Romane von Sweet Story Book

บ่ายวันหนึ่ง ธีรัชเลิกเรียนและออกจากการราวด์วอร์ดเร็วกว่าปกติ เขาจึงตัดสินใจขับรถมารับอิงดาวที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ โดยไม่ได้โทรบอกเธอล่วงหน้า จอดรถแล้วเขาก็เดินไปที่ตึกคณะ เมื่อเดินไปถึงบริเวณโต๊ะหินอ่อนใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ชายหนุ่มก็เห็นกลุ่มนักศึกษาวิศวะโยธากำลังกางแผ่นแปลนพิมพ์เขียวขนาดใหญ่เต็มโต๊ะ ในมือแต่ละคนมีเครื่องคิดเลขวิทยาศาสตร์และโน้ตบุ๊กหลายเครื่อง ทว่าที่สะดุดตาคือ คนที่เป็นศูนย์กลางของกลุ่มซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน…แต่คือ อิงดาว นั่นเองหญิงสาวหน้าใสใบหน้าไร้เครื่องสำอาง รวบผมเป็นหางม้าเรียบร้อย สวมเสื้อช็อปวิศวะสีเข้ม ในมือถือปากกาไฮไลต์ชี้ไปตามเส้นสายบนแบบแปลนที่ได้รับมาจากอาจารย์ พลางถกเถียงและวิเคราะห์ร่วมกับเพื่อนในทีมอย่างฉะฉาน“แกดูตรงนี้ สถาปนิกเขาออกแบบช่องเปิดกระจกตรงนี้กว้างมาก แต่เสาฝั่งนี้รับน้ำหนักถ่ายลงฐานรากเต็มๆ” อิงดาวจิ้มปากกาลงบนแบบ พลางในนิ้วกดเครื่องคิดเลขคำนวณตัวเลขอย่างคล่องแคล่ว “ถ้าจะเอาตามแบบเขาสวยๆ เราตีแบบโครงสร้างตรงๆ ไม่ได้แน่ ต้องเปลี่ยนมาใช้คอนกรีตอัดแรง แล้วเพิ่มคานเหล็กรับแรงดึงช่วงนี้ ไม่งั้นตอนสร้างจริง ทรุดแน่นอน”“เออจริงว่ะ! ถ้านายช่

แดดยามเย็นทอประกายผ่านยอดไม้บริเวณหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ส่องเข้าหน้าคนที่เดินกะเผลกลงบันได้มารอธีรัชตรงจุดนัดพบ แม้แผลที่เท้าจะได้รับการปฐมพยาบาลอย่างประณีตจากฝีมือนักศึกษาแพทย์ปีหกจนเริ่มหายระบมแล้ว แต่อิงดาวก็ยังเดินลงน้ำหนักเต็มเท้าไม่ได้ ได้แต่เดินโหย่งๆ เหมือนแมวเจ็บขาไม่มีผิดเสียงแตรสั้นๆ ดังขึ้นสองครั้งติดกัน พร้อมกับที่รถยนต์คันคุ้นเคยขับเข้ามาจอดชิดฟุตบาท อิงดาวรีบเปิดประตูแล้วขึ้นไปนั่งฝั่งข้างคนขับทันที“เป็นไงบ้าง ยังเจ็บอยู่ไหม?” ธีรัชถามทันทีที่เธอปิดประตูรถ เขาตวัดมองเท้าที่พันแผลไว้ด้วยความห่วงใย“ดีขึ้นเยอะแล้วค่ะพี่ธีร์ เดินได้สบายมาก ดาวบอกแล้วไง…ขาเจ็บแค่นี้ ไกลหัวใจตั้งเยอะ” หญิงสาวยิ้มร่าขณะตอบด้วยน้ำเสียงสดใสตามนิสัยคนอารมณ์ดี“ไม่ต้องมาทำเป็นปากดีเลย…พี่ยังเห็นเราเดินกะเผลกๆ อยู่เลยนะเมื่อกี้น่ะ” ธีรัชดักคอ“แหม…มันก็เดินกะเผลกๆ คนเป็นแผลที่เท้านะคะ ไม่ใช่ที่มือ มันก็ต้องเดินกะเผลกถูกแล้วสิพี่ธีร์”ธีรัชละสายตาจากถนนแวบหนึ่ง หันมามองหญิงสาวที่นั่งข้างด้วยสายตาระอานิดๆ …เรื่องเถียงนี่ก็เก่งที่หนึ่งเลยเหมือนกัน… เขาคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา“วันนี้พี่จะแวะซูเป

เย็นวันถัดมา อิงดาวเลิกเรียนสี่โมงเย็นและกลับถึงบ้านก่อนธีรัช เมื่ออยู่เพียงลำพัง สาววิศวะมองไปรอบๆ บ้านที่เงียบสงบพลางครุ่นคิด เธอมาอยู่ที่ได้สองสามวันแล้ว นอกจากที่พักแล้ว รุ่นพี่หนุ่มสุดฮอตก็ยังขับรถไปรับไปส่งที่มหาวิทยาลัย แถมทำอาหารเช้าให้กินอีก ส่วนอาหารเย็นบางวันเธอก็กินมาจากข้างนอกเรียบร้อยแล้วแน่นอนอยู่แล้วว่าคนดีอย่างเธอ ต้องรู้สึกเกรงใจรุ่นพี่เป็นธรรมดา เพราะฉะนั้นวันนี้เธอจะตอบแทนน้ำใจแสนงามของรุ่นพี่เสียหน่อย!ว่าแล้ว…เธอก็พูดกับตัวเองเ“เอาล่ะ…ยัยดาว! ถึงจะทำอาหารไม่ค่อยเป็น งานบ้านก็ไม่ค่อยได้เรื่อง แต่เมนูง่ายๆ อย่าง…ไข่เจียวหมูสับ กับผัดผัก คงไม่ยากเท่าไรหรอก…มั้ง” ท้ายประโยคออกแนวลังเลพอตั้งใจเช่นนี้ อิงดาวก็พุ่งตัวเข้าครัวในทันใด ค้นตู้เย็นเจอบล็อคเคอรี่กับแครอตจึงหยิบออกมา พร้อมกับใข่อีกสามฟองและหมูที่แบ่งเป็นถุงเล็กๆ เรียงกันในช่องฟรีซ เพื่อความมั่นใจของแม่ครัวมือใหม่อย่างเธอ อิงดาวจึงค้นสูตรจากอินเตอร์เน็ตบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ แล้วเริ่มลงมือปฏิบัติการ ‘ตอบแทนน้ำใจ’ ทันทีเสียงหมูสับดังสะเทือนไปถึงหน้าบ้าน ตามด้วยเสียงกระทะและตะหลิวกระทับกันอย่างดุเดือด อิงดาว

รถของธีรัชจอดหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์พอดี อิงดาวรีบยกมือไหว้ขอบคุณก่อนจะก้าวลงจากรถพร้อมวิ่งสี่คูณร้อยเมตรเข้าตึกไปได้อย่างทันท่วงที ทำให้การควิซไฮโดรไลซิสยามเช้าผ่านพ้นไปด้วยดีตกช่วงบ่าย...บริเวณลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์“ยัยดาว...ทางนี้แก!”เสียงปลายฟ้าตะโกนเรียกมาแต่ไกล อิงดาวถอนหายใจยาวพลางเดินลากแตะคู่ยากที่เธอยัดใส่ล็อคเกอร์ไว้สับเปลี่ยนระหว่างวัน แต่วันนี้เห็นทีคงได้ใส่มันกลับบ้านด้วยแล้วล่ะ เพราะผ้าใบคู่เก่งลากลับบ้านเก่าไปเสียแล้ว แผ่นรองที่ทำท่าจะหลุดเมื่อเช้า ในที่สุดก็ตัดสินใจสละชีพตนเองระหว่างที่เธอกำลังจะเดินไปหาข้าวกินที่โรงอาหารเพื่อนๆ นั่งกันอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ที่ร่มรื่นและมีลมพัดเย็นสบาย พออิงดาวลงนั่งปุ๊บ ปลายฟ้าก็ยิงคำถามใส่ทันที“ยัยดาว...แกมีอะไรจะเล่าให้พวกฉันฟังป่าววะ?” สายตามีเลศนัยแปลกๆ ทำให้อิงดาวหรี่ตามองเพื่อนๆ ด้วยความแปลกใจ“อะไรของแกวะ!”“อย่ามาเฉไฉ!”“เฉไฉอะไร!” ปลายฟ้าจ้องหน้าสบตาเธอนิ่งอยู่ครู่ก่อนจะหันไปหาเพื่อนอีกคน แล้วทำท่าพยักพเยิดใส่กัน“มีดีแล้วอุบเหรอ?” นลินี…เพื่อนสาวอีกคนถาม แล้วก็หันไปหัวเราะคิกคักกันสนุกสนาน จนอิงดาวเริ่มหมดความอดทนเธ

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเวลาตีห้าเป๊ะ!ธีรัชลืมตาขึ้นในความมืดด้วยความเคยชิน เพราะเป็นเวลาที่ตื่นเป็นประจำไม่ว่าจะเป็นวันที่มีเรียนหรือวันหยุด ระบบร่างกายของเขาเดินตามตารางเวลาเดิมไม่เคยเปลี่ยน ชายหนุ่มลุกขึ้นสลัดความง่วงงุนที่ยังหลงเหลือ แล้วพับผ้าห่มเก็บเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะผลัดจากชุดนอนเป็นชุดออกกำลังกายแล้วเดินลงจากชั้นสองบรรยากาศยามเช้าตรู่ภายในบ้านเงียบสงบอย่างที่เคยเป็น ธีรัชยิ้มน้อยๆ ก่อนจะสวมรองเท้าวิ่งแล้วออกจากบ้านไปที่สวนสาธารณะใกล้ๆ เขาวิ่งจนครบสามรอบแล้วจึงวิ่งกลับ ระหว่างทางนั้นก็แวะทักทายคนรู้จักที่เจอกันแทบทุกเช้า กลับถึงบ้านในเวลาหกนาฬิกาตรง ก็ตรงเข้าครัวเป็นอันดับแรกเพื่อเตรียมอาหารเช้าทุกอย่างเป๊ะตามตารางเวลาไม่มีผิดเพี้ยน!ยี่สิบนาทีถัดมา ข้าวต้มหมูสับร้อนๆ ก็ส่งกลิ่นหอมฉุยไปทั่วบริเวณเตรียมอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยนั่นแหละ ธีรัชจึงวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสองเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนักศึกษาที่รีดอย่างดีจนกลีบคมกริบ ตลอดเวลานั้นเสียงจากห้องข้างๆ ยังเงียบสนิท เหมือนเจ้าของห้องยังไม่ตื่นธีรัชไม่ได้คิดจะปลุก เพราะไม่รู้ตารางเรียนของอีกฝ่าย วันนี้อิงดาวอ

อิงดาววิ่งลงมาจากบันได ในหัวก็คิดหาคำแก้ตัวสารพัดเพราะไม่แน่ใจว่าหนุ่มเจ้าของบ้านจะได้ยินที่เธอคุยโทรศัพท์กับเพื่อนแค่ไหน เมื่อวิ่งมาถึงชานพักกำลังหมุนตัวเลี้ยวลงบันไดสู่ชั้นหนึ่ง เธอกลับต้องเบรกตัวโก่งเพราะร่างสูงโปร่งขวางอยู่กลางบันไดรุ่นพี่หนุ่มกำลังก้าวลงบันไดด้วยท่วงท่าสบายๆ ไม่รีบร้อน ขณะที่อิงดาววิ่งหน้าตั้งตามเขาลงมา และไม่ทันได้มอง จึงชนโครมเข้ากับร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ ธีรัชหน้าคะมำไปข้างหน้าตามแรงปะทะจากด้านหลัง ทว่าเขายังตั้งหลักได้ดีกว่าอิงดาวที่ทำท่าจะกลิ้งหลุนๆ ลงบันไดไปล่วงหน้า ดีว่าคว้าแขนหญิงสาวไว้ได้ทัน รวบร่างเล็กบอบบางเข้าไว้ในอ้อมแขนแล้วเบี่ยงตัวเล็กน้อย เพื่อให้ตัวเองเป็นเบาะโครม!เสียงกระแทกดังสนั่นนั้นดังขึ้นวินาทีทั้งคู่ตกลงสู่พื้นเบื้องล่าง อิงดาวหลับตาปี๋ นึกแปลกใจที่ไม่รู้สึกเจ็บสักนิด แถมพื้นก็แน่นๆ ไม่นุ่มแต่ก็ไม่แข็ง หญิงสาวคิดขณะที่ใช้สองแขนยันกายขึ้นเพื่อจะลุกยืน แต่พอมองชัดๆ ว่าอะไรเป็นอะไร อิงดาวก็ตาเหลือกด้วยความตกใจที่นอนทับอยู่ไม่ใช่พื้นบ้านอย่างที่เข้าใจ แต่เป็นตัวรุ่นพี่ต่างหาก! เขาเอาตัวเป็นเบาะรองรับตัวเธอไว้ เธอถึงไม่เจ็บ“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ”

แปดปี...นอกจากจะพิสูจน์ให้รู้ว่าเด็กสาวที่อุปการะเลี้ยงดูนั้นมีจิตใจมั่นคงแน่วแน่กับบุตรชายของตนเพียงไร ในทางกลับกันก็พิสูจน์ความรักที่บุตรชายมีต่อเจ้าหล่อนด้วยเช่นกันหลังจากสูญเสียภรรยา...ช่วงแรกเขาก็เสียศูนย์ไปบ้าง ยิ่งเมื่อกลับมาแล้วเจอว่าพนิตนันท์หายไป ก็กลายเป็นคนเงียบขรึม ทำแต่งานจนแทบไม่ได้หยุดพัก ไหนจะตอนที่เข้าใจผิดว่าสาวเจ้ามีแฟนอีก แต่ถึงจะเจออะไรมามากขนาดไหนฤทธิไม่เคยชายตาแลหญิงสาวคนไหนอีกเลย คุณวจีเคยถามว่าเขาคิดจะแต่งงานอีกไหม‘แล้วแม่จะให้ผมแต่งกับใครล่ะครับ...ผู้หญิงที่ผมจะแต่งด้วยก็ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้’ คือคำตอบของเขาซึ่งทำให้รู้ว่า...เขาปักใจอยู่กับพนิตนันท์เพียงคนเดียว“เดี๋ยวค่อยคุยไม่ได้เหรอครับ?” ฤทธิหันไปต่อรองทว่าสายตากลับมองตามเรือนร่างบอบบางที่ลับหายเมื่อประตูห้องพระปิดลง“ไม่ได้!” คุณวจีเสียงแข็ง “ถ้าไม่คุยตอนนี้ แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังนะ”“ครับ...ผมตามใจแม่เสมอแหละ แม่จะคุยเรื่องอะไรครับ?”“เดี๋ยวหนูนันท์เปลี่ยนชุดม

เมื่ออยู่กันตามลำพังความรู้สึกประหม่าเหมือนจะเกาะกุมคนทั้งสอง เวลาแปดปีที่ไม่เคยได้พบกันทำให้เกิดความเหินห่าง ต่างจึงยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม...จะมีก็แต่ดวงตาสองคู่ที่สานสบกันนิ่ง ร่องรอยแห่งความคิดถึงห่วงหาลึกซึ้งฉายชัดฤทธิเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปหาหญิงสาวก่อน เขาหยุดยืนตรงหน้าหล่อนพลางกวาดตามองคนตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม“นึกว่านันท์คงจะเกลียดฉันจนชาตินึ้คงไม่กลับมาให้เห็นเสียแล้ว” เขารำพึงออกมา คนฟังกลั้นน้ำตาพลางส่ายหน้า“นันท์ไม่เคยเกลียดคุณ”“ฉันขอโทษ” จู่ๆ เขาก็เอ่ยคำนี้ออกมา ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างขึ้น...ไม่เข้าใจว่าเขาขอโทษเรื่องอะไร “ขอโทษที่ตอนนั้นฉันไม่ได้ดูแลนันท์เลย”ดวงตาของหญิงสาวฉายแววที่ทำให้คนพูดรู้ว่าหล่อนเข้าใจสิ่งที่เขาพูด“ไม่เป็นไรค่ะ นันท์เข้าใจ...ตอนนั้นคุณลินิน เอ่อ...” คำพูดขาดหาย...เหมือนใจที่หายไปยามนึกถึงคนที่ไม่อยู่แล้วในวันนี้ ขนาดหล่อนเป็นคนอื่นแท้ๆ ยังวูบไหวแล้วเขาเล่า...จะไม่รู้สึกได้อย่างไร“ลินินไปดีแล้ว ไม่ต้องเจ็บต้องทรมาน เ

ตึกรามบ้านช่องและถนนหนทางที่เปลี่ยนไปอย่างมากสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับคนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งผู้โดยสารไม่น้อย นี่เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่พนิตนันท์เดินทางกลับมาประเทศไทยนับแต่ไปเรียนต่อปริญญาโทที่สหรัฐอเมริกาจวบจนกระทั่งเรียนจบและทำงาน หล่อนไม่เคยย่างกรายกลับมาเลยสักครั้งไม่ใช่...ไม่คิดถึงบ้าน ไม่คิดถึงแม่...หล่อนคิดถึงเมืองไทยรวมไปถึงคนที่อยู่ทางนี้ทุกขณะจิต ทว่าตั้งเป้าหมายกับตนเองไว้ว่า จะไม่กลับจนกว่าจะคว้าปริญญามาได้ ครั้นเรียนจบหล่อนก็ได้รับข้อเสนอจากบริษัทชั้นนำแห่งหนึ่งให้เข้าทำงานในตำแหน่งและเงินเดือนที่ไม่ควรปฏิเสธอย่างยิ่ง หล่อนจึงรับข้อเสนอนั้นและเลื่อนเรื่องกลับเมืองไทยออกไปอีกสองปีที่ผ่านมาพนิตนันท์สนุกกับการทำงานมากจนแทบจะลืมเวลา และลืมเรื่องกลับเมืองไทยไปเลย กระทั่งคุณวจีมีจดหมายมาหาในทำนองถามไถ่ว่าจะกลับเมื่อไร ประจวบกับน้องชายของหล่อนส่งข่าวเรื่องที่แม่ป่วยหล่อนจึงตัดสินใจลาออกเพื่อกลับเมืองไทยหลังจากที่หล่อนย้ายไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยทางภาคเหนือได้ไม่นาน แม่ก็เลิกรากับพ่อเลี้ยง จากนั้นก็กลับเนื้อกลับตัวเลิกเ

หนุ่มใหญ่วัยสี่สิบเอ็ดปียืนเคว้งอยู่กลางกลุ่มคนเยอะแยะมากมายที่มาร่วมแสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่ที่จบการศึกษาในปีนี้ ในอ้อมแขนเขามีช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่เตรียมมาเพื่อมอบให้บัณฑิตจบใหม่ที่เขาเฝ้ารอมานานถึงหกปีเต็มเดินหาอยู่พักหนึ่ง...หากในที่สุดเขาก็เจอหล่อนจนได้!พนิตนันท์ยืนอยู่ท่ามกลางเพื่อนซึ่งเป็นชาวต่างชาติที่ต่างก็สวมใส่ชุดครุยเพื่อรับปริญญา หล่อนสวยบาดตาบาดใจจนฤทธิใจสั่นไหว เขาก้าวเท้าตรงไปหาหล่อนพลางกระชับช่อดอกไม้ในมือ ใจก็คิดหาคำพูดที่จะเอ่ยกับหล่อนเป็นประโยคแรกแต่แล้วเขาก็ชะงักและหยุดเดินเมื่อหนุ่มหล่อผมสีทองล้อแสงอาทิตย์จนเป็นประกายปรากฎตัว หนุ่มตาน้ำข้าวคนนั้นสวมกอดพนิตนันท์หอมแก้มซ้ายขวาก่อนจะโยกตัวไปมา คงจะแสดงความดีใจกันนั่นแหละ จากนั้นก็ยืนคล้องแขนถ่ายรูปกันไม่ยอมห่างฤทธิยืนคอตก มือที่ถือช่อดอกไม้ตกอยู่ข้างตัวเขาหันหลังกลับแล้วเดินออกมา ทิ้งช่อดอกไม้แสนสวยไว้ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่เดินผ่านพอดีพนิตนันท์คงไม่ได้มีใจตรงกันกับเขา หล่อนก้าวข้ามอดีตและเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้โดยสมบูรณ์เขาควรจะยินดี...ทว่าหัวใจกลับแน่นหนัก ทั้งอ่

ฤทธิเดินกลับออกมาจากบ้านหลังเล็กซอมซ่อนั้นด้วยความผิดหวัง ชายหนุ่มดูออกว่าภายใต้คำปฏิเสธที่ได้รับจากมารดาของพนิตนันท์ มีคำตอบที่เขาต้องการอยู่แน่นอนทว่าคงมีเหตุผล...หรือไม่ก็..ใครสักคน...ที่ไม่ต้องการให้เขาได้รับคำตอบนั้น และไม่ต้องเดาฤทธิก็รู้ว่าใครคือคนคนนั้น!เขาเข้าใจในเจตนาของมารดาว่าต้องการปกป้องพนิตนันท์ เหตุหนึ่งก็เพื่อชดเชยในสิ่งที่เกิดขึ้นกับเด็กสาวที่ต้องสูญเสียโอกาสทางการศึกษา...สูญเสียชิวิตในช่วงวัยที่สดใสและสนุกสนาน แม่จึงอยากให้พนิตนันท์ได้ใช้ชีวิตของตนอย่างเต็มที่...ได้เรียนหนังสือจนจบตามที่ตั้งใจฤทธิเชื่อว่าถ้าเด็กสาวอยากจะเรียนต่อในระดับสูงขึ้นไป แม่ของเขาก็ยินดีที่จะส่งเสียแน่นอนชายหนุ่มกลับมาที่บ้านของตน มารดานั่งรออยู่แล้วในห้องนั่งเล่น สีหน้าของผู้สูงวัยบอกชัด...รู้ว่าเขาไปไหนและทำอะไรมา ทว่ากลับไม่มีคำถามสักคำ เขาเสียอีกเป็นฝ่ายถาม“แม่...นันท์เขา สบายดีใช่ไหม?” คุณวจีถอนหายใจพลางสบตาลูก...วัยวุฒิทำให้อ่านออกว่าแววห่วงใยที่ฉายออกมาจากดวงตาคมนั้นหาใช่การเสแสร้ง“สบายดี ถ้าจะหมายถึงทางกายนะ ยังเด็ก

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน คนที่กำลังมองเหม่อจึงสะดุ้งทั้งตัว หล่อนรีบคว้าโทรศัพท์มาดูตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุจนต้องเข้าโรงพยาบาลกระทั่งมาพักฟื้นที่นี่ หล่อนเพิ่งจะมีโอกาสเปิดโทรศัพท์มือถือของตนเองเป็นครั้งแรกก็ตอนต่อสายหาแม่ ครั้นคุยจบวางสายก็ลืมปิดเครื่อง ทั้งที่ตั้งใจว่ายังไม่อยากรับสายหรือติดต่อกับใครอื่นพอโทรศัพท์ดังหล่อนจึงรู้ว่าตัวเองลืมปิด ชื่อและหมายเลขที่ปรากฎวนหน้าจอ ก็คือเพื่อนของหล่อน...วิจิตราพนิตนันท์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มั่นใจว่าเพื่อนน่าจะรู้เรื่องจากอาชว์มาบ้างแล้ว ถึงได้โทรศัพท์มาสุดท้ายหล่อนก็ตัดสินใจกดรับเมื่อตัดสินใจได้ว่าไม่มีเหตุผลที่จะหลบเลี่ยงอีกต่อไป เสียงที่ดังจากปลายสายทั้งตื่นเต้นยินดีจนคนฟังรู้สึกได้“นันท์ โอ๊ยยย...แกรู้ไหมฉันโทรหาแกตั้งกี่รอบ แกหายไปไหน เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่เปิดโทรศัพท์เลย เป็นห่วงนะเว้ย”“เราโดนรถชนน่ะ เข้าโรงพยาบาลเพิ่งจะออก”“เฮ้ย! จริงอะ เป็นไรมากป่าววะ แล้วตอนนี้อยู่ไหน เราจะได้ไปเยี่ยม” วิจิตรารัวคำถามกลับมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“เพชรบูรณ์”

“เฮียชอบกินเจ๊ตรงไหนครับ” เก่งถามทั้งที่พอเดาได้ มือไม้ของเขาสาละวนอยู่กับดอกบัวตูมไซส์พิเศษ“ก็...” เจ๊หยกเหมือนจะเขินปนเสียว “ตรงนั้นแหละ”พูดแล้วก็หายใจแรงขึ้นเมื่อเก่งเขี่ยปลายติ่งสีชมพูบนยอดบัวตูมข้างหนึ่งจนมันเริ่มชูชัน“ผู้ชายรุ่นเฮียบางคนก็ไม่ยอมแตะตรงนั้นนะครับ ไม่รู้หรอกว่าพลาดของดี”“เฮียไม่เคยรังเกียจ มีแต่เจ๊ที่ไม่อยากให้เขาทำ ตอนแรกก็ห้าม”“แล้วตอนหลังละครับ”“ตอนหลังไม่ห้งไม่ห้ามแล้ว...เสียว...”“นมเจ๊ก็น่ากิน” จบคำพูดเก่งก็ครอบปากลงบนปลายแข็งที่ชูชันสู้มือและคงจะสู้ลิ้นเขาเช่นกัน เขาไล้ลิ้นรอบหัวนมก่อนจะรัวตรงปลายสุด เสียงเจ๊หยกเริ่มครวญครางดังให้ได้ยินเก่งดันตัวเจ๊ให้พิงกำแพงเพื่อเป็นหลักให้สาวใหญ่ ปากยังคงทำหน้าที่ดูดดึงยอดแข็งชูชันอย่างแข็งขันขณะที่พยายามจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจากร่าง วันนี้เขามีอารมณ์มากผิดปกติ ข้อหนึ่งอาจจะเป็นเพราะห่างหายจากเรื่องอย่างว่ามาหลายวัน แต่เก่งรู้ดีว่ามีอีกเหตุผลหนึ่งที่เป็นสาเหตุหลัก และเป็นคำตอบของข้อสงสัยของเขาที่ว่า...ทำไมทุกครั้งที่เจอเจ๊หยก เขาจึงเกิดอารมณ์มากกว่าเวลาเจอลูกค้าสาวๆเจ๊หยกทำให้เก่งนึกถึงป้าพริ้ง...เมียหม

“นั่นม๊าจะไปไหนเหรอครับ แต่งตัวสวยเชียว”คนถูกทักสะดุ้งเฮือก วันนี้วันพุธและเจ๊หยกก็มีนัดไปสปา“ออกไปเที่ยวสิถามได้ อยู่บ้านคนเดียวม๊าก็เบื่อ”“ม๊าจะไปไหน เดี๋ยวผมพาไปไหม?” ลูกชายคนโตของเจ๊หยกถามอย่างเอาใจ แต่คนถูกถามกลับส่ายหน้า“แล้วทำไมวันนี้อยู่บ้าน ไม่ไปทำงานเหรอ” คนเป็นแม่ถาม ปกติลูกชายคนโตไม่เคยหยุดงาน“วันนี้เป็นวันหยุดไงม๊า ม๊าลืมเหรอ” เห็นสีหน้าผู้เป็นแม่แล้วเขาจึงได้เอ่ยถึงวันสำคัญวันหนึ่งซึ่งเป็นวันหยุดราชการ“จริงด้วย ม๊าลืมเสียสนิทเลย แล้วไม่พาลูกพาเมียไปเที่ยวล่ะวันหยุดทั้งที”“นัดกันไว้ตอนเย็นครับ ช่วงกลางวันผมว่าง ถ้าม๊าจะไปไหน เดี๋ยวผมไปส่งให้”“ไม่เป็นไร” เจ๊หยกปฏิเสธรวดเร็วด้วยความลืมตัว “ม๊าไปเองได้ ทุกทีก็ขับรถไปไหนต่อไหนคนเดียวจนชินแล้ว อีกอย่างถ้าไปส่งแล้วขากลับก็ลำบากอีก ม๊าขี้เกียจโทรเรียกคนโน้นคนนี้มารับ ขับไปเองขับกลับเองนี่แหละ”คนเป็นลูกพยักหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็จริงอย่างที่แม่พูด...เขาจึงไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เพียงกำชับให้แม่ขับรถดีๆ ด้วยความเป็นห่วง“ม๊าขับรถดีๆ นะ แล้วกลับกี่โมง ถ้ากลับเร็วผมจะรอ เผื่อออกไปกินข้าวกัน”“ไม่เป็นไร ม๊าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าม

ชายหนุ่มมองลาดเนินขาวอวบอิ่มตรงหน้าอย่างตะลึงลานแม้ทรวงอกยังมีชุดว่ายน้ำปิด แต่ก็ไม่สามารถปกปิดความใหญ่โตอลังการ ความจริงเฮียชัยพอจะคาดเดาได้จากรูปทรงภายนอกว่าสาวน้อยคนนี้มีทรวดทรงใหญ่โตน่าเชยชม และเขาก็อยากจะเชยชมมานานเหลือเกิน แต่ทีท่าเจ้าหล่อนทำให้เขาเข้าไม่ถูก หล่อนมองเขาเป็นพี่ชายแต่เขาไมอยากได้หล่อนเป็นน้องสาว เขาต้องการหยกเป็นเมีย และแน่นอนว่าเป็นความประสงค์ของทั้งป๊าและม๊าของเขากับหยกที่จะให้สองตระกูลเป็นทองแผ่นเดียวกันที่หยกไม่รู้คือ...ขณะที่เขาพาหล่อนมาเที่ยวที่พัทยา ทางกรุงเทพฯ ป๊าและม๊ากำลังเจรจาเรื่องการสู่ขออย่างเป็นทางการมือใหญ่เลื่อนมากุมทรวงอกอวบเคล้นคลึงอย่างเบามือ หมายปลุกอารมณรัญจวนให้สาวน้อยเตลิดไปกับสัมผัส ทรวงอกใต้เนื้อผ้ารัดรูปสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจ รูปรอยตรงกึ่งกลางยอดเริ่มชัดเจนจนอดรนทนไม่ไหว กางนิ้วแล้วคีบเล่นจนมันแข็ง เห็นเป็นจุกชัดเจน เฮียชัยจึงครอบปากลงตรงปลายใช้ลิ้นดุนดันเล่นขณะที่มือเลื่อนไปกอบกุมอีกข้าง“อือ...เฮีย...อย่า..” แม้จะเคลิบเคลิ้มไปกับไฟสวาท แต่จิตสำนึกส่วนหนึ่งคอยรั้งเอาไว้ หยกพยายามห้ามปรามทั้งที่ปฏิกิริยาทางร่างกายกลับเป็นไปในทางตร

“เชื่อเฮียเถอะน่า”“แต่มันจะดีเหรอเฮีย ไปกันแค่สองคนเอง” อาหยกทำท่าลังเลเมื่อถูกชายหนุ่มรุ่นพี่ชวนไปเที่ยวทะเลกันลำพังเพียงสองต่อสองในใจเต้นตึกตักเมื่อนึกไปถึงคำพูดเพื่อนๆ ที่ตั้งข้อสังเกตว่าเฮียชัยชอบหล่อน ถึงได้ตามอกตามใจสารพัด แม้ว่าหยกจะพร่ำปฏิเสธว่า เฮียชัยคอยดูแลหล่อนตามคำสั่งของพ่อกับแม่ต่างหาก เพื่อนๆ กลับหัวเราะเยาะหยกเพิ่งอายุสิบเจ็ด ยังไม่คิดเรื่องแต่งงาน และหล่อนก็ไม่แน่ใจว่าชอบเฮียชัยหรือเปล่า เพราะรู้จักและสนิทสนมกันมานาน หล่อนเห็นเฮียเป็นพี่ชายคนหนึ่งมากกว่าจะเป็นคนรัก แต่หยกก็ไม่มีผู้ชายอื่นใดเข้ามาในชีวิตอีก“พัทยาใกล้แค่นี้เอง ขับไปกินข้าวเล่นน้ำ แล้วขับกลับมาถึงกรุงเทพฯ ก็เย็นพอดี ป๊ากับม๊าไม่ว่าอะไรหรอกน่าอาหยก”หยกเป็นคนหัวอ่อน พอเฮียพูดชักจูงนิดหน่อยก็พยักหน้าตกลง“ก็ได้เฮีย แต่เฮียห้ามพากลับดึกนะ” เฮียชัยรับปากเป็นมั่นเหมาะแล้วรีบบึ่งรถไปพัทยาก่อนที่หญิงสาวจะเปลี่ยนใจเมื่อไปถึงพัทยาเฮียชัยพาสาวน้อยไปกินข้าวเป็นอันดับแรก เมื่ออิ่มหนำจึงได้ชักชวนเล่นน้ำ ตอนนั้นเวลาเพิ่งจะเที่ยงกว่า หยกเห็นว่ายังพอมีเวลาจึงตกลงเพราะไหนๆ ก็มาถึงถิ่นแล้ว เฮียชัยพาสาวน้อยขับไปหาดจอ

ท่อนลำที่ยังอ่อนตัวตกอยู่ในกำมือสาวใหญ่ หล่อนลูบคลำเล่นก่อนจะสาวตามความยาวเพื่อปลุกปั่นให้มันฟื้นตื่นทว่าเมื่อเจ๊หยกทำท่าจะก้มลงไปหามัน เก่งก็ร้องเรียก“เจ๊ครับ”“เจ๊อยากทำให้ ถ้าเป็นความต้องการของเจ๊ ก็ไม่ผิดกฎไม่ใช่เหรอ”“เอ่อ...ครับ”“เอาน่า...เจ๊รับรอง เจ๊ไม่พูด เก่งไม่พูดแล้วใครจะรู้”สุดท้ายเก่งก็พยักหน้ายินยอม สาวใหญ่ยิ้มกริ่มชอบใจแล้วอ้าปากครอบครองความอ่อนนุ่มที่ยังไม่ทันจะขยายตัวของเขาทีเดียวเต็มปาก หล่อนดูดเต็มแรงเล่นเอาเก่งเสียววาบไปทั้งตัว เขาแอ่นสะโพกตามปากสาวใหญ่หน้าตาบูดเบี้ยวเมื่อครางเสียงกระเส่า“อา...เสียว...”และแค่เจ๊หยกดูดแรงๆ ไม่กี่ที ท่อนลำที่หลับใหลก็เริ่มตื่น ขยับขยายจนพองคับปากสาวใหญ่ หล่อนยิ้มชอบใจพลางเพิ่มพลังดูดจนแก้มตอบ เก่งสะท้านผวาตามแรงดูด...ซ่านสยิวจนน้ำเสียงยามเอ่ยคำแตกพร่า“เจ๊ครับ...ปราณีผมด้วย ผม...เสียว”“ถ้าอยากจะแตกก็แตกเลย เจ๊คอแห้งหิวน้ำพอดี”เจ๊หยกพูดเสียงอู้อี้เพราะยังคงสาละวนกับท่อนลำในปาก แต่เก่งก็พยายามที่จะกู้สถานการณ์ จนเจ๊หยกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ นอนแผ่หลาบนเตียงให้เขาได้ปลุกปั่นอารมณ์จนสาวใหญ่คว้ารุ้งอีกสายในเวลาถัดมาเก่งเหนื่อยไม่แพ

“อา...อา...เก่งจ๋า...”เสียงครวญครางเรียกชื่อทำให้เจ้าของชื่อที่เพิ่งจะเปิดประตูเข้ามาในห้องยิ้มตรงมุมปาก ลูกค้าสาวใหญ่ของเก่งที่โทรศัพท์มานัดคิวเข้าสปาเป็นประจำทุกวันพุธ วันไหนมีคิวของสาวใหญ่คนนี้ เก่งจะยกเลิกคิวอื่นทั้งหมด เพราะลูกค้าประจำคนนี้ไม่เหมือนคนอื่น สาวใหญ่วัยสี่สิบเจ็ดยังคงร้อนแรง เป็นสาวใหญ่ไฟแรงสูงที่สาวๆ วันอ่อนกว่าหลายคนสู้ไม่ได้เก่งเดินตามเสียงครวญครางไปที่อ่างอาบน้ำ ร่างอวบขาวจัดของเจ๊หยกนอนอยู่ในอ่าง ขาสองข้างพาดขอบอ่างเปิดเปลือยกลีบกุหลาบแบะอ้าสู่สายตา มือข้างหนึ่งถือฝักบัวที่ปรับจนน้ำที่กระจายรวมเป็นจุดเดียวจ่อเข้าตรงกึ่งกลางกุหลาบ ขณะอีกมือกอบกุมเต้าทรวงนุ่มหยุ่นข้างหนึ่งแล้วขยำขยี้ไม่ออมแรง“เจ๊ไม่รอผมเหรอ” เก่งทัก เจ๊หยกเอียงหน้ามามอง คลี่ยิ้มทั้งที่ยังส่งเสียงครางเบาๆ“รอสิ...อาบน้ำรอ เก่งมาจะได้ไม่เสียเวลา” ปากตอบแต่มือยังคงจดจ่อฝักบัวไว้ตรงกึ่งกลางกลีบกุหลาบ สายน้ำไหลแรงพุ่งทะยานไปยังจุดเดียวทำเอาเจ้าของร่างสั่นสะท้านขาเกร็ง“จวนเสร็จหรือยังครับ” เก่งแกล้งถามพลางจ้องมองกลีบกุหลาบที่ยู่ไปตามแรงดันของน้ำ“ใกล้แล้ว...มันเสียว...เสียวมาก”“เสียวแค่ไหน...เสียวก