Share

บทที่ 3: กฎของตำหนักคุนหนิง

last update Tanggal publikasi: 2026-07-23 11:32:07

บทที่ 3: กฎของตำหนักคุนหนิง

ยามเฉิน (07.00 - 08.59 น.) แสงอรุณแรกของวันสาดส่องผ่านบานหน้าต่างฉลุลายนกกระเรียน ทาบทับลงบนพื้นกระเบื้องหยกของตำหนัก    คุนหนิง

หลี่รั่วจินลืมตาตื่นขึ้นตรงเวลาตามนาฬิกาชีวิตที่ถูกฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก แม้เมื่อคืนนางจะได้หลับพักผ่อนเพียงไม่กี่ชั่วยาม แต่ดวงตากลมโตกลับกระจ่างใสและตื่นตัวเต็มที่ ไร้ซึ่งร่องรอยของความโศกเศร้าจากการถูกทอดทิ้งในคืนวสันต์ดังเช่นที่สตรีวังหลังควรจะเป็น

"คุณหนู... เอ่อ ฮองเฮา ทรงตื่นแล้วหรือเพคะ"

ชุ่ยอวี้ นางกำนัลคนสนิทรีบก้าวเข้ามาเปิดม่านมุ้งด้วยท่าทีระมัดระวัง ด้านหลังของนางคือแม่นมจ้าวที่ประคองอ่างน้ำล้างหน้าทองเหลืองเข้ามาด้วยสีหน้าอมทุกข์

"เปลี่ยนสรรพนามเสียให้ชิน ชุ่ยอวี้ กำแพงมีหู ประตูมีช่อง หากพลาดพลั้งเพียงคำเดียว หัวของเจ้าอาจหลุดจากบ่าได้" หลี่รั่วจินเอ่ยเตือนเสียงเรียบ ขณะขยับกายลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังของนางตั้งตรงสง่างามโดยธรรมชาติ

"เพคะ ฮองเฮา" ชุ่ยอวี้รับคำเสียงสั่น รีบเข้ามาช่วยประคองเจ้านายให้ลุกจากเตียง

หลังจากการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดผ้าไหมสีแดงเข้มปักลายหงส์สยายปีกที่ลดทอนความหรูหราลงมาให้เหมาะกับการใช้ชีวิตประจำวัน หลี่รั่วจินก็นั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยให้แม่นมจ้าวสางผมและเกล้ามวยให้อย่างเรียบง่าย

นางปฏิเสธที่จะประดับปิ่นทองคำระย้าที่หนักอึ้ง เลือกเพียงปิ่นหยกขาวเรียบๆ แกะสลักลายดอกอวี้หลาน และแน่นอน... ปิ่นเงินซ่อนช่องลับสำหรับทดสอบพิษและบรรจุยาเม็ดฉุกเฉิน ยังคงถูกปักซ่อนไว้ในมวยผมอย่างแนบเนียน

"ฮองเฮาเพคะ..." แม่นมจ้าวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ "เมื่อครู่ขันทีหน้าตำหนักมารายงานว่า ซุนหมัวมัว นางกำนัลอาวุโสจากกรมวัง มารอขอเข้าเฝ้าเพื่อรับ 'ผ้าแพรพรหมจรรย์' ไปลงบันทึกในสมุดกูเจีย (สมุดบันทึกการร่วมหอของฝ่ายใน) เพคะ"

มือที่กำลังหยิบตลับชาดของหลี่รั่วจินชะงักไปเล็กน้อย

ผ้าแพรพรหมจรรย์... เมื่อคืนฮ่องเต้ทรราชผู้นั้นบุกเข้ามาบีบคอข่มขู่นาง แล้วก็สะบัดชายแขนเสื้อจากไป ผ้าแพรผืนนั้นย่อมขาวสะอาดบริสุทธิ์ไร้ซึ่งรอยเลือดมงคลใดๆ

นี่คือด่านทดสอบแรกของวัน หากปล่อยให้ผ้าแพรขาวสะอาดนี้หลุดรอดออกไปให้กรมวังลงบันทึก ข่าวเรื่องฮองเฮาถูกทอดทิ้งตั้งแต่คืนแรกจะแพร่สะพัดไปทั่วทั้งวังหลังภายในครึ่งก้านธูป และเหล่าพระสนมที่จ้องจะเหยียบย่ำนางอยู่แล้ว จะต้องดาหน้ากันเข้ามาสร้างความรำคาญใจไม่หยุดหย่อน

ทว่าหากจะกรีดเลือดตนเองเพื่อย้อมผ้าผืนนั้นให้เป็นรอยพรหมจรรย์ปลอม... จ้าวหรงเยี่ยย่อมรู้ดีที่สุดว่าเมื่อคืนเกิดสิ่งใดขึ้น หากเขารู้ว่านางเล่นแง่หลอกลวงกรมวัง ข้อหาหลอกลวงเบื้องสูงจะถูกนำมาใช้เล่นงานนางได้อีก

หลี่รั่วจินลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงสีแดงเข้มกวาดไปตามพื้นหยก "ให้นางเข้ามา"

ซุนหมัวมัว หญิงชรารูปร่างท้วม ใบหน้าอวบอูมที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเจ้าเล่ห์ ก้าวเข้ามาในโถงตำหนักพร้อมกับนางกำนัลจากกรมวังอีกสองคน นางคุกเข่าถวายพระพรด้วยท่วงท่าที่ถูกต้องตามธรรมเนียมทุกประการ ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและไม่เคารพยำเกรงเท่าที่ควร

"หม่อมฉันซุนหมัวมัว ถวายพระพรฮองเฮา ขอทรงพระเจริญพันปี พัน พันปีเพคะ"

"ลุกขึ้นเถิด" หลี่รั่วจินนั่งลงบนตั่งไม้จันทน์แดงตรงกลางโถง มือเรียวยกถ้วยชาชาดแดงขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างามและเยือกเย็นจนคนมองรู้สึกกดดัน

"ขอบพระทัยเพคะ" ซุนหมัวมัวลุกขึ้นยืน สายตาของหญิงชราลอบกวาดมองไปรอบๆ ตำหนักคุนหนิงที่เงียบเหงา ก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าเรียบเฉยของฮองเฮาองค์ใหม่ "หม่อมฉันมารับผ้าแพรพรหมจรรย์เพื่อนำไปลงบันทึกตามกฎมณเฑียรบาลเพคะ ไม่ทราบว่าฮองเฮาทรงเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วหรือไม่"

หลี่รั่วจินพยักหน้าเล็กน้อยให้ชุ่ยอวี้ นางกำนัลสาวรีบประคองถาดไม้สนที่คลุมด้วยผ้าไหมสีเหลืองทองออกมาวางตรงหน้าซุนหมัวมัว หญิงชรายกยิ้มมุมปากอย่างมีนัยยะ มืออวบอูมเอื้อมไปเปิดผ้าคลุมออกทันทีโดยไม่รั้งรอ

ทว่ารอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของซุนหมัวมัวกลับแข็งค้าง เมื่อพบว่าผ้าแพรไหมสีขาวบริสุทธิ์บนถาดนั้น... ขาวสะอาด ไร้ซึ่งรอยหยดเลือดใดๆ ตามที่นางคาดเดาไว้ไม่ผิดเพี้ยน

"ฮองเฮา..." ซุนหมัวมัวแสร้งทำน้ำเสียงตกใจ ทว่าแววตากลับปิดบังความสะใจไว้ไม่มิด "ผ้าแพรผืนนี้ขาวสะอาด ขาดซึ่งรอยเลือดมงคล หม่อมฉันเกรงว่า... หากนำไปลงบันทึก จะเป็นที่ครหาแก่ฝ่ายในได้นะเพคะ"

"ครหาเรื่องใดหรือ หมัวมัว" หลี่รั่วจินวางจอกชาลงบนโต๊ะด้วยเสียงอันดัง 'กึก' ทำให้นางกำนัลจากกรมวังทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว

"ก็... ก็เรื่องที่ฝ่าบาทมิได้ประทับร่วมหอกับพระองค์..." ซุนหมัวมัวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นางทำงานในวังมานาน รับใช้พระสนมมาก็มาก ย่อมรู้ดีว่าสตรีที่ไร้ความโปรดปรานเช่นนี้ อีกไม่นานก็ต้องถูกเหยียบจมดิน

หลี่รั่วจินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งทำเอาซุนหมัวมัวขนลุกซู่โดยไม่ทราบสาเหตุ

"ซุนหมัวมัว เจ้าอยู่ในวังมานาน ย่อมรู้กฎมณเฑียรบาลดี... การที่ฝ่าบาทเสด็จออกจากห้องหอกลางดึกเป็นความจริงที่องครักษ์และขันทีหน้าตำหนักล้วนประจักษ์ หากข้ากรีดเลือดตนเองเพื่อสร้างรอยปลอมบนผ้าผืนนี้ แล้วฝ่าบาททรงทราบภายหลัง เจ้าคิดว่าโทษฐานของการบังอาจปลอมแปลงบันทึกกูเจียคือสิ่งใด? ประหารทั้งตำหนักคุนหนิง และรวมถึงตัวเจ้าที่รับผ้าผืนนี้ไปลงบันทึกด้วยหรือไม่"

คำพูดที่แทงตรงจุดอ่อนทำให้ใบหน้าอวบอูมของซุนหมัวมัวซีดเผือดลงทันที

"อีกอย่างหนึ่ง..." หลี่รั่วจินลุกขึ้นยืน ค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาหญิงชราอย่างเชื่องช้า "การที่ฝ่าบาทมิได้ร่วมหอกับข้า เป็นการตัดสินพระทัยของโอรสสวรรค์ หากเจ้ากล้านำเรื่องผ้าแพรผืนนี้ไปป่าวประกาศให้เกิดข่าวลือในวังหลัง นั่นมิเท่ากับว่าเจ้ากำลังวิพากษ์วิจารณ์ 'พระราชอำนาจ' และ 'พระราชนิยม' ของฝ่าบาทหรอกหรือ"

หมวกใบใหญ่ข้อหา 'วิพากษ์วิจารณ์โอรสสวรรค์' ถูกสวมลงบนหัวของซุนหมัวมัวอย่างแนบเนียน หญิงชราเข่าอ่อน ทรุดลงไปหมอบคุกเข่ากับพื้นกระเบื้องทันที

"หม่อมฉันมิกล้า! หม่อมฉันมิกล้าเพคะฮองเฮา!"

หลี่รั่วจินก้มมองร่างที่สั่นเทาของซุนหมัวมัว สายตาของนางไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่การข่มขู่ สัญชาตญาณแพทย์ของนางสังเกตเห็นบางสิ่งตั้งแต่ตอนที่หญิงชราเอื้อมมือไปเปิดผ้าคลุมถาด

"เจ้ามิกล้าก็ดีแล้ว..." หลี่รั่วจินลดเสียงลง เปลี่ยนกระแสเสียงจากการข่มขู่เป็นการสนทนาที่ราบเรียบทว่าแทงลึกถึงกระดูก "ซุนหมัวมัว ช่วงนี้เจ้าคงปวดตามข้อกระดูกนิ้วมือและหัวเข่าอย่างหนักสินะ โดยเฉพาะยามค่ำคืนที่มีลมเย็นพัดผ่าน ความปวดร้าวคงแล่นปราดเข้าไปถึงไขกระดูก จนไม่อาจข่มตาหลับได้สนิทใช่หรือไม่"

ซุนหมัวมัวเบิกตากว้าง เงยหน้าขึ้นมองฮองเฮาองค์ใหม่ราวกับเห็นผีสาง "ฮะ... ฮองเฮาทรงทราบได้อย่างไรเพคะ หม่อมฉันทนทุกข์กับโรคปวดข้อความเย็นนี้มาหลายปี หมอหลวงล้วนบอกว่าเป็นโรคคนแก่ รักษาไม่หายขาด..."

"หมอหลวงวังหน้ามักจ่ายยาแบบประคองอาการ เพื่อหลีกเลี่ยงความผิดพลาด" หลี่รั่วจินอธิบายอย่างผู้เชี่ยวชาญ "เจ้าสูดดมกลิ่นกำยานในวังมานานนับสิบปี บวกกับการคุกเข่าบนพื้นหยกเย็นเฉียบ ความชื้นเย็นแทรกซึมเข้าสู่เส้นลมปราณ... ยาต้มหมาหวงกับกุ้ยจือที่เจ้าแอบดื่มอยู่ทุกวัน มันช่วยบรรเทาปวดได้แค่ชั่วคราว แต่ฤทธิ์ร้อนของมันกลับไปเผาผลาญลมปราณตับ ทำให้เจ้ามีอาการตาพร่ามัวร่วมด้วยในระยะหลังนี้ ถูกต้องหรือไม่"

คราวนี้ซุนหมัวมัวถึงกับโขกศีรษะลงบนพื้น "ฮองเฮาทรงพระปรีชา! ทรงราวกับตาเห็น! หม่อมฉันทรมานเหลือเกินเพคะ หากฮองเฮามีเมตตา..."

"เมตตาของข้า มีไว้สำหรับผู้ที่ซื่อสัตย์และมีประโยชน์เท่านั้น" หลี่รั่วจินหมุนตัวเดินกลับไปนั่งที่ตั่งไม้จันทน์แดง "นำผ้าแพรผืนนั้นกลับไปลงบันทึกตามความจริง และจงปิดปากของพวกเจ้าให้สนิท ห้ามให้มีข่าวลือใดๆ เกี่ยวกับตำหนักคุนหนิงหลุดรอดออกไปแม้แต่ครึ่งคำ... หากเจ้าทำได้ดี ภายในสามวัน ข้าจะให้ชุ่ยอวี้ส่ง 'ยาเม็ดทะลวงปราณขับความเย็น' ที่ข้าปรุงเองไปให้ ยานี้เพียงสามเทียบ จะช่วยสลายความชื้นในไขกระดูกของเจ้า ทำให้เจ้าไม่ต้องทนปวดร้าวอีกต่อไป"

ดวงตาของซุนหมัวมัวเบิกโพลงด้วยความหวังอันเปี่ยมล้น นางเป็นนางกำนัลอาวุโสที่มั่งคั่งด้วยทรัพย์สินเงินทอง แต่กลับต้องทนทรมานกับโรคภัยที่เงินทองก็รักษาไม่ได้ บัดนี้ ฮองเฮาองค์ใหม่ที่ทุกคนตราหน้าว่าไร้ค่า กลับกลายเป็นแสงสว่างปลายอุโมงค์ของนาง

"ขอบพระทัยฮองเฮาเพคะ! หม่อมฉันซุนหมัวมัวขอสาบานด้วยชีวิต ว่าจะไม่ให้มีข่าวลือใดๆ เกี่ยวกับตำหนักคุนหนิงหลุดรอดออกไปจากกรมวังเด็ดขาด หม่อมฉันจะเป็นหูเป็นตาให้ฮองเฮาตลอดไปเพคะ!" หญิงชราโขกศีรษะติดๆ กันสามครั้งด้วยความตื้นตันและยำเกรงอย่างแท้จริง

"ดี ถอยออกไปได้"

เมื่อข้ารับใช้จากกรมวังจากไปจนหมด แม่นมจ้าวและชุ่ยอวี้ต่างลอบระบายลมหายใจด้วยความโล่งอก แม่นมจ้าวมองคุณหนูรองของตนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความห่วงใยและเวทนา กลายเป็นความศรัทธาและเทิดทูน

"ฮองเฮาทรงพระปรีชายิ่งนักเพคะ ทรงใช้สติปัญญาและวิชาแพทย์พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส ได้สายสืบในกรมวังมาไว้ในกำมืออย่างง่ายดาย" ชุ่ยอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ชุ่ยอวี้" หลี่รั่วจินรินชาอุ่นๆ ให้ตนเองอีกจอก สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง มุ่งตรงไปยังทิศทางของจวนแม่ทัพที่อยู่ห่างไกลออกไป "ในวังหลังแห่งนี้ ความโปรดปรานจากบุรุษเป็นเพียงภาพลวงตาที่พร้อมจะจางหาย อำนาจที่แท้จริงคือการกุมจุดอ่อนและชีวิตของผู้อื่นไว้ในมือต่างหาก"

นางวางจอกชาลง สัมผัสเบาๆ ที่ช่องลับในแขนเสื้อซึ่งซ่อนม้วนเข็มเงินเอาไว้

การจัดระเบียบตำหนักคุนหนิงและการซื้อใจข้ารับใช้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ก้าวต่อไปคือการหาช่องทางลอบติดต่อกับองครักษ์เงาของตระกูลหลี่ เพื่อวางแผนออกไปรักษาร่างกายของพี่ชายให้กลับมาแข็งแกร่งดังเดิม

จ้าวหรงเยี่ย... ในเมื่อพระองค์ตั้งใจจะทอดทิ้งหม่อมฉันไว้ในตำหนักเย็นแห่งนี้ หม่อมฉันก็จะใช้ความเงียบสงบที่พระองค์มอบให้นี่แหละ เป็นฐานที่มั่นในการฟื้นฟูตระกูลหลี่ และเมื่อใดที่ตระกูลหลี่กลับมายิ่งใหญ่ เมื่อนั้น... กระดานหมากกระดานนี้ พระองค์จะไม่มีสิทธิ์เป็นผู้ควบคุมมันอีกต่อไป!


Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ลิขิตรักสลับเกี้ยว..สยบใจฮ่องเต้ทรราช   ตอนพิเศษ 4: บุปผาเร้นเงา และจันทรากระจ่างแผ่นดิน

    ตอนพิเศษ 4: บุปผาเร้นเงา และจันทรากระจ่างแผ่นดินยามซวี (19.00 - 20.59 น.) กลางฤดูสารทเทศกาลไหว้พระจันทร์เวียนมาบรรจบ ดวงจันทร์กลมโตทอแสงสีเงินยวงกระจ่างสว่างไสวไปทั่วอุทยานหลวงแห่งพระราชวังต้องห้ามค่ำคืนนี้ ราชสำนักต้าจ้าวได้จัดงานเลี้ยงชมจันทร์อย่างยิ่งใหญ่ตระการตา โคมไฟกระดาษรูปกระต่ายและดอกบัวถูกประดับประดาเรียงรายตามทางเดิน กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวา ลอยอบอวลผสานกับเสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบา เหล่าขุนนางและทูตจากแว่นแคว้นน้อยใหญ่ต่างมาร่วมถวายพระพรและเครื่องบรรณาการจ้าวหรงเยี่ยในชุดฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรทอง ประทับอยู่บนแท่นประทับสูงสุด เคียงข้างคือฮองเฮาหลี่รั่วจินในชุดกระโปรงสีแดงเข้มสลักลวดลายพญาหงส์สยายปีก ถัดลงมาคือรัชทายาทจ้าวหมิงรุ่ยและองค์หญิงจ้าวลี่หลิน ท่วงท่าของสายเลือดราชวงศ์ทุกพระองค์ล้วนสง่างามและเปี่ยมไปด้วยบารมีที่กดข่มผู้คนให้ต้องน้อมศีรษะ"ทูลฝ่าบาทต้าจ้าว!"ราชทูตจาก 'แคว้นหนานโจว' ดินแดนทางใต้สุดอันห่างไกล ก้าวออกมาเบื้องหน้าพร้อมกับขันทีที่ประคองกล่องไม้แกะสลักอย่างวิจิตร "แคว้นหนานโจวของเรา ขอถวายของวิเศษล้ำค่าที่ร้อยปีจะเบ่งบานเพียงหนึ่งครั้ง นามว่า 'ปทุมราตรี'

  • ลิขิตรักสลับเกี้ยว..สยบใจฮ่องเต้ทรราช   ตอนพิเศษ 3: ลายมือเปลี่ยนชะตา 

    ตอนพิเศษ 3: ลายมือเปลี่ยนชะตา ยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) ณ เมืองหลวงแห่งแคว้นต้าจ้าวแม้แผ่นดินจะร่มเย็นเป็นสุข ทว่าจิตใจของมนุษย์ย่อมมีความหวาดกลัวต่ออนาคตที่มองไม่เห็นเป็นทุนเดิม ช่วงเดือนที่ผ่านมา ข่าวลือเรื่อง 'ตำหนักลิขิตฟ้า' สำนักพยากรณ์แห่งใหม่ที่ตั้งอยู่ย่านตลาดตะวันออก ได้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงราวกับไฟลามทุ่งว่ากันว่า 'ท่านอาจารย์หลิว' เจ้าสำนักผู้นี้ มีดวงตาที่มองทะลุสวรรค์ เพียงแค่อ่านดูลายเส้นบนฝ่ามือและดวงชะตาวันเกิด เขาก็สามารถล่วงรู้เคราะห์กรรมได้ ซ้ำยังแสดงอิทธิฤทธิ์ให้ผู้คนเห็นประจักษ์ตา หากผู้ใดมีเคราะห์หนัก เส้นวาสนาบนฝ่ามือจะเปลี่ยนเป็นสีแดงช้ำราวกับรอยเลือดในทันที! และทางรอดเดียวคือต้องทำพิธี 'ล้างชะตา' ด้วยน้ำมนต์สวรรค์ ซึ่งมีราคาแพงลิบลิ่วถึงขวดละห้าสิบตำลึงทองณ ห้องทรงอักษร ตำหนักหยางซินจ้าวหรงเยี่ยประทับอยู่หลังโต๊ะทรงอักษร พระพักตร์ของโอรสสวรรค์เต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายขณะทอดพระเนตรฎีกาจากกรมเมือง "เหลวไหลสิ้นดี... ขุนนางและฮูหยินในราชสำนักหลายคน แห่กันไปถวายเงินให้สำนักพยากรณ์ลวงโลกนี่ เพียงเพราะหวาดกลัวลายมือสีเลือดงั้นรึ"หลี่รั่วจิน ฮองเฮาผู้เลอโฉมกำ

  • ลิขิตรักสลับเกี้ยว..สยบใจฮ่องเต้ทรราช   ตอนพิเศษ 2: เงาวารีแห่งแดนใต้ และการกวาดล้างสมาคมเถื่อน

    ตอนพิเศษ 2: เงาวารีแห่งแดนใต้ และการกวาดล้างสมาคมเถื่อนยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) ณ เมืองสุยโจว ดินแดนทางใต้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความงดงามของสายน้ำและสะพานหินสายลมวสันตฤดูพัดเอื่อย ดอกมู่หลานร่วงหล่นบนผิวน้ำที่ทอดยาวตัดผ่านกลางเมือง คลื่นน้ำกระเพื่อมไหวเมื่อเรือแจวลำน้อยสัญจรผ่าน บรรยากาศควรจะงดงามดั่งภาพวาด ทว่าตามริมฝั่งแม่น้ำกลับมีราษฎรจำนวนมากนั่งจับกลุ่มด้วยใบหน้าอมทุกข์ หลายคนเกาตามแขนขาจนเกิดรอยแดงช้ำ ผิวหนังมีผื่นพุพองดูน่าเวทนาบนโรงเตี๊ยมหรูหราที่ตั้งอยู่ริมน้ำริมน้ำ บุรุษวัยกลางคนผู้มีท่วงท่าองอาจดุดัน สวมชุดผ้าไหมสีเข้มปักลายพยัคฆ์ซ่อนเร้น กำลังยืนทอดสายตามองลงไปยังเบื้องล่าง นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาเย็นเยียบและลึกล้ำ"นายท่านจ้าว" หลี่รั่วจินในคราบฮูหยินตระกูลคหบดี ก้าวเข้ามายืนเคียงข้างสวามี นางวางถ้วยชาหลงจิ่งลงบนโต๊ะ "เมืองสุยโจวที่เคยอุดมสมบูรณ์ บัดนี้กลับมีราษฎรเจ็บป่วยเต็มถนน ทั้งที่กรมเมืองรายงานว่าไม่มีโรคระบาดใดๆ เกิดขึ้น"จ้าวหรงเยี่ยในการเสด็จประพาสต้นแดนใต้แบบปิดบังฐานะ แสยะยิ้มเย็นชา "รายงานจากขุนนางท้องถิ่น มักถูกตกแต่งให้สวยหรูเสมอ... หากข้าไม่ออกมาดูด้วยตาตนเ

  • ลิขิตรักสลับเกี้ยว..สยบใจฮ่องเต้ทรราช   ตอนพิเศษ 1: รอยยิ้มใต้แสงโคม และโอสถลวงโลกกลางตลาด

    ตอนพิเศษ 1: รอยยิ้มใต้แสงโคม และโอสถลวงโลกกลางตลาดยามซวี (19.00 - 20.59 น.) เทศกาลหยวนเซียว เวียนมาบรรจบ เมืองหลวงต้าจ้าวสว่างไสวราวกับกลางวัน โคมไฟกระดาษหลากสีสันนับหมื่นดวงถูกประดับประดาไปตามสองฝั่งถนนและริมแม่น้ำ เสียงดนตรีพื้นบ้านและเสียงหัวเราะของราษฎรดังประสานกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความรื่นเริงและผาสุกท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มเรียบง่าย ทว่าไม่อาจปิดบังท่วงท่าองอาจและรังสีอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาได้ เขากำลังยกแขนขึ้นโอบประคองสตรีข้างกายที่สวมชุดกระโปรงสีส้มอ่อน ใบหน้าของนางถูกปกปิดครึ่งหนึ่งด้วยผ้าโปร่งบาง แต่ดวงตากลมโตที่โผล่พ้นออกมานั้นทอประกายอ่อนโยนและเฉลียวฉลาด"ระวังคนเบียดนะ รั่วจิน" จ้าวหรงเยี่ยในคราบของ 'นายท่านฮว๋าง' คหบดีผู้มั่งคั่ง กระซิบชิดใบหูฮองเฮาของเขา แขนแกร่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเพื่อปกป้องนางจากคลื่นฝูงชนหลี่รั่วจินแย้มยิ้มภายใต้ผ้าคลุมหน้า "นายท่านไม่ต้องกังวลไปหรอกเจ้าค่ะ วันนี้พวกเราออกมาเที่ยวชมความสำราญของราษฎร ปล่อยวางเรื่องเคร่งเครียดสักวันเถิด"เดินนำหน้าพวกเขาทั้งสองไปไม่ไกล คือหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่โดดเด่นจน

  • ลิขิตรักสลับเกี้ยว..สยบใจฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 50  : มังกรสยายปีก หงส์ทะยานฟ้า และตำนานแห่งแคว้นต้าจ้าว(จบบริบูรณ์)

    บทที่ 50 : มังกรสยายปีก หงส์ทะยานฟ้า และตำนานแห่งแคว้นต้าจ้าวสิบปีล่วงเลยผ่านไป ดั่งสายน้ำที่ไหลไม่หวนกลับ กงล้อแห่งกาลเวลาได้นำพาแคว้นต้าจ้าวเข้าสู่ยุคทองที่รุ่งเรืองที่สุดในประวัติศาสตร์ดินแดนเหนือจรดใต้ ตะวันออกจรดตะวันตก ล้วนสยบอยู่ภายใต้ร่มธงมังกรสีดำขลิบทอง ความอดอยากและโรคระบาดถูกขจัดสิ้นด้วยวิชาแพทย์และการเกษตรที่ตั้งอยู่บนวิถีแห่งธรรมชาติ การกบฏและการฉ้อฉลถูกปราบปรามด้วยกฎหมายที่เด็ดขาดและสติปัญญาที่เฉียบแหลมยามเฉิน (07.00 -08.59 น.) ณ ท้องพระโรงตำหนักไท่เหอบัดนี้ ผู้ที่ยืนประทับอยู่เบื้องหน้าเหล่าขุนนางนับร้อย มิใช่เด็กชายวัยแปดชันษาอีกต่อไป แต่คือ รัชทายาทจ้าวหมิงรุ่ย ในวัยสิบแปดชันษา รูปร่างสูงใหญ่สง่างามดุจเทพบุตรสวรรค์ พระพักตร์หล่อเหลาคมคายถอดแบบมาจากพระบิดา ทว่าแววตานั้นกลับแฝงความเยือกเย็นและลึกล้ำดั่งมหาสมุทร"เส้นทางการค้าสายมังกรประจิม ที่เชื่อมต่อจากเมืองหลวงสู่ดินแดนซีอวี้ บัดนี้ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้วพ่ะย่ะค่ะ" จ้าวหมิงรุ่ยประกาศด้วยพระสุรเสียงกังวาน "ระบบทดน้ำจากโอเอซิส ทำให้ดินแดนตะวันตกที่เคยแห้งแล้ง กลายเป็นอู่ข้าวอู่น้ำแห่งใหม่ ราษฎรชาวซีอวี้และทหารช่

  • ลิขิตรักสลับเกี้ยว..สยบใจฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 49: เชลยศึกซีอวี้ และโอสถผสานแผ่นดิน

    บทที่ 49: เชลยศึกซีอวี้ และโอสถผสานแผ่นดินยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) ต้นวสันตฤดู สายลมเย็นสบายพัดผ่านเมืองหลวงต้าจ้าว นำพากลิ่นหอมของดอกท้อที่เริ่มผลิบานมาเยือน บรรยากาศทั่วทั้งเมืองเต็มไปด้วยความเฉลิมฉลอง กองทัพม้าเหล็กภายใต้การนำของแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน หลี่รั่วฮั่น ได้เดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงพร้อมกับชัยชนะเหนือดินแดนซีอวี้ และนำเชลยศึกชาวตะวันตกนับหมื่นคนมาคุมขังไว้ที่ค่ายชั่วคราวนอกกำแพงเมืองทิศตะวันตกทว่า ท่ามกลางความปีติยินดี กลับมีเมฆหมอกแห่งความตื่นตระหนกกาดำก่อตัวขึ้นในราชสำนักณ ท้องพระโรงตำหนักไท่เหอ ขุนนางเฒ่าหลายคนกำลังคุกเข่าโขกศีรษะรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเทา"ทูลฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสนาบดีกรมราชทัณฑ์กราบทูลด้วยใบหน้าซีดเผือด "เชลยศึกซีอวี้ในค่ายกักกัน จู่ๆ ก็ล้มป่วยลงนับพันคน! พวกเขามีผื่นแดงผุดขึ้นเต็มตัว หายใจติดขัด ไอเป็นเลือด และมีไข้สูงจัด! บางคนเพ้อเจ้อคลุ้มคลั่ง ราวกับถูกวิญญาณร้ายเข้าสิง!""หมอหลวงที่ถูกส่งไปตรวจดูอาการ ต่างลงความเห็นว่านี่คือ 'โรคระบาดปีศาจ' ที่ชาวซีอวี้จงใจนำติดตัวมา เพื่อล้างแค้นแคว้นต้าจ้าวพ่ะย่ะค่ะ!" ขุนนางอีกคนรีบเสริม

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status