ログイン“เตียงมันแคบพอสำหรับสองคน แต่ใจของอีกคนเหมือนจะล้ำเส้นไปไกลเกินกฎ FWB ระวังให้ดี คนที่รักก่อน มักเจ็บก่อนเสมอ” Friends with Benefits รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน ความสัมพันธ์แบบไม่เปิดตัว ไม่มีสถานะ พวกเขาตกลงคบกันแบบไม่มีชื่อเรียก ไม่มีสถานะ ไม่มีสิทธิ์หึงหวง ไม่มีใครรู้ แม้แต่เพื่อนสนิท มีเพียงแค่ เวลาที่ว่าง กับ เตียงที่ว่าง เท่านั้น ที่ทำให้เขาและเธอ วนกลับมาหากันเสมอ แต่ในความสัมพันธ์ที่เหมือนจะเล่นๆ กลับมีบางคนรู้สึกจริงขึ้นมาทุกวัน… ในขณะที่อีกคนยังเย็นชาเหมือนไม่เคยเริ่มอะไรเลย จนวันหนึ่งมีคนนึงหายไป ไม่ทัก ไม่โทร ไม่มาหา และอีกคนก็เพิ่งรู้ว่า เจ็บกว่าการเลิก คือการไม่เคยได้เป็นอะไรเลยตั้งแต่แรก เพราะกฎเหล็กของ Friends with Benefits คือ “ห้ามรู้สึก ห้ามหวง ห้ามล้ำเส้น” แต่ถ้ารู้สึกขึ้นมาจริงๆ ล่ะ? ใครจะเป็นคนเจ็บก่อน? ความสัมพันธ์แบบนี้ เข้าแล้วออกยาก ถ้าใจไม่แกร่งพออย่าเล่นกับไฟ
もっと見る“ไม่คุยกับแกแล้ว!” จินมองคนตัวเล็กตั้งหน้าตั้งตาเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ เพื่อหลบสายตาด้วยความเอ็นดู มือหนาดึงโอบไหล่บางเข้าหาตัวเพื่อเริ่มปฏิบัติการทำลูกชาย “ปล่อยเลยนะ...อื้อ!” ไอมิเอะแกล้งปัดมือหนาออกด้วยความเขินอาย ทว่ามีหรือที่คนอย่างจินจะยอม จินยิ่งขยับเบียดกายแกร่งเข้ามาจนชิดแผ่นหลังบาง ลมหายใจร้อน
“หลงตัวเอง…” เธองึมงำเสียงเบา “ฉันพูดความจริง” จินเลิกคิ้ว ก่อนจะคีบไข่ม้วนส่งมาจ่อริมฝีปากเธออีกครั้ง “อ้าปาก” ไอมิเอะก็หลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะยอมอ้าปากรับแต่โดยดี ใบหน้าหวานก็แดงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบจะไหม้ ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นโครมครามจนหูอื้อไปหมด ทั้งขำ ทั้งเขิน ทั้งหมั่นไส้ในความหลงตัว
“ฉันอยากให้เมียกินดี ๆ ร่างกายจะได้แข็งแรง เวลาฉันเอา ลูกในท้องจะได้ไม่กระทบกระเทือน” “พูดบ้าอะไรเนี่ย!” ไอมิเอะแหวขึ้นเสียงหลง ใบหน้านวลแดงซ่านจนลามไปถึงคอระหงทันที ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเขา แล้วคว้าตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารเข้าปากคำโตเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายจนแก้มตุ่ย จินยกมุมปากขึ้นเพียงนิดอย่าง
“อายุครรภ์ยังน้อย ต้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษ ตามหลักแล้ว ช่วงไตรมาสแรกเป็นช่วงที่ต้องดูแลเป็นพิเศษอยู่แล้วแต่ถ้าพักผ่อนดี ดูแลตัวเองดี และสภาพจิตใจไม่แย่ลง ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง” “แล้วแผลที่หลังล่ะ” “อีกสักพักก็น่าจะดีขึ้น ขอแค่อย่าให้เกิดการอักเสบซ้ำ” “....” “อย่าปล่อยให้เมียเครียดล่ะ ช่วงนี้ก็ตาม
ทว่า จู่ ๆ เงาของใครบางคนก็ทอดลงบนโต๊ะ ทำให้เธอชะงัก ศาสตราจารย์เหมราชหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะพอดี แล้วมองมาด้วยสายตานิ่งลึก และเย็นกว่าตอนอยู่ในห้องเรียน “ขออนุญาตนั่งด้วยได้ไหมครับ” คำพูดนั้นฟังดูไม่เหมือนการขออนุญาตเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ ศาสตราจารย์นั่งลงฝั่งตรงข้ามไอมิเอะ วางมือบนโต๊ะอย่า
จินไม่ได้แค่ชมเปล่าๆ เขารวบเอวคอดของเธอไว้มั่น แววตาที่เคยนิ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นความกระหายพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด “ขย่มช้าไปแล้ว...มันต้องแบบนี้ถึงจะสะใจ” สิ้นคำพูด จินก็จัดการสวนสะโพกแกร่งกระแทกสวนขึ้นไปอย่างรุนแรงและรวดเร็ว จังหวะที่หนักหน่วงและกะทันหันทำให้ร่างของไอมิเอะถึงกับตัวลอยขึ้นจากน้ำครู่ห
เยอะขนาดนี้ ไม่รู้ว่าสุสานอสุจิ หรือว่าธนาคารอสุจิกันแน่ จินลอยคออยู่ในสระน้ำอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาดูอิ่มเอม เพราะเพิ่งผ่านศึกหนักมาจนหนำใจ ในขณะที่เพื่อนรักทั้งสองคนยืนอึ้งกับที่อยู่บนระเบียง สายตาของพวกเขากวาดมองซากอารยธรรมที่จินทิ้งไว้จนแทบไม่เหลือที่ว่างให้วางเท้า “ระวังเหยียบหลาน!” ทิ
“นั่งนี่” เสียงเขายังนิ่งแต่ไม่แข็งเหมือนก่อนหน้านี้ “เดี๋ยวกูมา” ไอมิเอะพยักหน้าเล็ก ๆ มือวางบนหน้าตัก ตัวนั่งตรงอย่างขี้กลัว ดวงตายังแอบเหลือบมองไปทางประตูราวกับไม่คุ้นกับความหรูหรานั้น ขณะเดียวกัน เพื่อน ๆ ก็รีบกระโดดขึ้นเรือกันจ้าละหวั่นไม่มีใครกล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว เมื่อเพื่อนๆ ขึ้นมาบ
レビューもっと