LOGIN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
คำว่า ‘คนในหมู่บ้าน’ เหมือนค้อนตอกตะปูลงกลางหลังเธออย่างจัง ไอมิเอะกลืนน้ำลายฝืดคอ ทั้งที่ไม่ได้ทำผิดอะไรเลย แต่กลับต้องรู้สึกเหมือนเป็นจำเลยของชุมชนเล็ก ๆ ที่ทุกคนรู้จักกันหมด และ รู้จักดีเกินไป ในหมู่บ้านนี้ แค่หายใจผิดจังหวะก็กลายเป็นเรื่อง เดินกลับบ้านช้าหน่อยก็กลายเป็นเที่ยวผู้ชาย มีของดีใช้หน
“อะไรนะ?” ไอมิเอะตอบเสียงหลง หัวใจดวงน้อยก็เต้นตึกตักแรงจนแทบได้ยิน มือที่จับโทรศัพท์ก็เหงื่อซึม เธอไม่ได้โง่ แต่ก็ไม่รู้จะรับมือกับหมาป่าหน้าตายคนนี้ยังไง (ได้หรือไม่ได้…) เสียงจินยังคงไม่เปลี่ยน แต่ลึกลงกว่าเดิม “....” (จะได้รู้ไว้) เขาพูดเหมือนไม่ได้พูดอะไรสำคัญ แต่กลับทิ้งน้ำหนักรุนแรงลงกลางอ
ไอมิเอะก้มมองก่อนจะเหลือบไปข้างหลัง โดยจินยังนั่งอยู่เหมือนเดิม เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ แค่เอนหลังพิงเก้าอี้ มองไปที่กระดาน ก่อนจะก้มหน้าลงมาทำแบบฝึกหัดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอค่อย ๆ คลี่กระดาษออกช้า ๆ ในนั้นเขียนว่า (คิดถึง) ซึ่งเป็นลายมือของจิน เขียนเรียบ ๆ ขีดเส้นใต้เอาไว้ แต่กลับทำให้ใจเธอส
ก่อนที่มุมปากของจินจะกระตุกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มมุมปากแบบนั้นมันอันตรายเกินไปสำหรับหัวใจเธอ และยังไม่ทันที่เธอจะทันตั้งตัว มือใหญ่ก็ยื่นมาช้า ๆ แล้วบีบแก้มเธอเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว นิ้วเขาอุ่นก็จริง รอยสัมผัสเบา ๆ แต่มันร้อนวาบไปทั่วหน้าเหมือนโดนไฟลน “เราเจ็บ...อย่าจับแบบนี้สิ” เธอพูดเบา ๆ พยายามเบือนหน้







