LOGINทุกคนรู้ว่าเขาเย็นชา และไม่เคยเปิดประตูให้ใครแต่เธอดันเป็นคนเดียวที่กล้าเข้าใกล้ “อยากเจอ ก็มาหาที่คอนโดสิ”
View Moreบทนำ
ครืด ครืด ครืด ~
เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนที่สั่นครืดอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ไม่ได้ทำให้ร่างสูงที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มขยับแม้แต่นิด สายฟ้าขมวดคิ้วทั้งที่ยังหลับตา รำคาญแสงแดดที่ลอดผ่านรอยแยกของม่านกันแสงเข้ามาข้างใน
สายฟ้า…นักศึกษาวิศวะปีสี่ อายุ 22 ปี ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหล่อ สาว ๆ เป็นต้องเหลียวมองทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว
แต่นาน ๆ ถึงจะแบกหน้าหล่อ ๆ มาให้เห็นที เพราะฮีชอบโดดเรียนเป็นงานประจำ
สายฟ้าเป็นคนรักสันโดษ ไม่ชอบความวุ่นวาย ‘คนอื่นเรียนเพื่ออยู่รอด เขาอยู่รอดโดยไม่ต้องเรียน’
เน้นโดดเรียนอย่างมืออาชีพ แต่สอบผ่านอย่างมีศักดิ์ศรี
เขาแม่งโคตรหล่อ โคตรเก่ง โคตรเท่ห์…แบบไม่ต้องพยายาม
เสียงเรียกเข้าจากโต๊ะข้างเตียงเริ่มดังขึ้นเป็นรอบที่ห้า เขายื่นมือออกไปควานหาโทรศัพท์อย่างหัวเสีย แล้วกดรับสายโดยไม่ลืมตาดูชื่อด้วยซ้ำ
“ว่า...” น้ำเสียงของเขางัวเงียติดจะรำคาญหลุดออกมาจากลำคอ
“ไอ้สายฟ้า! มึงอยู่ไหนเนี่ย! อาจารย์จะเช็คชื่อแล้วนะเว้ย”
“นอน” สายฟ้าตอบสั้น ๆ พลางพลิกตัวหนีแสง
“นอนบ้านมึงดิ! วันนี้เปิดเทอมวันแรก รบกวนแบกหน้าหล่อ ๆ ของมึงมาที่คณะเดี๋ยวนี้ มาเช็คชื่อก่อนไอ้สลัด แล้วค่อยกลับไปนอน”
สายฟ้าถอนหายใจยาว เขาเปิดดวงตาขึ้นมองนาฬิกาดิจิทัลที่บอกเวลาว่าคลาสเรียนเริ่มไปแล้วครึ่งชั่วโมง เขาหยัดตัวลุกขึ้นนั่งช้า ๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิงจากการนอนหลับไม่ได้ทำให้ความหล่อของเขาลดลงแม้แต่น้อย
“เช็กให้หน่อย”
“เช็กพ่อมึงดิ! อาจารย์เรียกชื่อมึงสามรอบแล้วเนี่ย มึงจะเอาไง จะมาไม่มา ?”
“โดด”
คำ ๆ เดียวก่อนที่สายฟ้าจะกดตัดสายทิ้ง เขาโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงเหมือนมันเป็นเพียงก้อนหินไร้ค่า สายฟ้านอนหลับต่อ ไม่สนว่าการเข้าเรียนหรือการเช็คชื่อในคลาสจะมีผลต่อการเรียนเขาอย่างไร เขาไม่เคยสนใจ
“วุ่นวายฉิบ...”
หน้าอาคารเรียนคณะแพทยศาสตร์
เสียงหัวเราะสนุกสนานดังมาจากกลุ่มหญิงสาวกลุ่มหนึ่ง ขณะที่พวกเธอหยอกล้อกันเล่นอย่างมีความสุข
ท่ามกลางวงล้อมนั้นมีหญิงสาวผู้โดดเด่นด้วยใบหน้าสวยสะดุดตาและรอยยิ้มที่น่ารัก ทว่าเธอมักจะมาพร้อมความโก๊ะและอารมณ์ขันที่คอยเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อน ๆ
“เอลิน! เดินระวังหน่อย เดี๋ยวก็สะดุดหรอก” ข้าวตูรีบร้องเตือน เมื่อเห็นเอลินมัวแต่เดินถอยหลังเพื่อหันมาคุยกับกลุ่มเพื่อนโดยไม่ยอมมองทาง
“ไม่เป็นไร ฉันน่ะ...ผู้เชี่ยวชาญด้านการสะดุดเลยล่ะ!”
ยังไม่ทันขาดคำ เท้าเล็ก ๆ ก็สะดุดก้อนอิฐบนทางเท้าเข้าอย่างจัง จนเพื่อนข้างกายต้องรีบคว้าแขนเอาไว้แทบไม่ทัน
‘เอลิน’ เฟรชชี่แพทย์ปีหนึ่ง อายุ 19 ปี
เธอคือความนิยามของคำว่าสวยแบบไม่ต้องพยายาม และน่ารักแบบไม่รู้ตัว ความร่าเริงของเธอเปรียบเสมือนโหมด ‘Extra Bright’ ที่ส่องสว่างอยู่รอบตัวตลอดเวลา เธอมีพลังงานล้นเหลือที่จะหัวเราะให้กับเรื่องเล็กน้อย และมีทักษะพิเศษในการเปลี่ยนบรรยากาศตึงเครียดให้กลายเป็นเรื่องสนุกได้เพียงแค่ยิ้มเดียว
“เปิดเรียนวันที่สองเองนะ จะวัดพื้นอีกแล้วเหรอ เมื่อวานก็วัดไปแล้ว” ที่รักเพื่อนสาวอีกคนเอ่ยขึ้นพลางส่ายหน้า
“เรื่องปกติน่า เดี๋ยวพวกเธอก็ชินเองนั่นแหละ”
เอลินหัวเราะร่วน เมื่อกี้เธอเกือบหงายท้อง ดีนะที่เพื่อน ๆ คว้าแขนเธอไว้ทัน ไม่อย่างนั้นศีรษะเธอคงฟาดพื้นไปแล้ว
สี่สาวรู้จักกันตอนงานปฐมนิเทศของมหาวิทยาลัย จึงได้เกาะกลุ่มกันนับตั้งแต่วันนั้น และได้เรียนเซคชั่นเดียวกัน คณะเดียวกัน และยังติดซีรีส์จีนเหมือนกัน
ไม่สิ! ติดผู้ชายในซีรีส์จีนมากกว่า คลั่งชนิดที่ว่า ปิดเทอมเมื่อไหร่จะชวนกันไปตามรอยพระเอกซีรีส์ไกลถึงแดนมังกร
ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวต่อ...โลกทั้งใบของเธอก็เหมือนถูกใครบางคนกดปุ่ม Pause
ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังจะเดินผ่านกลุ่มเธอไป เขาใส่เสื้อช็อปวิศวะ ใบหน้าหล่อเรียบนิ่ง แววตาเฉยชาจนดูเย็นยะเยือก และบุคลิกที่ชวนให้เธอต้องมนต์สะกดจนไม่อยากให้คลาดสายตา
คนแบบเขานี่แหละน่าค้นหาสุด ๆ เอลินเม้มปากแน่น อยากจะร้องกรี๊ดออกมาดัง ๆ
หล่อจนเธออยากจะเดินเข้าไปบอกว่า ‘เหตุใดใบหน้าของเขาถึงได้หล่อเหลาเหมือนผัวเราในอนาคต’
แต่ดูเหมือนว่าเธอจะแพ้เสียงในหัวดังเกินไปจนเอ่ยออกมาเป็นคำพูด เพื่อน ๆ เธอถึงกับร้องประสานเสียง
“เลยเหรอ...”
“อืม อยากเดินเข้าไปฉุดแล้วบอกว่า มาเป็นผัวเราเถอะนะ” คำตอบของเอลินทำเอาเพื่อน ๆ หลุดหัวเราะชอบใจ
หญิงสาวมองตามแผ่นหลังนั้นตาไม่กะพริบ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติ กลับรัวแรงขึ้นมาดื้อ ๆ
ทั้งที่ไม่รู้จักชื่อ...ทั้งที่ยังไม่ได้สบตา...และทั้งที่เขาไม่ได้ปรายตาหันมามองเธอเลยสักนิด
“เห้อ! หล่อจังเลย” เอลินพึมพำออกมาเหมือนตกอยู่ในภวังค์
“ชอบเลยเหรอ ?” ข้าวตูใช้ศอกสะกิดแขนเพื่อนยิก ๆ “อาการนี้คือรักแรกพบเลยป่ะ”
“รักแรกพบไหมไม่รู้...แต่ที่รู้ ๆ คืออยากได้เขามาเป็นเนื้อคู่!”
“แหม~ คล้องจองซะด้วยนะยะ”
เอลินยิ้มกว้างจนตาปิด ดวงตาเป็นประกายวิบวับเหมือนเด็กน้อยที่เจอของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจ
“ฉันชอบเขา พวกแกช่วยฉันสืบหน่อยสิ ว่าเขาชื่ออะไร เรียนปีไหน”
บทนำแรกมาแล้วค่า ยัยน้องจะจีบพี่ยังไงน๊า จะทำลายกำแพงของพี่ได้หรือเปล่า ถ้าอยากรู้ไรต์ขอคอมเมนต์กดใจ เข้าชั้น เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ
EP.26“แล้วถ้าเป็นพี่ล่ะ...เอลินจะยอมให้ไลน์พี่หรือเปล่า?”น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำเอาเอลินหันขวับไปมองตามต้นเสียงทันที ทว่าวินาทีที่สบตาเข้ากับเจ้าของคำถาม หญิงสาวก็ถึงกับเบิกตากว้าง“พี่แทน!”เอลินอุทานออกมาเสียงหลง เมื่อชายหนุ่มที่เอ่ยถามเธอก็คือ ‘แทนคุณ’ เพื่อนสนิทของสายฟ้า แทนคุณไม่ได้สนใจสีหน้าเหวอของเซนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาเพียงแต่ส่งยิ้มกวน ๆ ให้กับหนุ่มนิเทศฯ ก่อนจะละสายตาลงมามอง ‘ยายตัวแสบ’ “ตกใจอะไรขนาดนั้นครับ หืม ?” เขาถามพลางถือวิสาสะวางมือหนาลงบนศีรษะเล็กแล้วโยกไปมาเบาๆ “สรุปว่าไง...ไลน์น่ะ ให้พี่ได้หรือเปล่า?”“ให้ไม่ได้หรอกค่ะ” เธอตอบเสียงหนักแน่น “โถ่...พี่โดนปฏิเสธเหรอ เสียใจนะเนี่ย” แทนคุณแกล้งทำเสียงเศร้า แต่แววตากลับพราวระยับอย่างคนมีแผนในใจขณะเดียวกัน ทางสามสาว ข้าวตู ไอรีน และที่รัก ก็รีบจับกลุ่มสุมหัวทันที สายตาของพวกเธอจับจ้องไปที่เหตุการณ์ตรงหน้าตาไม่กะพริบ“ยายลินมันเนื้อหอมชะมัด มีแต่ตัวท็อปมารุมล้อม” ข้าวตูกระซิบกระซาบพลางเปิดประเด็น “แต่ที่น่าอึ้งกว่าคือพี่แทนคุณน่ะสิ พวกแกว่าเขาคิดอะไรกับยายเอลินหรือเปล่า มาจีบแข่งกับเพื่อนตัวเอง หรื
ทว่าโทรศัพท์ของสายฟ้ากลับสั่นเตือน เมื่อมีข้อความของเพื่อน ๆ ส่งเข้ามาหาไม่หยุด โดยเฉพาะแทนคุณที่มันทักมาหาเขาส่วนตัว แทนคุณ : มึงกินข้าวก้บน้องเอลินเหรอวะ แทนคุณ : สรุปมึงชอบน้อง ? สายฟ้าทำเพียงแค่อ่าน แต่ไม่คิดจะตอบกลับ ข้อความของใครเลยสักคน ปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไปเหมือนอากาศ เขาไม่ตอบสักอย่าง มันจะทำอะไรได้ สองวันผ่านไป กระแสในกระทู้มหา’ลัยยังคงเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ ภาพสตอรี่ของเอลินกับสายฟ้า พูดถึง ‘มือปริศนา’ และมุมภาพที่ดูจะเหมือนกันมาก ๆ ราวกับเป็นสถานที่เดียวกัน ถูกแคปไปวิพากษ์วิจารณ์กันให้แซ่ดไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย “ดังใหญ่แล้วนะแม่คุณ เดินไปทางไหนก็มีแต่คนซุบซิบ” ข้าวตูขยับเข้ามากระแซะ พลางเอ่ยแซวเพื่อนรักที่พยายามทำตัวลีบเล็กเดินก้มหน้าก้มตา“ซุบซิบอะไรล่ะ...ฉันจะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย” เอลินโอดครวญ เธอไม่คิดเลยว่าแค่รูปอาหารมื้อเดียวจะทำเอาชีวิตสงบสุขของเธอหายวับไปกับตาทว่าในระหว่างที่สองสาวกำลังเดินผ่านลานอเนกประสงค์ ชายหนุ่มหน้าตี๋เจ้าของรอยยิ้มอบอุ่น คนที่เธอเคยซื้อน้ำไปให้เพื่อขอบคุณที่เขาช่วยรับตัวเธอไว้ไม่ให้หน้าคว่ำตอนสะดุดล้มหลายวันก่อน ก็เดินตรงเข้ามาดักหน้าไว้“
EP.25“พี่หมายถึงใคร...หนูเหรอ ? พี่กำลังจะบอกว่าเป็นเจ้าของหนูงั้นเหรอคะ?”เอลินถามออกไปตรง ๆ ตามที่ใจคิด ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของคนตรงหน้าอย่างต้องการคำตอบ สายฟ้าชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าเธอจะถามเขาตรง ๆ ทว่าในจังหวะนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือเธอก็ดังขัดจังหวะติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!ทำเอาเอลินต้องวางช้อนลง หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นพลางเลื่อนหน้าจอสตอรี่ของตัวเองไปมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนฝั่งตรงข้าม“พี่สายฟ้าคะ”“อะไร” ชายหนุ่มขานรับสั้น ๆ ขณะที่มือยังคงจัดการกับอาหารในจาน“มีคนทักมาถามหนูเต็มเลยค่ะ” ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าชายหนุ่มสายฟ้าปรายตามองหน้าจอที่เด้งข้อความขึ้นมาไม่หยุด ‘มือใครน่ะ ?’ ‘ไปกินข้าวกับแฟนเหรอ ?’ ไปจนถึง...‘เปิดตัวแล้วเหรอเอลิน!’ เพื่อน ๆ ในกลุ่มของเธอก็ทักถามไม่หยุดเช่นกัน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก“เขาถามกันใหญ่เลยค่ะว่าเป็นใคร...” เอลินสบตาเขาด้วยแววตาซื่อตรง “แต่หนูยังไม่ได้ตอบใครเลยนะคะ”สายฟ้าเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองท่าทีของยัยตัวแสบที่จู่ ๆ ก็ดูจริงจังขึ้นมา “แล้ว ?”“พี่อยากให้หนูตอบว่าอะไรคะ ?”ค
EP.24คำกระซิบชิดใบหูทำเอาเอลินยืนนิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองกลับประมวลผลช้าลงดื้อ ๆ จนคิดอะไรไม่ออกหอม... ที่ไม่ได้หมายถึงอาหาร ?ถ้าอย่างนั้นเขาหมายถึงอะไร...กลิ่นตัวเธองั้นเหรอ ?เพียงแค่ความคิดนั้นแวบเข้ามา แก้มเนียนก็ร้อนวูบจนแทบระเบิด หญิงสาวเม้มปากแน่นก่อนจะโพล่งออกมาเสียงดังลั่นเพื่อทำลายความเงีย“อะ อาหาร...อาหารพร้อมเสิร์ฟแล้วค่า”เธอรีบเปิดไมโครเวฟทันที เอลินประคองกล่องอาหารออกมาชนิดที่ว่าลืมกลัวร้อน แล้วหมุนตัวกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปวางลงบนโต๊ะอาหารพัลวัน“ต้มยำกุ้ง...ระวังร้อนนะคะพี่สายฟ้า!”เอลินพยายามฝืนใจประคองขอบกล่องอาหารที่เพิ่งออกมาจากไมโครเวฟ ทว่าความร้อนจัดของมันกลับทำปลายนิ้วเธอทนไม่ไหว มือเรียวสั่นพั่บก่อนจะเผลอปล่อยมือออกโดยสัญชาตญาณปึก! “ว้าย!” หญิงสาวอุทานลั่น เมื่อกล่องอาหารร่วงลงกระแทกพื้น น้ำต้มยำกุ้งสีจัดจ้านกระจายเละเทะไปทั่วพื้นครัวขาว เอลินยืนหน้าเสียมองผลงานตัวเองด้วยความรู้สึกอยากจะร้องไห้“ยายซุ่มซ่ามเอ๊ย...”สายฟ้าพึมพำเสียงต่ำพลางส่ายหัวอย่างระอาใจ เขาไม่ได้ดุเสียงดัง แต่กลับเป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนใจเสียมากกว่า ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าไปประชิดร่าง






reviews