Novels by มาตารดา

ตอนพิเศษ 5 : กุนซือเขย่ากระดานหุ้น และรอยแยกแห่งกาลเวลา (จบภาคพิเศษ)ณ ร้านกาแฟชื่อดังที่มีโลโก้รูปนางเงือกสีเขียวใจกลางห้างสรรพสินค้า แก๊งจอมยุทธ์หลงยุคในชุดแฟชั่นแบรนด์เนมกำลังนั่งล้อมวงกันประดุจกำลังประชุมแผนการรบระดับชาติ ทว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา ไม่ใช่แผนที่แคว้น แต่เป็น 'สมาร์ทโฟน' รุ่นท็อปสุดหกเครื่องที่เหวินซิงอี้เพิ่งถอยมาให้หมาดๆ!"อี้เฉิน... แท่งสีเขียวและสีแดงที่เจ้าเห็น เขาเรียกว่า 'กราฟแท่งเทียน' มันแสดงถึงอารมณ์ของตลาด การต่อสู้ระหว่างแรงซื้อและแรงขายในตลาดคริปโตเคอร์เรนซี" เหวินซิงอี้ชี้ปลายนิ้วลงบนหน้าจอ อธิบายหลักการเทรดขั้นพื้นฐานให้กุนซือหนุ่มฟังโยวอี้เฉินจ้องมองหน้าจอเรืองแสงด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง สมองระดับอัจฉริยะของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลในเสี้ยววินาที"อารมณ์ของตลาด... แรงซื้อคือหยาง แรงขายคือหยิน แท่งเทียนเหล่านี้ก็ไม่ต่างอะไรกับค่ายกลโป๊ยข่วย (แปดทิศ) ที่เปลี่ยนแปลงตามกระแสลมปราณของการค้า!" โยวอี้เฉินพึมพำ มุมปากของกุนซือหยกกระตุกยิ้มร้ายกาจ "ท่านแม่... ข้าขอเวลาหนึ่งชั่วยาม ข้าจะทำให้หยินและหยางในกระดานนี้ สยบแทบเท้าข้า!"ด้วยเงินทุนสองล้านกว่าบาทที่เหลื

ตอนพิเศษ 4: ตำลึงทองสะเทือนห้าง และการจุติของบอยแบนด์ทะลุมิติ"น้องคะ ถือปิ่นมุกเล่มนี้ไว้เป็นมัดจำก่อนนะ เดี๋ยวพี่มาจ่ายให้!"เหวินซิงอี้ตัดสินใจถอดปิ่นปักผมไข่มุกเม็ดโต (ที่โยวอู๋จี้เพิ่งซื้อให้จากแดนใต้) วางแหมะลงบนเคาน์เตอร์ชานมไข่มุก พนักงานสาวเบิกตากว้าง มองไข่มุกแท้สีชมพูวาววับขนาดเท่าไข่นกกระทาด้วยความสั่นสะท้าน แม้จะไม่รู้ว่าของแท้หรือไม่ แต่งานละเอียดระดับนี้แค่ดูก็รู้ว่าแพงกว่าค่าชานมแปดร้อยห้าสิบบาทหลายพันเท่า!"ท่านพี่ อี้เฉิน ตามข้ามา! ส่วนคนที่เหลือ ยืนดูดชานมไข่มุกรออยู่ตรงนี้ ห้ามไปมีเรื่องกับใคร ห้ามฟันตู้กระจก และห้ามใช้พิษเด็ดขาด!" มารดาอันดับหนึ่งสั่งการเสียงเฉียบขาด ก่อนจะลากแขนสามีและลูกชายคนรองพุ่งตัวไปที่ 'ร้านทอง' ชั้น G ของห้างสรรพสินค้าทันทีณ ร้านทองเยาวราช (สาขาในห้าง)เถ้าแก่ร้านทองวัยหกสิบกว่ากำลังนั่งส่องพระเครื่องอยู่หลังเคาน์เตอร์กระจก พลันต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษในชุดเกราะโบราณ (โยวอู๋จี้) ก้าวเข้ามาประชิดตู้กระจก พร้อมกับวาง 'ก้อนทองคำ' ทรงเรือสำเภาโบราณ (ง่วนเป่า) ลงบนถาดกำมะหยี่สีแดงดัง ตึง!"เถ้าแก่! รับแลกทองต๋าเอ่าหรือไม่!

ตอนพิเศษ 3 : วิหารแก้วผลึก และพิษหวานล้ำนามว่า 'ชานมไข่มุก'การเดินขบวนของกลุ่มคนสิบชีวิตในชุดจีนโบราณจัดเต็ม ทั้งเกราะเงิน เกราะทองแดง ง้าวมังกร และกระบี่หยก ท่ามกลางทางเท้าใจกลางเมืองกรุงที่ผู้คนพลุกพล่าน กลายเป็นจุดสนใจราวกับมีกองถ่ายซีรีส์ฟอร์มยักษ์มาลงพื้นที่ วัยรุ่นและพนักงานออฟฟิศต่างยก 'กล่องสี่เหลี่ยมเรืองแสง' (สมาร์ทโฟน) ขึ้นมาถ่ายรูปกันให้วุ่น"ซิงอี้... เหตุใดชาวบ้านเมืองนี้ถึงแต่งตัวประหลาดนัก เลิกผ้านุ่งสั้นกุด ซ้ำยังเอากล่องเวทมนตร์มาส่องหน้าพวกเราอีก หรือว่าพวกเขากำลังร่ายคำสาป!" โยวอู๋จี้ แม่ทัพใหญ่ผู้สยบสองแดนกระซิบเสียงเครียด ยกง้าวมังกรขึ้นบังหน้าภรรยา"ใจเย็นก่อนท่านพี่ นั่นเรียกว่า 'โทรศัพท์มือถือ' พวกเขากำลังถ่ายรูป... เอ่อ วาดภาพเหมือนของพวกเราเก็บไว้ต่างหาก" เหวินซิงอี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ นางต้องรีบพากองทัพจอมยุทธ์หลงยุคพวกนี้หลบออกจากสายตาผู้คนเสียก่อน ก่อนที่ตำรวจจะแห่กันมาจับข้อหาพกพาอาวุธสงคราม!มารดาอันดับหนึ่งกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นเป้าหมายที่คุ้นเคย... อาคารขนาดมหึมาที่กรุด้วยกระจกใสทั้งหลัง แอร์เย็นฉ่ำแผ่ซ่านออกมาจนถึงด้านนอก"ตามข้ามา ทุกคน ระวัง.

ตอนพิเศษ 2: รอยแยกแห่งมิติ และสัตว์ประหลาดเหล็กกล้าแห่งโลกอนาคตไออุ่นจากน้ำพุร้อนยอดเขาเทียนซานยังคงลอยกรุ่น ทว่าความสงบสุขของสามผู้อาวุโสกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งร้อนและเสียงเจื้อยแจ้วที่คุ้นเคย ดังก้องมาจากทางขึ้นหุบเขา"ท่านพ่อ! ท่านแม่! ท่านลุงมู่! ข้าพาทุกคนมารับพวกท่านกลับไปฉลองเทศกาลหยวนเซียวแล้วขอรับ!"โยวอี้เฉินในชุดคลุมขนจิ้งจอกสีเงินก้าวฉับๆ ลงมาตามบันไดน้ำแข็ง ตามด้วยโยวเทียนซาที่ประคองชิงลั่ว (ซึ่งกำลังอุ้มก้อนแป้งจิ๋ววัยสองขวบ) และโยวจื่อหลิงที่เดินจูงมือองค์รัชทายาทหลงเทียนอี้ (ที่บัดนี้กลายเป็นสวามีผู้ว่าง่าย) ตามลงมาติดๆ!ครอบครัวโยวชุดใหญ่จัดเต็ม บุกขึ้นมาถึงยอดเขาเทียนซานเพื่อตามตัวผู้ใหญ่กลับบ้าน!โยวอู๋จี้และมู่หรงเยว่ที่กำลังสาดน้ำใส่กันถึงกับชะงัก แม่ทัพใหญ่รีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมลวกๆ "อี้เฉิน! พวกเจ้าขึ้นมาถึงยอดเขานี่ได้อย่างไร! แล้วทิ้งงานราชการและกิจการกันมาหมดเลยรึ!""โธ่ ท่านพ่อ ปีหนึ่งมีเทศกาลหยวนเซียวแค่ครั้งเดียวนะเจ้าคะ" จื่อหลิงบ่นอุบอิบ พลางเดินเข้าไปหาเหวินซิงอี้ที่โขดหิน "ท่านแม่อยู่ที่นี่ตั้งครึ่งค่อนปี ข้าคิดถึงท่านแม่จะแย่... เอ๊ะ? ใต้

ตอนพิเศษ 1 : น้ำพุร้อนเทียนซาน และการบุกรุกของมังกรเฒ่ายอดเขาเทียนซาน ดินแดนที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนตลอดทั้งปี ทว่าลึกลงไปในหุบเขาเร้นลับ กลับมีไออุ่นสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมาจากบ่อน้ำพุร้อนธรรมชาติที่ใสกระจ่างดุจผลึกแก้ว บรรยากาศเงียบสงบ ไร้ซึ่งเสียงรบกวนของสงครามหรือการแก่งแย่งชิงดีในราชสำนักมู่หรงเยว่ อดีตชินอ๋องผู้เคยสั่นสะเทือนแผ่นดิน บัดนี้สวมเพียงเสื้อคลุมผ้าฝ้ายเนื้อบางสีขาว ปล่อยเรือนผมสีดำสนิทสยายยาวแผ่สยายไปตามผิวน้ำ เขานั่งหลับตาพิงโขดหิน เอนกายแช่น้ำพุร้อนอย่างผ่อนคลาย บนโขดหินข้างกายมีจอกสุราทำจากหยกและป้านสุราอุ่นๆ วางอยู่"ความสงบสุขที่แท้จริง..." มู่หรงเยว่พึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มพึงพอใจประดับบนมุมปาก "ไม่มีเสียงฎีกาชวนปวดหัว ไม่มีเสียงกองทัพทักษิณซ้อมรบ... และที่สำคัญ ไม่มีเสียงไอ้สหายหน้าเหม็นมาคอยกวนใจ"เขาเอื้อมมือไปหยิบจอกสุรา เตรียมจะจิบด่ำรสชาติของความสันโดษ ทว่า...ตู้มมม!!!ก้อนหิมะขนาดเท่าอ่างอาบน้ำ ร่วงหล่นลงมาจากหน้าผาเบื้องบน กระแทกผิวน้ำพุร้อนห่างจากตัวเขาไปเพียงไม่กี่ก้าว! น้ำร้อนแตกกระจายสาดกระเซ็นไปทั่ว ดับไฟที่อุ่นป้านสุราจนดับสนิท!มู่หรงเยว่เบิกตากว้า

บทที่ 51: วิวาห์สะท้านแผ่นดิน และน้ำตาแม่ทัพพยัคฆ์สี่ปีต่อมา... ณ เมืองหลวงจิงเฉิงกาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน อาณาจักรเทียนซิงและจวนแม่ทัพโยวได้หยั่งรากลึกกลายเป็นเสาหลักที่แข็งแกร่งที่สุดของแคว้น ทั้งทางด้านการทหาร การแพทย์ และเศรษฐกิจโยวอี้เฉิน กุนซือหยกได้เข้าพิธีวิวาห์กับฮวาชิงอิงและควบรวมกิจการแดนใต้เข้าด้วยกันจนกลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง โยวเทียนซาและชิงลั่วก็มีพยัคฆ์น้อยตัวอ้วนจ้ำม่ำมาวิ่งเล่นในจวนให้ท่านปู่ท่านย่าได้ชื่นใจ ทว่า... วันนี้คือวันมงคลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และเป็นวันที่สร้างความสะเทือนใจให้แก่ 'แม่ทัพใหญ่โยวอู๋จี้' มากที่สุดในชีวิต!งานอภิเษกสมรสพระราชทาน ระหว่าง 'องค์รัชทายาทหลงเทียนอี้' และ 'โยวจื่อหลิง' ปรมาจารย์พิษแห่งเทียนซิง!ถนนทุกสายในเมืองหลวงถูกปูด้วยพรมสีแดงสด ขบวนขันหมากจากวังหลวงยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา สินสอดทองหมั้นมากมายมหาศาลจนฮ่องเต้แทบจะเทหมดหน้าตักคลังหลวง เพื่อสู้กับ 'สินเดิม' ของเจ้าสาวที่พี่ชายคนที่สอง (โยวอี้เฉิน) จัดเตรียมไว้ให้ ซึ่งกองเป็นภูเขาเลากาจนวังตะวันออกแทบจะไม่มีที่เก็บ!ณ ลานหน้าเรือนหลักจวนแม่ทัพโยว"ฮึก... ฮือออ... ก้อนแป้งน้อยข

ตอนพิเศษ : เจ้าก้อนแป้งพยัคฆ์กับรถเข็นหุ้มเกราะ4 ปีต่อมา... ณ จวนผู้สำเร็จราชการเช้าวันสดใสที่ควรจะเงียบสงบ กลับมีเสียงระเบิดดัง ตูม! มาจากเรือนหลังเล็กที่ใช้เป็นห้องทดลองส่วนตัว"เซียว-มู่-เฉิน!!!"เสียงหวานใสแต่ทรงพลังของ มู่หว่านชิง ดังลั่นจวน บ่าวไพร่ต่างสะดุ้งโหยง แต่มิได้ตกใจกลัว กลับอมยิ้มให้กันอย่างรู้ทัน 'เอาอีกแล้ว... คุณชายน้อยก่อเรื่องอีกแล้ว'ที่หน้าห้องทดลอง เด็กชายวัย 4 ขวบ หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม แก้มยุ้ยเหมือนซาลาเปา แต่ดวงตาเรียวคมฉายแววฉลาดเจ้าเล่ห์ถอดแบบท่านพ่อมาเปี๊ยบ กำลังยืนตัวดำปี๋ เปื้อนเขม่าควันไปทั้งตัว ข้างๆ กันคือ เสี่ยวเป่า (ที่ตอนนี้เป็นหลงจู๊หนุ่มรูปหล่อ) ที่สภาพดูไม่ได้พอกัน"ท่านแม่..." เจ้าก้อนแป้งทำตาปริบๆ "ลูกไม่ได้ตั้งใจ... ลูกแค่จะผสม 'ดินระเบิดสายรุ้ง' ตามสูตรท่านแม่ แต่เผลอใส่ผงกำมะถันเยอะไปนิดเดียวเอง""นิดเดียวบ้านเจ้าสิ! หลังคาห้องทดลองทะลุเลยนะ!" มู่หว่านชิงเท้าสะเอว ในมือถือไม้เรียวก้านเล็ก "ใครสอนให้เจ้าเล่นของอันตรายแบบนี้!""ท่านพ่อขอรับ!" เด็กน้อยชี้ไปทางด้านหลังทันทีเซียวเหยียนซาน ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ผู้ที่คนทั้งหล้าเกรงกลัว เดินอา

บทที่ 30 : ปาฏิหาริย์มังกรทองและธิดาสวรรค์ณ หอเทียนถาน (หอบูชาฟ้า)วันพิธีบูชาฟ้าเวียนมาถึง ท้องฟ้าวันนี้มืดครึ้มด้วยเมฆฝนราวกับเป็นใจให้ฝ่ายอ๋องแปด บรรยากาศอึมครึมกดดัน ลานกว้างหน้าหอบูชาฟ้าเนืองแน่นไปด้วยขุนนางนับร้อยและตัวแทนชาวบ้านนับพันที่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมพิธี ตรงกลางลานมีกระถางธูปยักษ์และแท่นบูชาตั้งตระหง่านเซียวเหยียนซาน ในชุดผู้สำเร็จราชการเต็มยศ ยืนหน้าเคร่งขรึมอยู่หน้าแถวขุนนาง ข้างกายเขาคือ มู่หว่านชิง ในชุดฮูหยินตราตั้งสีขาวบริสุทธิ์ (เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ) ใบหน้าของนางสงบนิ่ง ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อยโหรหลวง (คนของอ๋องแปด) ชายชราหนวดเครายาวเฟื้อยในชุดนักพรต ก้าวออกมาหน้าแท่นบูชา เขาชูดาบไม้ท้อขึ้นฟ้า ร่ายรำทำท่าทางประหลาด "สวรรค์พิโรธ! สวรรค์พิโรธ!" โหรหลวงตะโกนเสียงแหบพร่า "เมฆดำปกคลุมเมืองหลวง เป็นลางร้าย! มีปีศาจแฝงตัวอยู่ในราชสำนัก... ทำให้บ้านเมืองวิบัติ!"เขาหันขวับมาชี้หน้ามู่หว่านชิง "นังจิ้งจอกแซ่มู่! เจ้าคือตัวกาลกิณี! เจ้าใช้มนต์ดำเสกของประหลาดล่อลวงผู้คน... วันนี้สวรรค์สั่งให้ข้ากระชากหน้ากากเจ้า!"เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ ชาวบ้านเริ่มมองมู่หว่านชิงด

บทที่ 29 : เกลือหิมะถล่มตลาดและข่าวลือปีศาจจิ้งจอกณ โรงงานหลวงแห่งใหม่ (อดีตโรงงานอาวุธของฉีอ๋อง)ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นจากปล่องไฟขนาดมหึมา เสียงเครื่องจักร (กังหันน้ำและระบบสายพานที่มู่หว่านชิงออกแบบ) ดังกระหึ่มอย่างต่อเนื่อง คนงานนับร้อยชีวิตกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น ภายใต้การกำกับดูแลของนายกองเถี่ยหนิวที่ผันตัวมาเป็นผู้จัดการโรงงานมู่หว่านชิงยืนอยู่หน้าบ่อพักเกลือขนาดใหญ่ ในมือถือก้อนเกลือสินเธาว์ดิบที่มีสีขุ่นคล้ำและเต็มไปด้วยดินโคลน ซึ่งเป็นเกลือเกรดต่ำที่ชาวบ้านจำใจต้องซื้อจากอ๋องแปดในราคาแพง "นี่คือสิ่งที่ชาวต้าหยวนต้องกินมาตลอด... เกลือปนเปื้อน รสขมเฝื่อน และมีสารหนูเจือปน"นางโยนก้อนเกลือทิ้ง แล้วหันไปชี้ที่รางไม้ไผ่ที่ส่งน้ำเกลือผ่าน 'ระบบกรอง' (ชั้นถ่านไม้, ทรายละเอียด, และกรวด) ไหลลงสู่กระทะใบยักษ์ที่ต้มด้วยความร้อนสูง"แต่นับจากวันนี้... ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป"เมื่อน้ำระเหยออกจนหมด สิ่งที่เหลืออยู่ก้นกระทะคือเกลือผลึกละเอียด 'สีขาวบริสุทธิ์' ดุจหิมะแรกฤดู ไม่มีดินปนเปื้อนแม้แต่น้อย"สุดยอด!" เถี่ยหนิวใช้นิ้วแตะเกลือชิม "เค็ม! แต่ไม่ขม! แถมยังขาวสะอาดน่ากิน!""นี่คือ 'เกลือห

บทที่ 28 : กระจกเงาวารีพิสุทธิ์และจอกสุราซ่อนคมณ ลานพระราชอุทยานหลวงที่ถูกเนรมิตให้เป็นสถานที่จัดงานประมูล โคมไฟระย้าที่ทำจากแก้วเจียระไน (ผลงานชิ้นแรกจากโรงงานหลวง) ส่องแสงระยิบระยับแข่งกับดวงดาว บรรยากาศหรูหราอลังการดึงดูดเหล่าเชื้อพระวงศ์ คฤหบดีจากทั่วสารทิศ และทูตานุทูตจากต่างแคว้นให้มารวมตัวกันอย่างคับคั่งทุกคนต่างกระซิบกระซาบถึง "ของวิเศษ" ที่ฮูหยินผู้สำเร็จราชการจะนำมาเปิดตัวในค่ำคืนนี้"ได้ยินว่านางจะขายสมบัติกบฏ... ใครจะอยากได้ของอัปมงคลพรรค์นั้น?" ขุนนางเฒ่าคนหนึ่งกระซิบกับ 'อ๋องแปด' บุรุษวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่มีแววตาเจ้าเล่ห์"หึ... นางก็แค่แม่ค้าหน้าเลือดที่จับพลัดจับผลูได้ดี" อ๋องแปดแค่นเสียง จิบชาอย่างไม่ยี่หระ "ข้าจะรอดูว่านางจะขายหน้า หรือขายของ"ทันใดนั้น เสียงกลองดังกังวาน มู่หว่านชิง ปรากฏตัวบนเวทีในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มปักดิ้นเงิน สวมเครื่องประดับน้อยชิ้นแต่ดูแพงระยับ นางยิ้มแย้มอย่างมั่นใจ แผ่รังสีนางพญาที่สะกดทุกสายตา"ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่ค่ำคืนแห่งประวัติศาสตร์!" นางประกาศผ่านโทรโข่งทองเหลือง (ที่นางประดิษฐ์ขึ้นเพื่อขยายเสียง) "วันนี้... ข้าไม่ได้มาขายของเก

บทที่ 27 : ฮูหยินผู้สำเร็จราชการและท้องพระคลังที่ว่างเปล่าสามเดือนผ่านไปหลังเหตุการณ์นองเลือดในวันราชาภิเษก... กรุง 'ต้าตู' (เมืองหลวง) เริ่มกลับมาสงบสุขอีกครั้ง แสงแดดสาดส่องลงบนหลังคากระเบื้องสีทองของพระราชวังต้องห้ามที่ได้รับการซ่อมแซมจนเกือบสมบูรณ์แต่ภายในห้องทรงพระอักษร บรรยากาศกลับตึงเครียด"ว่างเปล่า... ว่างเปล่าหมดเลย!"เซียวเหยียนซาน ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ในชุดขุนนางชั้นสูงสุดสีม่วงเข้มปักลายพยัคฆ์สี่เล็บ ทุบโต๊ะทรงงานจนถ้วยชาสะเทือน ใบหน้าที่เคยเด็ดเดี่ยวในสนามรบ บัดนี้เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและร่องรอยความเหนื่อยล้า ขอบตาดำคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาสามวัน"ไอ้ชั่วฉีอ๋อง! มันไม่ได้แค่ขโมยบัลลังก์ แต่มันกวาดท้องพระคลังไปจนเกลี้ยง!" เขาโยนสมุดบัญชีลงพื้น "เงินคงคลังเหลือไม่ถึงแสนตำลึง! แต่เราต้องจ่ายเบี้ยหวัดทหาร ค่าซ่อมกำแพงเมือง และค่าชดเชยชาวบ้าน... จะเอาเงินที่ไหนมาจ่าย!"เหล่าขุนนางเฒ่าในห้องก้มหน้าเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าสบตา "เอ่อ... ท่านผู้สำเร็จราชการ" เสนาบดีกรมคลัง ผู้เฒ่าหนวดขาวเอ่ยเสียงสั่น "หรือเราจะ... ขึ้นภาษีชาวบ้าน?""ไม่ได้!" เซียวเหยียนซานตวาด "ชาวบ้านเพิ่งผ

บทที่ 26 : ระเบิดบัลลังก์มังกรและการกลับมาของราชันย์ลานพระราชวังหลวงที่กว้างใหญ่ไพศาล เนืองแน่นไปด้วยเหล่าขุนนางและทหารราชองครักษ์นับพันนาย บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่แท่นประหารกลางลาน เพชฌฆาตหน้าโหดสองคนถือดาบหัวตัดเล่มยักษ์ ยืนคุมเชิงอยู่ข้างกรงขัง"ได้เวลาแล้ว..." ฉีอ๋อง บนบัลลังก์มังกรแสยะยิ้มอำมหิต เขาหยิบป้ายคำสั่งประหารขึ้นมา "ประหารกบฏ! เพื่อความรุ่งโรจน์ของแผ่นดิน!"ป้ายคำสั่งถูกโยนลงพื้น เคร้ง!เพชฌฆาตเงื้อดาบขึ้นสุดแขน แสงแดดสะท้อนคมดาบวาววับ "ตายซะเถอะ!"ในวินาทีเฉียดตายนั้นเอง... มู่หว่านชิงที่แสร้งทำเป็นหมดแรงอยู่ในกรง ขยับมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของเซียวเหยียนซานอย่างรวดเร็ว นางดึงสลักระเบิดมือ (แบบดึงชนวน) ที่นางประดิษฐ์ขึ้น เสียง ฟู่... เบาๆ ดังขึ้น ตามด้วยควันสีขาวที่พวยพุ่งออกมาจากเอวของเซียวเหยียนซาน"นั่นอะไรน่ะ?" เพชฌฆาตชะงัก"ของขวัญวันครองราชย์ไงล่ะ!" เซียวเหยียนซานตะโกนก้อง เขาถีบมู่หว่านชิงให้หมอบลงกับพื้น แล้วกระชากระเบิดออกจากเอว ขว้างไปที่ประตูเหล็กของกรงขัง!"หมอบ!!!"ตูม!!!เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลา

ตอนพิเศษ 4 : ทายาทพยัคฆ์กับหัวใจหงส์ดรุณสิบปีต่อมา...ณ ชายป่าไผ่เขียว รอยต่อระหว่างแคว้นต้าเยี่ยและแคว้นฉินบรรยากาศที่เคยสงบเงียบกลับมีเสียงปะทะของโลหะดังกังวานเป็นระยะ ร่างระหงของดรุณีน้อยในวัยสิบห้าหนาว สวมชุดรัดกุมสีม่วงลาเวนเดอร์ กำลังร่ายรำกระบี่สั้นสกัดกั้นการโจมตีของชายหนุ่มชุดดำอย่างคล่องแคล่วองค์หญิงเยี่ยหลิน ในวัยสาวสะพรั่ง งดงามจนดอกไม้รอบกายดูหมองหม่น ใบหน้าของนางถอดแบบจากมู่หรงเสวี่ยมาเปี๊ยบ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับมีความขี้เล่นและเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่มากกว่าเคร้ง!“ฝีมือตกลงนะ ‘ฉินเฮ่า’ ...สิบปีที่ผ่านมา ท่านเอาแต่กินสุราหรืออย่างไร?” เยี่ยหลินยิ้มเยาะ พลิกกายหลบคมดาบอย่างสง่างามชายหนุ่มตรงหน้าคือ ฉินเฮ่า โอรสเพียงคนเดียวของฉินอ๋อง (ฉินเลี่ย) เขาเติบโตมาเป็นบุรุษรูปงาม ผิวสีแทนกร้านแดด แววตาดุดันและดิบเถื่อนเหมือนบิดา แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ เขามีรอยยิ้มที่ทำให้สตรีต้องหวั่นไหว“หึ.

ตอนพิเศษ 3 : องค์หญิงผู้เลี้ยงแมลงกับกำแพงมนุษย์สองชั้นห้าปีต่อมา...ณ สำนักศึกษาหลวง (โรงเรียนสำหรับลูกหลานเชื้อพระวงศ์และขุนนางระดับสูง)บรรยากาศยามพักเที่ยงควรจะเงียบสงบและเต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กๆ แต่ทว่าวันนี้กลับมีรังสีอำมหิตแผ่ปกคลุมไปทั่วศาลาพักร้อนที่พุ่มไม้ด้านขวา... มีดวงตาคมกริบคู่หนึ่งของ ฮ่องเต้เยี่ยจวิน (ที่ปลอมตัวเป็นองครักษ์) จ้องเขม็ง ที่พุ่มไม้ด้านซ้าย... มีดวงตาเจ้าเล่ห์ของ องค์ชายเยี่ยเหริน (วัย 9 ขวบ) จ้องเขม็งพร้อมหนังสติ๊กในมือเป้าหมายของทั้งคู่คือ... องค์หญิงเยี่ยหลิน (วัย 5 ขวบ) ที่กำลังนั่งเล่นตุ๊กตาอยู่อย่างน่ารักน่าชังเยี่ยหลินในวัยห้าขวบ ถอดแบบความงามจากมารดามาทุกกระเบียดนิ้ว ผิวขาวดุจหิมะ ดวงตากลมโตสุกใส แก้มยุ้ยน่าหยิก ใครเห็นเป็นต้องตกหลุมรักและเหยื่อรายล่าสุดก็คือ... 'อาเป่า' ลูกชายคนเล็กของเสนาบดีกรมคลัง เด็กอ้วนจอมตะกละที่ถือซาลาเปาไส้หมูแดงเดินเข้ามาหาองค์หญิงน้อยด้วยท่าทางเขินอาย

ตอนพิเศษ 2 : ชีพจรมังกรน้อยกับความลับรสเปรี้ยวณ ตำหนักเหมันต์ (ตำหนักส่วนพระองค์)ยามบ่ายอันเงียบสงบ ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่เดินวนไปวนมาจนพื้นไม้แทบสึกฮ่องเต้เยี่ยจวิน ในชุดลำลองสีทองอ่อน เดินเอามือไพล่หลัง คิ้วขมวดมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ราวกับกำลังวางแผนรบกับข้าศึกนับแสน“ฝ่าบาท... พระองค์เดินวนมาห้าสิบรอบแล้วพะย่ะค่ะ ข้าน้อยเวียนหัว...” กงกง (ขันทีคนสนิท) เอ่ยเสียงอ่อย“เจ้าไม่เข้าใจ!” เยี่ยจวินหยุดเดิน หันมาทำหน้าเครียด “ฮองเฮา... พักนี้เสวี่ยเอ๋อร์แปลกไป! นางนอนหลับวันละสิบชั่วยาม (20 ชั่วโมง) ! แถมเมื่อเช้า นางยังสั่งให้ห้องเครื่องทำ ‘ยำมะม่วงดิบใส่พริกแห้ง’ มาเสวยเป็นอาหารเช้า! เจ้าว่ามันปกติไหม? คนปกติที่ไหนกินของเผ็ดเปรี้ยวแต่เช้า!”“เอ่อ... พระนางอาจจะแค่อยากเปลี่ยนรสชาติ...”“ไม่ได้การ!” เยี่ยจวินตัดสินใจเด็ดขาด “ไปตามหมอหลว

ตอนพิเศษ 1 : อาคันตุกะจากแดนเหนือ และองค์ชายน้อยจอมแสบณ อุทยานหลวง วังต้าเยี่ย (5 ปีต่อมา)เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยดังลอดออกมาจากพุ่มดอกโบตั๋น ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเหล่าขันทีและนางกำนัลที่วิ่งหน้าตั้งตามหาตัวคน“องค์ชาย! องค์ชายเยี่ยเหริน! ออกมาเถิดพะย่ะค่ะ! ได้เวลาเรียนอักษรแล้ว!”พุ่มไม้ขยับไหวๆ ก่อนที่ศีรษะเล็กๆ จะโผล่ออกมา เด็กชายวัยสี่ขวบ หน้าตาหล่อเหลาถอดแบบ เยี่ยจวิน มาเปี๊ยบ แต่ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ซุกซนเหมือน มู่หรงเสวี่ย ไม่มีผิด“ไม่เรียน! อาจารย์ปู่น่าเบื่อจะตาย สอนแต่วิชาคัดลายมือ ข้าอยากไปปรุงยากับท่านแม่!”องค์ชายเยี่ยเหริน แลบลิ้นปลิ้นตา แล้วเตรียมจะวิ่งหนีต่อ แต่ทว่า...หมับ!มือหนาแข็งแรงคว้าเข้าที่คอเสื้อด้านหลังขององค์ชายน้อย แล้วหิ้วตัวลอยขึ้นจากพื้นราวกับลูกแมว“จะหนีไปไหนเจ้าตัวแสบ?”เสียงทุ้มลึกที่เปี่ยมด้วยอำนาจบารมีดังขึ้น เยี่ยเ

บทที่ 29: วิวาห์ล่มเมืองและจักรพรรดินีหมอเทวดา (จบบริบูรณ์)เจ็ดวันต่อมา...เสียงประทัดแสนนัดจุดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วเมืองหลวง ถนนทุกสายถูกปูด้วยพรมสีแดงสดยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา บ้านเรือนร้านค้าต่างประดับโคมไฟมงคลเพื่อเฉลิมฉลองงานมงคลสมรสพระราชทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบร้อยปีขบวนสินสอดจากวังหลวงยาวเหยียดกว่าสิบลี้ (5 กม.) หีบสมบัติทองคำ ผ้าไหม แพรพรรณ และเครื่องบรรณาการล้ำค่า ถูกลำเลียงเข้าสู่จวนแม่ทัพมู่หรงไม่ขาดสาย จนชาวบ้านต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "สินสอดล่มเมือง"ณ เรือนริมน้ำมู่หรงเสวี่ย นั่งอยู่หน้าคันฉ่องบานใหญ่ วันนี้นางสวมชุดวิวาห์สีแดงเพลิงปักลาย 'หงส์คู่มังกร' ด้วยดิ้นทองคำแท้ ฝีมือช่างปักอันดับหนึ่งของแผ่นดิน บนศีรษะประดับด้วยมงกุฎหงส์ทองคำฝังทับทิมระย้า งดงามและสูงส่งจน เสี่ยวถาว ที่กำลังหวีผมให้ถึงกับน้ำตาคลอ“คุณหนู... งดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ งามยิ่งกว่าเทพธิดาบนดวงจันทร์เสียอีก”มู่หรงเสวี่

บทที่ 28: รอยเลือดนำทาง และจุดจบของกงเกวียนกำเกวียนภายในห้องบรรทมของฮ่องเต้ที่บัดนี้เงียบสงัดลง มู่หรงเสวี่ย ถือขวดแก้วที่บรรจุตะขาบสีม่วง (ตัวลูก) ไว้ในมือ นางจ้องมองมันที่กำลังดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะชนผนังขวดเพื่อหาทางออก“มันกำลังเรียกหาแม่...” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ “หนอนกู่ชนิดนี้มีสายใยเชื่อมโยงกัน หากตัวลูกเจ็บปวด ตัวแม่จะรับรู้... และหากตัวลูกตาย ตัวแม่ก็จะคลุ้มคลั่งกัดกินเจ้าของ”เยี่ยจวิน สวมชุดเกราะเต็มยศเดินเข้ามา “ข้าสั่งปิดประตูเมืองและวังหลวงหมดแล้ว แต่ทิศทางที่มันพยายามจะไป... ไม่ใช่ตำหนักในวังหลัง”มู่หรงเสวี่ยพยักหน้า นางวางขวดลงบนแผนที่เมืองหลวงที่กางอยู่บนโต๊ะ ตะขาบในขวดหันหัวไปทาง ทิศตะวันตก อย่างชัดเจน... ทิศทางนั้นคือที่ตั้งของ จวนแม่ทัพมู่หรง!“จวนแม่ทัพ!” แม่ทัพมู่หรงป้า ที่เพิ่งหายตกใจอุทานหน้าซีด “เป็นไปไม่ได้! ในจวนข้าไม่มีใครกล้าทำเรื่องแบบนี้แน่!”“มีสิเจ้าคะท่านพ่อ...” มู่หรงเสวี่ยสบตาบิดา “คนที่เกลียดข้าเข้ากระดูกดำ และอยากเห็นท่านล่มจม... ท่านก็น่าจะรู้ว่าใคร”มู่หรงป้ากำหมัดแน่น “ไป! กลับจวนเดี๋ยวนี้!”...ณ เรือนท้ายจวนแม่ทัพบรรยากาศรอบ