พี่ธีร์รู้มั้ยคะว่าแสนดีก็ชอบพี่อยู่

ธีร์ : พี่ไม่ชอบคนโกหกครับ

“!!!” แพรรีบลุกขึ้นจากที่นั่งทันทีที่ได้เห็นข้อความจากแฟนหนุ่ม

“จะไปไหนเรายังคุยกันไม่จบ” ชายปริศนาคว้าแขนเล็กไว้ด้วยความหงุดหงิดหลังจากที่ไม่ได้เจอกันนานแต่มาเจอกันอีกทีกับโดนบอกเลิกซึ้งๆ หน้าเสียได้

“ปล่อย!..เราพอกันแค่นี้เถอะพี่หนูมีคนใหม่แล้ว” แพรเอ่ยบอกด้วยความรำคาญเธอกับผู้ชายคนนี้คบกันมาได้2ปีแล้วและทะเลาะกันบ่อยมากจนบอกเลิกกันไปหลายครั้งแต่สุดท้ายฝ่ายชายก็กลับมาง้อขอคืนดีตลอดและเป็นแพรที่ยอมใจอ่อนให้ตลอดเช่นกันแต่ในวันนี้เธอกำลังมีผู้ชายที่ตรงสเปคในทุกๆ อย่างแล้วเรื่องอะไรจะต้องมาอยู่กับคนที่เอาแแต่ทำร้ายเธอด้วย

“ใคร!มันเป็นใครห้ะ!” ร่างสูงเอ่ยถามด้วยความโมโหช่วงนี้ที่ติดต่อกันไม่ค่อยได้ก็คงเพราะว่าแพรกำลังไปได้สวยกับคนใหม่นี่เอง

“จะเป็นใครก็ช่างแต่ตอนนี้เรื่องของเรามันจบลงแล้ว” แพรเอ่ยบอกก่อนจะสะบัดแขนออกอย่างแรงและเดินออกจากร้านไปร่างบางกดมือถือต่อสายหาแฟนคนปัจจุบันแต่ก็พบว่าเจ้าตัวนั้นไม่รับสายเลยก็ยิ่งรู้สึกว้าวุ่นใจขึ้นไปอีกมือบางกดโทรออกอีกเบอร์เป็นเบอร์ที่เธอบอกให้กุมความลับของเธอเอาไว้แต่สุดท้ายก็ปากมากพูดออกไป

“แกอยู่ไหน..จะรีบไป” ร่างบางกดตัดสายทันทีด้วยความโมโหไม่รู้ว่าเพราะอะไรแสนดีถึงเลือกที่จะทำแบบนี้กับเธอหรือเพราะอิจฉาที่เธอได้ธีร์ไปครอบครองแต่ฝ่ายชายก็เอ่ยปากบอกเองว่ายังไงก็จะเลือกเธอไม่ใช่แสนดี

เพี้ยะ!!

มือเรียวตบเข้าไปที่ใบหน้าเล็กของอีกฝ่ายอย่างจังในขณะที่นั่งรถมาที่โรงพยาบาลเธอก็คิดได้ว่านี่คงเป็นแผนของแสนดีแน่ๆ ที่ต้องการให้เธอกับพี่ธีร์เลิกกันเธอรู้ว่าแสนดีเองก็น่าจะชอบพอพี่ธีร์ไม่น้อยแต่ไม่คิดว่าจะทำกับเธอถึงเพียงนี้

เมื่อเอ่ยตัดขาดความเป็นเพื่อนเสร็จร่างบางก็ตรงมายังที่ทำงานของอีกฝ่ายทันทีแม้จะเข้าไปยังด้านในไม่ได้แต่ก็นั่งรอจนไม่รู้เลยว่าเวลานั้นผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วในหัวก็คิดถึงสิ่งที่จะแก้ต่างมากมายและแน่นอนว่าเธอจะไม่มีวันปล่อยมือผู้ชายคนนี้ไปเป็นอันขาด

“แพร?” เสียงเรียกชื่ออันอบอุ่นร่างบางรีบเงยหน้าขึ้นทันทีก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปกอดร่างสูงที่คุ้นตา

“พี่ธีร์ฮึก..” แพรเอ่ยเรียกคนตรงหน้าก่อนจะร้องไห้ออกมาพร้อมกับพรั่งพรูคำพูดที่คิดมาก่อนแล้ว

“พี่ธีร์แพรขอโทษที่โกหกนะคะแพรไม่ได้ตั้งใจแพรแค่..”

“ไปคุยกันที่รถเถอะ” ธีร์เอ่ยบอกเสียงเรียบเขาได้รับสายจากด้านล่างว่ามีคนมาขอพบเขาแต่เพราะว่าติดประชุมเลยยังไม่ได้ตอบกลับอะไรไปพอเลิกประชุมจึงลงมาดูและพบว่าเป็นแฟนสาวของเขาเอง

“แพรขอโทษนะคะที่โกหก” แพรเอ่ยบอกเสียงเศร้าธีร์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะถอดเสื้อสูทของตัวเองพาดไว้ด้านหลังเบาะและปล่อยให้ร่างบางข้างๆ ได้อธิบายความผิดของตัวเองไปยอมรับว่ารู้สึกไม่พอใจที่แฟนสาวนั้นโกหกแต่พอเห็นว่าเธอรีบมาหาและนั่งรอเพื่อที่จะคุยกับเขานานหลายชั่วโมงก็อดที่จะใจอ่อนไม่ได้

“ผู้ชายคนนั้นเป็นใครครับ” ร่างสูงเข้าประเด็นทันทีเขาเพียงต้องการคำตอบที่ชัดเจนไม่ใช่คำอธิบายที่ไร้ซึ่งเหตุผลแบบนี้

“คือว่า..ฟะแฟนเก่าแพรเองค่ะแต่เราตัดขาดกันแล้วนะคะ!”

“ที่นัดไปคุยกันวันนี้ก็เพราะอยากจะจบทุกอย่างจริงๆ จังๆ”

“แล้วทำไมถึงไม่บอกความจริงครับ?” ธีร์เอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์เขาเองก็เดาไว้อยู่แล้วว่าผู้ชายคนนั้นต้องมีความสัมพันธ์กับแฟนสาวของเขาอย่างแน่นอนแต่ถ้าบอกกันตามความจริงเขาก็จะไม่โกรธเลยสักนิด

“แพรไม่อยากให้พี่เดือดร้อนค่ะ..คือแฟนเก่าแพรเขาชอบทำร้ายร่างกายแพรอยู่บ่อยๆ”

“ถ้าเขารู้ว่าแพรคบกับใครแพรกลัวว่าพี่จะเป็นอันตรายไปด้วย” แพรเอ่ยบอกในสิ่งที่ตัวเองนั้นเตรียมมาแม้มันจะไม่ค่อยเป็นความจริงสักเท่าไหร่ร่างสูงที่พอได้ยินถึงการทำร้ายร่างกายก็ตาโตทันทีก่อนจะหันไปสำรวจแฟนสาวว่าโดนทำร้ายตรงไหนมาหรือป่าว

“แพรไม่เป็นอะไรค่ะ” แพรฉีกยิ้มกว้างความอบอุ่นที่เขาส่งมาให้ยิ่งทำให้เธอชอบเขามากขึ้นไปอีก

“แต่มือแดงๆ นะ” ร่างสูงเอ่ยบอกก่อนจะจับมือของแพรมาดูและพบว่ามันแดงเหมือนกับไปกระแทกอะไรมาแพรที่รู้สาเหตุอยู่แล้วก็รีบชักมือกลับทันทีและได้แต่ส่งยิ้มบอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไรที่มันแดงก็เพราะเธอพึ่งไปตบแสนดีมาไงล่ะ

“ทีหลังถ้ามีเรื่องโกหกอีกพี่จะไม่คุยด้วยแล้วนะครับ” ธีร์เอ่ยบอกเขาคิดว่าการที่คนสองคนคบกันและเต็มไปด้วยความลับหรือสิ่งที่ไม่เป็นความจริงมันจะเรียกว่าคบกันด้วยความรักจริงๆ หรือและแน่นอนว่าเขาไม่ได้จะคบแพรเล่นๆ เขาโตแล้วและจริงจังกับการคบกันมากๆ ด้วยแต่ครั้งนี้ที่ยอมปล่อยผ่านเพราะเห็นว่าเป็นครั้งแรกและอีกฝ่ายก็ยังเด็กอยู่

“ค่ะ..หายโกรธนะคะ” แพรพยักหน้ารับพร้อมกับยื่นแก้มเข้าไปใกล้ๆ อีกฝ่ายเพื่อเป็นการอ้อน

“ครับ” ธีร์เอ่ยตอบเบาๆ ก่อนจะก้มหอมแก้มอีกฝ่ายแต่พอจะเอาหน้าออกก็โดนอีกฝ่ายจับล็อคหน้าไว้ก่อนจะประทูบจูบลงมาสองลิ้นพัวพันกันไปมาอย่างร้อนแรงแพรลุกขึ้นข้ามไปอีกฝั่งก่อนจะขึ้นคล่อมร่างสูงไว้พร้อมกับปลดกระดุมเสื้อออก

“แพร..พี่ว่า..” ธีร์ที่กำลังจะปฏิเสธก็โดนอีกฝ่ายจูบเข้ามาเสียก่อนเขาจึงปล่อยเลยตามเลยไปจนถึงขั้นเสร็จสุขสมกันบนรถหรู

“ครั้งหน้าเราทำกันในที่ดีๆ เถอะ” ร่างสูงเอ่ยบอกพร้อมลูบผมบางเบาๆ

“ค่ะ^^” แพรตอบรับพร้อมส่งยิ้มให้มองอีกฝ่ายที่ค่อยๆ แต่งตัวใหม่ในหัวมีแต่ความสุขเพราะผู้ชายคนนี้ดีไปหมดทุกอย่างไม่ว่าจะหน้าตาฐานะที่แม้จะบอกว่าตัวเองเป็นแค่พนักงานแต่เธอกลับเอาชื่อเขาไปค้นหาเล่นๆ และพบว่าเจ้าตัวเป็นถึงทายาทของบริษัทใหญ่และอย่างสุดท้ายที่เธอชอบก็คือเช็กส์อันเร่าร้อนแม้เขาจะมีใบหน้าที่ดูสุภาพเรียบร้อยแต่พอได้กระตุกต่อมไปทีอีกฝ่ายก็สามารถกลายร่างเป็นหมาป่าที่แสนดุร้ายในทันทีก็ได้แต่ขอบคุณเพื่อนอย่างแสนดีท่อาสาปล่อยผู้ชายคนนี้ให้ตกมาเป็นของเธอ

2สัปดาห์ต่อมา

“อ๊ะนั่น!” แพรที่นั่งอยู่ในรถหรูของแฟนหนุ่มชี้ไปทางเข้ามหาลัยที่มีร่างบางของแสนดียืนอยู่กับแฟนเก่าของเธอในใจก็กลัวเพราะรู้ว่าแฟนเก่าคงจะมาตามเธอแน่แต่อีกใจก็อยากจะทำการบางอย่างธีร์ที่ขับรถมาส่งแฟนสาวเขาหันไปดูตามที่แพรชี้ก่อนจะมองเงียบๆ

“นั่นแสนดีกับแฟนเก่าใช่ไหม?” ธีร์เอ่ยถามแฟนสาวพร้อมกับมองทั้งสองที่คุยกันและยิ้มให้กันก่อนจะที่แสนดีจะก้มหัวเป็นการบอกลาและเดินเข้ามหาลัยไป

“ค่ะ..ไม่ใช่ว่าแสนดีกำลังบอกข้อมูลส่วนตัวของแพรอยู่ใช่มั้ยเนี่ย!” แพรเอ่ยขึ้นนั่นจึงทำให้ธีร์เริ่มคิดตาม

“ไม่หรอกมั้งครับ” เขาตอบกลับไปเพราะดูจากนิสัยเงียบๆ ของแสนดีแล้วคงจะไม่พูดถึงข้อมูลส่วนตัวของคนอื่นง่ายๆ แพรที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกหงุดหงิดทันทีเพราะตอนแรกคิดว่าอีกฝ่ายจะเข้าข้างเธอแต่กลับกลายเป็นแก้ต่างให้แสนดีซะงั้น

“พี่ธีร์รู้มั้ยคะว่าแสนดีก็ชอบพี่อยู่?” แพรเอ่ยบอกธีร์ชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะส่ายหน้าแม้จะรู้ว่าร่างบางชอบแอบมองเขาบ่อยๆ แต่ก็ไม่คิดว่าจะชอบแบบนั้น

“ตอนแรกที่เราเจอกันที่จริงแสนดีไม่อยากไปด้วยค่ะแต่แพรตื้อจนแสนดียอมไปแต่พอครั้งที่สอง”

“แสนดีเป็นคนขอร้องบอกอยากไปด้วยค่ะ..ตอนแรกแพรก็ไม่คิดอะไรจนกระทั้งแอบไปเห็นรูปถ่ายของพี่ที่แสนดีแอบถ่ายไว้ในมือถือ” แพรปั้นน้ำเป็นตัวขึ้นมาโดยที่ธีร์นั้นฟังเงียบๆ ไม่ได้ขัดอะไรนั่นยิ่งทำให้แพรค่อยๆ ใส่ความเท็จขึ้นไปมากเรื่อยๆ บวกกับสิ่งที่เขาเคยบอกแสนดีไว้ว่าอยากอยู่กับแพรสองต่อสองแต่ก็ยังมาปรากฏตัวให้เห็นก็ยิ่งทำให้เขาเชื่อในคำพูดของแพรมากยิ่งขึ้น

“แต่ไม่ว่าจะยังไงพี่ธีร์ก็จะมองแค่แพรใช่มั้ยคะ?” แพรเอ่ยบอกพร้อมฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับรถหรูที่ขับเข้ามาถึงคณะของอีกฝ่ายพอดีร่างสูงหันมองคนข้างๆ ก่อนจะลูบผมบางเบาๆ และยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“แน่นอนอยู่แล้วครับ”