ลิขิตรักสลับเกี้ยว..สยบใจฮ่องเต้ทรราช

บทนำ: เงาจันทร์ในจวนแม่ทัพยามจื่อ (23.00 - 24.59 น.) สายฝนปลายฤดูสารทเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงฝนกระทบกระเบื้องหลังคาจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลหลี่ดังกึกก้อง ราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังตีรัวเพื่อบอกลางร้ายภายในเรือนสมุนไพรปีกตะวันออก กลิ่นขมปร่าของตังกุยและหวงฉีลอยอวลผสมกับความชื้นของบรรยากาศ 'หลี่รั่วจิน' คุณหนูรองแห่งจวนแม่ทัพนั่งอยู่หน้าเตาต้มยา แสงเพลิงสีส้มสะท้อนใบหน้างดงามหมดจดที่เรียบเฉยและเยือกเย็น ปลายนิ้วเรียวที่เต็มไปด้วยรอยด้านบางๆ จากการจับเข็มเงินและหั่นสมุนไพร กำลังบดยาผงในรางบดยาอย่างเชื่องช้าและเป็นจังหวะพรุ่งนี้คือวันมงคล วันที่จวนแม่ทัพใหญ่ต้องส่งตัว 'หลี่รั่วซี' แฝดผู้พี่ของนางเข้าวังหลวง เพื่อรับตำแหน่งฮองเฮาแห่งแคว้นต้าจ้าวทว่าทั่วทั้งจวนกลับไร้ซึ่งกลิ่นอายของความปีติยินดี มีเพียงความตึงเครียดที่กดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออก"คุณหนูรอง ยาต้มของท่านแม่ทัพน้อยเสร็จหรือยังเจ้าคะ" เสียงของสาวใช้คนสนิทดังขึ้นพร้อมกับร่างที่เปียกปอนจากการกางร่มฝ่าสายฝนเข้ามาหลี่รั่วจินละมือจากรางบดยา หยิบผ้าสะอาดมาเช็ดมืออย่างใจเย็น ก่อนจะเทน้ำยาสีเข้มข้นลงในชามกระเบื้องเคลือบ "นำไปให้พ

บทที่ 2: คืนวสันต์ที่ถูกทอดทิ้งความเงียบสงัดโรยตัวครอบคลุมทั่วทั้งห้องหอ มีเพียงเสียงหยาดน้ำตาเทียนสีแดงที่หยดติ๋งลงบนเชิงเทียนทองเหลือง จ้าวหรงเยี่ยขยับข้อมือที่เพิ่งคลายจากอาการชาหนึบ ดวงตาคมกริบดั่งพญามารจับจ้องสตรีเบื้องหน้าอย่างประเมินค่าใหม่ในฐานะโอรสสวรรค์ที่ผ่านการลอบสังหารมานับครั้งไม่ถ้วน เขาย่อมคุ้นเคยกับสตรีที่ถูกส่งมาเป็นสายลับ ทว่าสตรีเหล่านั้นมักพกซ่อนมีดสั้น หรือยาพิษร้ายแรง หาใช่สตรีที่ใช้เพียงปลายนิ้วกดสกัดจุดเส้นลมปราณได้อย่างแม่นยำและรุนแรงถึงเพียงนี้ยิ่งไปกว่านั้น... อาการประชวรลับของเขาที่ไม่เคยมีหมอหลวงคนใดกล้าปริปากพูด นางกลับมองทะลุได้อย่างง่ายดายราวกับอ่านตำรา"ต่อชีวิตให้ข้างั้นหรือ?" จ้าวหรงเยี่ยแค่นเสียงหัวเราะเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน "ตระกูลหลี่ช่างสรรหาข้ออ้างได้ประเสริฐนัก ส่งบุตรสาวที่เก่งกาจวิชาแพทย์มาเพื่อรักษาข้า หรือแท้จริงแล้วตั้งใจจะใช้ข้ออ้างนี้ลอบวางยาข้าให้ตายตกตามกันไปเล่า!"หลี่รั่วจินขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงของนางจะเทียบกับบุรุษเบื้องหน้าไม่ได้ แต่นางก็ไม่ยอมหลบสายตา "หากหม่อมฉันประสงค์ร้าย ยามท

บทที่ 4: บุปผาอาบยาพิษแห่งวังหลังยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) แสงแดดอุ่นซ่านเริ่มสาดส่องกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองของวังหลวง ทว่าภายในลานหน้าตำหนัก คุนหนิงกลับคุกรุ่นไปด้วยบรรยากาศที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีตามธรรมเนียมปฏิบัติของฝ่ายใน เช้าวันแรกหลังจากการแต่งตั้งฮองเฮา เหล่าพระสนมน้อยใหญ่จะต้องมารวมตัวกันเพื่อถวายพระพรและ ยกน้ำชาคารวะมารดาแห่งแผ่นดินลานหยกหน้าตำหนักคุนหนิงในยามนี้ คลาคล่ำไปด้วยสตรีที่แต่งกายด้วยอาภรณ์สีสันฉูดฉาดแข่งกัน กลิ่นเครื่องหอมหลากชนิดลอยปะปนกันจนชวนเวียนศีรษะ พวกนางจับกลุ่มซุบซิบนินทาด้วยเสียงที่จงใจให้ดังพอที่จะแว่วเข้าไปถึงด้านในตำหนัก"ได้ยินว่าเมื่อคืน ฝ่าบาทประทับอยู่ที่ห้องหอไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็เสด็จกลับตำหนักหยางซินด้วยพระพักตร์ถมึงทึง..." เสียงของ 'หลิวไฉ่เหริน' สนมขั้นต่ำสุดเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกพัดผ้าไหมขึ้นปิดบังรอยยิ้มเย้ยหยัน"ฮองเฮาจากตระกูลหลี่ผู้นี้ ช่างน่าสงสารนัก เพิ่งสวมมงกุฎหงส์ได้ไม่ทันข้ามคืน ก็ถูกลดขั้นให้กลายเป็นเพียงรูปสลักประดับตำหนักเย็นเสียแล้ว" 'หวังเหม่ยเหริน' สนมอีกคนรับลูกต่อ แววตาเต็มไปด้วยควา

บทที่ 6: หมากลวงตาใต้เงาจันทร์ยามโหย่ว (17.00 - 18.59 น.) ดวงตะวันคล้อยต่ำทอแสงสีส้มแดงฉาบทาบหลังคาวังหลวง บรรยากาศรอบตำหนักคุนหนิงที่เคยเงียบสงบราวกับป่าช้า บัดนี้กลับคลาคล่ำไปด้วยขันทีและนางกำนัลจากวังหน้า ขบวนหีบไม้บรรจุฎีกานับร้อยเล่มถูกทยอยขนเข้ามาจัดวางไว้บนโต๊ะไม้จันทน์แดงกลางโถงตำหนักอย่างเป็นระเบียบจ้าวหรงเยี่ยไม่ได้ตรัสข่มขู่เพียงลมปาก ฮ่องเต้ทรราชผู้นี้ทรงย้ายสถานที่ทรงงานมายังตำหนักของฮองเฮาตามที่ลั่นวาจาไว้จริงๆบนตั่งประธาน จ้าวหรงเยี่ยในชุดคลุมสีดำปักลายมังกรทองกำลังก้มหน้าอ่านฎีกาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรอย่างรวดเร็ว ทว่าท่าทีที่ดูเหมือนจดจ่อกับราชกิจนั้น แท้จริงแล้วสมาธิของเขากลับแบ่งปันไปจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของสตรีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหลี่รั่วจินในชุดอาภรณ์สีเรียบง่ายนั่งฝนหมึกให้โอรสสวรรค์อย่างเงียบเชียบ กิริยาท่าทางของนางนุ่มนวลและสม่ำเสมอ ไร้ซึ่งร่องรอยของความตื่นตระหนกหรือร้อนรน แม้ว่าคืนนี้จะเป็น 'คืนจันทร์เพ็ญ' เวลาเดียวกับที่นางนัดหมายจะไปรักษาพี่ชายที่อารามหลวงก็ตาม"ฝนหมึกให้ข้นกว่านี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งทำลายความเงียบ"เพคะ"

บทที่ 8: เดิมพันบนเตียงมังกรคำว่า ‘ไปที่เตียง’ สั้นๆ ทว่าทรงอำนาจดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางตำหนักคุนหนิง บรรยากาศรอบกายพลันหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกหลี่รั่วจินรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวในอก ทว่าใบหน้างดงามกลับเรียบตึงดั่งผิวน้ำไร้ระลอกคลื่น นางรู้ดีว่าในยามนี้ ฮ่องเต้ทรราชตรงหน้ากำลังเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและสัญชาตญาณนักล่า หากนางแสดงความหวาดกลัวหรือขัดขืนแม้เพียงนิด เขาจะจับพิรุธและขย้ำนางจมเขี้ยวทันที"เพคะ ฝ่าบาท"นางรับคำเสียงเรียบ หมุนตัวก้าวเดินไปยังเตียงสลักลายมังกรหงส์อย่างแช่มช้อย ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยความสง่างามตามแบบฉบับมารดาแห่งแผ่นดิน ไร้ซึ่งท่าทีลุกลนของสตรีที่เพิ่งลอบปีนกำแพงวังหลบหนีความตายมาเมื่อครู่จ้าวหรงเยี่ยก้าวตามมาติดๆ ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามจนเงาดำของเขาทาบทับลงบนร่างบางที่เพิ่งหย่อนกายลงนั่งบนขอบเตียงบุรุษผู้กุมอำนาจเหนือแผ่นดินหยุดยืนอยู่ตรงหน้านาง ปลายนิ้วกร้านศึกเชยคางมนขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาและโทสะที่ผสานกันอย่างแยกไม่ออก"เจ้าช่างว่านอนสอนง่ายผิดปกติ หลี่รั่วซี..." เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบ