ลิขิตรักสลับเกี้ยว..สยบใจฮ่องเต้ทรราช

บทนำ: เงาจันทร์ในจวนแม่ทัพ

ยามจื่อ (23.00 - 24.59 น.) สายฝนปลายฤดูสารทเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงฝนกระทบกระเบื้องหลังคาจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลหลี่ดังกึกก้อง ราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังตีรัวเพื่อบอกลางร้าย

ภายในเรือนสมุนไพรปีกตะวันออก กลิ่นขมปร่าของตังกุยและหวงฉีลอยอวลผสมกับความชื้นของบรรยากาศ 'หลี่รั่วจิน' คุณหนูรองแห่งจวนแม่ทัพนั่งอยู่หน้าเตาต้มยา แสงเพลิงสีส้มสะท้อนใบหน้างดงามหมดจดที่เรียบเฉยและเยือกเย็น ปลายนิ้วเรียวที่เต็มไปด้วยรอยด้านบางๆ จากการจับเข็มเงินและหั่นสมุนไพร กำลังบดยาผงในรางบดยาอย่างเชื่องช้าและเป็นจังหวะ

พรุ่งนี้คือวันมงคล วันที่จวนแม่ทัพใหญ่ต้องส่งตัว 'หลี่รั่วซี' แฝดผู้พี่ของนางเข้าวังหลวง เพื่อรับตำแหน่งฮองเฮาแห่งแคว้นต้าจ้าว

ทว่าทั่วทั้งจวนกลับไร้ซึ่งกลิ่นอายของความปีติยินดี มีเพียงความตึงเครียดที่กดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออก

"คุณหนูรอง ยาต้มของท่านแม่ทัพน้อยเสร็จหรือยังเจ้าคะ" เสียงของสาวใช้คนสนิทดังขึ้นพร้อมกับร่างที่เปียกปอนจากการกางร่มฝ่าสายฝนเข้ามา

หลี่รั่วจินละมือจากรางบดยา หยิบผ้าสะอาดมาเช็ดมืออย่างใจเย็น ก่อนจะเทน้ำยาสีเข้มข้นลงในชามกระเบื้องเคลือบ "นำไปให้พี่ใหญ่ดื่มตอนที่ยังร้อน บอกเขาวันนี้ข้าเพิ่มตัวยาชวนซงลงไปเพื่อช่วยให้เลือดลมเดินสะดวก ขาของเขาอาจจะปวดร้าวมากกว่าปกติ แต่ห้ามให้เขาใช้ยาระงับปวดเด็ดขาด หากทนไม่ไหวให้ใช้ผ้าร้อนประคบเอา"

"เจ้าค่ะคุณหนูรอง" สาวใช้รับชามยาไปด้วยความระมัดระวัง

เมื่อเหลือเพียงลำพัง หลี่รั่วจินทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง มองฝ่าม่านฝนไปยังเรือนปีกตะวันตกอันเป็นเรือนของแฝดผู้พี่ คิ้วเรียวดั่งใบหลิวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาดเกาะกุมอยู่ในอกมาตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ

ตระกูลหลี่ในยามนี้เปรียบดั่งเทียนไขที่กำลังต้านพายุ บิดาถูกราชสำนักตั้งข้อหาว่าละเลยหน้าที่จนต้องระเห็จไปประจำการที่ชายแดนอันหนาวเหน็บ พี่ชายคนโตซึ่งเป็นแม่ทัพอนาคตไกลกลับถูกลอบทำร้ายระหว่างเดินทางจนขาทั้งสองข้างไร้ความรู้สึก กลายเป็นคนพิการที่ต้องนั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น

อำนาจทางการทหารที่เคยเกรียงไกรถูกริบคืนไปกว่าครึ่ง ฮ่องเต้ 'จ้าวหรงเยี่ย' ผู้ได้ชื่อว่าเป็นทรราชที่อารมณ์แปรปรวนและโหดเหี้ยม ทรงอาศัยจังหวะนี้บีบบังคับตระกูลหลี่ให้ส่งบุตรสาวคนโตเข้าวัง เพื่อใช้เป็นตัวประกันทางการเมืองและลดทอนอำนาจของขุนนางเก่าแก่

สตรีที่อ่อนโยนและบอบบางดั่งดอกไม้ในเรือนกระจกเช่นพี่สาวของนาง หากต้องก้าวเข้าไปในสมรภูมิสีเลือดที่เรียกว่าวังหลัง จะมีชีวิตรอดไปได้สักกี่น้ำ

หลี่รั่วจินหยิบห่อผ้าแพรสีน้ำเงินเข้มขึ้นมา ภายในนั้นคือชุดเข็มเงินเก้าเล่มที่นางสั่งตีขึ้นเป็นพิเศษ ขนาดของมันเล็กและบางกว่าเข็มฝังเข็มทั่วไป นางเก็บมันซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ก่อนจะกางร่มกระดาษทาน้ำมันเดินฝ่าสายฝนไปยังเรือนของแฝดผู้พี่

บรรยากาศในเรือนปีกตะวันตกสว่างไสวไปด้วยแสงเทียนมงคลสีแดง หลี่รั่วซีในชุดกระโปรงตัวในสีขาวบริสุทธิ์กำลังนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง เรือนผมสีหมึกถูกปล่อยสยายยาวตกลงมาถึงกลางหลัง ใบหน้าของนางถอดแบบมาจากหลี่รั่วจินราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าแววตาของหลี่รั่วซีนั้นเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและโศกเศร้า

"รั่วจิน... ดึกป่านนี้แล้ว เหตุใดเจ้ายังไม่นอนอีก" หลี่รั่วซีหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้แฝดผู้น้อง ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับดูฝืนธรรมชาติยิ่งนัก

"ข้านำสิ่งนี้มาให้ท่านพี่" หลี่รั่วจินเดินเข้าไปใกล้ วางปิ่นปักผมเงินแท้ที่เรียบง่ายแต่ประณีตลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง "ปิ่นเล่มนี้ ข้าให้ช่างทำช่องลับซ่อนไว้ที่ก้านปิ่น ภายในบรรจุยาเม็ดสกัดจากบัวหิมะและซานชี หากเกิดเหตุไม่คาดฝัน เลือดตกยางออกหรือถูกพิษร้ายแรง ให้กลืนมันลงไปทันที มันจะช่วยพยุงชีพจรและซื้อเวลาให้ท่านได้พักหนึ่ง"

ดวงตาของแฝดผู้พี่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา นางเอื้อมมือมากุมมือที่เย็นเฉียบของน้องสาวไว้ "เจ้าเป็นห่วงข้าเสมอ ตั้งแต่เด็กจนโต เจ้าศึกษาตำราแพทย์อย่างหนักเพื่อนำมารักษาพี่ใหญ่ ในขณะที่ข้าทำได้เพียงเรียนรู้กิริยามารยาทเพื่อเป็นหมากให้ตระกูล... ข้ากลัวเหลือเกินรั่วจิน ข้าได้ยินมาว่าฝ่าบาททรงโปรดปรานการทรมานสนมที่ทำผิดกฎ ข้ากลัวว่าข้าจะทำให้ตระกูลของเราต้องเดือดร้อน"

"พี่ใหญ่ ท่านอย่าได้คิดมาก" หลี่รั่วจินบีบมือตอบเบาๆ น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่มั่นคง ดุจสายน้ำที่ช่วยดับไฟในใจผู้ฟัง "ในวังหลวง ผู้ที่อ่อนแอคือผู้ที่ตายเร็วที่สุด ท่านต้องเข้มแข็ง ยิ้มให้มาก พูดให้น้อย อย่าไว้ใจผู้ใดแม้แต่นางกำนัลที่คุ้นเคย อาหารและน้ำดื่มทุกคำ ท่านต้องใช้ปิ่นเงินทดสอบก่อนเสมอ... จำไว้ว่าตระกูลหลี่ของเราไม่ได้สอนให้คนยอมแพ้"

หลี่รั่วซีพยักหน้ารับช้าๆ หยาดน้ำตาร่วงหล่นกระทบหลังมือของแฝดผู้น้อง "ข้าจะจำคำของเจ้าไว้ รั่วจิน... หากวันหน้าเกิดอันตรายใดขึ้นกับข้า ข้าฝากเจ้าดูแลท่านพ่อกับพี่ใหญ่ด้วยนะ"

คำพูดนั้นคล้ายกับลางบอกเหตุ หลี่รั่วจินขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามือของพี่สาวเย็นเยียบผิดปกติ แต่นางคิดเพียงว่าเป็นเพราะความหวาดกลัวและอากาศที่หนาวเย็น นางจึงรินน้ำชาร้อนจากป้านชาบนโต๊ะส่งให้

"ดื่มชานี้เสียหน่อยเถิด ข้าผสมตี้หวงลงไปเล็กน้อย จะช่วยให้ท่านสงบจิตใจและหลับสนิท พรุ่งนี้ท่านต้องใช้แรงอีกมากในการสวมมงกุฎหงส์ที่หนักอึ้งนั่น"

หลี่รั่วซีรับจอกชามาดื่มจนหมด ก่อนจะเอนกายลงนอนบนเตียง หลี่รั่วจินห่มผ้าให้นางอย่างเบามือ นั่งเฝ้าจนกระทั่งลมหายใจของแฝดผู้พี่สม่ำเสมอ บ่งบอกว่านางได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว

ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงฝนที่ยังคงกระหน่ำอยู่ภายนอก หลี่รั่วจินไม่รู้เลยว่า นั่นจะเป็นการพูดคุยครั้งสุดท้ายระหว่างนางและพี่สาว

เพราะในรุ่งอรุณของวันถัดมา ชาตี้หวงที่ควรจะช่วยให้หลับสบาย กลับถูกใครบางคนสับเปลี่ยนกาน้ำชาไปตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบได้ หยดพิษไร้สีไร้กลิ่นที่ถูกผสมลงไปอย่างแนบเนียน กำลังค่อยๆ กัดกินอวัยวะภายในของว่าที่ฮองเฮาอย่างเงียบเชียบ รอเวลาที่จะปะทุขึ้นในยามที่ร่างนั้นถูกสวมทับด้วยชุดมงคลสีแดงสด

และมันจะเป็นจุดเริ่มต้นของการสลับตัวที่พลิกชะตากรรมของแผ่นดินต้าจ้าวไปตลอดกาล...