Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างยาวนาน จนกระทั่งลมหายใจของเธอเริ่มแผ่วเบา เสียงหัวใจเต้นแรงจนแทบกลืนเสียงเพลงที่ยังคลออยู่เบื้องหลัง แล้วตอนนี้จินก็อุ้มเธอนั่งอยู่บนจักรยานออกกำลังกาย ซึ่งจินนั่งอยู่ด้านหลัง เขาจัดแจงให้เธอเป็นคนปั่นจักรยานอยู่ด้านหน้า โดยในขณะที่ปั่น ก็ขย่มท่อนลำที่เสียบอยู่ในอวัยวะเพศของเธ
“ทำไมมีพุง…” “บังคับกูกินหมูกระทะทุกวันยังกล้าถามอีกนะ” “....” ไอมิเอะหน้าแดงซ่าน มือบางหยุดลูบลงตรงหน้าท้องแกร่งแวบหนึ่งก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ แล้วซบอกเขาต่อ จินมองเธอด้วยสายตาทั้งรักทั้งหวง ก่อนจะค่อย ๆ กอดเธอไว้แน่นกว่าเดิม ทั้งสองค่อย ๆ หลับไปด้วยกัน ร่างกายเปลือยเปล่าแนบชิดกันและกันจนไม่มีช่องว่า
บทที่ 149 เขาจับเธอพลิกตัวอย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างบางหันกลับมาสบตาเขา ฝ่ามือใหญ่รั้งสะโพกมนไว้แน่น แล้วเคลื่อนไหวสะโพกเข้าใส่อย่างหนักแน่นจนร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว “ฮืออ” ไอมิเอะเม้มปากแน่น พยายามกลั้นเสียงที่พร้อมจะเล็ดลอดออกมา ขณะที่ปลายนิ้วเล็กจิกเบา ๆ ลงบนต้นแขนของเขา จินโน้มใบหน้าลงใกล้จน
บทที่ 145 “เพื่ออะไร” จินกัดฟันเอ่ยในลำคอหนาให้ได้ยินกันแค่สองคนพลางจ้องร่างเล็กไม่วาง “แกอ่านคอมเมนต์ให้หน่อย” เธอก็มองหน้าอ้อน ตาปริบๆ เสียงหวานใส “อ่านเอง” น้ำเสียงเขาห้วนดุมาก แต่ทุ้มต่ำสั่นพร่า ราวกับพยายามกดอารมณ์ที่กำลังจะระเบิด เห็นท่าทางอ่อยตาใสของเธอแล้ว เขาอยากกัดให้จมเขี้ยว อยากลาก







