Masuk“เตียงมันแคบพอสำหรับสองคน แต่ใจของอีกคนเหมือนจะล้ำเส้นไปไกลเกินกฎ FWB ระวังให้ดี คนที่รักก่อน มักเจ็บก่อนเสมอ” Friends with Benefits รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน ความสัมพันธ์แบบไม่เปิดตัว ไม่มีสถานะ พวกเขาตกลงคบกันแบบไม่มีชื่อเรียก ไม่มีสถานะ ไม่มีสิทธิ์หึงหวง ไม่มีใครรู้ แม้แต่เพื่อนสนิท มีเพียงแค่ เวลาที่ว่าง กับ เตียงที่ว่าง เท่านั้น ที่ทำให้เขาและเธอ วนกลับมาหากันเสมอ แต่ในความสัมพันธ์ที่เหมือนจะเล่นๆ กลับมีบางคนรู้สึกจริงขึ้นมาทุกวัน… ในขณะที่อีกคนยังเย็นชาเหมือนไม่เคยเริ่มอะไรเลย จนวันหนึ่งมีคนนึงหายไป ไม่ทัก ไม่โทร ไม่มาหา และอีกคนก็เพิ่งรู้ว่า เจ็บกว่าการเลิก คือการไม่เคยได้เป็นอะไรเลยตั้งแต่แรก เพราะกฎเหล็กของ Friends with Benefits คือ “ห้ามรู้สึก ห้ามหวง ห้ามล้ำเส้น” แต่ถ้ารู้สึกขึ้นมาจริงๆ ล่ะ? ใครจะเป็นคนเจ็บก่อน? ความสัมพันธ์แบบนี้ เข้าแล้วออกยาก ถ้าใจไม่แกร่งพออย่าเล่นกับไฟ
Lihat lebih banyakบทนำ (เล่ม 2) ใครต่อใครต่างมองว่าความผิดพลาดในวัยเรียนคือตราบาปที่ทำลายอนาคตที่กำลังสดใส มองว่าความคึกคะนองจนตั้งครรภ์ในวัยเยาว์คือการชิงสุกก่อนห่าม หรือถ้าจะเรียกกันให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คืออุบัติเหตุทางอสุจินั่นแหละ ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้น ไม่เคยมีคำว่า ‘ผิดพลาด’ ในพจนานุกรมของ ‘จิ
ความหมายแรกคือ ‘จิน’ เขาไม่ได้เพิ่งมาเริ่มเป็นวิศวกรตอนจะเข้ามหาวิทยาลัย แต่เขาเป็นอัจฉริยะด้านวิศวะในรอบร้อยปีที่มีความสามารถและทำงานระดับวิศวกรมานานแล้ว และความหมายที่สองคือ ก่อนหน้านี้แม้ทั้งคู่จะคบหากัน แต่สถานะและขอบเขตในสายตาคนรอบข้างก็ยังมีความเหลื่อมล้ำเหมือนเป็นเพื่อนกันอยู่ และก็ยังไม่ได้เ
คำว่า ‘แฟน’ จากปากของผู้เป็นพ่อทำเอาไอมิเอะแก้มร้อนฉ่า หัวใจพองโตด้วยความอบอุ่นและเขินอายเมื่อรู้ว่าคุณพ่อยอมรับจินแล้วจริงๆ เธอรับแหวนมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะค่อยๆ บรรจงสวมแหวนลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของจิน จินรวบจับมือนุ่มของเธอขึ้นมาประทับจูบเบาๆ ต่อหน้าผู้ใหญ่และสักขีพยานทุกคน นัยน์ตาคู่คมจ้องลึก
“เราไม่ได้เข้มแข็งเหมือนแกหนิ” “ไม่มีอะไรหรอก ลงมาเถอะ” ไอมิเอะทำใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมวางมือบนฝ่ามือหนา แล้วก้าวลงมาจากรถ จินโอบประคองร่างบางเดินเข้าไปภายในตัวบ้าน ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องรับแขก ภาพตรงหน้าก็ทำเอาไอมิเอะอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก เพราะคุณพ่อของจินนั่งสง่าอยู่บนโซฟา โดยมีครอบครัวของ
ป้ายห้องน้ำหญิงปรากฏตรงหน้า จินหยุดยืนเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนหน้าประตู เขายื่นมือไปเปิดประตู ทว่าประตูถูกล็อกจากด้านใน ทำเอาเขาขบกรามเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดมากขึ้นอีก ปึงๆๆๆ แล้วมือหนาก็ยกขึ้นเคาะประตูดังสนั่น เคาะแรงจนแผ่นประตูสั่น “มาคุยให้รู้เรื่อง” “ฮึก!” เสียงนั้นทำให้ไ
“กลิ่นเหล้าหึ่งเลยนะ” อาจารย์ก็เอ่ยแซวปนเอ็ด แล้วอาจารย์ก็หันไปมองที่ไตเติลทันที “ลำก่อเจ้า” “ลำขนาดครับ” ไตเติลก็ตอบติดตลกนิดๆ พยายามทำบรรยากาศให้เบาลง ทั้งที่ความจริงแล้วเมื่อคืนพวกเขาเหนื่อยจนแทบล้มตายเพราะจินเพียงคนเดียว จินเดินตรงไปยังโต๊ะของตนเองด้วยท่าทางไม่แคร์ใครสักนิด เขานั่งลงข้างไอมิเ
ไอมิเอะกัดริมฝีปากตัวเอง เธอเดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างช้า ๆ พลางใจเต้นแรงทุกก้าว เห็นจินวิดพื้นเธอก็ไม่สามารถละสายตาออกไปได้เลย ด้วยความกล้าเล็ก ๆ เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง แล้วนั่งคร่อมบนหลังของเขา ทำให้จินเงยหน้าขึ้นเพียงแป๊บเดียว ดวงตาคมจับจ้องเธอผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้า แต่ไม่ได้ดุหรือห้าม จากนั้นก็กลับไปว
“กูพูดไม่ดีตรงไหน มันเป็นคนเดินเข้ามาหาเรื่องกูก่อน จะให้กูยอม เรื่องอะไรกูต้องยอม มันเป็นพ่อกูรึไง” “แกก็เป็นซะแบบนี้” เธอพูดเสียงเบาราวกับสิ้นหวัง “กูเป็นแบบนี้แล้วจะทำไม กูต้องทำตัวเป็นคนดี ยอมมันเหรอ กูถึงจะได้ใจมึง” คำพูดสุดท้ายหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้เต็นท์ทั้งหลังเหมือนเงียบกริบ ไอม
![พี่เถื่อนคนนี้ น่ารักจะตาย [ราชาxไอริน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





Peringkat
Ulasan-ulasanLebih banyak