5: คืนแตกสลาย

ตอนที่ 5

เสียงเพลงแจ๊สฟังสบายดังคลอเบาๆ เคล้ากับเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของผู้คนในห้องบอลรูมของโรงแรมหรูใจกลางเมือง แสงไฟสีนวลสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลสาดส่องกระทบร่างของผู้ร่วมงานเลี้ยงประจำปีของบริษัทที่ต่างอยู่ในชุดสวยงามตามธีมงาน ‘Glitz & Glam’

พราวในชุดเดรสยาวสีดำสนิทเข้ารูป อวดเรือนร่างสมส่วนและผิวขาวผ่อง ยืนถือแก้วแชมเปญอยู่ที่มุมหนึ่งของงาน ผมยาวสลวยถูกปล่อยอย่างมีสเน่ห์ ส่วนเว้าของเสื้อผ้าเผยให้เห็นแผ่นหลังเนียน เครื่องประดับเพชรเรียบหรูบนลำคอและข้อมือเล่นกับแสงไฟระยิบระยับ... เธอคือภาพของผู้หญิงที่สวยสง่า มั่นใจ และประสบความสำเร็จ หากมองเพียงเปลือกนอก...

แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มบางๆ ที่ประดับอยู่บนใบหน้าสวยหวานนั้น ซ่อนความรู้สึกแตกสลายและว่างเปล่าเอาไว้มากเพียงใด

ตอนแรกเธอไม่อยากมางานนี้เลยสักนิด แค่คิดว่าต้องมาอยู่ในที่ที่มีคนมากมาย ต้องปั้นหน้ายิ้มแย้มทักทาย ต้องเผชิญหน้ากับ ‘เขา’ และอาจจะรวมถึงภรรยาของเขาด้วย เธอก็รู้สึกเหนื่อยเกินพอแล้ว แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธไม่ได้ ด้วยตำแหน่งหน้าที่และคำคะยั้นคะยอจากลูกน้องในทีมที่อยากให้หัวหน้าคนสวยมาร่วมงานด้วย

‘บางที... ออกมาเจอผู้คนอาจจะดีกว่าจมอยู่กับความเหงาในบ้านหลังนั้นก็ได้’ เธอเคยคิดปลอบใจตัวเองแบบนั้น

แต่ความคิดนั้นก็พังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อช่วงบ่ายก่อนออกจากบ้าน เธอได้รับข้อความจากธนาคารแจ้งเตือนการใช้จ่ายบัตรเครดิตของธาม... ยอดเงินหลายหมื่นบาทถูกใช้ไปกับโรงแรมหรูแห่งหนึ่งเมื่อคืนวาน ทั้งๆ ที่เขาบอกเธอว่าไปประชุมต่างจังหวัดกับลูกค้า

ความจริงที่ตอกย้ำซ้ำๆ มันบั่นทอนจนเธอแทบไม่เหลือแรงจะยืน แต่เธอก็ยังฝืนตัวเองมาที่นี่... มาสวมหน้ากากอันสวยหรูต่อไป

"พี่พราว สวยจังเลยค่ะคืนนี้ ชุดนี้ปังมาก!"

เสียงใสๆ ของนุ่น เลขาของเธอ ดังขึ้นข้างๆ พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

"ขอบใจจ้ะนุ่น นุ่นก็สวยเหมือนกันนะ"

พราวปั้นยิ้มตอบ

"พี่พราวดูเหนื่อยๆ นะคะ ไหวรึเปล่า"

นุ่นถามต่ออย่างสังเกตเห็น

"ไหวสิจ๊ะ พี่โอเค"

เธอตอบ พยายามปรับสีหน้าให้ดูสดชื่นขึ้น

"ภู! ทางนี้!"

เสียงนุ่นเรียกใครอีกคน พราวหันไปมอง เห็นภูในชุดสูทสีเทาอ่อนเดินยิ้มเข้ามา

"พี่พราวสวยมากเลยครับคืนนี้"

ภูเอ่ยชมอย่างจริงใจ ดวงตาอ่อนโยนมองเธออย่างชื่นชม แต่ก็ไม่วายสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

"แต่ดูพี่พราวไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่เลยนะครับ มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า"

"พี่สบายดีจ้ะ แค่เพลียนิดหน่อยน่ะ"

เธอยิ้มบางๆ ให้รุ่นน้องที่แสนดีคนนี้

"พวกเราไปหาอะไรดื่มกันดีกว่าเนอะ"

พราวพยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับบรรยากาศในงาน พูดคุยทักทายคนรู้จัก จิบแชมเปญไปเรื่อยๆ แต่สายตาก็อดไม่ได้ที่จะกวาดมองหาใครบางคน... และเธอก็เห็นเขา

วินยืนอยู่ในกลุ่มผู้บริหารระดับสูง ท่าทางสุขุมและสง่างามในชุดทักซิโด้สีดำสนิท เขากำลังพูดคุยกับคุณกิตติและแขกคนสำคัญคนอื่นๆ ด้วยรอยยิ้มสุภาพตามแบบนักธุรกิจ

และข้างกายเขา... คือพิมพ์รดาในชุดราตรียาวสีครีมเรียบหรู เธอยืนคล้องแขนสามีอย่างสนิทสนม ใบหน้าหวานประดับรอยยิ้มอ่อนโยน ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก... ภาพนั้นทำให้หัวใจพราวกระตุกวูบด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเจ็บปวด อิจฉา และสมเพชตัวเอง เธอรีบเบือนหน้าหนี กล้ำกลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ

‘พอทีพราว อย่ามอง อย่าสนใจสิ’ เธอบอกตัวเองในใจ

หญิงสาวปลีกตัวออกมาจากกลุ่มสนทนา เดินเลี่ยงออกมายังระเบียงด้านนอกที่เชื่อมต่อกับห้องบอลรูม ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้า ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบ พิงตัวกับราวระเบียง มองแสงไฟระยิบระยับของตึกสูงในเมืองหลวงอย่างเหม่อลอย

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าคลัทช์ใบเล็กก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์ชื่อ ‘ธาม’ หัวใจเธอหล่นวูบ แต่ก็กดรับสายด้วยหน้าที่

"ค่ะ"

[พราวเหรอ คืนนี้ไม่ต้องรอนะ พอดีติดธุระกับเพื่อน คงกลับดึกเลย...]

เสียงธามดังมาตามสาย ปนกับเสียงเพลงตื๊ดๆ และเสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิงที่ดังแทรกเข้ามาอย่างชัดเจนจนน่าเกลียด

[...อุ๊ย! ที่รักคะ คุยกับใครเอ่ย มาสนุกกันต่อดีกว่า...]

เสียงผู้หญิงอีกคนดังออดอ้อนเข้ามาในสาย ก่อนที่ธามจะหัวเราะเบาๆ

[แค่นี้นะ...]

เขากล่าวตัดบท แล้วกดวางสายไปทันที

พราวยืนนิ่ง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาอย่างรุนแรง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลทะลักออกมาจากดวงตาคู่สวยอย่างสุดจะกลั้น นี่สินะ ธุระกับเพื่อนของเขา! ความอดทนทั้งหมดที่พยายามสร้างมาพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางงานเลี้ยง มันทั้งอับอาย ทั้งเจ็บปวด ทั้งโกรธแค้น

เธอเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงอีกครั้ง แต่คราวนี้จุดหมายไม่ใช่กลุ่มเพื่อนร่วมงาน แต่เป็นเคาน์เตอร์บาร์ยาวเหยียดที่ตั้งอยู่มุมห้อง

"ขอ... ขออะไรก็ได้ที่แรงที่สุดค่ะ"

เธอสั่งบาร์เทนเดอร์ด้วยเสียงสั่นเครือ

แก้วแรกหมดไปอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยแก้วที่สอง สาม สี่... เธอไม่รู้ว่าตัวเองดื่มอะไรลงไปบ้าง รู้แต่ว่าต้องการแอลกอฮอล์เพื่อดับไฟในอก เพื่อให้ลืมความเจ็บปวดที่กำลังกัดกินหัวใจ ภาพรอยยิ้มหวานของพิมพ์ที่คล้องแขนวิน ภาพธามหัวเราะกับผู้หญิงอื่น มันวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา

"พี่พราว ดื่มเยอะไปแล้วนะคับ"

เสียงภูที่เข้ามาทักท้วงเบาๆ แต่เธอไม่สนใจ ปัดมือเขาออกแล้วยกแก้วขึ้นดื่มต่อ

เธอเริ่มรู้สึกว่าโลกหมุนคว้าง สติสัมปชัญญะเลือนราง เสียงเพลงและเสียงพูดคุยรอบข้างดังห่างไกลออกไป เธออยากร้องไห้ อยากกรีดร้อง แต่ก็ทำได้แค่นั่งซึมอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ ผสมกับรสชาติขมปร่าของแอลกอฮอล์

ในมุมหนึ่งของงาน วินมองภาพนั้นด้วยแววตาซับซ้อน เขาเห็นเธอเดินไปสั่งเครื่องดื่มที่บาร์แก้วแล้วแก้วเล่า เห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปจากตอนแรกอย่างสิ้นเชิง ความสง่างามหายไป เหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังแตกสลาย เขารู้สึก... เป็นห่วงอย่างประหลาด

"พี่วินคะ พิมพ์ว่าเรากลับกันเลยดีไหมคะ ดูเหมือนงานจะเริ่มกร่อยๆ แล้ว"

เสียงพิมพ์ดังขึ้นข้างกาย ดึงความสนใจเขาไปชั่วครู่

"พิมกลับไปก่อนได้เลยครับ เดี๋ยวผมขอคุยงานกับทีมคุณพราวนภาต่ออีกนิดหน่อย พอดีมีเรื่องด่วนเข้ามา"

วินหาข้ออ้าง น้ำเสียงเรียบเฉย

พิมพ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ

"ก็ได้ค่ะ งั้นพิมพ์กลับก่อนนะคะ ขับรถดีๆ นะคะ"

เธอบอกลา หอมแก้มสามีเบาๆ ตามธรรมเนียม แล้วเดินแยกตัวออกไป

เมื่อเห็นว่าพิมพ์ไปแล้ว วินจึงตัดสินใจเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์บาร์ที่พราวนั่งอยู่ เขาสังเกตเห็นแก้วช็อตเปล่าหลายใบวางอยู่ตรงหน้าเธอ และสภาพเธอก็ดูย่ำแย่เต็มที

"พราว..."

เขาเรียกชื่อเล่นเธอเบาๆ เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เจอกัน

"ผมว่าคุณเมามากแล้ว กลับบ้านดีกว่าไหม"

พราวเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาแดงก่ำและพร่าเลือน เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เธอก็แค่นยิ้มออกมาอย่างขมขื่น

"กลับ... กลับไปไหน... กลับไปเจออะไร..."

เธอพึมพำเสียงอู้อี้ น้ำตาไหลพราก

"กลับบ้านคุณไง ผมจะไปส่ง"

วินยืนยัน น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความหนักแน่น

"ไม่! ไม่กลับ! ฉันไม่อยากกลับ!"

เธอโวยวายเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ปัดมือเขาที่พยายามจะแตะแขนเธอออก

วินถอนหายใจ มองสภาพของเธอแล้วรู้ว่าคงปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แน่ เขาตัดสินใจรวบรัด

"ผมจะไปส่ง"

เขาย้ำอีกครั้ง คราวนี้ไม่รอให้เธอปฏิเสธ เขาจับแขนเธอไว้อย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น ประคองร่างที่แทบจะทรงตัวไม่อยู่ให้ลุกขึ้นยืน

"ปล่อยนะ! บอกว่าไม่กลับไง!"

พราวพยายามดิ้นรน แต่เรี่ยวแรงจากแอลกอฮอล์ทำให้เธออ่อนเปียกปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขนของเขา

วินไม่สนใจเสียงโวยวายนั้น เขาค่อยๆ ประคองร่างบางที่โอนเอนไปมา เดินฝ่าผู้คนในงานเลี้ยงตรงไปยังทางออก ท่ามกลางสายตาประหลาดใจและความสงสัยของเพื่อนร่วมงานบางคนที่มองตาม...

ค่ำคืนอันแสนวุ่นวายและแตกสลายนี้ กำลังจะนำพาทั้งคู่ไปสู่จุดที่ไม่มีใครคาดคิด