เศร้าใจ Novels & Stories

มองเห็นความเศร้าเสียใจของผู้เป็นน้องสาว และความรู้สึกหดหู่ที่มองเห็นผู้เป็นน้องชายต้องมาจากไป ทั้งที่เขาเพิ่งจะรู้สึกดีกับอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก ทำให้เฉิงเค่อโหยวพลันพูดปลอบใจไม่ออก แม้จะยืนมองหรือไว้อาลัยให้คนที่หล่นลงไปยังหุบเหวลึกนานเท่าไร คนทั้งสามก็คงไม่อาจ พ้นชะตากรรมไปได้

"ความเศร้ามันมีสองแบบนะครับ คุณปานจันทร์ คือเศร้าแบบปกติ แต่คุณปานจันทร์ เศร้าแบบคนเป็นโรคซึมเศร้า ทั้งยืดเยื้อเกินสองสัปดาห์ ใช้ชีวิตประจำวันแบบเดิมไม่ได้ อารมณ์ราบเรียบไม่ตอบสนอง แถมยังรู้สึกผิด รู้สึกไร้ค่า แถมตอนนี้คุณปานจันทร์กำลังยิ้มกลบเกลื่อน ด้วย" "มาสรู้สึกผิดน่ะค่ะคุณหมอ มาสรู้สึกว่าตัวเองทำให้เจนมินต้องตาย แล้วไม่ว่าจะมองไปมุมไหนของห้อง ก็เห็นแต่ภาพเธอนั่งนอนอยู่ตรงมุมต่างๆ"

เศร้าใจเเทนนานา เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊าา 🖤🖤

เธอทำอะไรกับเขากัน ทำไมลบภาพออกจากหัวไม่ได้เลย ก็แค่ผู้หญิงน่ารำคาญคนหนึ่ง “กูว่ามึงเมาแล้วไอ้โจ กลับเถอะอย่าทำให้น้องๆ ลำบากใจเลย เมียมึงอาจจะแค่โมโห วันนั้นหรือเปล่า ไม่ก็เครียด ใจเย็นๆ หน่อยดิ”

"มาร์ค่ะ...มาถึงขนาดนี้แล้ว ในเมื่อใจคุณไปอยู่ที่เด็กคนนั้น จะมาแบ่งเศษเสี้ยวหัวใจไว้ให้พิมพ์ พิมพ์ว่ามันไม่โอเคสักนิด หากคุณไม่พร้อมที่จะแต่ง เราก็หยุดวันไว้ตรงนี้เถอะค่ะ ดีกว่าฝืนเดินต่อแต่ไม่มีความสุข ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมา" เธอทั้งพูดทั้งสะอึกสะอื้น ร้องไห้ปิ่มจ ะขาดใจ ส่วนมาร์คัสเขายังรู้สึกดีกับพิมพ์รดา ยิ่งเห็นคนตรงหน้าร้องไห้กับการกระทำของตนยิ่งทำให้เขาพูดคำว่าขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนพิมพ์รดาทนฟังไม่ไหว เธอวิ่งออกจากบ้านมุ่งหน้าไปที่รถของตนแล้วเคลื่อนตัวออกไปทันที

ยาหยีรีบปรับอารมณ์และหัวเราะกลบเกลื่อนความเศร้าใจที่เผลอแสดงออกมาให้คนอื่นเห็น “พูดเล่นซะพี่ใจไม่ดีเลย” “หนูขอโทษนะคะที่ทำให้พี่สิบทิศรู้สึกไม่ดี” “เปล่าเลย พี่ไม่ได้รู้สึกไม่ดีกับหนู แต่พี่เศร้าไปกับหนูต่างหาก”

แจนพูดไปน้ำตาคลอเบ้าไปจนเกรซรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของเธอ "งั้นตอนนี้ฉันจะถามอีกครั้ง...แกได้ลองทำแบบนั้นแล้วแกรู้สึกดีขึ้นไหมแล้วที่บอกว่าอยากให้เขาเสียใจ เสีดาย เจ็บปวดแบบแกดูบ้างตอนนี้มันเป็นเขาจริง ๆ ที่ใช่ที่รู้สึกแบบนั้นอยู่ไม่ใช่แก" แจนพยายามฝืนกลั้นน ้ำตาไม่ให้ไหลทั้งที่สีหน้าแววตาของเธอสารภาพความรู้สึกของเธอออกมาให้เกรซเห็นอย่างชัดเจน เกรซขยับเข้าไปสวมกอดเพื่อนสาวปลอบโยนหัวใจอันบองบางนั้นด้วยความอบอุ่นจนแจนไม่อาจทนฝืนได้อีกต่อไป น้ำตาแห่งความเจ็บปวดเสียใจไหลออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

เสียงคร่ำครวญด้วยความเสียใจของโจวหมิงกรีดแทงลงในจิตใจของผู้ที่ได้ยิน เพียงแค่ได้ยินยังพลอยรู้สึกโศกเศร้าไปด้วย เช่นนั้นแล้วในใจของโจวหมิงนั้นจะแตกสลายมากเพียงใด 'อ๊ากกกก!!'

โจวซือเหย่ตกอยู่ในความโศกเศร้าที่ยากจะบรรยาย ในขณะที่เว่ยชิงหางกลับแสดงความดีใจออกมาอย่างปิดไม่มิด

"แด๊ดดี๊รู้สึกเสียใจ" "โธ่..แด๊ดดี๊ค่ะ บัวไม่ได้ตั้งใจ บัวแค่อยากให้แด๊ดดี๊ดี๊หยุดเลยเผลอขึ้นเสียงดังไปหน่อยค่ะ ขอโทษนะคะ ดูสิทุกคนรอเราอยู่นะคะ" ใบบัวใจอ่อนยวบมองดวงตาคมที่กำลังสื่อถึงความเศร้าและเจ็บปวดออกมาให้เธอได้เห็น "....."