เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD

หลังจากที่แม่เสียไปตอนนี้ชีวิตฉันไม่ต่างอะไรกับกาฝาก แถมยังถูกตราหน้าว่าเป็นลูกเมียน้อย  

ฉันชื่อ ‘มิลิน’ เป็นลูกสาวแม่บ้านหรือเรียกอีกอย่างว่าคนรับใช้ ตั้งแต่จำความได้ฉันก็เติบโตมาในคฤหาสน์หลังใหญ่ในฐานะลูกสาวคนใช้ โดยมีนายท่านของบ้านที่เอ็นดูส่งเสียให้ได้เรียนโรงเรียนดีๆ แถมยังได้เรียนมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในประเทศ 

เรื่องราวที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นลูกเมียน้อย ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร แม่บอกเสมอว่าต่อให้ใครจะคิดยังไงก็ช่าง เรารู้ตัวเองดีที่สุดว่าไม่ใช่ และฉันเชื่อว่าแม่ไม่มีทางเป็นอย่างที่คนอื่นๆ กล่าวหา 

“มิลิน” เสียงของคุณท่านเรียกฉันขณะกำลังนั่งกินอาหาร 

“คะคุณท่าน” 

“วันนี้คนขับรถไม่ว่าง เดี๋ยวฉันจะให้ตาลีวายไปส่งที่มหาวิทยาลัยแทนแล้วกันนะ” 

“…เอ่อคือว่า” 

เมื่อได้ยินชื่อนั้นหัวใจดวงน้อยก็เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เพราะพี่ ‘ลีวาย’ คือคนที่ฉันแอบชอบมาตั้งแต่เด็ก แต่เขา…เกลียดฉัน 

“นั่นไงพูดถึงก็มาพอดี”  

ฉันรีบก้มหน้าไม่กล้าเงยขึ้นมาสบตากับเจ้าของใบหน้าคมคายที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องอาหาร หัวใจดวงน้อยมันเต้นรัวไม่ยอมหยุด 

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” 

“วันนี้ฉันจะให้แกไปส่งหนูมิลินที่มหาวิทยาลัย”

“ผมไม่ว่าง” 

“ไม่ว่าง? นัดอินู๋ที่ไหนไว้อีกล่ะ แกเลิกทำตัวแบบนี้สักที สร้างแต่เรื่องให้ฉันตามเช็ดได้ไม่เว้นวัน”

“คุณท่านคะ เดี๋ยวหนูนั่งแท็กซี่ไปเองก็ได้ค่ะ” 

“ไม่ต้องพูดให้ตัวเองน่าสงสารขนาดนั้น ฉันรู้ว่านี่เป็นแผนของเธอ” 

“มะ ไม่ใช่นะคะ” 

ราวกับมีมีดนับร้อยเล่มทิ่มแทงอยู่กลางอก ต่อให้เป็นคนดีแค่ไหนแต่ในสายตาของเขา…ไม่เคยมองว่าฉันดีเลย ทั้งที่บอกแบบนั้นเพราะไม่อยากให้ถูกคุณท่านดุแท้ๆ แต่กลับถูกกล่าวหาเป็นอื่น 

“ฉันสั่ง แกต้องทำ” 

“ครับ ผมจะไปส่งลูกรักของพ่อให้ถึงห้องเรียนเลยดีไหม?”

“ไอ้ลูกชายคนนี้!! จะมีสักวันไหมที่แกจะไม่พูดประชดประชันใส่ฉัน” พี่ลีวายไม่ได้สนใจคำที่คุณท่านต่อว่า เขาจ้องฉันเขม็งก่อนจะบอกเสียงแข็ง “ตามมา ถ้าช้าฉันจะไม่รอ” 

“ค่ะ” 

ฉันรีบเดินตามพี่ลีวายออกมาจากบ้านเพราะกลัวว่าเขาจะไม่รอ การได้อยู่ใกล้กันทำให้ฉันหวั่นไหวเอามากๆ ถึงจะถูกมองเป็นคนไม่ดีแต่ฉันก็ยังชอบผู้ชายคนนี้เหมือนเดิม

หมับ!! พรึ่บ 

แขนของฉันถูกกระชากอย่างแรงก่อนที่แผ่นหลังจะกระแทกเข้ากับฝากระโปรงของรถสปอร์ตคันหรู 

“อือพี่ลีวาย มิลินเจ็บนะคะ” 

“อยากได้ฉันเป็นผัวจนตัวสั่น คิดจะจับผู้ชายรวยๆ แบบแม่เธอหรือไง!! จำไว้ว่าฉันไม่ได้โง่เหมือนพ่อที่จะให้เธอสองแม่ลูกหลอกได้”