LOGIN“เตียงมันแคบพอสำหรับสองคน แต่ใจของอีกคนเหมือนจะล้ำเส้นไปไกลเกินกฎ FWB ระวังให้ดี คนที่รักก่อน มักเจ็บก่อนเสมอ” Friends with Benefits รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน ความสัมพันธ์แบบไม่เปิดตัว ไม่มีสถานะ พวกเขาตกลงคบกันแบบไม่มีชื่อเรียก ไม่มีสถานะ ไม่มีสิทธิ์หึงหวง ไม่มีใครรู้ แม้แต่เพื่อนสนิท มีเพียงแค่ เวลาที่ว่าง กับ เตียงที่ว่าง เท่านั้น ที่ทำให้เขาและเธอ วนกลับมาหากันเสมอ แต่ในความสัมพันธ์ที่เหมือนจะเล่นๆ กลับมีบางคนรู้สึกจริงขึ้นมาทุกวัน… ในขณะที่อีกคนยังเย็นชาเหมือนไม่เคยเริ่มอะไรเลย จนวันหนึ่งมีคนนึงหายไป ไม่ทัก ไม่โทร ไม่มาหา และอีกคนก็เพิ่งรู้ว่า เจ็บกว่าการเลิก คือการไม่เคยได้เป็นอะไรเลยตั้งแต่แรก เพราะกฎเหล็กของ Friends with Benefits คือ “ห้ามรู้สึก ห้ามหวง ห้ามล้ำเส้น” แต่ถ้ารู้สึกขึ้นมาจริงๆ ล่ะ? ใครจะเป็นคนเจ็บก่อน? ความสัมพันธ์แบบนี้ เข้าแล้วออกยาก ถ้าใจไม่แกร่งพออย่าเล่นกับไฟ
View More“ไม่คุยกับแกแล้ว!” จินมองคนตัวเล็กตั้งหน้าตั้งตาเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ เพื่อหลบสายตาด้วยความเอ็นดู มือหนาดึงโอบไหล่บางเข้าหาตัวเพื่อเริ่มปฏิบัติการทำลูกชาย “ปล่อยเลยนะ...อื้อ!” ไอมิเอะแกล้งปัดมือหนาออกด้วยความเขินอาย ทว่ามีหรือที่คนอย่างจินจะยอม จินยิ่งขยับเบียดกายแกร่งเข้ามาจนชิดแผ่นหลังบาง ลมหายใจร้อน
“หลงตัวเอง…” เธองึมงำเสียงเบา “ฉันพูดความจริง” จินเลิกคิ้ว ก่อนจะคีบไข่ม้วนส่งมาจ่อริมฝีปากเธออีกครั้ง “อ้าปาก” ไอมิเอะก็หลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะยอมอ้าปากรับแต่โดยดี ใบหน้าหวานก็แดงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบจะไหม้ ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นโครมครามจนหูอื้อไปหมด ทั้งขำ ทั้งเขิน ทั้งหมั่นไส้ในความหลงตัว
“ฉันอยากให้เมียกินดี ๆ ร่างกายจะได้แข็งแรง เวลาฉันเอา ลูกในท้องจะได้ไม่กระทบกระเทือน” “พูดบ้าอะไรเนี่ย!” ไอมิเอะแหวขึ้นเสียงหลง ใบหน้านวลแดงซ่านจนลามไปถึงคอระหงทันที ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเขา แล้วคว้าตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารเข้าปากคำโตเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายจนแก้มตุ่ย จินยกมุมปากขึ้นเพียงนิดอย่าง
“อายุครรภ์ยังน้อย ต้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษ ตามหลักแล้ว ช่วงไตรมาสแรกเป็นช่วงที่ต้องดูแลเป็นพิเศษอยู่แล้วแต่ถ้าพักผ่อนดี ดูแลตัวเองดี และสภาพจิตใจไม่แย่ลง ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง” “แล้วแผลที่หลังล่ะ” “อีกสักพักก็น่าจะดีขึ้น ขอแค่อย่าให้เกิดการอักเสบซ้ำ” “....” “อย่าปล่อยให้เมียเครียดล่ะ ช่วงนี้ก็ตาม
“อ่อ ไอ้เวรนั่นน่ะเหรอ” ศาสตราจารย์กัดฟันพูดก่อนจะขบกรามแน่น คำพูดหยาบหลุดออกมาอย่างไม่ปิดบัง ต่างจากภาพลักษณ์ศาสตราจารย์สุขุมเมื่อครู่โดยสิ้นเชิงราวกับหน้ากากถูกกระชากออกชั่ววินาที “ไอ้เวร…หมายถึงยังไงเหรอคะ” ไอมิเอะเห็นท่าทีเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนของศาสตราจารย์ก็ตกใจเป็นอย่างมาก หัวใจเธอเต้นแร
บทที่ 198 “เอาจริงดิ” “กูเกลียดความหวั่นไหวที่มีต่อชายชาตรี” ไตเติลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท หน้าตานิ่งเหมือนกำลังประกาศสัจธรรมชีวิต ไม่มีแววล้อเล่น ไม่มีรอยยิ้ม แต่ปัญหาคือ สายตาดันจ้องเขม็งไปตรงนั้นของจินแบบไม่กระพริบ ซึ่งนั่นทำเอาทิศเหนือถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะจนตัวงอ ก่อนจะกระทืบเท้าลงกับพื้น
บทที่ 195 จินไม่ยอมให้คำว่าอาบน้ำของไอมิเอะเป็นแค่การทำความสะอาดร่างกายทั่วไป เขาจัดการช้อนร่างบางสั่นเทาขึ้นแนบอกทั้งที่ตัวตนยังเชื่อมติดกันอยู่ ก่อนจะพาเดินตรงเข้าห้องน้ำไปทั้งอย่างนั้น เขาปล่อยให้สายน้ำเย็นฉ่ำจากฝักบัวรดรินลงมาตามร่างกายที่ร้อนผ่าว แต่ความเย็นของน้ำก็ไม่อาจดับความหื่นที่จินกำลัง
คำว่าฝรั่งพวกนั้น ยังไม่ทันจบ เส้นด้ายก็หันขวับตามปลายนิ้วที่ชี้ไปทันที สายตาคู่นั้นกวาดไปทั้งโต๊ะอย่างรวดเร็วและแม่นยำราวกับเรดาร์ ตั้งแต่ผมสีอ่อน ดวงตาน้ำข้าว ไปจนถึงกล้ามแขนที่โผล่พ้นแขนเสื้อยืด “หล่ออ่ะแม่” เส้นด้ายมองไปที่ฝรั่งตาน้ำข้าวพวกนั้นด้วยความเขิน หล่อนเอียงคอเล็กน้อย ปัดผมทัดหูเหมือนไ
reviewsMore