Masuk“เตียงมันแคบพอสำหรับสองคน แต่ใจของอีกคนเหมือนจะล้ำเส้นไปไกลเกินกฎ FWB ระวังให้ดี คนที่รักก่อน มักเจ็บก่อนเสมอ” Friends with Benefits รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน ความสัมพันธ์แบบไม่เปิดตัว ไม่มีสถานะ พวกเขาตกลงคบกันแบบไม่มีชื่อเรียก ไม่มีสถานะ ไม่มีสิทธิ์หึงหวง ไม่มีใครรู้ แม้แต่เพื่อนสนิท มีเพียงแค่ เวลาที่ว่าง กับ เตียงที่ว่าง เท่านั้น ที่ทำให้เขาและเธอ วนกลับมาหากันเสมอ แต่ในความสัมพันธ์ที่เหมือนจะเล่นๆ กลับมีบางคนรู้สึกจริงขึ้นมาทุกวัน… ในขณะที่อีกคนยังเย็นชาเหมือนไม่เคยเริ่มอะไรเลย จนวันหนึ่งมีคนนึงหายไป ไม่ทัก ไม่โทร ไม่มาหา และอีกคนก็เพิ่งรู้ว่า เจ็บกว่าการเลิก คือการไม่เคยได้เป็นอะไรเลยตั้งแต่แรก เพราะกฎเหล็กของ Friends with Benefits คือ “ห้ามรู้สึก ห้ามหวง ห้ามล้ำเส้น” แต่ถ้ารู้สึกขึ้นมาจริงๆ ล่ะ? ใครจะเป็นคนเจ็บก่อน? ความสัมพันธ์แบบนี้ เข้าแล้วออกยาก ถ้าใจไม่แกร่งพออย่าเล่นกับไฟ
Lihat lebih banyak“ไม่คุยกับแกแล้ว!” จินมองคนตัวเล็กตั้งหน้าตั้งตาเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ เพื่อหลบสายตาด้วยความเอ็นดู มือหนาดึงโอบไหล่บางเข้าหาตัวเพื่อเริ่มปฏิบัติการทำลูกชาย “ปล่อยเลยนะ...อื้อ!” ไอมิเอะแกล้งปัดมือหนาออกด้วยความเขินอาย ทว่ามีหรือที่คนอย่างจินจะยอม จินยิ่งขยับเบียดกายแกร่งเข้ามาจนชิดแผ่นหลังบาง ลมหายใจร้อน
“หลงตัวเอง…” เธองึมงำเสียงเบา “ฉันพูดความจริง” จินเลิกคิ้ว ก่อนจะคีบไข่ม้วนส่งมาจ่อริมฝีปากเธออีกครั้ง “อ้าปาก” ไอมิเอะก็หลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะยอมอ้าปากรับแต่โดยดี ใบหน้าหวานก็แดงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบจะไหม้ ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นโครมครามจนหูอื้อไปหมด ทั้งขำ ทั้งเขิน ทั้งหมั่นไส้ในความหลงตัว
“ฉันอยากให้เมียกินดี ๆ ร่างกายจะได้แข็งแรง เวลาฉันเอา ลูกในท้องจะได้ไม่กระทบกระเทือน” “พูดบ้าอะไรเนี่ย!” ไอมิเอะแหวขึ้นเสียงหลง ใบหน้านวลแดงซ่านจนลามไปถึงคอระหงทันที ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเขา แล้วคว้าตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารเข้าปากคำโตเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายจนแก้มตุ่ย จินยกมุมปากขึ้นเพียงนิดอย่าง
“อายุครรภ์ยังน้อย ต้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษ ตามหลักแล้ว ช่วงไตรมาสแรกเป็นช่วงที่ต้องดูแลเป็นพิเศษอยู่แล้วแต่ถ้าพักผ่อนดี ดูแลตัวเองดี และสภาพจิตใจไม่แย่ลง ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง” “แล้วแผลที่หลังล่ะ” “อีกสักพักก็น่าจะดีขึ้น ขอแค่อย่าให้เกิดการอักเสบซ้ำ” “....” “อย่าปล่อยให้เมียเครียดล่ะ ช่วงนี้ก็ตาม
บทที่ 208 “อื้อออ!” ไอมิเอะเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ด้วยจูบครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยน แต่มันเต็มไปด้วยความหิวโหยและมันเขี้ยว จินขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอแรงๆ เป็นการลงโทษข้อหาปากดี ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างมูมมาม เขาบดจูบจนเสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังระงมไปหมด ร่างเล็กก็สั่นเทิ้มอ
ก่อนจะดันร่างเล็กๆ จนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับขอบอ่างเย็นเชียบ สวนทางกับร่างกายของเขาที่เบียดเสียดเข้ามาจนแทบไม่มีอากาศคั่นกลาง “ลับหลังกู ทำอะไรกับไอ้เวรนั่นไปบ้าง” เขากดเสียงต่ำจ้องหน้าเธอในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายจมูก สายตาของเขาไม่ได้มีแค่ความหึงหวงแต่มันมีความกดดันมหาศาลที่จงใจจะ
บทที่ 210 ไอมิเอะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคู่ใสแดงนิด ๆ จากเมื่อกี้ แต่สายตาที่มองเขามันอ่อนลง เธอไม่ได้พูดอะไร แค่นั่งมองแล้วทำตาอ้อนใส่เขาอย่างไม่รู้ตัว ซึ่งนั่นทำให้เขานิ่งไปอีกครั้ง กรามที่เพิ่งคลายเมื่อครู่เกร็งขึ้นมาใหม่ เพราะเริ่มคุมตัวเองยาก ลมหายใจเขาหนักขึ้นเล็กน้อย สายตาก็จ้องหน้าเธอไม่ละ
ทว่า สายตาของช้างดันมองไอมิเอะค้าง มองด้วยความเคลิ้ม มองด้วยความเผลอ สายตาไล่จากผมยาว ลงมาที่ไหล่ขาว เนินอกที่ถูกบังด้วยแขนของจิน แล้วหยุดค้างอยู่ตรงนั้นจนคนดูในไลฟ์เริ่มจับสังเกตได้ user1716933 : อาหวัง มึงอย่า user11111 : เก็บอาการหน่อยไอ้เวร user9999 : น้ำลายมันจะไหลถึงคางอยู่แล้ว user66






Ulasan-ulasanLebih banyak