DON'T อย่ามาเล่นกับสายฟ้า

EP.1 ณ ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ (08:45 น.)เสียงฝีเท้าของร่างสูงในเสื้อช็อปวิศวะสีแดงเลือดหมู เดินตรงมายังโต๊ะหินอ่อนใต้ตึก สายฟ้าวางแก้วโกโก้ที่เป็นเครื่องดื่มของโปรดลงบนโต๊ะด้วยท่าทางเรียบเฉย “อ้าว ไอ้คุณชายสายฟ้า เสด็จมาได้แล้วเหรอครับ”'แทนคุณ' เพื่อนสนิทในกลุ่มเงยหน้าขึ้น “เมื่อวานอาจารย์หักคะแนนมึงด้วย” แทนคุณบอกเพื่อนไปตรง ๆ “พวกมึงทำซีเรียสไปได้ แค่เช็กชื่อ”“คร้าบ! มึงก็พูดได้นี่ พวกกูไม่ได้เรียนเก่งเหมือนมึงจ้า คนเหี้ยอะไร โดดเรียนเป็นงานหลัก สอบผ่านเป็นงานอดิเรก” ฟีฟ่า เพื่อนอีกคนในกลุ่มเอ่ยประชดประชัน ในบรรดาแก๊งเพื่อนทั้งหมด 4 คน สายฟ้าคือคนที่เรียนเก่งที่สุด แต่เขาไม่ชอบเข้าเรียน ไม่ต้องการเน้นทฤษฎี เน้นปฏิบัติอย่างเดียว “ก็กูเก่ง” คำสามคำ ทำให้เพื่อน ๆ ถึงกับชักสีหน้า พลางถอนหายใจยาว นึกหมั่นไส้ไอ้หน้าหล่อนี่เหลือเกิน “ไอ้เหี้ยนี่แม่งเรียนตามอารมณ์ฉิบหาย วันไหนไม่อยากมาคือทิ้งเลย แต่เสือกได้เอทุกตัว เกรดสี่ทุกเทอม โลกแม่งไม่ยุติธรรมว่ะ” ปกป้องเพื่อนในกลุ่มอีกคน ที่มองว่าโลกใบนี้ ไม่มีความเท่าเทียมสำหรับพวกเขาสักนิด แม้ว่าแทนคุณ ฟีฟ่า และปกป้องจะเข้าเรียนทุกวิ

EP.3หลังจากเอลินแยกย้ายกับกลุ่มเพื่อน เธอขับรถมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดัง หญิงสาวเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่คอนโดหรูในย่านมหาวิทยาลัยได้ไม่กี่วัน ซึ่งเป็นของขวัญจากคุณพ่อคุณแม่ที่อยากให้ลูกสาวคนเดียวสะดวกสบายที่สุด ในฐานะเจ้าของเครือโรงพยาบาลเอกชนยักษ์ใหญ่ พวกท่านย่อมกังวลเรื่องความปลอดภัยและความเหนื่อยของเอลินเป็นธรรมดาเอลินกำลังเข็นรถเข็นเดินไปตามเชลล์ที่วางของในโซนขนมขบเคี้ยว สายตาของเธอมัวแต่กวาดมองหาของที่ต้องการจนลืมดูทางข้างหน้า ปึก~“โอ๊ย! ตีนกู!”เสียงร้องอุทานดังลั่นทำเอาเอลินสะดุ้งสุดตัว รถเข็นของเธอชนเข้ากับร่างของชายคนหนึ่งอย่างจัง แถมล้อหน้ายังทับลงไปบนรองเท้าผ้าใบของเขาเต็ม ๆเอลินรีบปล่อยมือจากรถเข็นแล้วยกมือไหว้ปลก ๆ ด้วยความตกใจ “...ขอโทษค่ะ! คือไม่ได้ตั้งใจนะคะ เจ็บมากไหม ?”ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของเสียงร้องนั่งจับเท้าตัวเอง หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ แต่พอเขาหันไปมองตามเสียงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง“อ่าว...น้อง” เขาคือ 'แทนคุณ' เพื่อนสนิทในแก๊งของสายฟ้า เขามาเดินห้างเพื่อซื้อของใช้ส่วนตัวเหมือนกันเอลินตาโต “เมื่อกี้หนูขอโทษนะคะพี่ หนูไม่มองทางเอง เจ็บมากไหมคะ”แทนคุณ

EP.5Moonspell Bar สายฟ้าในเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกสามเม็ด กับกางเกงยีนส์สีเข้มรับกับรูปร่างสูงโปร่ง ส่งให้เขามีออร่าที่น่าดึงดูดทว่าก็น่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน สาว ๆ หลายคนที่นั่งอยู่ตามโต๊ะ ต่างพากันมองเขาด้วยความสนใจจนไม่อาจละสายตาได้เลย ร่างสูงสาวเท้าตรงไปยังโซนด้านใน เพื่อนตัวแสบทั้งสามนั่งรออยู่ก่อนแล้วสายฟ้าทิ้งตัวนั่งลงข้างแทนคุณโดยไม่เอ่ยทักทายใครสักคำ มือหนาคว้าขวดแอลกอฮอล์ราคาแพงมารินใส่แก้วตามใจชอบ ก่อนจะกระดกเข้าปากรวดเดียวจนหมด“เฮ้ย ๆ เบาหน่อยไอ้คุณชาย มาถึงก็ซัดโฮกเลยนะมึง” แทนคุณเอ่ยเตือนเพื่อนด้วยความหวังดี “มาก็ไม่พูดไม่จาทำหน้าบึ้งตึง” สายฟ้าปรายตามองเพื่อนด้วยแววตาตำหนิ “เสือก” น้ำเสียงทุ้มเย็นเอ่ยขึ้น “ไอ้แทน ไหนมึงเล่ามาหน่อยดิ๊ เรื่องน้องเอลินคนสวยน่ะ” ฟีฟ่าที่นั่งฝั่งตรงข้ามถามด้วยความอยากรู้ “ก็น่ารักดี” แทนคุณตอบพลางยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหยิบแก้วเหล้าดื่ม พร้อมกับปรายตามองสายฟ้า“ไม่มีเรื่องอื่นจะคุย ?...” สายฟ้าพ่นคำสั้น ๆ ไม่กี่คำออกมาด้วยน้ำเสียงดูรำคาญใจ“ถ้ามึงไม่อยากฟังก็ไม่เห็นต้องสนใจ แต่นี่มึงมาสั่งพวกกู แสดงว่ามึงแอบสนใจน้องเอลินใช่ไหม

EP.7คำประกาศิตที่มาพร้อมรอยยิ้มซื่อ ๆ ของเอลินทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบลงถนัดตา เพื่อน ๆ ทั้งสองฝั่งต่างพากันกลั้นหายใจ ลุ้นระทึกว่า ‘ภูเขาน้ำแข็ง’ อย่างสายฟ้าจะระเบิดออกมาในรูปแบบไหนชายหนุ่มนิ่งงันไปในทันที เขาจ้องมองคนตัวเล็กข้างกายด้วยแววตาที่สับสน ความรำคาญใจที่เคยมีถูกความรู้สึกบางอย่างเข้ามาแทนที่ สายฟ้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาใสแจ๋วของเอลินเหมือนอยากจะรู้ว่าภายใต้ท่าทางซื่อบื้อนั้นเธอซ่อนไม้ตายอะไรไว้กันแน่เอลินไม่ได้หลบตาเขาเลยสักนิด เธอไม่ได้เขินอายจนม้วนต้วน แต่กลับทำเพียงแค่ฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม ยิ้มที่เห็นฟันขาวครบทุกซี่ ยิ้มที่ดูเหมือนจะบอกว่า 'หนูพูดจริงนะ และพี่หนีหนูไม่พ้นหรอก' สายฟ้าขมวดคิ้วมุ่นเหมือนกำลังสู้กับความคิดในหัวตัวเองที่เริ่มจะวุ่นวายเพราะยายผู้หญิงตรงหน้า“หึ...”เสียงเค่นหัวเราะสั้น ๆ หลุดออกมาจากลำคอหนา ก่อนที่สายฟ้าจะตัดบทด้วยการผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง”ไปไหนวะไอ้สายฟ้า?” แทนคุณเงยหน้าถามด้วยความสงสัย“ห้องน้ำ”สายฟ้าตอบทิ้งท้ายแค่นั้น ร่างสูงโปร่งสาวเท้าก้าวออกจากโต๊ะ เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเอลินอีกรอบ “แหม...เดินหนีเป็นพระเอกเอ็มวีเลยนะมึง” ฟ

EP.9หลายวันผ่านไป...เอลินยังคงไม่เห็นแม้แต่เงาของสายฟ้า ทว่าเธอก็ยังไม่ละความพยายาม ร่างบางพาตัวเองมาปรากฏตัวที่หน้าคณะวิศวะทุกวันจนกลายเป็นความเคยชิน เพียงเพื่อหวังว่าจะได้เจอหน้าใครบางคนให้ชื่นใจสักครั้ง แต่สุดท้ายวันนี้คนที่เธอเจอกลับเป็นแทนคุณที่กำลังเดินออกจากตึกมาพอดี“มันไม่ได้มาเรียน”“ที่คอนโดก็ไม่เจอเลย” เอลินตอบเสียงแผ่ว ไหล่บางห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด จนแทนคุณที่ยืนมองอยู่รู้สึกใจอ่อน“อดทนหน่อยนะ” แทนคุณทำได้เพียงแค่ปลอบใจ จะให้ช่วยมากกว่านี้ก็ดูจะล้ำเส้นชีวิตเพื่อนเกินไป “เป็นปกติของมัน ไม่ค่อยมาเรียนหรอก แต่มันก็อยู่คอนโดนั่นแหละ มันแค่ไม่ชอบออกมาวุ่นวายกับใคร”“แล้วแบบนี้หนูจะได้เจอพี่เขาเมื่อไหร่กัน”“เอาน่า ความพยายามอยู่ที่ไหน สายฟ้าก็อยู่ที่คอนโดนั่นแหละ สักวันก็ต้องเจอ” แทนคุณพูดให้กำลังใจก่อนจะขอตัวแยกออกไป ทิ้งให้ว่าที่หมอสาวถอนหายใจทิ้งเป็นรอบที่ร้อยของวันเหล่านักศึกษาแพทย์ปีหนึ่งในคลาสเรียน สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังสไลด์กายวิภาคศาสตร์ ทว่าท่ามกลางความเงียบนั้น เสียงของอาจารย์ที่ย้ำถึงคำว่า “ความรับผิดชอบต่อชีวิตคนไข้” ไม่ได้เขาโสตประสาทของเอลินเลยสักนิดเดีย