เรื่องที่หนึ่ง ตอน...โอ้ ยาหยี 6

“แต่ก็ไม่ได้นวดเฉยๆ ละสิ เขาทำอะไรให้แกวะ...บอกฉันหน่อยสิ นะๆ”

“เอ่อ...ข..เขา...เขา...ก็ช่วย...”

“ช่วยแก...ปากหรือว่านิ้วล่ะ แล้วแกเสร็จไหม?” คำถามรัวอย่างอยากรู้อยากเห็นทำให้ยาหยีทั้งฉุนทั้งขำ

“แกนี่!”

“อ้าว! ก็มันอยากรู้นี่นา แล้วตกลงว่าไง...เสร็จไหม?” ยาหยีพยักหน้ารับเขินๆ “ชอบไหม?”

คำถามสุดท้ายของคนเป็นเพื่อนยิ่งทำให้ยาหยีหน้าแดงก่ำถึงใบหู

“มัน...มันก็ดี ฉัน...ฉันไม่ได้เสร็จแบบนั้นตั้งนาน” ฟังคำตอบของยาหยีแล้ว นลินีก็หัวเราะลั่นอย่างชอบใจ

“เห็นไหม...ฉันบอกแล้วว่ามันดี อย่างน้อยแกได้ปลดปล่อย รู้สึกสบายตัวขึ้นไหมล่ะ แล้วเป็นอย่างที่ฉันบอกไหม พอเลิกหงุดหงิดงุ่นง่าน ใจมันก็เลิกคิดโน่นนี่ บางที...มันก็ไม่ได้มีอะไรไง แต่พอใจมันคิด...ก็ยากที่จะทำให้มันหยุด”

“ก็...” ยาหยีกลอกตาไปมาเหมือนคิดตามที่เพื่อนพูดก่อนจะพยักหน้ารับ...ช้าๆ “ก็จริงนะ...วันนี้ฉันรู้สึกโล่งขึ้น เมื่อเช้าตอนธีไปทำงาน ฉันก็ไม่ได้หงุดหงิดทำหน้าเซ็งเป็ดใส่เหมือนหลายๆ วันก่อน วันนี้ธียังมาหอมแก้มฉันเลย เขาบอกไม่ได้เห็นฉันยิ้มนานแล้ว”

“เห็นไหม? เหมือนที่ฉันบอกไหม?”

ยาหยีคิดตาม...มันก็จริงอย่างที่นลินีว่า

หลายวันที่ผ่านมายาหยีมีท่าทางยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้น หล่อนเลิกคิดฟุ้งซ่าน และดูเหมือนเรื่องเซ็กส์ดูจะไม่ใช่สาระสำคัญอีกแล้ว หญิงสาวมีความสุขมากขึ้น ตื่นเช้ามาก็ดูแลสามีก่อนไปทำงาน พอกลางวันหล่อนก็ทำงานบ้านก่อนจะไปเดินซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อเตรียมหาซื้อกับข้าวมาทำอาหารเย็นรับสามี ชีวิตเป็นปกติสุขอย่างที่เคยเป็นสมัยก่อนที่ธีรเดชจะเลื่อนตำแหน่ง

เย็นนี้หล่อนตระเตรียมมื้อพิเศษเพราะเป็นคืนวันศุกร์...พรุ่งนี้ธีรเดชไม่ต้องไปทำงาน หล่อนทำอาหารเตรียมรอท่าไว้หลายรายการ และเมื่อธีรเดชกลับมาถึงบ้านในค่ำวันนั้น เขาก็ยิ้มแย้มชอบใจ

“วันนี้หยีนึกอะไรทำกับข้าวเสียเยอะแยะ” เขาถามพลางเดินเข้ามาเมียงมองกับข้าวบนโต๊ะ

“ไม่มีอะไรมากค่ะ หยีเห็นวันนี้วันศุกร์ พรุ่งนี้ธีไม่ต้องทำงาน เลยว่าน่าจะทำอะไรอร่อยๆ กินดีกว่า เสร็จแล้วดูหนังกันไหมคะ มีหนังตั้งหลายแผ่นที่ซื้อมาแต่ยังไม่ได้ดูเลยค่ะ”

“เอาสิ ถ้างั้นเดี๋ยวธีไปอาบน้ำก่อนละกัน” ธีรเดชบอกพลางเดินเข้ามาหอมขมับยาหยีอย่างที่ไม่ได้ทำมานานหลายเดือน เล่นเอายาหยียิ้มหวานชอบอกชอบใจ...อย่างนี้เรียกว่ามีสัญญาณดีๆ หรือเปล่านะ...

พอธีรเดชเดินขึ้นบ้าน ยาหยีก็จัดเตรียมโต๊ะอาหารต่อด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ พอเตรียมเสร็จธีรเดชก็เดินลงมาพอดี กลิ่นสบู่อ่อนๆ โชยมาจากตัวคนที่เพิ่งอาบน้ำใหม่ๆ ทำเอายาหยีใจเต้นอย่างบอกไม่ถูก...อยากจะข้ามช็อตไปทำอย่างอื่นแล้วค่อยชวนกินข้าวเสียอย่างนั้น คิดมาถึงตรงนี้เจ้าหล่อนก็ตกใจในความคิดตัวเองไม่น้อย นี่หล่อนหื่นขนาดนี้เชียวหรือ...แต่สิ่งที่ทำกลับตรงกันข้ามกับความคิด

“ทานข้าวกันเถอะค่ะ” ยาหยีเอ่ยปากชวนสามีพลางเลื่อนเก้าอี้แล้วทรุดนั่งตรงที่ประจำ ขณะที่ธีรเดชนั่งตรงหัวโต๊ะ

ยาหยีเอาอกเอาใจสามีเต็มที่ด้วยการตักกับข้าวให้เขาพลางชี้ชวนกินอาหารที่ตนลงมือทำ ทั้งคู่นั่งรับประทานอาหารแล้วก็คุยเรื่องสัพเพเหระกันไปพลางจนเวลาผ่านไปพร้อมกับที่ท้องอิ่ม

“วันนี้กับข้าวอร่อยถูกใจทุกอย่าง ธีโชคดีจริงๆ ที่มีเมียทำอาหารเก่ง”

“แหม...เดี๋ยวหยีก็ตัวลอยหรอก”

ธีรเดชยิ้มพลางลุกขึ้นยืนเพื่อช่วยเก็บถ้วยชามไปล้าง ขณะมือเก็บจานซ้อนกันเขาก็ก้มหอมขมับภรรยาอีกรอบ คราวนี้ยาหยีหน้าแดงก่ำ...หลายเดือนที่ผ่านมา อย่าว่าแต่หอมแก้มเลย แม้แต่จะแตะเนื้อต้องตัวยังไม่เคย ยาหยีใช้เวลาในการล้างจานเคลียร์ห้องครัวอย่างรวดเร็ว ทำไปใจเต้นตึกตักไปด้วยความตื่นเต้น รู้สึกเหมือนเป็นคืนส่งตัวเข้าหอไม่มีผิด พอหล่อนเสร็จงานเดินออกไปหาธีรเดชที่เปิดทีวีนั่งดูข่าวรอ เขาก็ยิ้มให้พลางบอก

“หยีไปอาบน้ำก่อนไหม?”

ยาหยีก้มมองตัวเองแล้วก็พยักหน้าก่อนจะวิ่งขึ้นบ้าน หญิงสาวใช้เวลาอาบน้ำเกือบครึ่งชั่วโมง ทั้งขัดทั้งถูทุกซอกทุกมุมจนแน่ใจว่าสะอาดหอมฟุ้งไปทั้งตัว...จากนั้นก็หยิบชุดนอนกระโปรงตัวสั้นเนื้อผ้าลื่นมันขึ้นมาสวม ยาหยียืนลังเลอยู่ครู่หนึ่งเมื่อจะหยิบแพนตี้ขึ้นมาสวม ใจหนึ่งหล่อนไม่อยากใส่อะไรข้างในแต่อีกใจก็กลัวว่าจะดูเหมือนเตรียมพร้อมเกินไป สุดท้ายก็เลือกที่จะใส่แพนตี้

เมื่อเดินลงมาชั้นล่าง ยาหยีก็พบว่าธีรเดชเปลี่ยนจากข่าวเป็นหนังดีวีดีแล้ว ทว่า...เขาไม่ได้ดูหนังที่ยาหยีพูดถึง แต่กลับหยิบหนังเอวีที่ซุกอยู่ในสุดของตู้มาเปิดดู

ภาพและเสียงบนหน้าจอเป็นรูปสาวญี่ปุ่นตัวเล็กแต่ทรงสะบึมกำลังทำออรัลให้ชายหนุ่มด้วยท่าทางเร่งเร้าและเย้ายวน ส่วนชายหนุ่มของยาหยีนั้น...นอนเหยียดขาบนโซฟาท่าทางสบาย แต่ที่ทำให้ยาหยีตาโตและใจเต้นแรง ก็เพราะธีรเดชไม่ได้นอนดูเฉยๆ แต่กำลังรูดท่อนลำที่เจ้าตัวควักออกมานอกกางเกงขึ้นลงอย่างเอาเป็นเอาตาย ตาของเขาจ้องจอทีวีเขม็งจึงไม่เห็นว่ายาหยีเดินลงมาแล้ว