ตอนที่ 3

         พิมพิลารู้สึกตื่นเต้น เพราะดูเหมือนว่าอะไรๆ ในคฤหาสน์แห่งนี้จะดูลึกลับไปเสียหมด

         “ไม่ต้องใจร้อนแม่สาวน้อย… เดี๋ยวเธอจะได้เจอทุกคนจนครบแน่ๆ”

        

         วันรุ่งขึ้น

         เมื่อเสร็จสิ้นพิธีแต่งงานอันเรียบง่ายของชายหนุ่มผู้เกิดในตระกูลที่มี ‘ขนบประเพณี’ แปลกๆ เป็นของตัวเอง ก็มาถึงงานเลี้ยงเล็กๆ ที่ถูกจัดขึ้นในตอนค่ำ

         ทว่านอกจากตินน์กับพิมพิลา ก็ไม่มีแขกเหรื่อคนอื่นๆ หรือญาติพี่น้องของตินน์คนใดมาร่วมงาน จะมีก็แค่สาวใช้ที่คอยเข้ามาดูแลรับใช้

         “เอ่อ… แล้วคุณปู่… คุณพ่อ… และพี่ชายของคุณยังไม่มาหรือคะ”

         พิมพิลาถามด้วยความสงสัย อันที่จริงยังมีความสงสัยอีกมากมายที่ผุดเข้ามาในหัว นับจากก้าวแรกที่ย่างกรายเข้ามาในคฤหาสน์สีเทาหลังนี้

         “อย่าใจร้อน… คืนนี้เธอจะได้เจอพวกเขาทุกคนจนครบ”

         ตินน์กล่าว แต่ก็ไม่ได้ทำให้หญิงสาวหายสงสัย

         ในระหว่างงานเลี้ยง

         เหตุการณ์ทุกดำเนินไปอย่างปกติ กระทั่งถึงเวลาส่งตัวเข้าหอ พิมพิลาจึงสังเกตเห็นความไม่ปกติบางอย่าง เมื่อเข้ามาอยู่ด้วยกันในห้องนอนแล้วตินน์ไม่ยอมแตะต้องล่วงเกินหล่อนแม้แต่น้อย ทั้งที่ก็อยู่กันสองต่อสอง และเขามีสิทธิ์โดยสมบูรณ์ ในฐานะสามีของหล่อน

         “เกิดอะไรขึ้นคะ… คุณตินน์”

         เจ้าสาวถามเจ้าบ่าวด้วยความสงสัย

         “พิมพ์… ”

         ตินน์เรียกชื่อภรรยา เขาเดินเข้ามาจับมือหล่อน ยกขึ้นมาจุมพิต กุมไว้แนบอก สวมกอดแนบแน่นแล้วกล่าวประโยคที่ทำให้พิมพิลารู้สึกกลัวกับเรื่องแปลกๆ ภายในคฤหาสน์สีเทาหลังนี้

         “ฉันรักเธอนะแม่สาวน้อย… แต่ตระกูลของเรามี ‘จารีต’ บางอย่างที่ปฏิบัติสืบต่อกันมาเป็นเวลาช้านาน ตั้งแต่รุ่นปู่ของปู่ของปู่… และฉันต้องขอโทษที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเธอแต่แรก”

         ตินน์ยกมือขึ้นมาเชยแก้มนวลของเจ้าสาว คืนนี้พิมพิลาสวยมากจนผู้ชายทุกคนในตระกูลเอ่ยชมเป็นเสียงเดียวกัน ว่าตินน์ตาแหลมคม เลือกสะใภ้ได้ถูกใจทุกคนในบ้าน ตอนที่เขาเอาภาพถ่ายของหล่อนมาอวด

         “จารีตที่ว่า… มันคืออะไรคะ?”

         หัวคิ้วของหญิงสาวชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย

         “ตระกูลของเราเรียกมันว่า ‘ราคะจารีต’... ”

         ถึงเวลาที่ตินน์ต้องบอกความจริงทุกอย่าง

         “คืออะไรคะ?”

         หัวคิ้วโค้งเรียวชิดเข้าหากัน

         “คือประเพณีที่ผู้ชายในตระกูลของเราใช้สะใภ้ร่วมกัน”

         ตินน์บอกเรื่องที่ทำเอาหัวใจของเจ้าสาวหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม หล่อนยกมือขึ้นทาบอก ตกใจแทบช็อกกับเรื่องประหลาดในตระกูลนี้

         “แต่ที่หนูแต่งงานกับคุณตินน์… ก็เพราะว่าหนูรักคุณตินน์นะคะ”

         พิมพิลาบอกเป็นนัยว่าหล่อนไม่ต้องการเป็นของคนอื่นนอกจากเขา แต่ประโยคที่ตินน์ตอบกลับมาก็ทำให้หล่อนถึงกับอึ้ง

         “ฉันเข้าใจ… ที่ฉันแต่งงานกับเธอก็เพราะว่าฉันรักเธอมาก… และผู้ชายทุกคนในตระกูลนี้ก็จะรักเธอไม่น้อยไปกว่าฉัน… ทุกคนจะยกย่อง เชิดชู ให้เกียรติว่าเธอคือ ‘ยอดสะใภ้แห่งวงศ์ตระกูล’… ”

         ตินน์สรุป และมันทำให้ความเจ็บแปลบแล่นร้าวเข้ามาในอกของหญิงสาว

         น้ำตาของพิมพิลาเอ่อคลอเบ้ากับสิ่งที่ได้ยิน ถ้าจะต้องตีความคำว่า ‘ยอดสะใภ้แห่งวงศ์ตระกูล’ ให้เข้าใจง่ายๆ  ฐานะของหล่อนก็คงไม่ต่างจาก ‘โสเภณีบำเรอกาม’ เป็นที่ปลดเปลื้องระบายอารมณ์ให้กับผู้ชายทุกคนในคฤหาสน์ลึกลับหลังนี้

         “ทำไมคะ… ทำไมต้องเป็นแบบนี้”

         หยาดน้ำตากลมเกลี้ยง กลิ้งลงอาบนวลแก้มของพิมพิลา คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว

         “โถ… คนดีของฉัน”

         ตินน์รั้งตัวหล่อนเข้ามากอดแล้วอธิบาย เขาอยากให้คืนนี้ผ่านไปด้วยดี

         “เคยได้ยินคำว่า ‘Polyandry’ (พอลลิแอน’ดรี) ไหม?”

         “ไม่เคยค่ะ”

         “แรกเริ่มเดิมทีบรรพบุรุษวงศ์ตระกูลของเราอยู่ในทิเบตและเนปาล… ”

         “ค่ะ… แต่ทำไมพวกคุณดูสูงใหญ่เหมือนฝรั่ง”

ความสงสัยทำให้ถาม

         “นั่นเป็นเพราะพวกเรามีเลือดผสมของรัสเซีย… แต่ฉันจะไม่พูดถึงเรื่องนี้”

         ตินน์ข้ามเรื่องเชื้อชาติ ปล่อยให้เป็นความลับมืดดำต่อไป เขาอธิบายต่อ

         “คำว่า ‘Polyandry’ มีรากศัพท์มาจากภาษากรีก มันมีความหมายถึงการมีสามีหรือภรรยาหลายคนในเวลาเดียวกัน หรือการสมรสหมู่ที่มีเจ้าบ่าวหรือเจ้าสาวมากกว่าหนึ่งคน และยังหมายรวมถึงการมีเพศสัมพันธ์กับคู่นอนมากกว่าหนึ่งคน’

         “มีเรื่องแบบนี้อยู่ในโลกนี้ด้วยหรือคะ?”

         “ใช่… ”

         จากนั้นตินน์ก็อธิบายต่อไปว่า

         ‘ประเพณีเหล่านี้เคยมีอยู่ในบางพื้นที่ของเนปาล บางส่วนของจีนและตอนเหนือของอินเดีย ทิเบต และประเทศในแถบแอฟริกาก็มี

         “เอาเป็นว่าคืนนี้เธอรู้เพียงแค่นี้ก่อน… อยู่ไปแล้วเธอจะเข้าใจทุกอย่างด้วยตัวเอง”