Novels by Sweet Story Book

เก่งที่ยืนมองนิ่งๆ อยู่นานแล้ว เดินเข้ามาหาสองร่างที่ยังซวนซบบนโซฟาในท่านอนคว่ำ“พี่อยากลองอะไรใหม่ๆ ไหมครับ” เขาถามอาร์ตยังบดคลึงสะโพกกับบั้นท้ายสาวใหญ่เพื่อปลุกเร้า ท่อนลำเขาแข็งขึงอีกรอบอย่างรวดเร็ว“อะไรใหม่ๆ เหรอ?” ถาม…ทั้งที่เดาออกอยู่บ้าง“ให้ผมกับอาร์ตเอาพี่พร้อมๆ กันได้ไหมครับ ของผมมันแข็งอีกแล้ว” เก่งพูดพลางรูดท่อนลำของตนขึ้นลงมันแข็งจริงอย่างเขาบอก และตอนนี้มันก็ชี้หน้าหล่อน“เจ็บไหม?”“เหมือนข้างหน้า แรกๆ ก็เจ็บนิดแน่นหน่อย แต่สักพัก…ก็เสียว ถึงตอนนั้นพี่จะสนุกจนลืมทุกอย่าง” อาร์ตเสริม“เอาสิ พี่ก็อยากลอง ถ้าพี่เสียคน รับผิดชอบพี่ด้วยนะ”“กลัวอะไรครับ ระดับผู้จัดการ พี่เรียกใครเข้าห้อง ไม่มีใครอิดออดหรอกครับ มีแต่คนเอาพี่ไปฝันถึง” เก่งบอกตาเป็นประกาย หนึ่งในนั้นก็เขานี่แหละ“บ้า!” สาวใหญ่เขินขึ้นมาจริงๆ“จริง…พี่ยังสวย ดูดีขนาดนี้” อาร์ตที่เพิ่งถอดถอนท่อนลำออกมาย้ำอีกคน สาวใหญ่จึงยิ่งเขินกว่าเดิม“สองคนนี้…ป้อยอพี่”อาร์ตถอดถุงยางทิ้งแล้วหันไปถามเก่ง“เฮ้ย…ตู้ล็อกเกอร์มึงมีถุงยางไหมวะ เหลืออันเดียวแล้วว่ะ”“ไม่มีว่ะ” เก่งตอบ“ไม่เป็นไร ไม่ต้องใส่หรอก” สองหนุ่มหันขวับไปมอ

อาร์ตรูดท่อนลำรอให้พายุสวาทระหว่างคนเป็นเพื่อนกับผู้จัดการสาวใหญ่ซาลง ขาอวบขาวของผู้จัดการม่ายยังสั่นและกระตุกเป็นจังหวะตามคลื่นความสุขสมที่ถาโถมเข้าใส่ ส่วนเก่งนั้นยังแทรกกายกลางหว่างขาอีกฝ่าย ท่อนลำที่เพิ่งพ่นพิษยังสอดลึกอยู่กลางร่องสวาทฉ่ำเขารู้ว่าคนเป็นเพื่อนเก็บกดมาจากลูกค้าเจ้าประจำที่มาก็เป็นคู่ และขอให้เก่งเป็นคนช่วยเล้าโลมฝ่ายหญิง เพื่อปลุกเร้าให้ฝ่ายชายซึ่งมีอายุมากกว่าเยอะตื่นตัวเป็นลูกค้าคู่แรกที่มาขอให้ทางสปารับงานแบบนี้เก่งค่อยๆ ขยับถอดถอนตัวตนออกมาเมื่อมันเริ่มอ่อนตัวลง อาร์ตจึงกระซิบบอกผู้จัดการม่าย“โก้งโค้งไหมครับ”“เอาสิ อาร์ตอยากให้พี่ทำอะไรบอกมาเลย”“ท่าหมาครับพี่” เขาบอกตรงๆพริ้มขยับตั้งท่าจะพลิกตัวทว่าบนเรือนกายยังมีเสื้อผ้าสวมค้างอยู่ หล่อนจึงถอดทั้งเสื้อ บราเซียร์ และกระโปรงออก ด้วยมีอาร์ตกับเก่งช่วยทั้งหมดจึงเปลือยกายล่อนจ้อนด้วยกันทั้งสามคน พอเห็นรูปร่างสาวใหญ่เต็มตา ทั้งอาร์ตและเก่งก็มองตากันเป็นประกายแม้จะอายุห้าสิบกว่า แต่สาวใหญ่ยังสวยไปหมดทั้งตัว อาจจะไม่เพรียวเหมือนรุ่นสาว แต่ความอวบนั้นก็เต็มเต็งไปทั้งตัว ไม่ว่าจะเป็นอกสล้างขาวผ่องประดับเม็ดมณีข้

“ชอบไหมครับพี่”พริ้มยังคงหลับตาเมื่อคลื่นหฤหรรษ์เริ่มจางลง ทรวงอกสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจ“พี่ไม่ได้เสร็จแบบนี้นานมาก” หล่อนค่อยๆ ลืมตามองสองหนุ่ม เก่งยังคงนั่งบนพื้น ขณะที่อาร์ตนั่งอยู่ข้างๆ มือยังสาละวนนวดเคล้นทรวงอกให้อย่างนุ่มนวล“ต่อเลยนะครับ แถวนี้มีถุงยางไหมครับ หรือให้ผมไปหยิบมาจากห้องพักพนักงาน” เก่งถาม“ห้องพี่ไม่มี”“กูมี” อาร์ตเป็นฝ่ายตอบพร้อมล้วงกล่องเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋ากางเกง เขาแกะมันออกแล้วส่งให้เก่งชิ้นหนึ่ง ฝ่ายนั้นรับแล้วก็ทำท่าจะถอดกางเกง“เดี๋ยว…เดี๋ยว…” พร้อมร้องห้ามเมื่อเกิดอายขึ้น“เขินเหรอครับ?” อาร์ตเป็นฝ่ายถามเพราะความที่นั่งใกล้จึงเห็นว่าใบหน้าตลอดไปจนถึงใบหูสาวใหญ่แดงจัดทีเดียวอีกฝ่ายไม่ตอบแต่พยักหน้ารับเบาๆ“ถ้าเขินก็หลับตานะครับ” อาร์ตบอกพลางขยับเข้าไปจูบสาวใหญ่เพื่อเบี่ยงความสนใจไปเสียพอเจอจูบหนักๆ ความเขินอายก็ค่อยๆ หายไป แทนที่ด้วยความเร่าร้อนที่เริ่มแผดเผาขึ้นทีละนิด เก่งมองอาร์ตจูบผู้จัดการสาวใหญ่ไปพลางก็จัดการปลดเข็มขัดและถอดกระดุมกางเกงยีนส์ ชิ้นแรก…ตามด้วยชิ้นต่อไป ชั้นในสีขาวเท่านั้นตัวตนใหญ่โตก็ดีดเด้งออกมาเก่งฉีกซองแล้วใส่ถุงยางอย่างชำ

สองหนุ่มมองตากันอยู่ครู่ เก่งก็พยักหน้าให้อาร์ตไปล็อกห้อง ส่วนเขาก็เดินเข้ามานั่งบนโซฟาเดียวกันกับสาวใหญ่“คุณพริ้มจะช่วยผมยังไงครับ?” น้ำเสียงนุ่มนวลนั้นชวนให้คนฟังใจเต้นไม่เป็นส่ำ แววตายามที่มองสบมายิ่งทำให้หายใจไม่ทั่วท้อง“อยากให้พี่ช่วยยังไงก็บอกมา” สาวใหญ่เอ่ยเสียงสั่นๆ“คุณพริ้มแน่ใจนะครับ”คราวนี้หล่อนพยักหน้าก่อนจะเผยความในใจ“กินเบียร์แล้วพี่ก็...เงี่ยนเหมือนกัน” หล่อนใช้คำเดียวกับที่ลูกน้องหนุ่มเผลอพูดเมื่อครู่ได้ยินเช่นนั้นเก่งก็ประกบปากจูบสาวใหญ่อย่างดูดดื่มทันที ตอนแรกพริ้มไม่ทันตั้งตัว ทว่าครู่เดียวเท่านั้นหล่อนก็แลกลิ้นกับชายหนุ่มอย่างเร่าร้อนอาร์ตเดินมานั่งขนาบอีกข้างของสาวใหญ่ เขาใช้จมูกซุกไซ้ไปตามลำคอ ก่อนจะงับติ่งหูอีกฝ่ายแล้วขบเบาๆ มือที่ว่างก็เลื่อนมากอบกุมทรวงอกอวบแล้วขยำเบาๆ เนื้อผ้าที่ขวางกั้นไม่เป็นอุปสรรค สาวใหญ่แอ่นอกรับสัมผัสจากมือเขาทันที“คุณพริ้มเป็นม่ายมากี่ปีแล้ว” เก่งถามเมื่อผละจากริมฝีปากอีกฝ่าย“ก็ตั้งแต่ลูกยังเล็ก จนตอนนี้จบมหาลัย ก็สิบห้าสิบหกปี” เสียงผู้จัดการสาวใหญ่สั่นนิดๆ เหมือนตื่นเต้น“ไม่เคยมีใครเลยเหรอครับ” เขาถามต่อ“ไม่มี พี่ทำงาน ไม่

พริ้ม...สาวใหญ่ ผู้จัดการสปาพยายามสลัดภาพที่เห็นเมื่อครู่ออกไปอย่างยากลำบากบ้าที่สุด!หล่อนทำงานที่นี่มาก็ตั้งหลายปี รู้เต็มอกว่าบริการพิเศษที่นี่คืออะไร แต่ระยะหลังมานี่ใจหล่อนกวัดแกว่งทุกครั้งยามเห็นความแข็งขึงใหญ่โตที่ซุกซ่อนใต้ร่มผ้าขณะที่ลูกน้องเดินผ่านห้องทำงานของหล่อนห้องทำงานของพริ้มเป็นกระจกสีชาที่ภายนอกมองเข้าไปไม่เห็น ทว่าหล่อนมองออกมาเห็นทุกอย่างเรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อมีลูกค้าซึ่งเป็นคู่ผัวแก่เมียสาวมาใช้บริการโดยให้ลูกน้องของหล่อน ช่วยปลุกเร้าอารมณ์ของทั้งคู่เมื่อสองผัวเมียพร้อมเริงรักกันแล้ว เป็นอันหมดหน้าที่ ลูกน้องของหล่อนกลับออกมาในสภาพ ‘แข็งเต็มพิกัด’และยามที่เดินผ่านห้องทำงานหล่อน เขาก็ลืมตัวว่าหล่อนที่อยู่ในห้อง มองออกมาเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนเก่ง...จึงมักเดินออกมาโดยมิได้ปิดบังความแข็งขึงตรงกลางกายตนเอง ห้องพักพนักงานอยู่ตรงข้ามห้องทำงานหล่อน เขาจึงต้องเดินมาจากห้องสปาและผ่านห้องทำงานเพื่อเข้าห้องพักพนักงานทุกครั้งพริ้มแอบมองทุกครั้งเช่นกันมันใหญ่จนหล่อนเก็บเอาไปฝันถึงหลายครั้งแล้ว หล่อนเป็นแม่หม้ายเลี้ยงลูกมาลำพัง หย่าขาดกับสามีมาหลายปี ฉะนั้นเรื่องเซ็กส์กลา

ม่ายสาวคนสวยยิ้มหวานให้เมื่อได้ยินประโยคนั้น หล่อนเอื้อมมือมาด้านหลังโน้มคอชายหนุ่มลงมาแล้วจูบดูดดื่ม สองลิ้นแลกกันเกี่ยวกระหวัดรัดรึง ส่งคลื่นความกระสันไปสู่จุดประสานตรงกึ่งกลางกาย หล่อนแอ่นสะโพกเต็มที่เพื่อรับการขยับตอกอัดจากด้านหลังหล่อนเข้าใจ!ความสัมพันธ์ทางกาย มีผลต่อความสัมพันธ์ทางใจแน่นอนหล่อนไม่ได้คิดถึงสิ่งนี้แม้แต่น้อยมือใหญ่กอบกุมเต้าทรวงของหล่อนไว้ข้างหนึ่ง บีบเฟ้นพลางใช้นิ้วคีบปลายที่หดตัวจนแข็งเป็นไตเล่น อีกมือซุกเข้ากลางหว่างขาหล่อน เขี่ยติ่งตูมกลางกลีบผกาจนหล่อนเปล่งเสียงออกมาอย่างซ่านเสียว“อา...ส...เสียว...”“อืมม...ผมก็เสียว ตอดดีสุดๆ”ได้ยินเช่นนั้นม่ายสาวเหมือนยิ่งแกล้ง เพราะช่องทางรักของหล่อนตอดรัดแน่นหนึบขึ้นกว่าเดิม อ้นครางเสียงต่ำพร่า จากตอนแรกที่โหมกระเด้าใส่บั้นท้ายงาม เขากลับชะลอแล้วขยับควงเบาๆ แต่มันกลับทำให้ม่ายสาวเสียวหนักเมื่อมันเนิบนาบทว่าแนบแน่นอย่างที่สุดหล่อนวีดเบาๆ เมื่อสายรุ้งฟาดลงมาไม่ทันตั้งตัว“อ๊า...ปิ๊ก ส...เสร็จแล้วค่ะ” อาการเกร็งกระตุก และช่องทางสวาทที่ตอดถี่ยิบทำให้อ้นทนไม่ไหวเช่นกัน“อา...ซี๊ด...”เมื่อพายุสวาทลูกแรกซาลง สองร่างซวนซบ

แปดปี...นอกจากจะพิสูจน์ให้รู้ว่าเด็กสาวที่อุปการะเลี้ยงดูนั้นมีจิตใจมั่นคงแน่วแน่กับบุตรชายของตนเพียงไร ในทางกลับกันก็พิสูจน์ความรักที่บุตรชายมีต่อเจ้าหล่อนด้วยเช่นกันหลังจากสูญเสียภรรยา...ช่วงแรกเขาก็เสียศูนย์ไปบ้าง ยิ่งเมื่อกลับมาแล้วเจอว่าพนิตนันท์หายไป ก็กลายเป็นคนเงียบขรึม ทำแต่งานจนแทบไม่ได้หยุดพัก ไหนจะตอนที่เข้าใจผิดว่าสาวเจ้ามีแฟนอีก แต่ถึงจะเจออะไรมามากขนาดไหนฤทธิไม่เคยชายตาแลหญิงสาวคนไหนอีกเลย คุณวจีเคยถามว่าเขาคิดจะแต่งงานอีกไหม‘แล้วแม่จะให้ผมแต่งกับใครล่ะครับ...ผู้หญิงที่ผมจะแต่งด้วยก็ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้’ คือคำตอบของเขาซึ่งทำให้รู้ว่า...เขาปักใจอยู่กับพนิตนันท์เพียงคนเดียว“เดี๋ยวค่อยคุยไม่ได้เหรอครับ?” ฤทธิหันไปต่อรองทว่าสายตากลับมองตามเรือนร่างบอบบางที่ลับหายเมื่อประตูห้องพระปิดลง“ไม่ได้!” คุณวจีเสียงแข็ง “ถ้าไม่คุยตอนนี้ แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังนะ”“ครับ...ผมตามใจแม่เสมอแหละ แม่จะคุยเรื่องอะไรครับ?”“เดี๋ยวหนูนันท์เปลี่ยนชุดม

เมื่ออยู่กันตามลำพังความรู้สึกประหม่าเหมือนจะเกาะกุมคนทั้งสอง เวลาแปดปีที่ไม่เคยได้พบกันทำให้เกิดความเหินห่าง ต่างจึงยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม...จะมีก็แต่ดวงตาสองคู่ที่สานสบกันนิ่ง ร่องรอยแห่งความคิดถึงห่วงหาลึกซึ้งฉายชัดฤทธิเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปหาหญิงสาวก่อน เขาหยุดยืนตรงหน้าหล่อนพลางกวาดตามองคนตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม“นึกว่านันท์คงจะเกลียดฉันจนชาตินึ้คงไม่กลับมาให้เห็นเสียแล้ว” เขารำพึงออกมา คนฟังกลั้นน้ำตาพลางส่ายหน้า“นันท์ไม่เคยเกลียดคุณ”“ฉันขอโทษ” จู่ๆ เขาก็เอ่ยคำนี้ออกมา ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างขึ้น...ไม่เข้าใจว่าเขาขอโทษเรื่องอะไร “ขอโทษที่ตอนนั้นฉันไม่ได้ดูแลนันท์เลย”ดวงตาของหญิงสาวฉายแววที่ทำให้คนพูดรู้ว่าหล่อนเข้าใจสิ่งที่เขาพูด“ไม่เป็นไรค่ะ นันท์เข้าใจ...ตอนนั้นคุณลินิน เอ่อ...” คำพูดขาดหาย...เหมือนใจที่หายไปยามนึกถึงคนที่ไม่อยู่แล้วในวันนี้ ขนาดหล่อนเป็นคนอื่นแท้ๆ ยังวูบไหวแล้วเขาเล่า...จะไม่รู้สึกได้อย่างไร“ลินินไปดีแล้ว ไม่ต้องเจ็บต้องทรมาน เ

ตึกรามบ้านช่องและถนนหนทางที่เปลี่ยนไปอย่างมากสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับคนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งผู้โดยสารไม่น้อย นี่เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่พนิตนันท์เดินทางกลับมาประเทศไทยนับแต่ไปเรียนต่อปริญญาโทที่สหรัฐอเมริกาจวบจนกระทั่งเรียนจบและทำงาน หล่อนไม่เคยย่างกรายกลับมาเลยสักครั้งไม่ใช่...ไม่คิดถึงบ้าน ไม่คิดถึงแม่...หล่อนคิดถึงเมืองไทยรวมไปถึงคนที่อยู่ทางนี้ทุกขณะจิต ทว่าตั้งเป้าหมายกับตนเองไว้ว่า จะไม่กลับจนกว่าจะคว้าปริญญามาได้ ครั้นเรียนจบหล่อนก็ได้รับข้อเสนอจากบริษัทชั้นนำแห่งหนึ่งให้เข้าทำงานในตำแหน่งและเงินเดือนที่ไม่ควรปฏิเสธอย่างยิ่ง หล่อนจึงรับข้อเสนอนั้นและเลื่อนเรื่องกลับเมืองไทยออกไปอีกสองปีที่ผ่านมาพนิตนันท์สนุกกับการทำงานมากจนแทบจะลืมเวลา และลืมเรื่องกลับเมืองไทยไปเลย กระทั่งคุณวจีมีจดหมายมาหาในทำนองถามไถ่ว่าจะกลับเมื่อไร ประจวบกับน้องชายของหล่อนส่งข่าวเรื่องที่แม่ป่วยหล่อนจึงตัดสินใจลาออกเพื่อกลับเมืองไทยหลังจากที่หล่อนย้ายไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยทางภาคเหนือได้ไม่นาน แม่ก็เลิกรากับพ่อเลี้ยง จากนั้นก็กลับเนื้อกลับตัวเลิกเ

หนุ่มใหญ่วัยสี่สิบเอ็ดปียืนเคว้งอยู่กลางกลุ่มคนเยอะแยะมากมายที่มาร่วมแสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่ที่จบการศึกษาในปีนี้ ในอ้อมแขนเขามีช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่เตรียมมาเพื่อมอบให้บัณฑิตจบใหม่ที่เขาเฝ้ารอมานานถึงหกปีเต็มเดินหาอยู่พักหนึ่ง...หากในที่สุดเขาก็เจอหล่อนจนได้!พนิตนันท์ยืนอยู่ท่ามกลางเพื่อนซึ่งเป็นชาวต่างชาติที่ต่างก็สวมใส่ชุดครุยเพื่อรับปริญญา หล่อนสวยบาดตาบาดใจจนฤทธิใจสั่นไหว เขาก้าวเท้าตรงไปหาหล่อนพลางกระชับช่อดอกไม้ในมือ ใจก็คิดหาคำพูดที่จะเอ่ยกับหล่อนเป็นประโยคแรกแต่แล้วเขาก็ชะงักและหยุดเดินเมื่อหนุ่มหล่อผมสีทองล้อแสงอาทิตย์จนเป็นประกายปรากฎตัว หนุ่มตาน้ำข้าวคนนั้นสวมกอดพนิตนันท์หอมแก้มซ้ายขวาก่อนจะโยกตัวไปมา คงจะแสดงความดีใจกันนั่นแหละ จากนั้นก็ยืนคล้องแขนถ่ายรูปกันไม่ยอมห่างฤทธิยืนคอตก มือที่ถือช่อดอกไม้ตกอยู่ข้างตัวเขาหันหลังกลับแล้วเดินออกมา ทิ้งช่อดอกไม้แสนสวยไว้ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่เดินผ่านพอดีพนิตนันท์คงไม่ได้มีใจตรงกันกับเขา หล่อนก้าวข้ามอดีตและเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้โดยสมบูรณ์เขาควรจะยินดี...ทว่าหัวใจกลับแน่นหนัก ทั้งอ่

ฤทธิเดินกลับออกมาจากบ้านหลังเล็กซอมซ่อนั้นด้วยความผิดหวัง ชายหนุ่มดูออกว่าภายใต้คำปฏิเสธที่ได้รับจากมารดาของพนิตนันท์ มีคำตอบที่เขาต้องการอยู่แน่นอนทว่าคงมีเหตุผล...หรือไม่ก็..ใครสักคน...ที่ไม่ต้องการให้เขาได้รับคำตอบนั้น และไม่ต้องเดาฤทธิก็รู้ว่าใครคือคนคนนั้น!เขาเข้าใจในเจตนาของมารดาว่าต้องการปกป้องพนิตนันท์ เหตุหนึ่งก็เพื่อชดเชยในสิ่งที่เกิดขึ้นกับเด็กสาวที่ต้องสูญเสียโอกาสทางการศึกษา...สูญเสียชิวิตในช่วงวัยที่สดใสและสนุกสนาน แม่จึงอยากให้พนิตนันท์ได้ใช้ชีวิตของตนอย่างเต็มที่...ได้เรียนหนังสือจนจบตามที่ตั้งใจฤทธิเชื่อว่าถ้าเด็กสาวอยากจะเรียนต่อในระดับสูงขึ้นไป แม่ของเขาก็ยินดีที่จะส่งเสียแน่นอนชายหนุ่มกลับมาที่บ้านของตน มารดานั่งรออยู่แล้วในห้องนั่งเล่น สีหน้าของผู้สูงวัยบอกชัด...รู้ว่าเขาไปไหนและทำอะไรมา ทว่ากลับไม่มีคำถามสักคำ เขาเสียอีกเป็นฝ่ายถาม“แม่...นันท์เขา สบายดีใช่ไหม?” คุณวจีถอนหายใจพลางสบตาลูก...วัยวุฒิทำให้อ่านออกว่าแววห่วงใยที่ฉายออกมาจากดวงตาคมนั้นหาใช่การเสแสร้ง“สบายดี ถ้าจะหมายถึงทางกายนะ ยังเด็ก

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน คนที่กำลังมองเหม่อจึงสะดุ้งทั้งตัว หล่อนรีบคว้าโทรศัพท์มาดูตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุจนต้องเข้าโรงพยาบาลกระทั่งมาพักฟื้นที่นี่ หล่อนเพิ่งจะมีโอกาสเปิดโทรศัพท์มือถือของตนเองเป็นครั้งแรกก็ตอนต่อสายหาแม่ ครั้นคุยจบวางสายก็ลืมปิดเครื่อง ทั้งที่ตั้งใจว่ายังไม่อยากรับสายหรือติดต่อกับใครอื่นพอโทรศัพท์ดังหล่อนจึงรู้ว่าตัวเองลืมปิด ชื่อและหมายเลขที่ปรากฎวนหน้าจอ ก็คือเพื่อนของหล่อน...วิจิตราพนิตนันท์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มั่นใจว่าเพื่อนน่าจะรู้เรื่องจากอาชว์มาบ้างแล้ว ถึงได้โทรศัพท์มาสุดท้ายหล่อนก็ตัดสินใจกดรับเมื่อตัดสินใจได้ว่าไม่มีเหตุผลที่จะหลบเลี่ยงอีกต่อไป เสียงที่ดังจากปลายสายทั้งตื่นเต้นยินดีจนคนฟังรู้สึกได้“นันท์ โอ๊ยยย...แกรู้ไหมฉันโทรหาแกตั้งกี่รอบ แกหายไปไหน เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่เปิดโทรศัพท์เลย เป็นห่วงนะเว้ย”“เราโดนรถชนน่ะ เข้าโรงพยาบาลเพิ่งจะออก”“เฮ้ย! จริงอะ เป็นไรมากป่าววะ แล้วตอนนี้อยู่ไหน เราจะได้ไปเยี่ยม” วิจิตรารัวคำถามกลับมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“เพชรบูรณ์”

เสียงประตูหน้าบ้านดังขึ้นขณะที่อิงดาวยังนอนกุมขมับอยู่บนโซฟาด้วยความกลัดกลุ้มสุดขีด เธอสะดุ้งโหยงรีบยันกายขึ้นนั่งตัวตรงในทันทีร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนของธีรัชก้าวเข้ามาในบ้าน ในมือของเขาหิ้วถุงใส่อาหารและขนมหวานเต็มทั้งสองมือ“อ้าว…ตื่นแล้วเหรอเรา?” ธีรัชยิ้มบางพลางทักหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา สายตาหลังแว่นที่มองนั้นมีแววเอ็นดู แต่กลับทำให้อิงดาวทำตัวไม่ถูก จนต้องหลบสายตาเขา“พี่…พี่ธีร์ กลับมาแล้วเหรอคะ? ไหนบอกว่ามีเคสถึงดึกไง?”“เขาเลื่อนน่ะ” ธีรัชตอบพลางเดินเข้าไปในครัวแล้ววางถุงอาหารลงบนโต๊ะกินข้าว ก่อนจะเดินกลับมาหาเธอ ชายหนุ่มสังเกตเห็นท่าทางแปลกๆ ดูเลิ่กลั่กชอบกลของหญิงสาวตั้งแต่เขาเดินเข้าบ้านมาแล้ว “เป็นอะไรไป? ทำไมหน้าแดงขนาดนั้น ไม่สบายหรือเปล่า?” ชายหนุ่มถามพลางโน้มตัวลงมา ยื่นมือใหญ่อบอุ่นมาแตะที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน กลิ่นหอมสะอาดประจำตัวเขาและสัมผัสใกล้ชิด ยิ่งทำให้ภาพเหตุการณ์บนโซฟาเมื่อคืนนี้และเสียงครางในไฟล์เสียงเด้งขึ้นมาในหัวอิงดาวอย่างรวดเร็ว! “ปะ…เปล่าค่ะ! ดาวสบายดี!” อิงดาวเผลอขยับตัวถอยหลังจนตัวชิดกับโซฟาอีกด้าน ธีรัชมองท่าทีแปลกๆ ของแฟนส

โทรศัพท์ยังคงส่งเสียงและสั่นไม่หยุด ทว่าผู้เป็นเจ้าของกลับลนลานทำอะไรไม่ถูก เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดตามไรผม ทั้งเขินทั้งอาย เสียงแหบพร่าจากไฟล์เสียงที่เปิดฟังเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมาเหมือนฝันร้ายตอนกลางวันแสกๆอิงดาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วรวบรวมสติที่แตกกระเจิงก่อนจะกดรับสายปลายฟ้าด้วยน้ำเสียงที่บังคับไม่ให้สั่น“ปลาย…ว่าไง…”“ดาว! แกฟังแล้วใช่ไหม?” ปลายฟ้ายิงคำถามมาไม่ให้ตั้งตัว เสียงของเพื่อนสาวทั้งช็อกและอยากรู้อยากเห็นถึงขีดสุด “อย่าบอกนะว่า…เมื่อคืนนี้ แกกับพี่ธีร์สุดหล่อ…”ปลายสายละประโยคไว้เพียงนั้น แต่แค่นั้นก็มากพอให้อิงดาวทนฟังไม่ได้“กรี๊ด! หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะยัยปลาย!” เธอร้องห้ามเสียงหลง มืออีกข้างยกขึ้นกุมแก้วที่ร้อนผ่าวจนแทบสุก “มัน…มันไม่ใช่แบบนั้นักหน่อย!”“ไม่ใช่…ยังไงวะ! เสียงแกหวานเชื่อม ครางเรียกชื่อเขาเต็มสองหูขนาดนั้น ฉันฟังปุ๊บก็จำได้ทันทีเลยนะ!”“คือ…คือว่า…” อิงดาวพยายามเค้นสมองหาทางรอดสุดชีวิต สมองของสาววิศวะปีสามประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาเหตุผลมากลบเกลื่อน “มันเป็นคลิปเสียงจาก…ซีรีส์! เออ…ใช่! เหมือนฉันจะเปิดซีรี่ส์ดูแล้วเผลอหลับไปน่ะ แล้วก็

หลังจากธีรัชออกไปแล้ว อิงดาวก็เผลอหลับไปอีกกระทั่งสิบเอ็ดนาฬิกาเศษๆ จึงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหิว หญิงสาวเดินลงไปข้างล่าง ก่อนจะเลี้ยวเข้าครัวสายตาก็เผลอไปมองที่ห้องรับแขก…ภาพบางภาพที่ควรจะนึกไม่ออก…จำไม่ได้ จู่ๆ ก็กลับชัดเจนขึ้นมาจน ตัวหน้าเห่อร้อนไปหมด นึกดีใจที่อยู่คนเดียว ไม่อย่างนั้นคงเจอคำถามที่เธอไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรแน่ๆอิงดาวพรูลมหายใจออกจากปาก เดินไปเปิดตู้เย็นดูว่าจะทำอะไรง่ายๆ กินได้บ้าง แต่สายตากลับเจอกับแซนด์วิชไส้แน่นน่ากินสองคู่อ้วนๆ ห่อพลาสติกแร็ปวางใส่จานไว้บนชั้น มีโพสต์อิตแปะกำกับ เธอหยิบกระดาษแผ่นเล็กนั้นออกมาแล้วอ่าน…‘ทำแซนด์วิชไว้ให้ หิวก็กินซะนะ’หญิงสาวเผลอยิ้มออกมาตรงมุมปาก …พี่ธีร์คนดีของเธอนี่ช่างน่ารักจริง…เธอหยิบจานแซนด์วิชออกมานั่งกินที่โต๊ะกินข้าวด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย สองคู่ใหญ่ๆ ไม่เป็นปัญหาสำหรับอิงดาว เธอกินหมดภายในชั่วพริบตา อิ่มแล้วก็นั่งท้องตึงอยู่กับที่ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาเธอยังไม่ได้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูสักครั้ง“แล้วโทรศัพท์อยู่ไหนล่ะ…” เธอรำพึงออกมาเหมือนถามตัวเอง พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกครั้งสุดท

ความเงียบปกคลุมระหว่างสองหนุ่มสาวหลังจากที่อิงดาวตกปากรับคำ ‘ตกลง’ เป็นแฟนกับรุ่นพี่หนุ่มเนิร์ดสุดฮอตแบบงงๆ หญิงสาวหลุบตาลงมองมือตัวเองด้วยความเขินอายกับสถานะใหม่ที่ได้มาอย่างปุบปับ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนระหว่างเธอกับรุ่นพี่ ยังเหมือนความฝันที่ลางเลือน เธอจำรายละเอียดไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ก็รู้ว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ ร่องรอยบอบช้ำบนร่างกายของเธอมันฟ้อง “อะแฮ่ม…” เสียงกระแอมของรุ่นพี่ดึงหญิงสาวกลับมา เธอเงยหน้ามองเขา จึงเห็นว่า ธีรัชเองก็หน้าแดง…หูแดง เขาเขินไม่น้อยไปกว่าเธอ แต่ก็ยังฝืนวางมากเข้ม “คะ?” “เดี๋ยวไปอาบน้ำอาบท่า แล้วก็พักผ่อน วันนี้มีควิซหรือเปล่า ถ้าไม่มีก็หยุดสักวัน” “ค่ะ” ธีรัชเลิกคิ้วแปลกใจในความว่าง่ายของหญิงสาว “เดี๋ยวช่วงบ่ายพี่มีเคสที่โรงพยาบาล กว่าจะกลับก็คงดึก หาอะไรกินก่อนแล้วกัน ไม่ต้องรอพี่ เข้าใจไหม?” “ค่ะ” อิงดาวยังคงประหยัดคำพูดเช่นเดิม จนธีรัชแซวยิ้มๆ “เพิ่งรู้ว่าพูดเป็นอยู่คำเดียว” “เปล่าค่ะ ก็ดาว…ไม่รู้จะพูดอะไร” ธีรัชหัวเราะพลางส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะบอก “ไปอาบน้ำเถอะเราน่ะ จะได้นอนพัก” “แล้วพี่ธีร์ละคะ…” “พี่ก็ต้องเตรียมตัวนิดหน่อย…” อิงดาวพยักหน้า

ธีรัชลืมตาตื่นตอนตีห้าครึ่งตามเวลาที่เคยชิน แต่แล้วเขากลับต้องกุมขมับเมื่อรู้สึกปวดหัวอย่างหนัก ทว่านั่นไม่น่าตกใจเท่ากับพบว่าตนเองนอนหลับอยู่บนเตียงในห้องนอนที่ไม่ใช่ห้องนอนตัวเอง ชายหนุ่มผวาจะลุกจากเตียง ตอนนั้นเองถึงได้รู้ว่ามีร่างเล็กบางนอนซุกอกอยู่ และทั้งเขาและเธออยู่ในสภาพ…เปลือยเปล่า!‘ฉิบหาย!’ ธีรัชคิดออกเพียงคำเดียวเท่านั้นเวลานี้แล้วภาพต่างๆ ก็เวียนเข้ามาในความทรงจำ เมื่อคืนอิงดาวเมากลับมา แล้วมาชวนเขาดื่มเหล้าต่อ จากนั้น…ธีรัชหลับตา กุมชมับ แม้ตอนนั้นสติจะไม่เต็มร้อย แต่เขากลับจำทุกฉากทุกตอนได้อย่างชัดเจนจากที่ยุ่งเหยิงอยู่แล้ว…ตอนนี้ทุกอย่างยิ่งยุ่งกว่าเดิมเข้าไปอีกร่างเล็กที่ยังนอนคุดคู้บนเตียงขยับนอนหงาย ทรวงอกเปลือยเปล่าจึงปรากฎเต็มสายตา ลมหายใจชายหนุ่มสะดุดเมื่อหันไปเห็น อะไรบางอย่างตื่นตัวขึ้นมาทันที เขารีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลี่แล้วคลุมร่างบางไว้ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ลุกจากเตียงแล้วกลับห้องนอนตัวเองเมื่ออยู่ในห้องส่วนตัว ธีรัชลงนั่งกับพื้นแล้วพิงหลังกับเตียงพลางถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้มเขาไล่เรียงลำดับความคิด ความสำคัญ ว่าตัวเองควรจะทำอะไรเป็นสิ่งแรก ตอนนั้นเอง…ที่เขานึ

แรงดึงดูดมหาศาล...กับสัญชาตญาณในส่วนลึก ชักนำให้หนุ่มสาวที่ต่างก็เมามายได้ที่ทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำ ธีรัชไม่แน่ใจว่าเขาเมาเหล้า...หรือเมากลิ่นแอลกอฮอล์ที่เจืออยู่บนกลีบปากนุ่มกันแน่ ยิ่งจูบ...ก็ยิ่งหยุดไม่ได้ยิ่งจูบ...ใจก็ยิ่งเตลิดจนเกินควบคุมยิ่งจูบ...ก็ยิ่งอยากจูบไล่ระไปเรื่อยและยิ่งจูบ...ก็ยิ่งลืมตัว ลืมทุกสิ่ง...สมองอันพร่าพรายสั่งให้หญิงสาวขยับกาย มานั่งคร่อมตักหันหน้าเข้าหาชายหนุ่มรุ่นพี่ เธอคิดแค่ว่า...จะได้จูบถนัด จูบของเขาพาเธอล่องลอยไปไหนก็ไม่รู้ อิงดาวชอบเหลือเกิน จูบของเขาทำให้หัวใจเธอเต้นตึกตัก...ทั้งตื่นเต้น และหวามไหวเนื้อตัวเล่า...ก็เหมือนมีกระแสไฟแล่นจากแต่ละส่วนของร่างกาย เธอรู้แต่เพียงว่า...เมื่อเขาจูบมาเธอก็ต้องจูบตอบ เขาทำอะไร...เธอก็ตอบสนองกลับไปอย่างเดียวกัน แบบนี้จะได้แฟร์ๆ ก็เธอไม่ใช่คนขี้โกงนี่นา...ครั้นได้ยินเสียงแหบพร่าครางเบาๆ ในลำคอ...หญิงสาวก็พออกพอใจ เธอนับว่า...นั่นคือคำชื่นชมจากเขาจูบอ่อนหวานเนิ่นนาน...จึงค่อยๆ เร่าร้อนขึ้น จนทั้งคู่รู้สึกราวนั่งอยู่บนกองไฟน้อยๆ ทว่าเป็นกองไฟที่ไม่ได้ทำให้ร้อนจนทนไม่ได้ แต่ทำให้ ‘เร่าร้อน’ จนมิอาจจะทนอยู่เฉ