังเลือกผู้หญิงคนนั้นที่ไม่มีอะไรเลย แล้วดูสิ่งที่หล่อนทำกับคุณเพลิงสิ”

“จนตอนนี้คุณเพลิงก็ยังเลือกผู้หญิงคนนั้นมากกว่าอนาคตของตัวเองอยู่เลย”

แม่บ้านสาวพูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้หลังได้เห็นสภาพที่ทรมาน ‘ปางตาย’ ของเพลิงด้วยสายตาของตนเอง ซึ่งต่อให้รู้เรื่องราวแค่ผิวเผินแต่ภาพที่เพลิงเอาแต่กินเหล้าและเก็บตัวเงียบอยู่ทุกวันนี้ก็พอจะเป็นคำตอบให้ได้ว่าความรักครั้งนี้ได้ทำร้ายเขามากขนาดไหน

“ไม่รู้ว่าป่านนี้ผู้หญิงคนนั้นไปใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ที่ไหนเนอะ ขนาดคุณเพลิงเป็นแบบนี้ยังไม่คิดจะสนใจเลย”

“นี่ หยุดก่อน” แม่บ้านที่อายุมากกว่าปรามรุ่นน้องเสียงเบาหลังเห็นชายหนุ่มที่พวกเธอกำลังพูดถึงได้เดินผ่านไป ซึ่งการปรากฏตัวของเขาในรอบหลายสัปดาห์ต่างทำให้ทั้งคู่รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก

 

อีกด้าน

เพลิงเดินเข้าไปในบ้านด้วยสติที่ยังคงไม่ค่อยเต็มร้อยเท่าไหร่นัก แต่ว่าตอนนี้ความตั้งใจในการใช้ชีวิตของเขาที่มากขึ้นกว่าเดิมก็ทำให้ชายหนุ่มสามารถพาตัวเองมาถึงที่บ้านได้

เขาได้ยินเสียงของแม่บ้านคุยกันท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบภายในบ้าน แต่เพลิงกลับไม่สามารถจับใจความหรือจดจำคำพูดเหล่านั้นได้เลย แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่คนปกติทั่วไปจะสามารถเข้าใจมันได้อย่างง่ายดายก็ตาม

ชายหนุ่มยกมือขึ้นมานวดคลึงขมับเพื่อเรียกสติให้กับตนเองเล็กน้อยระหว่างที่กำลังเดินขึ้นบันได จากนั้นเขาจึงหยุดอยู่พักใหญ่เพื่อใช้เวลาคิดว่าห้องใดเป็นห้องของคนที่เขาอยากมาหา

แกร๊ก...

เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นของห้องทำงานทำให้นักธุรกิจใหญ่หันมามองที่ต้นทางของเสียงด้วยความสงสัย ทว่าภูวนาถกลับต้องประหลาดใจมากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าลูกชายคนเล็กที่หายไปนาน เป็นฝ่ายกลับมาหาเขาอีกครั้ง

“ผมมาหาพ่อครับ”

“นั่งก่อนสิ” ภูวนาถบอกอย่างใจเย็นโดยที่เขาพยายามรักษาความสงบของตัวเองให้ได้มากที่สุดในฐานะหัวหน้าครอบครัว ทว่าดวงตาคมก็ยังคงไล่สังเกตใบหน้าของลูกชายคนเล็กอยู่ตลอดด้วยความเป็นห่วง

ใบหน้าของเพลิงนั้นยังคงหม่นหมองไม่ต่างจากครั้งอื่น ๆ ที่เขาได้เจอ เพียงแต่ว่าตอนนี้หนวดเคราที่เคยปล่อยไว้กลับถูกโกนออกจนดูสะอาดตามากขึ้น อีกทั้งเพลิงยังสวมใส่เสื้อผ้าด้วยชุดที่ดูดีกว่าเมื่อก่อนเป็นอย่างมาก

แสดงว่ามันคงมีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงขึ้นกับลูกชายของเขา...ซึ่งเขาหวังว่ามันจะเป็นสัญญาณที่ดีขึ้นจากเดิมเช่นกัน

“เป็นยังไงบ้าง พ่อดีใจนะที่เพลิงกลับมาที่บ้านของเราอีกครั้ง” อีกทั้งวันนี้เขายังดูไม่เมาเหมือนวันอื่น ๆ อีกต่างหาก

“ขับรถมาเองเหรอ? วันหลังโทรเรียกคนขับรถของเราให้ไปรับก็ได้นะ”

“ผมอยากกลับมาเรียนต่อครับ”

ชายหนุ่มที่นั่งเงียบอยู่นานบอกความประสงค์ที่ทำให้เขาตัดสินใจมาในวันนี้ จนกระทั่งภูวนาถเงียบไปอย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

“อีกไม่กี่เดือนก็จะเปิดเทอมใหม่พอดี ผมเลยคิดว่าจะเริ่มเรียนใหม่ในเทอมหน้าเลยครับ”

“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” ภูวนาถคลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจเมื่อเพลิงเป็นฝ่ายเลือกเส้นทางนี้ด้วยตัวเองอีกครั้ง ซึ่งมันเป็นสัญญาณที่ดีมากสำหรับคนเป็นพ่ออย่างเขาที่ลูกชายอยากจะ ‘กลับมาใช้ชีวิต’ อีกครั้ง

“อยากไปประเทศไหนล่ะ? หรือว่าจะไปเรียนที่เดียวกับที่ติณจบมาดีไหม? เพราะบ้านที่เราซื้อไว้ก็อยู่ใกล้กับมหา’ลัยพอดี”

“ผมจะเรียนต่อที่เมืองไทยครับ ที่เดิม...และคณะเดิม”

“นี่ลูกไม่ได้คิดจะประชดชีวิตตัวเองอีกครั้งใช่มั้ย?”

“เปล่าครับ แต่ผมแค่อยากกลับไปเรียนที่เดิมก็แค่นั้น”

“แน่ใจใช่มั้ย? เพราะพ่อไม่เคยขัดขวางอยู่แล้วว่าลูกจะต้องเรียนจบอะไร แต่พ่อแค่อยากให้ลูกได้เรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบและมีความสุขนะ”

เพราะเขารู้ดีว่าสาเหตุที่เพลิงเลือกเรียนวิศวะแทนที่จะไปเรียนเกี่ยวกับการบริหารแบบพี่ ๆ ของเขาเลือกเรียนคืออะไร และภูวนาถเองก็ไม่อยากจะให้เพลิงต้องกลับไปในสถานที่เดิม ๆ และเป็นเหมือนเดิมอีก

“ผมตัดสินใจแล้วครับ แล้วก็จะไม่เปลี่ยนใจด้วย”

แกร๊ก...

“เพลิง!” เสียงเรียกที่คุ้นเคยพร้อมกับประตูที่ถูกเปิดเข้ามาช่วยดึงความสนใจจากทั้งสองคนที่กำลังพูดคุยกัน ก่อนที่อาภัสราจะเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านข้างของลูกชายคนเล็กหลังรู้ว่าเพลิงเป็นฝ่ายยอมกลับมาที่บ้านด้วยตนเอง สายตาที่เธอมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้ายังคงสั่นไหวและเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“ลูกมาขอกลับไปเรียนอีกครั้งน่ะ”

“จริงเหรอคะ? เป็นเรื่องจริงเหรอเพลิง”

“จริงครับ”

“ไม่ต้องฝืนตัวเองนะลูก แม่ดีใจมาก ๆ ที่เพลิงกลับมาหาพวกเรานะ”

“ผมขอโทษนะครับที่ทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วง” เพลิงยกแขนขึ้นมากอดตอบคนเป็นแม่ที่กำลังสวมกอดเขาไว้อยู่ ทำให้อาภัสราสะอื้นไห้ออกมาหนักมากกว่าเดิมกับการกลับมาของลูกชายคนเล็กที่เธอเป็นห่วงเขามากที่สุด

“ไม่เป็นไรเพลิง ขอแค่เพลิงกลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนเดิมโดยที่ไม่เจ็บปวดอีก ต่อให้ลูกอยากทำอะไรแม่ก็สนับสนุนทั้งนั้นนะ”

“ครับ จากนี้ไปผมจะกลับมาเป็นคนเดิม...ที่ไม่เจ็บปวดกับอะไรแบบนั้นอีก”

แววตาของเขานั้นเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเมื่อเอ่ยเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตที่เคยเกิดขึ้น และไม่มีใครที่จะสามารถคาดเดาความคิดของเขาได้เลย

 

ห้องของเพลิง

หลังจากที่พูดคุยทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพลิงก็กลับมาที่ห้องนอนของเขาอีกครั้งด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการที่ยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่นักที่จะต้องกลับมาใช้ชีวิตแบบคนอื่น ๆ อีกครั้ง แต่เพราะว่าได้ตัดสินใจไปแล้วหลังจากที่ใช้เวลาอยู่กับตัวเองนานหลายเดือน จึงทำให้เพลิงไม่คิดจะเปลี่ยนใจอีก

ก๊อกๆๆ

“เข้ามาครับ”

“ขออนุญาตนะคะคุณเพลิง”

“ครับ ช่วยเก็บของในห้องออกไปให้ผมทีนะครับ”

“ทั้งหมดเลยเหรอคะ?” แม่บ้านที่ได้รับคำสั่งมาเอ่ยถามด้วยความรู้เกร็งไม่น้อย ถึงเพลิงจะตัดสินใจกลับมาอยู่ที่บ้านแล้วแต่เขาก็ยังดูเย็นชาอยู่ดี

“ใช่ครับ ทั้งหมดที่อยู่ในห้อง เพราะผมไม่อยากเห็นของอะไรที่รกสายตาแม้แต่ชิ้นเดียว”

แม่บ้านสาวเผลอกลั้นหายใจหลังจากที่ชายหนุ่มพูดจบ เพราะของที่อยู่ภายในห้องส่วนใหญ่ล้วนเป็นของที่ ‘แฟนเก่า’ ของเพลิงเคยซื้อให้ทั้งนั้น

คนที่มีทรัพย์สมบัติมหาศาลแบบนั้นกลับไม่เคยใช้แบรนด์เนมแม้แต่ชิ้นเดียว แล้วเลือกที่จะใช้ของที่แฟนสาวซื้อมาให้แทนโดยไม่สนใจราคาของแต่ละชิ้นเลย จนภายในห้องของเพลิงล้วนมีแต่ของที่คนรักซื้อให้เขาแทบจะทั้งหมด ซึ่งแม้จะผ่านมานานนับปีแต่ชายหนุ่มก็ยังคงเก็บรักษาของทุกชิ้นไว้เป็นอย่างดี

แต่เธอจะทำอย่างไรได้ เพราะในเมื่อเพลิงยอมตัดใจออกจากสิ่งที่เขารักมากที่สุด ก็แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงเป็นคนใหม่ที่ดีขึ้นของเขาแล้ว