LOVE MECHANIC วิศวะรักข้ามโซน

บทนำ

รถสัญชาติยุโรปราคาแพงจอดอยู่ข้างหลังสนามฟุตบอลของมหาวิทยาลัยเอกชน มีเพียงความเงียบที่น่าอึดอัดระหว่างคนสองคนในรถ

โปรด นักศึกษาปี 1 คณะการบิน สาขาการจัดการธุรกิจการบิน เธอรู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในกรงเล็ก ๆ ที่เขาขังเธอไว้ด้วยแววตาคมกริบและกลิ่นควันบุหรี่ที่คละคลุ้งในอากาศ

เมื่อผู้ชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ร่างสูงใหญ่ในเสื้อช็อปสีเลือดหมูของคณะวิศวกรรมศาสตร์ เขาคือเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอ

มีคุณ นักศึกษาปี 4 คณะวิศกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโยธา

“เบื่อหรือเปล่า ที่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่แบบนี้”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมจังหวะปลายนิ้วที่เคาะลงบนพวงมาลัยรถ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่ง เย็นชา แต่นั่นเป็นสิ่งที่เธอเห็นจนชินแล้ว

“เปล่านี่คะ โปรดกับพี่ ก็หลบ ๆ ซ่อน ๆ มาแต่แรก โปรดชินแล้ว”

“น้อยใจ ?”

“เปล่าค่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน โปรดไม่กล้าคิดแบบนั้นหรอก” คำตอบนั้นทำให้เธอต้องเบือนหน้าหนี เพราะสิ่งที่เธอเอ่ยออกไป นั่นคือความน้อยใจที่เธอมีต่อเขาจริง ๆ

“ทำไมจะคิดไม่ได้ ในเมื่อโปรดมีสิทธิ์”

“ถ้าสิทธิ์ที่โปรดเป็นได้แค่ผู้หญิงหลบ ๆ ซ่อน ๆ ของพี่อันนั้นโปรดรู้”

“แล้วที่พี่ทำกับโปรดอยู่ทุกวันนี้ล่ะ โปรดคิดว่าพี่ไม่เคยรู้สึกกับโปรดเลยใช่ไหม”

“พี่ถามผู้หญิงของพี่ดีกว่า”

“ไปเห็นอะไรมาอีกล่ะ”

“ถามตัวเองสิคะ ว่าไปทำอะไร”

“งั้นก็พูดสิ ว่าเห็นอะไรมา”

เธอก้มหน้างุด สองมือกุมเข้าหากัน แล้วตัดสินใจพูดในสิ่งที่เธอเห็นเต็มสองตา ในเมื่อเขาอยากรู้

“พี่ยืนกอดกับใครที่หน้าห้องชมรม” เพราะไม่อยากให้สิ่งที่อยู่ในใจมันค้างคา แม้มันจะดูเหมือนว่าเธองี่เง่า ทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกับเขาก็ตาม

“วันไหน”

“สองวันที่แล้ว”

“เพราะแบบนี้สินะ ถึงไม่ยอมรับสายพี่ ไม่ยอมมาเจอพี่ แล้วทำไมวันนี้ถึงยอมเจอได้”

“...มันอึดอัด” โปรดเงยหน้าขึ้น เธอมองเขาอย่างเหนื่อยล้า น้ำเสียงเธอสั่นเครือมีน้ำตาคลอ เขามองเธอนิ่งก่อนที่จะเอื้อมมืออีกข้างมาวางบนหน้าแก้มเธอ

“เหนื่อยใช่ไหม” เขาเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา

“ทั้งเหนื่อย ทั้งน้อยใจ”

“หรือจะให้พี่บอกเรื่องของเรากับไอ้ปราณมัน” เธอไม่ได้ตอบคำถามเขา แต่เอนตัวเข้าไปซบไหล่ชายหนุ่มอย่างออดอ้อน มือที่คีบบุหรี่ค้างไว้เขาโยนมันทิ้งไปนอกรถ อ้อมแขนแกร่งรับตัวเธอมากอดแนบอก แล้วก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็ก

“ถ้าพี่ชายโปรดรู้เรื่องของเรา...คงสนุกน่าดู”

คำพูดนั้นทำเอาหัวใจของหญิงสาวกระตุก เธอขยับหนีเล็กน้อย แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือเอาไว้ หลุดไม่พ้นง่าย ๆ

แววตาเขาคมเข้ม ร้ายแต่ลึก ๆ กลับมีความห่วงใยแอบซ่อนอยู่

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ…” เขากระตุกยิ้มมุมปาก “ตกลงจะให้บอกมันไหม”

“พี่ปราณต้องบอกให้โปรดเลิกยุ่งกับพี่แน่ ๆ” เธอรู้คำตอบพี่ชายดี

“ใช่ มันพูดแน่”

“พี่จะไม่ทิ้งโปรดใช่ไหม ถ้าเกิด...” เธอเก็บคำที่ไม่อยากจะพูดกลืนมันลงคอ ‘ถ้าพี่ชายอยากให้เธออยู่ห่าง ๆ เขา’ เธอคงทำไม่ได้แน่

“ถ้าจะทิ้งพี่คงทิ้งไปนานแล้ว ตอนเจอกันครั้งแรกพี่ยังคิดเลย ผู้หญิงอะไรแต่งตัวเฉิ่มมาก”