บทนำ(2)

เด็กน้อยกระโดดกอดคอแม่ด้วยความดีใจและทั้งหมดนั้นอยู่ในสายตาของลุง รปภ. และคุณครูเวรที่เดินกลับเข้ามาพอดิบพอดี

"สวัสดีครับคุณแม่น้องอัน" ชายหนุ่มเอ่ยทักทายร่างเล็กบางที่ใบหน้ายังเลอะไปด้วยคราบน้ำตา เขาเห็นภาพนี้บ่อยมากจากคนทั้งสอง

"สวัสดีค่ะคุณครู ขอบคุณมากนะคะที่รบกวนให้อยู่ดูแลน้องอันปันให้จนถึงค่ำขนาดนี้แล้ว ฉันต้องขอโทษด้วยมาก ๆ จริง ๆ นะคะ" หญิงสาวพูดด้วยความร้อนรนและแสดงความขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ไม่รู้ว่าถ้าเป็นโรงเรียนอื่นจะเป็นอย่างไร ไม่แน่ว่าป่านนี้ลูกของเธออาจหายไปแล้วก็ได้

"ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมอยู่เวรที่นี่ทั้งคืนกับลุงยามอยู่แล้วเรื่องแค่นี้ไม่รบกวนเลยครับ" คุณครูหนุ่มพูดแบบนั้นยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกผิด เพราะว่าหากเธอดูแลลูกให้ดีกว่านี้ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น "ผมโทรไปที่คุณพ่อของน้องแล้วนะครับ แต่ว่าติดต่อไม่ได้เลยน้องอันปันก็บอกว่าคุณพ่อจะเป็นคนมารับเพราะว่าคุณแม่ติดงานด่วนครับ ผมก็เลยไม่ได้โทรไปที่คุณแม่"

"ฉันต้องขอโทษคุณครูอีกครั้งนะคะ สามีของฉันก็น่าจะมีงานด่วนเข้ามาจนอาจจะเอ่อ..." ตอนที่เธอเกือบจะหลุดปากบอกคนตรงข้ามไปว่าสามีเธออาจจะลืมแต่ก็หันมาเห็นลูกของตัวเองจึงได้หยุดมันเอาไว้ทัน

"ครับ ผมเข้าใจครับ" คุณครูตอบรับเช่นนั้นเพราะรู้ดีว่าอีกคนจะพูดอะไรและคงลำบากใจไม่น้อย

"งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีคุณครูก่อนค่ะน้องอัน" มือเล็กป้อมยกมือขึ้นมาไหว้ผู้เป็นคุณครูตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่แสนจะบริสุทธิ์พร้อมกับเดินตามคนเป็นแม่ขึ้นรถไป

"น้องอันตกใจมากเลยค่ะ น้องอันคิดว่าคุณพ่อจะเกิดอุบัติเหตุเสียอีกถึงได้มารับน้องอันช้า" ทันทีที่ขึ้นมาบนรถเด็กน้อยก็เปิดบทสนทนาด้วยความโล่งใจ หากแต่มันกลับเป็นความหนักใจของคนฟังแทน

"คุณพ่อเขาปลอดภัยดีค่ะลูก ก็แค่ติดงานด่วนเข้ามาน่ะ" เธอตอบแบบนั้นพร้อมกับลูบที่หัวทุยลูกสาวเธอช้า ๆ อย่างปลอบประโลม

"น้องอันเกือบจะงอนคุณพ่อ แล้วนะเนี่ย แต่ตอนนี้ไม่งอนดีกว่าคุณพ่อทำงานจะได้เอาเงินมาพาน้องอันไปเที่ยวใช่ไหมคะ" ทุกคำพูดของลูกราวกับตะปูเหล็กแหลมตอกเข้าไปในหัวใจของคนฟังทุกดอก เจ็บทุกคำแต่ก็สงสารลูกน้อยเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าทำไมไม้ต่อถึงไม่ใส่ใจในตัวของลูกมากขนาดนั้น เรื่องแค่นี้ก็กลับทำให้กันไม่ได้เลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่ลูกก็รักเขามากขนาดนี้แล้วแท้ ๆ

ไม่นานนักรถยนต์ที่มีสองแม่ลูกอยู่ด้านในก็ขับเข้ามาจอดอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ทั้งสองตกลงกันแล้วว่าคืนนี้จะใช้อาหารข้างนอกเป็นอาหารเย็นก็เพราะว่ามันค่ำมืดเกินไปกว่าจะทำอาหารเองทั้งหมด

"รอแม่อยู่บนรถก่อนนะลูก แม่ล็อกรถไว้จำได้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไงบ้าง" เธอสอนลูกสาวเรื่องการนั่งรอที่รถเช่นนี้เป็นประจำ พูดแล้วพูดอีกให้ลูกเธอจำขึ้นใจว่าควรต้องทำอะไรเมื่อเธอไปข้างล่าง และอันปันก็ไม่ใช่เด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรขนาดนั้นด้วยอายุของเจ้าตัวก็โตมากพอที่จะรู้เรื่องบ้างแล้ว

"ค่ะ แม่ลินรีบมานะน้องอันหิวจนไส้จะขาด" คำพูดคำจาแสนน่ารักทำเอาอีกคนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ แล้วหยิกแก้มเจ้าตัวไปอีกที

"ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย"

หญิงสาวเดินตามทางที่ห่างจากตรงที่ติดรถไว้ไม่ไกลนัก ทว่ากลับไปสะดุดอยู่ที่ร่างของชายหนุ่มที่บอกกับเธอเมื่อชั่วโมงก่อนว่าไม่ว่างกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าและเขาก็หันมาสบตากันพอดิบพอดี

มาลินตัวชาวาบไปทั้งกายตอนนี้เธอนั้นมีความคิดด้านลบนับไม่ถ้วนนั่นก็เพราะว่าภาพตรงหน้ามันเป็นเหตุการณ์ชวนเข้าใจผิดได้อย่างดี ทั้งที่เมื่อก่อนก็เคยคิดมันเอาไว้บ้างแล้วแต่ไม่คิดว่าเมื่อได้มาเห็นกับตาจะรู้สึกเจ็บมาก ๆ เช่นนี้ แม้จะมองไม่เห็นว่าคนที่อยู่ข้างสามีเธอนั้นหน้าตาเป็นแบบไหนก็ตาม

"นั่นพี่ลินนี่นา ทำไมออกมาข้างนอกดึกขนาดนี้คะ" ทันทีที่หญิงสาวสังเกตเห็นว่าภรรยาของชายหนุ่มข้าง ๆ มายืนอยู่ที่หน้าร้านและมองมาทางเธอก็พูดขึ้นเพื่อให้คนข้าง ๆ ได้รู้

"พี่ขอตัวก่อนนะ" ชายหนุ่มสังเกตได้เช่นนั้นก็รีบเดินไปหาภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย

"เธอ..."

"นี่น่ะเหรอธุระสำคัญของพี่น่ะ นี่น่ะเหรอที่บอกว่ามันสำคัญมากจนถึงขั้นลืมไปรับลูกน่ะ" ไม่ทันให้ชายหนุ่มได้พูดอะไรออกมาเพียงครึ่งคำหญิงสาวก็เอ่ยขึ้นมาเสียงดังโดยไม่สนใจว่าใครจะได้ยินบ้าง ตอนนี้เธอแทบอยากจะเข้าไปตบหน้าสามีเพื่อเรียกสติขึ้นมาบ้าง ไม่รู้ว่าเขาทำแบบนี้กับเด็กตัวเล็ก ๆ แค่นั้นได้ยังไง

"จะเสียงดังทำไม มีอะไรไปคุยกันที่บ้านไม่อายคนอื่นหรือไง" ไม้ต่อเข้ามาจับที่ข้อมือของหญิงสาวหวังจะพาอีกคนไปคุยที่อื่นเพราะว่าตรงนี้คนเยอะเกินไป

"ไม่ มีอะไรก็คุยมันตรงนี้เลยพี่ต่อ" หากแต่หญิงสาวเลือกจะสะบัดมืออีกคนทิ้งและพูดในสิ่งที่อัดอั้นตันใจของตัวเองต่อไป "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่ลืมไปรับลูกเพราะว่ามัวมาทำอะไรแบบนี้อยู่ ถ้าลูกหายไปพี่จะทำยังไง พี่จะรับผิดชอบยังไง!"

"ไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้นแหละ ถ้าเธอเป็นห่วงมากทำไมไม่ไปรับเองล่ะ จะมาฝากฉันทำไม" หญิงสาวรู้สึกเกลียดในคำพูดของอีกคนอย่างมาก ไม่คิดว่าคนคนนี้จะไม่มีความเป็นพ่อเหลืออยู่เลยแม้สักนิด

"นั่นสินะ คนแบบพี่น่ะมันก็ได้เท่านี้แหละ...ทีหลังถ้าไม่มีปัญญาไปรับลูก ก็ไม่ต้องรับปาก" หญิงสาวทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก็เดินหายออกไปจากการมองเห็นของอีกคน ปล่อยให้คนที่มามุงดูเรื่องสนุกครั้งนี้ได้นินทาระยะประชิดกันสนุกปาก

"โถ่โว้ย!!" ชายหนุ่มสบถด้วยความหัวเสียก่อนเลือกจะกลับเข้าไปที่ร้านอาหารและดื่มอย่างหนักเมื่ออะไร ๆ ไม่ได้ดั่งใจ

"ค่อย ๆ ดื่มนะคะพี่ต่อ แล้วเมื่อกี้คุยอะไรกับพี่ลินเหรอคะถึงได้ทำท่าเหมือนทะเลาะกันแบบนั้น" หญิงสาวพยายามจะห้ามปรามคนตรงหน้าที่กลับมานั่งก็เอาแต่ดื่มไวน์ไม่สนใจว่าจะเมาหรือเปล่า

"ไม่มีอะไรครับ ขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" แต่เขาก็ยังหันมาพูดกับผู้หญิงตรงหน้าด้วยคำพูดที่สุภาพและให้เกียรติเธอเสมอถึงอารมณ์เขาจะเสียมากแค่ไหนก็ตาม

"อย่าดื่มเยอะนะคะ ไม่งั้นวาทิ้งพี่ไว้ที่นี่จริง ๆ ด้วยแบกกลับไม่ไหวหรอก"

"หึหึ ครับ"

ไม้ต่อ เป็นลูกชายคนเดียวของท่านอานันท์ ครอบครัวของเขาทำธุรกิจกันมาตั้งแต่รุ่นทวด เรียกได้ว่าเป็นคนที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดก็ว่าได้ ด้วยความที่เขามีรูปร่างหน้าตาที่เรียกได้ว่าพิมพ์นิยมแถมฐานะรวยใส่แบรนด์เนมทั้งตัวอีกต่างหาก ทำให้มีผู้หญิงมากมายเข้าหาไม่หยุดหย่อน แต่สุดท้ายก็เลือกลงเอยกับมาลินหญิงสาวแสนจะธรรมดาที่บ้านล้มละลาย

ในตอนแรกความรักก็หวานชื่นเป็นคู่ที่ใครต่างอิจฉาเพราะว่าเขานั้นรักและให้ความสำคัญกับภรรยาเพียงผู้เดียวมาเสมอไม่สนใจแม้ใครจะเข้าหากด้วยวิธีไหนก็ตาม หากเพียงหลังจากการแต่งงานได้ไม่นานเขาก็บังเอิญไปรับรู้เรื่องราวบางอย่างเข้าซึ่งมันทำให้เขาไม่สามารถมองมาลินภรรยาสุดที่รักของตนได้เหมือนเดิมอีกต่อไป

ความรักของเขามันตายลงตั้งแต่ตอนนั้น พร้อมกับหัวใจที่แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี...