ยอดรักทัพเทวา (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๓)

ยอดรักทัพเทวา (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๓)

last updateZuletzt aktualisiert : 07.01.2026
Von:  ฟ้าดุษฎีAbgeschlossen
Sprache: Thai
goodnovel16goodnovel
Nicht genügend Bewertungen
73Kapitel
586Aufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

รักทรมาน

เศร้าใจ

ดื้อรั้น

มาเฟีย

การหักหลัง

เข้าใจผิด

แก้แค้น

การปรากฏตัวอีกครั้งของเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่แห่งภาคพื้นอินโดจีนอย่าง ‘ทัพเทวา สุรนาถไมตรี’ ทำให้แพทย์หญิงคนสวยแผนกศัลยกรรมกระดูกและข้อประจำโรงพยาบาลจังหวัดมุกดาหารอย่าง ‘สายป่าน ภูสิทธิ์อุดม’ ถึงกับแทบหยุดหายใจไปทันที เพราะครั้งหนึ่งเธอเคยปฏิเสธรับรักจากเขา และเขาก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย จนกระทั่งเขากลับมาอีกครั้ง กลับมาพร้อมกับความแค้นที่สุมแน่นอยู่ในอก!!!

Mehr anzeigen

Kapitel 1

บทที่ 1

— Joyeux anniversaire, Élodie.

La voix d'Élodie ne fut qu'un murmure, une vibration fragile aussitôt étouffée par le silence glacial du salon. Face à elle, l'unique bougie plantée dans un cupcake solitaire vacillait, projetant des ombres instables sur la table de marbre blanc. Élodie souffla. L'obscurité qui suivit fut brutale, totale, transformant l'appartement en un mausolée de verre.

Minuit pile.

Le regard perdu dans la pénombre, Élodie resta immobile. Cinq ans de mariage venaient de se condenser dans cette fumée grise qui s'élevait vers le plafond. Cinq ans à attendre un homme qui ne rentrait jamais pour les instants qui comptaient.

Autrefois, Élodie était une explosion de couleurs. Artiste prodige de l'École des Beaux-Arts, elle peignait à l'instinct, habitée par une passion brute. C'est cette étincelle qui avait attiré Raphaël Dubois. Le titan de la tech n'avait pas seulement acheté ses toiles ; il avait capturé son génie. « Ton talent est un algorithme visuel, Élodie. Viens construire l'esthétique de mon empire. »

L'amour l'avait rendue malléable. Pour Raphaël, Élodie avait troqué ses pinceaux contre des stylets numériques, son intuition contre une logique de rendement implacable. Elle s'était métamorphosée en la directrice artistique parfaite, le bras droit infaillible, l'épouse effacée. Tout cela pour un homme dont les yeux restaient fixés sur l'horizon, guettant le retour d'une autre.

Camille. L'unique femme pour laquelle le temps semblait s'être arrêté dans le cœur de Raphaël.

Un réflexe masochiste poussa Élodie à saisir son téléphone. Une notification de presse people brilla comme une insulte sur l'écran : « Le retour de l'héritière : Raphaël Dubois accueille Camille de Valois avec une édition limitée Hermès. »

La photo était d'une netteté révoltante. Raphaël tendait un sac en crocodile orange à cette femme à la beauté intemporelle. Les doigts d'Élodie se crispèrent. Ce modèle précis exigeait une commande spéciale, effectuée au moins un an à l'avance.

Un an.

Pendant qu'Élodie s'échinait à dessiner les interfaces de sa dernière licorne technologique pour grappiller une miette de reconnaissance, Raphaël planifiait déjà ce cadeau. Il n'avait pas oublié cet anniversaire ; il l'avait simplement jugé insignifiant face au retour de sa reine.

Une larme s'écrasa sur l'écran, brouillant le visage de son mari. Élodie se leva brusquement et vida le dîner intact dans la poubelle. Le bruit sourd de la viande contre le plastique sonna le glas de ses dernières illusions.

On frappa à la porte.

L'espoir, ce parasite tenace, fit sursauter la jeune femme. Élodie frotta ses joues, lissant sa robe de soie d'une main tremblante.

Il est là.

Il va s'expliquer.

La porte s'ouvrit sur un battement de cœur désordonné.

— Bonsoir, Madame Dubois.

L'espoir mourut instantanément. Marc, le secrétaire de Raphaël, se tenait sur le palier. Il tendit un sac de marque de luxe, un modèle de série, impersonnel, acheté sans doute entre deux rendez-vous.

— Monsieur est retenu par une urgence. Il m'a chargé de vous remettre ceci. Joyeux anniversaire, Madame.

Élodie fixa le paquet sans le prendre. C'était la preuve finale de sa fonction : une tâche administrative déléguée.

— Merci, Marc. Dites à Raphaël que le geste est... tout à fait à la hauteur de ses sentiments.

La porte se referma, laissant le cadeau sur le paillasson.

3 h 12 du matin.

La serrure tourna enfin. Raphaël entra dans la chambre, exhalant une odeur de pluie et de cigare coûteux. Le matelas s'affaissa sous son poids imposant. Sans un mot d'excuse, il attira Élodie contre lui. Ses mains, grandes et autoritaires, glissèrent sous la soie de la chemise de nuit.

Ses doigts étaient froids. Élodie frissonna, mais ne recula pas. Elle se tourna vers lui, ses mains s'agrippant à ses larges épaules, répondant à ses baisers avec une ferveur désespérée. Elle l'aimait encore, d'un amour qui lui faisait horreur, et cherchait dans cette étreinte physique un mensonge de tendresse. Elle voulait se perdre en lui pour effacer l'image du sac orange.

Mais Raphaël restait ailleurs. Ses mouvements étaient mécaniques, une domination sans âme, une simple décharge de tension après une longue journée de conquêtes.

Lorsqu'il se détacha enfin, Raphaël attrapa son téléphone. La lumière crue de l'écran découpa ses traits de marbre dans l'obscurité.

Bip.

Camille : « Raph, le sac est sublime... Attendre un an en valait la peine. On se voit demain au bureau pour fêter ça ? »

Le silence qui suivit fut plus tranchant qu'un rasoir. Élodie s'assit brusquement, le drap ramené contre sa poitrine. Elle fixa le message, puis cet homme qui ne prenait même plus la peine de dissimuler sa trahison. Le poids de cinq années de silence, de talent sacrifié et de dignité piétinée explosa.

— Je veux le divorce, Raphaël.

La voix était basse, d'une clarté chirurgicale.

Raphaël ne cilla pas. Il verrouilla son appareil et se tourna vers elle avec un agacement méprisant.

— Élodie, ne sois pas ridicule. Tu fais une scène pour un dîner manqué ? C'est puéril.

— Ce n'est pas le dîner, répliqua-t-elle, les doigts crispés sur le drap. Je...

Raphaël soupira, se levant pour enfiler son peignoir de soie noire. Silhouette immense et intouchable dans la pénombre.

— Tu divagues. Dors maintenant. Nous avons la réunion Skynet à 9 h. J'ai besoin que tes rendus 3D soient parfaits pour clore l'acquisition. Ne gâche pas ton travail pour un caprice. On en reparlera demain soir quand tu seras lucide.

La porte se referma derrière lui.
Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
73 Kapitel
บทที่ 1
เกาะมาเก๊า เขตปกครองพิเศษประเทศจีนตี๊ด…ตี๊ด…ตี๊ด…เสียงสัญญาณการเต้นของหัวใจดังออกมาจากเครื่องติดตามสัญญาณชีพ (Patient Monitor) บ่งบอกว่าคนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงยังคงมีชีวิตอยู่ บนร่างกายตามจุดต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นใบหน้า ลำคอ และศีรษะนั้นมีผ้าพันแผลพันรอบๆ ไปทั่ว ไม่เว้นแม้แต่ดวงตาทั้งสองข้าง อาการเป็นตายเท่ากันในวันเกิดเหตุ ‘ทัพเทวา สุรนาถไมตรี’ เจ้าพ่อกาสิโนแห่งลุ่มแม่น้ำโขงอินโดจีนและสามเหลี่ยมทองคำ ได้เดินทางไปยังมาเก๊าเพื่อร่วมประชุมผู้ประกอบการธุรกิจกาสิโน ซึ่งมี ‘เหลียง หยาง’ มหาเศรษฐีอันดับต้นๆ เจ้าของกาสิโนดังรับหน้าเสื่อเป็นเจ้าภาพแต่ทว่าวันนั้นมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น เมื่อมีการลอบวางระเบิดที่บริเวณหน้าลานจอดรถของโรงแรมเดอะโอเชียนเวิลด์ ยังผลให้ทัพเทวาและเหล่าบรรดาลูกน้องหลายคน ซึ่งกำลังเดินลงมาจากตึกโดนสะเก็ดระเบิดเข้าไปเต็มๆเหลียงซึ่งออกจากโรงแรมเดอะโอเชียนเวิลด์ไปก่อนหน้านั้น พอทราบเรื่องก็รีบกลับมาช่วยเหลือทัพเทวาทันที ตลอดสองเดือนเต็มๆ ที่ทัพเทวานอนนิ่งอยู่บนเตียง เหลียงก็ระดมทีมแพทย์ฝีมือดีทุกแขนงที่เกี่ยวข้องมาดูแลอย่างใกล้ชิด จนอาการบริเวณศีรษะและดวงตาเริ่
Mehr lesen
บทที่ 2
ทัพเทวารักษาตัวในโรงพยาบาล อาการก็ดีวันดีคืนขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งหมออนุญาตให้กลับมาพักฟื้นที่บ้านได้ ชายหนุ่มทำกายภาพบำบัดโดยมีหลินช่วยดูแลอยู่ไม่ห่าง ร่างกายฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วพอๆ กับความแค้นและความรักที่อัดแน่นอยู่ในใจ จนอยากกลับเมืองไทยให้เร็วที่สุด ไม่ถึงสามเดือนอาการของเขาก็กลับมาเป็นปกติ“วันนี้ประลองฝีมือกันหน่อยอาเหวิน” ทัพเทวาโยนนวมให้เสิ่นเหวิน ซึ่งเป็นอดีตสายลับคนสำคัญของรัฐบาลจีน แต่ผันตัวเองมารับช่วงธุรกิจของครอบครัวนั่นก็คือการอารักขาคนสำคัญของประเทศ หนึ่งในนั้นคือคนในตระกูลหยาง“จะดีเหรอคะพี่เทวา ร่างกายเพิ่งฟื้นตัวนะ” หลินทักท้วงเพราะกลัวชายหนุ่มจะรับไม่ไหว “ถ้านายทำให้พี่เทวาเจ็บ นายโดนฉันเล่นงานแน่” หลินขยับไปขู่ จนหัวหน้าบอดี้การ์ดใจแป้ว“โธ่...คุณหนูครับ บนสังเวียนก็ต้องเต็มที่สิครับ” เสิ่นเหวินส่งสายตาอ้อนๆ มาให้ จนเจ้านายสาวขมวดคิ้วมุ่นใส่“ไม่รู้ล่ะ ยังไงพี่เทวาก็เจ็บไม่ได้” พูดจบหญิงสาวก็เดินห่างออกมา ทัพเทวาสวมนวมเสร็จก็ไปตั้งท่ารอ เสิ่นเหวินให้ลูกน้องใส่นวม ก่อนจะขึ้นไปยืนประจันหน้า“เต็มที่เลยนะอาเหวิน ไม่ต้องเกรงใจ” ทัพเทวาส่งสัญญาณ จากนั้นทั้งสองก็เข้าไปป
Mehr lesen
บทที่ 3
กรุงเทพมหานคร ประเทศไทยราเชนและอัคนีนั่งปรึกษากับทนายของทัพเทวาด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดสุดๆ เพราะเวลานี้ทัพเทวาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย จนพงษ์ฤทธิ์ซึ่งเป็นญาติห่างๆ ต้องทำเรื่องทัพเทวาเป็นบุคคลสูญหายเพื่อที่จะเป็นผู้จัดการมรดกเสียเอง แต่ราเชนและอัคนีช่วยกันวิ่งเต้นขอคัดค้านอย่างเต็มที่ ด้วยมั่นใจว่าเพื่อนรักยังคงมีชีวิตอยู่“มันหายหัวไปไหนของมันวะ ถ้าไม่ตายก็ต้องส่งข่าวมาบ้างสิ ไม่ใช่หายเข้ากลีบเมฆไปแบบนี้” ราเชนสบถออกมาอย่างหัวเสีย เพราะการยื่นคัดค้านทำท่าจะแพ้ฝ่ายตรงข้ามอยู่รอมร่อ“ฉันเชื่อว่าทัพเทวายังไม่ตายแน่นอน” อัคนีมั่นใจ แม้ผลตรวจทางนิติเวชยืนยันว่าเป็นทัพเทวาจริง หากข้อมูลเบื้องลึกราเชนกับอัคนีรู้มากกว่านั้น แต่ยื่นต่อศาลไม่ได้เพราะขัดกับผลทางนิติวิทยาศาสตร์“เราไม่มีทางออกอื่นเลยเหรอคุณประวัติ” ราเชนถามทนายเก่าแก่ของเพื่อนรักที่เอาเรื่องมาปรึกษา“ไม่มีเลยครับ ญาติคนเดียวที่คุณทัพเทวามีอยู่คือคุณพงษ์ฤทธิ์ เขาก็เลยยื่นขอเป็นผู้จัดการมรดกทั้งหมดของคุณทัพเทวาครับ”“ประวัตินายคนนี้เป็นยังไงครับ”“เป็นนักพนันตัวยงเลยครับคุณราเชน เท่าที่รู้มาเปิดโรงแรมบังหน้าแต่มีธุรกิจมืดหลายอย่า
Mehr lesen
บทที่ 4
ภายในรถแวนคันหรู ร่างสูงสมาร์ตของทัพเทวานั่งมองไปยังประตูตึกของโรงพยาบาลประจำจังหวัดมุกดาหาร ดวงตาภายใต้แว่นกันแดดสีดำนั้นเย็นชาไม่ต่างอะไรจากน้ำแข็งขั้วโลก หากทว่าหัวใจกลับเต้นระส่ำเพราะรอคอยอะไรบางอย่างนั่นเองไม่นานร่างบอบบางก็เดินผ่านประตูเลื่อนออกมา แม้ระยะห่างจะค่อนข้างไกลหลายสิบเมตร แต่เจ้าพ่อกาสิโนก็สามารถมองคุณหมอคนสวยได้อย่างชัดเจน ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มกับภาพที่เธอหยิบเอาของกินภายในกระเป๋าสะพายออกมา ก่อนจะวางลงให้เจ้าตูบสี่ขา ซึ่งมันกำลังยืนแหงนหน้าอยู่ข้างทางระหว่างที่เธอเดินไปยังลานจอดรถ วินาทีนั้นเขาก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเลื่อนหาเบอร์ที่ได้มาจากคนในโรงพยาบาล แล้วก็กดโทร.ออก รอสายไม่นานเสียงหวานๆ คุ้นหูก็ดังแว่วมา“สวัสดีค่ะ” สายป่านกล่าวคำทักทาย ทัพเทวายิ้มมุมปาก พร้อมกับใช้ความเงียบตอบกลับไปจนคนรับสายต้องพูดซ้ำอีกครั้ง“สวัสดีค่ะ ดิฉันแพทย์หญิง ‘สายป่าน ภูสิทธิ์อุดม’ กำลังพูดสายอยู่ค่ะ”“เสียงหวานจังเลยนะคุณหมอ…” เจ้าพ่อกาสิโนทักทายกลับมาบ้าง ประโยคดังกล่าวทำเอาคุณหมอสาวถึงกับกระตุกวูบไปทันที“คุณเป็นใครคะ หรือเป็นคนไข้ของหมอ” เธอเอ่ยถาม ขณะเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถขอ
Mehr lesen
บทที่ 5
เช้าของอีกวัน ทัพเทวาเตรียมจะออกไปตรวจงานยังกาสิโนที่แขวงสะหวันนะเขต ประเทศลาว แต่ทว่ากลับไม่เห็นหลินออกมาจากห้อง ร่างสง่าดั่งนายแบบจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปดู และก็พบว่าหญิงสาวยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะเดินไปใช้หลังมืออังบนหน้าผากมนเบาๆ“หลิน…ไม่สบายหรือเปล่า”“หลินเจ็บคอค่ะพี่เทวา...” เธอบอกเสียงเบาหวิวแทบไม่ได้ยิน ทำเอาทัพเทวาถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูง แล้วตัดสินใจช้อนอุ้มเอาร่างบอบบางออกจากห้องนอน เสิ่นเหวินเห็นก็รีบขยับมาดู“ไปโรงพยาบาลด่วน” ชายหนุ่มสั่งด้วยสีหน้าเป็นกังวลจากนั้นไม่ถึงสิบนาที รถยนต์คันหรูก็แล่นมาถึงโรงพยาบาล ทัพเทวาอุ้มหลินออกมาจากรถ แล้วเอาไปวางลงบนรถเข็น เจ้าหน้าที่ซึ่งรอรับอยู่ก็รีบนำคนไข้ไปที่ห้องฉุกเฉินทันที“ญาติคนไข้กรุณาไปทำบัตรที่ห้องสอบประวัติด้วยค่ะ” พยาบาลผายมือเชิญ แต่ทัพเทวาไม่ยอมไปเพราะเป็นห่วงน้องสาว พยาบาลเข้าใจว่าชายหนุ่มฟังภาษาไทยไม่เข้าใจจึงมองหาตัวช่วย จังหวะนั้นสายป่านเดินออกมาจากห้องตรวจพอดี พยาบาลจึงรีบเดินไปขอความช่วยเหลือคุณหมอสาวอย่างรวดเร็ว“คุณหมอป๊อบ”ชื่อที่ถูกเรียกจากด้านหลัง ทำเอาหัวใจของทัพเทวากระตุกแล้วหันไปมองอ
Mehr lesen
บทที่ 6
หลังจากตรวจคนไข้และสั่งยาเสร็จ สายป่านก็ออกจากห้องฉุกเฉิน ทัพเทวายืนมองเธอตลอดเวลาจนคุณหมอสาวมีอาการประหม่า โชคดีที่เจ้าหน้าที่พาหลินตามออกมา“พี่ชุน…”หลินดีใจที่เห็นพี่ชาย ทัพเทวาเดินไปลูบศีรษะได้รูปของหญิงสาวแล้วจูบกลางกระหม่อมเบาๆ หลินยิ้มอย่างมีความสุขที่มีชายหนุ่มคอยดูแล สายป่านมองความอ่อนโยนที่เขาแสดงออกก็เจ็บแปลบในใจอย่างหาสาเหตุไม่ได้“คุณหมอคะ นี่พี่ชุนหยางเป็นพี่ชายของฉันเองค่ะ” หลินบอกขณะมองทัพเทวาด้วยประกายตาอ่อนโยน สายป่านถึงกับนิ่งไปทั้งๆ ที่ไม่รู้จักชุนหยางมาก่อน“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”“เช่นกันครับคุณหมอ ว่าแต่น้องสาวผมเป็นยังไงบ้าง” ทัพเทวาเอ่ยถาม พลางมองใบหน้านวลด้วยความคิดถึง“กล้ามเนื้ออักเสบ แล้วก็มีไข้ด้วยค่ะ กินยาประมาณสามสี่วันก็หาย แต่ถ้ามีอาการปวดให้รีบกลับมาหาหมอได้ตลอดเวลา” เธอบอกญาติคนไข้ด้วยน้ำเสียงสุภาพ หลินเอื้อมมือไปจับมือคุณหมอสาว“ฉันมาเมืองไทยครั้งแรก อยากมีเพื่อนคนไทยบ้าง ฉันขอเป็นเพื่อนกับคุณหมอได้มั้ยคะ”หลินถามด้วยความกระตือรือร้น ลุ้นอยู่ในใจว่าคุณหมอสาวจะยอมเป็นเพื่อนกับลูกสาวเจ้าพ่ออย่างเธอหรือเปล่า เพราะที่เมืองจีนเธอไม่มีเพื่อนเลย แววตาและร
Mehr lesen
บทที่ 7
“พลาดได้ไงวะ” ราเชนสบถอย่างโมโห“เล่นแรงนะเอ็ง” ทัพเทวายิ้มหน้าระรื่น ขณะยกมือเรียกให้เข้ามาหาก่อนจะยืนในท่าเตรียมพร้อม ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ราเชนเกรี้ยวกราดมากขึ้นกว่าเดิม“แค่นี้มันยังน้อยสำหรับเวลาที่แกหายหัวไป”ราเชนเขม่นเพื่อนตั้งแต่อยู่ในห้องอาหารจึงปล่อยหมัดใส่ไม่ยั้ง ทัพเทวาเบี่ยงตัวหลบและยกมือขึ้นปัดป้องจ้าละหวั่น ห้องน้ำชายจึงกลายเป็นสนามรบไปโดยปริยาย จนกระทั่งทั้งสองกระแทกหมัดใส่กันแล้วต่างถอยหลังไปคนละสองก้าว สองหนุ่มยืนมองกันอยู่นานก่อนจะเข้ามาสวมกอดกัน“ฉันดีใจที่แกกลับมาว่ะ” ราเชนตบแผ่นหลังหนาเบาๆ แล้วคลายวงแขนออกมา “แมวเก้าชีวิตจริงแกนี่”“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่แกกับอัคนีทำให้…” ทัพเทวามองเพื่อนรักอย่างซึ้งในน้ำใจ“แต่กาสิโนของแก ฉันกับอัคนีพยายามเต็มที่แล้ว นายพงษ์ฤทธิ์มันก็เลยไปนั่งสูบเงินอย่างสบายใจ” ราเชนบอกอย่างเจ็บใจที่เสียรู้คนเลวๆ แบบนั้น“เรื่องนั้นฉันจัดการต่อเอง แต่ยังไงก็ขอบคุณพวกแกทั้งสองคนที่ช่วยดูแลทุกอย่างไว้ให้นะ ไว้ว่างๆ จะพาเลี้ยงเหล้าที่ ‘เกาะฟ้าพร่างดาว’ ของเจ้าอัคนี”“งานนี้แกจัดชุดใหญ่ไฟกะพริบเจ็ดวันเจ็ดคืนเลยนะโว้ย ไม่งั้นไม่ยอมจริงๆ ด้วย”“อืม...”
Mehr lesen
บทที่ 8
เช้าวันศุกร์…หลังจากออกเวรสายป่านก็เดินไปเก็บของที่ห้องพักส่วนตัวเพราะตั้งใจจะกลับไปเล่นกับหลานๆ อีกทั้งยังเป็นวันหยุดยาวด้วย ช่วงนี้สองแสบกำลังช่างจ้อ หาเรื่องมาพูดคุยให้ได้หัวเราะจนบางครั้งเธอก็คลายความหม่นเศร้าในใจลงได้“จะกลับแล้วเหรอคะหมอป๊อบ” พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์เอ่ยถามเสียงนุ่ม“ใช่ค่ะ แล้วเจอกันวันพุธนะพี่แขไข” คุณหมอสาวคลี่ยิ้มให้แล้วเดินผ่านไปที่ลานจอดรถ ปลายนิ้วเรียวสวยกดปุ่มปลดล็อกแล้วเปิดประตูเอาของไปวางไว้ที่เบาะหลัง ก่อนจะดึงกายกลับออกมา วินาทีนั้นเองดวงตากลมโตก็เหลือบไปเห็นยางรถของตนแบนติดพื้น“อ้าว...อะไรกันเนี่ย” ร่างอรชรอุทานขึ้น พลางรีบเดินสำรวจล้ออื่นๆ “เป็นไปได้ไง แบนพร้อมกันทั้งสี่ล้อเลยเหรอ” คุณหมอสาวขยับแว่นสายตาอันเล็กที่ค้างอยู่บนดั้งจมูกพร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นเป็นปม“รถยางแบนเหรอครับคุณหมอ”สายป่านหันไปมองเจ้าของเสียงทุ้มที่ดังอยู่ด้านหลังทันที และก็ต้องตกใจ เพราะคนที่พูดนั้นก็คือ ‘ชุน หยาง’ นั่นเองเมื่อหญิงสาวไม่ตอบ ร่างสูงสง่าภายใต้สูทสีเข้มสุดหรูที่ถูกตัดเย็บแบบพิเศษเพื่อให้เข้ากับรูปร่างอันทรงเสน่ห์ก็เดินมาหยุดอยู่ข้างล้อรถเธอ“คุณมาทำอะไรที่นี่
Mehr lesen
บทที่ 9
“เอาแบบนี้ดีไหม ผมจะให้คุณหมอเลือก”สายป่านคิ้วขมวดงุนงงคล้ายจะถาม ชายหนุ่มจึงยิ้มหวานแล้วพูดต่อ“คุณหมอจะเลือกเอาแบบไหน ระหว่าง ‘ให้ผมจูบจนพอใจ’ หรือ ‘จะนอนครวญครางใต้ร่างของผม’ แต่ถ้าเลือกทั้งสองอย่าง ช่วงนี้ผมมีโพรโมชันพิเศษพร้อมของแถมอีกเพียบเลย หึหึ” เขาเสนอทางเลือกราวกับเป็นคนใจดีนักหนา แต่สำหรับสายป่านแล้ว ทั้งสองทางเลือกนั้นไม่ต่างกันเลย เพราะเธออาจจะต้องเสียทั้งตัวและเสียทั้งหัวใจไปในคราวเดียวกัน“คุณ…คุณจะ...” สายป่านตะกุกตะกัก ก่อนจะรีบเอนตัวออกห่างจากลมหายใจอุ่นๆ ที่ตอนนี้กำลังเป่ารดดวงหน้าของเธอ“แต่สำหรับคุณหมอ ผมมีทางเลือกใหม่เพิ่มมาให้คือ...ท้องลูกของผม แล้วผมจะรับผิดชอบคุณหมอไปตลอดชีวิต แต่ไม่ขอผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น”“จะบ้าเหรอคุณ พูดอะไรออกมาเนี่ย”“ผมไม่ได้บ้า แต่ผมพูดจริงๆ” เขายื่นหน้าเข้าไปบอกใกล้ๆ จนปากแทบจะชนกัน สายป่านได้ยินถึงกับปรี๊ดแตกด้วยความโกรธ กำปั้นเล็กๆ ระดมทุบลงบนร่างของเขาเต็มแรงและเร็วระรัว ปากก็ด่าทอไม่หยุด “ไอ้คนทุเรศ! ไอ้คนโรคจิต!” คุณหมอสาวโมโหสุดขีด และเตรียมจะตวัดฝ่ามือฟาดเปรี้ยงเข้าไปที่ใบหน้าหล่อๆ นั้นอีกรอบ แต่ทว่าครั้งนี้เขารู้ทัน จึงฉวยหมับ
Mehr lesen
บทที่ 10
“เฮ้ย…” พงษ์ฤทธิ์อุทานอย่างตกใจ แล้วรีบไปดูห้องโถงใหญ่ นักพนันนับร้อยชีวิตวิ่งสวนกันไปมาอย่างอลหม่านเพื่อหาที่หลบ การ์ดของกาสิโนวิ่งหาต้นตอเสร็จก็รีบมารายงานทันที“เกิดอะไรขึ้นวะ”“มีคนวางระเบิดกาสิโนครับนาย” หัวหน้าการ์ดรายงาน พงษ์ฤทธิ์และชาญชัยรีบไปดู การ์ดอีกนับสิบตามออกไปติดๆพงษ์ฤทธิ์เดินผ่านข้าวของที่กระจัดกระจายเพราะแรงระเบิด เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของการ์ดสามสี่คนดังแว่วมาขณะถูกนำพาไปที่ห้องพยาบาล ชาญชัยมองร่องรอยของการระเบิดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“คนทำคงแค่ขู่”“ใครวะบังอาจตั้งตัวเป็นศัตรูกับเรา” พงษ์ฤทธิ์บอกอย่างฉุนเฉียว ตั้งแต่ได้กาสิโนมาก็ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น หรือจะเป็นพวกของราเชนและอัคนี แต่ก็ไม่น่าใช่เพราะมันเองก็รู้ว่าทัพเทวามีหุ้นอยู่ที่นี่เช่นกัน“คนทำคงไม่ใช่มือปลายแถวแน่นอน ฉันจะไปดูด้านโน้น” แล้วชาญชัยก็แยกตัวไป พงษ์ฤทธิ์ยกมือเท้าสะเอวในใจรุ่มร้อนไปด้วยไฟแค้น หรือจะเป็นคู่แข่งทางธุรกิจข่มขู่เพื่อดิสเครดิตหวังดึงลูกค้า จังหวะนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น พงษ์ฤทธิ์มองเบอร์ไม่คุ้นบนหน้าจอ ก่อนจะกดรับ“ฮัลโหล…”พงษ์ฤทธิ์ทักทายเสียงแข็งกระด้าง คนปลายสายยังคงเง
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status