LOGIN“เตียงมันแคบพอสำหรับสองคน แต่ใจของอีกคนเหมือนจะล้ำเส้นไปไกลเกินกฎ FWB ระวังให้ดี คนที่รักก่อน มักเจ็บก่อนเสมอ” Friends with Benefits รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน ความสัมพันธ์แบบไม่เปิดตัว ไม่มีสถานะ พวกเขาตกลงคบกันแบบไม่มีชื่อเรียก ไม่มีสถานะ ไม่มีสิทธิ์หึงหวง ไม่มีใครรู้ แม้แต่เพื่อนสนิท มีเพียงแค่ เวลาที่ว่าง กับ เตียงที่ว่าง เท่านั้น ที่ทำให้เขาและเธอ วนกลับมาหากันเสมอ แต่ในความสัมพันธ์ที่เหมือนจะเล่นๆ กลับมีบางคนรู้สึกจริงขึ้นมาทุกวัน… ในขณะที่อีกคนยังเย็นชาเหมือนไม่เคยเริ่มอะไรเลย จนวันหนึ่งมีคนนึงหายไป ไม่ทัก ไม่โทร ไม่มาหา และอีกคนก็เพิ่งรู้ว่า เจ็บกว่าการเลิก คือการไม่เคยได้เป็นอะไรเลยตั้งแต่แรก เพราะกฎเหล็กของ Friends with Benefits คือ “ห้ามรู้สึก ห้ามหวง ห้ามล้ำเส้น” แต่ถ้ารู้สึกขึ้นมาจริงๆ ล่ะ? ใครจะเป็นคนเจ็บก่อน? ความสัมพันธ์แบบนี้ เข้าแล้วออกยาก ถ้าใจไม่แกร่งพออย่าเล่นกับไฟ
View More“หัวใจเต้นแข็งแรงดี อยู่ที่หนึ่งร้อยสี่สิบแปดครั้งต่อนาที ความยาวตัวประมาณยี่สิบแปดเซนติเมตร น้ำหนักราวๆ สี่ร้อยห้าสิบกรัม สมบูรณ์ตรงตามอายุครรภ์ยี่สิบสองสัปดาห์” อาหมออธิบายพลางกดคีย์บอร์ดวัดค่าความยาวกระดูกต้นขาและรอบท้องอย่างเชี่ยวชาญ “แล้ว...เพศล่ะ” จินเอ่ยถามขึ้นทันที แม้ใบหน้าคมจะยังคงราบเรีย
ทันทีที่จินเปิดประตูรถตู้แล้วแทรกตัวเข้ามา ชายหนุ่มก็นิ่งชะงักไปเล็กน้อย แม้ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาไอมิเอะจะเคยถ่ายรูปและคอลให้ดูท้องที่โตขึ้นเรื่อยๆ แต่การได้มาเห็นด้วยตาตัวเองในระยะใกล้ชิดแบบนี้เป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งเดือน ก็ทำให้อกข้างซ้ายของเขาสั่นสะท้านไปหมด จินรวบตัวไอมิเอะเข้ามาในอ้อมกอด ก้มล
“อ๊ะ...จิน...ใจเย็นก่อน...กะ...เกรงใจคนอื่นบ้าง” ไอมิเอะพยายามดันอกแกร่งไว้เบาๆ ด้วยความเขินอายเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีลูกน้องนั่งอยู่ด้านหน้า “ช่างพวกมัน” จินเอ่ยเสียงพร่าแหบชิดริมฝีปาก “วันนี้อย่าหวังว่าจะได้ลุกจากเตียง” พูดจบ จินก็ประกบจูบปิดปากหวานแน่นกว่าเดิม มือหนาฟอนเฟ้นบีบขยำสะโพกมนและหน้าอกให
บทที่ 279 - วันลาพัก ทหารใหม่นับร้อยยืนเข้าแถวเป็นระเบียบเรียบร้อยเพื่อรอรับอนุญาตออกจากค่าย โดยมีญาติและแฟนสาวมารอต้อนรับกันแน่นขนัด ไอมิเอะยืนรออยู่ตรงจุดเยี่ยมญาติ ดวงตากลมโตสอดส่องมองหาจินอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนจะปล่อยตัว ครูฝึกเดินถือกล่องพลาสติกใบใหญ่บรรจุถุงยางอนามัยเดินแจกทหารทุกคนตามระเบียบภ
“คติประจำใจคือ ไอมิเอะ มิเอะ เอ่อ....” เสียงพิธีกรไหลลื่นมาตลอด จนกระทั่งถึงประโยคนี้ที่จินเขียนไว้เองกับมือ ทำเอาทั้งสนามชะงักไปตามๆ กัน พิธีกรที่อ่านประวัติมาตลอดอย่างมั่นใจถึงกับกะพริบตาถี่ ๆ ยกกระดาษขึ้นเพ่งใหม่อีกครั้ง เพราะกลัวว่าตัวเองมองผิด แต่ไม่ผิด จินมันเขียนไว้แบบนั้นจริง ๆ ทำเอาคิ้วพ
“อืม” เธอพยักหน้าเบา ๆ เขาก็จับมือเธอแน่น จูงออกไปทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก ร่างสูงเดินนำแรง ๆ จนเธอต้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินตาม เขาเปิดประตูรถ ดึงเธอเข้าไป อุ้มขึ้นนั่งแล้วปิดประตูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกรถทันทีโดยไม่เหลียวมอง ทำเอาบรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความเงียบตึง ไอมิเอะเห็นท่าทีของเขาก็ได้แต่นั่งนิ่ง ม
ไอมิเอะกัดริมฝีปากตัวเอง เธอเดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างช้า ๆ พลางใจเต้นแรงทุกก้าว เห็นจินวิดพื้นเธอก็ไม่สามารถละสายตาออกไปได้เลย ด้วยความกล้าเล็ก ๆ เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง แล้วนั่งคร่อมบนหลังของเขา ทำให้จินเงยหน้าขึ้นเพียงแป๊บเดียว ดวงตาคมจับจ้องเธอผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้า แต่ไม่ได้ดุหรือห้าม จากนั้นก็กลับไปว
บทที่ 154 ส่งผลให้ช่องทางรักมีน้ำหวานสีใสไหลเยิ้มออกมาเปียกชุ่มไปทั่วบริเวณ “แฉะขนาดนี้ เจลหล่อลื่นคงไม่ต้องแล้วมั้ง” จินเอ่ยเย้าแหย่ ทำเอาคนตัวเล็กเขินอายหน้าแดงเป็นอย่างมาก จินสอดนิ้วเข้าไปในโพรงปากนุ่มพลางเลื่อนใบหน้าลงมาหยุดที่กลางหว่างขา ใช้จมูกถูไถปุ่มกระสันเบาๆ จนปุ่มแข็งเป็นไต ยิ่งโดนถูแ












reviewsMore