วันที่ฉันแท้ง เขาอยู่กับรักแรก

แต่งงานมาสามปี คืนนี้เป็นครั้งแรกที่เจียงหนิงเปิดคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานของลู่จวินเหยียน

หากไม่ใช่เพราะมีเอกสารสำคัญที่ต้องรีบใช้และจำเป็นต้องส่งไปให้เขา เธอคงไม่มีวันได้เห็นตารางตรงหน้านี้ไปตลอดชีวิต

โฟลเดอร์งานทั้งหมดในคอมพิวเตอร์ของลู่จวินเหยียนถูกตั้งชื่อเป็นภาษาจีน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นโปรเจกต์ของบริษัท

ทว่ามีเพียงโฟลเดอร์เดียวที่พิเศษ ชื่อของมันมีตัวอักษรภาษาอังกฤษเพียงแค่สามตัว:

CQX

เจียงหนิงดับเบิลคลิกเปิดโฟลเดอร์นั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ข้างในมีเพียงไฟล์ Excel ไฟล์เดียว ชื่อว่า—

การแก้แค้น

เจียงหนิงเติบโตมาในครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว แม่ของเธออยู่ที่โรงพยาบาล หากเทียบฐานะกันแล้ว การที่เธอได้แต่งงานกับคุณชายของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์อย่างลู่ซื่อกรุ๊ป ถือเป็นเรื่องเกินเอื้อมอย่างแท้จริง

การพบกันของเธอกับลู่จวินเหยียนนั้นราวกับละครรักวัยรุ่น และเรื่องราวหลังจากนั้นก็ดำเนินไปราวกับละครรักหวานซึ้ง

ตอนที่ลู่จวินเหยียนประสบอุบัติเหตุแล้วคนชนหนี เป็นเธอที่แบกเขาไปส่งโรงพยาบาลและช่วยชีวิตเขาไว้

ต่อมาวันหนึ่ง จู่ ๆ ลู่จวินเหยียนก็มาปรากฏตัวที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยของเธอ

วันนั้นเป็นวันวาเลนไทน์ ลู่จวินเหยียนมอบกุหลาบสีชมพูช่อโตจำนวน 999 ดอกให้เธอเพื่อขอความรัก

ปีนั้นราคาดอกไม้พุ่งสูงขึ้น ยิ่งมาตรงกับช่วงเทศกาล ดอกไม้ช่อใหญ่ขนาดนี้ต้องมีราคาอย่างน้อยหลายหมื่น ทำเอาฮือฮากันไปทั้งมหาวิทยาลัย

เจียงหนิงเก็บรักษาดอกไม้ช่อนั้นไว้ที่หัวเตียงอย่างทะนุถนอม แม้ว่านั่นจะทำให้เธอต้องเข้าโรงพยาบาลก็ตาม

เจียงหนิงแพ้เกสรดอกไม้

แต่เธอไม่เคยบอกเรื่องนี้กับลู่จวินเหยียน ดังนั้นทุกครั้งที่ออกเดตกัน ลู่จวินเหยียนจึงมักจะมอบกุหลาบสีชมพูให้เธอเสมอ

ยังไม่ทันเรียนจบ เจียงหนิงก็แต่งงานกับลู่จวินเหยียน และผันตัวมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวหลังแต่งงาน

งานของลู่จวินเหยียนยุ่งมาก เขาต้องการผู้หญิงสักคนทุ่มเทคอยดูแลจัดการเรื่องในบ้าน

แม่สามีของเธอก็เคยบอกไว้ว่าลู่จวินเหยียนเป็นโรคกระเพาะ อาหารทำเองที่บ้านย่อมดีต่อสุขภาพมากกว่า แถมแม่บ้านก็เป็นคนนอก แทนภรรยาไม่ได้ หน้าที่ของภรรยาคือการดูแลบ้าน ปรนนิบัติสามี และเลี้ยงลูก บลา ๆ ๆ

กลางวันเจียงหนิงทำอาหาร ซักผ้า และทำงานบ้าน กลางคืนก็นอนเคียงข้างลู่จวินเหยียน ใช้ชีวิตฉันท์สามีภรรยา

ทว่าบทสนทนาระหว่างคนทั้งคู่กลับมีไม่มากนัก

ตารางตรงหน้านี้ดูเหมือนจะเป็นหน้าต่างบานหนึ่งที่จะทำให้เธอได้รู้จักลู่จวินเหยียนมากขึ้น เจียงหนิงคลิกเปิดไฟล์ตาราง รูปภาพจำนวนมากก็เด้งขึ้นมาทีละรูป

ตารางนี้มีเพียงสองคอลัมน์ ตัวอักษรมีไม่มาก แต่เต็มไปด้วยรูปภาพ

คอลัมน์ซ้ายมือด้านบนสุดเขียนชื่อโฟลเดอร์เอาไว้ว่า: CQX

เจียงหนิงพยายามเพ่งมองเท่าไหร่ก็เดาไม่ออกว่าเป็นตัวย่อของอักษรจีนตัวไหน

โชคดีที่ตัวอักษรทางฝั่งขวามือนั้นเดาง่ายกว่า—

JN—

เจียงหนิง

มือที่จับเมาส์สั่นเทาเล็กน้อย

ทั้งสองคอลัมน์มีการลงบันทึกเวลาและแปะรูปภาพเอาไว้

รูปในคอลัมน์ CQX ล้วนเป็นรูปของหญิงสาวคนเดียวกันทั้งหมด

รูปแรก หญิงสาวคนนั้นยืนอยู่ข้างช่อกุหลาบสีชมพูขนาดใหญ่ที่วางอยู่แทบเท้า อย่างน้อย ๆ ก็ต้องมี 999 ดอก รูปที่สองเหมือนเธอกำลังอวดสร้อยคอเพชรระยิบระยับบนลำคอ ในอ้อมกอดก็ยังคงกอดช่อกุหลาบสีชมพูเอาไว้ รูปที่สามเธอถือกระเป๋าแอร์เมสด้วยสองมือ ยิ้มกว้างอย่างสดใส บนโต๊ะอาหารมีกุหลาบสีชมพูวางอยู่หนึ่งช่อ

ท่ามกลางภาพกุหลาบสีชมพูที่เต็มไปหมด เจียงหนิงหันมามองคอลัมน์ทางด้านขวา

รูปในนั้นล้วนเป็นรูปของเธอเอง

รูปแรก ตรงหน้าเจียงหนิงมีช่อกุหลาบสีชมพูขนาดใหญ่วางอยู่ เหมือนกับของหญิงสาวทางฝั่งซ้ายไม่มีผิดเพี้ยน

รูปที่สอง สร้อยคอเพชรแบบเดียวกันเป๊ะ กับดอกกุหลาบสีชมพู

รูปที่สาม กระเป๋าแอร์เมสแบบเดียวกันเป๊ะ กับดอกกุหลาบสีชมพู

รูปที่สี่ รูปที่ห้า รูปที่หก...

กระทั่งรูปทางฝั่งซ้าย หญิงสาวคนนั้นกอดช่อกุหลาบสีชมพู นิ้วนางข้างซ้ายสวมแหวนเพชรสีชมพู ทางด้านขวาในวันเดียวกัน เจียงหนิงถูกลู่จวินเหยียนขอแต่งงานด้วยแหวนเพชรสีชมพูที่วางอยู่บนดอกกุหลาบสีชมพู ตารางนี้ถึงได้สิ้นสุดลง

เจียงหนิงปิดคอมพิวเตอร์อย่างเงียบเชียบ ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาแล้ว

เมื่อก่อนเธอเข้าใจมาตลอดว่าลู่จวินเหยียนชอบกุหลาบสีชมพู เขาถึงได้มอบมันให้เธอเสมอ

แม้ลู่จวินเหยียนจะไม่เคยสวมใส่ของใช้สีชมพูเลย แต่ตอนนั้นเธอก็ยังหลงคิดไปเองว่าเธอได้ค้นพบความลับเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครรู้ของเขา และแอบตื่นเต้นดีใจอยู่หลายวัน

ที่แท้...

คนที่ชอบกุหลาบสีชมพู คือผู้หญิงในตารางคนนั้นต่างหาก

คืนนั้น เจียงหนิงนอนไม่หลับทั้งคืน

คืนนี้ลู่จวินเหยียนไม่กลับบ้าน เพราะต้องอยู่คุยโปรเจกต์กับทางฝั่งประเทศ M ทั้งคืน แต่เขาก็บอกว่าจะไม่ให้กระทบกับการพาเธอไปโรงพยาบาลในวันพรุ่งนี้

ช่วงนี้เจียงหนิงมักจะปวดท้องน้อยอยู่บ่อย ๆ ลู่จวินเหยียนนัดแพทย์ผู้เชี่ยวชาญไว้ให้เธอแล้ว ตอนเก้าโมงเช้าพรุ่งนี้

ความจริงแล้ว สิ่งที่ค้นพบในคืนนี้ไม่ได้พิสูจน์อะไรได้มากมายนัก

ต่อให้ตอนนั้นลู่จวินเหยียนจะจีบเธอเพื่อประชดผู้หญิงอีกคน แต่นั่นก็เป็นเรื่องก่อนแต่งงาน

หลังแต่งงานลู่จวินเหยียนก็ไม่ได้ดีกับเธอมากนักแต่ก็ไม่ได้แย่ เขาให้เงินค่าใช้จ่ายในบ้านและเงินส่วนตัวกับเธอตรงเวลาทุกเดือน

ทุกเทศกาลหรือวันเกิด เขาก็มักจะซื้อของขวัญมาให้เธอเสมอ วันเกิดปีนี้เธอได้รับชุดสูทสีชมพูของ Burberry แม้ว่าเธอจะเกลียดสีชมพูที่สุดก็ตาม

ในฐานะประธานลู่ซื่อกรุ๊ป ข้างกายเขาย่อมรายล้อมไปด้วยสาวสวยมากมาย แต่ตลอดสามปีที่แต่งงานกัน ลู่จวินเหยียนไม่เคยมีข่าวฉาวเลยสักครั้ง

มีเพียงครั้งเดียวที่มีเพจข่าวซุบซิบปล่อยรูปคู่เขากับดาราสาวดาวรุ่ง ผลคือลู่จวินเหยียนรีบสั่งทีมพีอาร์แก้ข่าวทันที และเพจนั้นก็ปิดตัวหนีภายในชั่วข้ามคืน

เจียงหนิงพลิกตัวไปมาข่มตานอนไม่หลับ พยายามบอกตัวเองไม่ให้คิดมากจนบั่นทอนจิตใจ

ลู่จวินเหยียนไม่ได้นอกใจสักหน่อย เขาแค่อาจจะไม่ได้รักเธอมากเท่าที่เธอจินตนาการไว้เท่านั้นเอง

แม่ของเธอเคยบอกบ่อย ๆ ว่า การแต่งงานก็แค่พออยู่กันไป ถ้าได้แต่งงานกับคนที่เรารัก ก็ต้องถนอมชีวิตคู่นี้ไว้ให้ดีที่สุด

เจียงหนิงถนอมชีวิตคู่ของเธอมาก

เธอรักลู่จวินเหยียน

รักมาตั้งแต่อายุสิบสาม รักมาตลอดสิบปีเต็ม

เพียงแต่ลู่จวินเหยียนไม่รู้ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้

เจียงหนิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปลดล็อกอัลบั้มลับที่ตั้งรหัสผ่านเอาไว้ อัลบั้มนี้เธอไม่เคยเปิดดูอีกเลยนับตั้งแต่แต่งงาน

ในอัลบั้มมีรูปอยู่เพียงใบเดียว เหมือนจะถ่ายในโรงอาหาร เพียงแต่สภาพแวดล้อมและแสงไฟดูอึมครึม จนแวบแรกชวนให้นึกถึงคุกมากกว่า

คนในรูปคือเด็กสาวคนหนึ่ง เธอยังดูเด็กมาก อายุแค่อายุสิบกว่าปี ใส่เหล็กดัดฟันเต็มปาก ผมดัดลอนใหญ่ย้อมสีเทา

ใครมาเห็นเข้าคงจำไม่ได้แน่ว่าเด็กสาวคนนี้คือเจียงหนิง แต่ต้องจำเด็กหนุ่มท่าทางองอาจผ่าเผยที่ยืนอยู่มุมด้านหลังได้อย่างแน่นอนว่าคือลู่จวินเหยียน

นี่เป็นรูปคู่เพียงใบเดียวของเจียงหนิงกับลู่จวินเหยียน—

ถ้าจะนับว่าเป็นรูปคู่ละก็นะ

กว่าเจียงหนิงจะข่มตาหลับได้ ฟ้าก็เกือบสว่างแล้ว นอนไปได้ไม่ถึงสามชั่วโมงก็ถูกนาฬิกาปลุกปลุกให้ตื่น

เธอมายืนรอหน้าโรงพยาบาลกลางประจำเมืองด้วยขอบตาที่ดำคล้ำเป็นหมีแพนด้า ลมยามเช้าช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิยังคงหนาวเย็น พัดจนเธอน้ำมูกไหล

รอจนถึงเวลาแปดโมงห้าสิบเก้านาที เจียงหนิงก็ได้รับข้อความวีแชตจากลู่จวินเหยียน:

ที่บริษัทมีโปรเจกต์ด่วน ผมต้องไปดูงานที่ประเทศ M คงอยู่กับคุณไม่ได้แล้ว คุณเข้าไปตรวจเองเลยนะ ผมบอกหมอไว้แล้ว คืนนี้ถึงกลับบ้านได้

เจียงหนิงกระชับเสื้อโค้ตให้แน่นขึ้น แล้วเดินเข้าโรงพยาบาลไปลำพัง ตอนออกมาในมือเธอกำใบผลตรวจอัลตราซาวนด์ไว้แน่น

ในนั้นระบุว่าเธอตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว เพียงแต่มีภาวะแท้งคุกคาม

นี่เป็นท้องแรกของเจียงหนิง และเป็นลูกคนแรกของเธอกับลู่จวินเหยียน

เจียงหนิงลูบหน้าท้องของตัวเอง ความปลื้มปีติฉายชัดอยู่บนใบหน้า

แม้หมอจะบอกว่าภาวะแท้งคุกคามไม่ได้รุนแรงมาก แต่ก็จำเป็นต้องดูแลครรภ์ให้ดี

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งใจจะบอกข่าวดีนี้กับลู่จวินเหยียน

เสียงสัญญาณรอสายดังตู๊ด ๆ ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า หัวใจของเจียงหนิงเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า

ลู่จวินเหยียน...น่าจะดีใจใช่ไหมนะ

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เจียงหนิงคงไม่ต้องมานั่งกังวลกับคำถามนี้เลย

ในที่สุดปลายสายก็กดรับ

“ฮัลโหล ที่รักคะ คือฉัน...”

“ผมกำลังประชุมอยู่ ถ้าไม่มีธุระอะไรอย่าโทรมากวน”

สายถูกตัดไปทันที เหลือเพียงเสียงสัญญาณว่างที่ดังก้องอยู่ในหูของเจียงหนิง

ลมเย็นพัดผ่านเข้ามาในหัวใจจนรู้สึกโหวง เจียงหนิงลดโทรศัพท์ลงจากหู จังหวะเดียวกับที่ข่าวแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาพอดี—