ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส

บทที่ 1 ความวุ่นวายในงานรับปริญญาในตอนเที่ยงยังไม่จบสิ้น เสียงหัวเราะของนิสิตมากมายที่ต่างพากันดีใจเมื่อตัวเองสำเร็จการศึกษา ดอกไม้ช่อโตที่ทุกคนต่างถือมาเพื่อแสดงความยินดีให้กับคนในครอบครัว สายตาคู่ของพาขวัญมองไปยังคนรอบตัวที่ถ่ายรูปกับครอบครัว มีเพียงแต่เธอที่ไม่มีครอบครัวมาด้วยได้ เพราะแม่ของเธอนั้นเสียชีวิตลงเมื่อหลายปีก่อน “หนูจีน” พาขวัญหันไปตามต้นเสียงเมื่อจำเสียงได้ว่าเสียงนี้คือใคร “คุณลุง!” เธออุทานด้วยความตกใจ “ลุงมาแสดงความยินดีที่หนูเรียนจบ ยินดีด้วยนะ คนเก่ง” หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์พูดพร้อมกับยื่นดอกไม้ช่อใหญ่ให้ “ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวขอบคุณพร้อมกับเอื้อมมือไปรับ “ลุงให้คนเตรียมห้องที่บ้านหนูให้แล้วละ” “แต่หนูว่า...ไม่ดีกว่าค่ะ” หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธ“แต่ลุงอยากให้หนูเข้ามาอยู่เป็นครอบครัวเดียวกันนะ” “เอ่อ...แต่ว่าคุณลุง...” สายตามองด้วยความลังเลและเกรงใจ“อย่าปฏิเสธเลยนะ” พูดแบบนี้ ปฏิเสธหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ หญิงสาวพยักหน้าอย่างยอมรับก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นถามหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ “แล้วลูกชายของคุณลุงจะไม่คัดค้านเหรอคะ ดูเหมือนว่าจะไม่ชอบหนูเท่าไหร่เลย”เธ

เป็นอีกคืนที่จิรัฎฐ์ไม่อยากลับบ้านด้วยความกลุ้มใจ เพราะเรื่องเมื่อเย็นวันนี้เขาจำต้องหาที่ระบายโทสะของตัวเองให้ลดลง เกือบตีหนึ่งกว่าๆ ที่เขานอนอยู่ในห้องของหญิงสาวคนหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพียงคู่นอนเท่านั้น ทั้งที่ตอนนี้เขาควรจะอยู่บ้านแล้ว แต่จะให้เขาอยู่บ้านที่ไม่ใช่บ้านอีกต่อไป เขาไม่อยากจะอยู่เลย...แต่ถ้าหากเขาไม่กลับไป บ้านของเขาก็จะกลายเป็นของพาขวัญ ซึ่งเขาไม่มีวันยอมเด็ดขาดหญิงสาวข้างตัวของจิรัฎฐ์ขยับพลิกกายหันมามองหน้าเขา นิ้วเรียวของเธอเอื้อมไปลูบไล้แผ่นอกเปลือยอย่างสนุกสนาน สายตามองเขาด้วยความต้องการและยั่วยวน หากแต่เขากลับไม่รู้สึกอะไรเว้นแต่ความหงุดหงิดใจตัวเอง“เพลิงคะ คุณเป็นอะไรไป แพตตี้ทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือเปล่าคะ” เสียงหวานจากเพชรกานต์มองใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มที่นอนก่ายหน้าผากอยู่ข้างตัวเธอ“ไม่เกี่ยวกับคุณ” จิรัฎฐ์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพลางถอนหายใจออกมาก่อนจะขยับตัวขึ้นนั่ง“เรื่องงานเหรอคะ ทำไมคุณดูไม่มีความสุขเลยล่ะคะ แพตตี้ไม่เคยเห็นคุณเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะคะ” เพชรกานต์พูดเสียงหวานพลางขยับตัวแนบนอนที่อกแกร่งของชายหนุ่ม สายตายั่วเงยขึ้นมองเขาจากใต้คาง ไม่ว่า

จิรัฎฐ์ได้แต่นั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเขาภายในบ้านตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ ซึ่งเป็นเวลาเกือบบ่ายสองโมงกว่าๆ เขายังไม่ได้ลุกเดินไปไหนแม้แต่น้อย งานที่อยู่ตรงหน้าของเขาก็ไม่ได้คืบหน้าเพราะมัวแต่คิดว่าวันนี้พาขวัญกำลังจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่แล้วปึง!! เสียงทุบกำปั้นระบายความอึดอัดในใจ เพราะคำพูดที่ได้ยินเมื่อเช้าจากปากของบิดา‘คุณพ่อพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไงครับ’ จิรัฎฐ์พยายามถามด้วยน้ำเสียงเยือกอดกลั้นความรู้สึกเอาไว้ภายในใจ‘พาขวัญจะมาช่วยฉันทำงานเป็นเลขาแทนคุณจงจิตที่ลาออกไป’ ผู้เป็นบิดากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ‘ผมไม่ยอม! นี่พอถึงกับยกให้ผู้หญิงคนนี้มาอยู่ข้างๆ ไม่ออกหน้าไปหน่อยหรือไงครับ’ ชายหนุ่มตอบผู้เป็นบิดาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่หากใจเขานั้นจ้องโกรธแค้นหญิงสาวเป็นเท่าตัว‘แกอย่ามาพูดจาแบบนี้กับฉันนะ!’ หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์เริ่มขึ้นเสียงดุบุตรชายด้วยความไม่ชอบใจ‘ทำไมครับ หรือว่าแทงใจจนเกินไป ที่ผมพูดมาเป็นความจริง’‘เจ้าเพลิง!’ ผู้เป็นบิดาได้แต่มองหน้าของบุตรชายหน้าดำหน้าเขียวด้วยความโกรธ ก่อนลุกขึ้นเดินออกไปจากโต๊ะอาหารโดยที่แตะอาหารเช้าเพียง สามถึงสี่คำเท่านั้นชายหนุ่มเอนแ

“ปากดี แต่เอาเข้าจริงๆ ก็แค่ผู้หญิงที่เรียกร้องความสนใจ!” น้ำเสียงเข้มตวาดใส่หญิงสาว“เลิกพูดจาดูถูกฉันสักทีคุณจิรัฎฐ์ คุณเองก็เหมือนกัน วันๆ มีแต่รังแกผู้หญิง!” เธอยกมือขึ้นดันอกชายหนุ่มออกทั้งที่มือของเขายังคงจับที่ต้นแขนทั้งสองข้างอยู่“เธอว่าฉัน?” ความโกรธของเขาเริ่มมากขึ้นเมื่อต้องต่อล้อต่อเถียงกับหญิงสาว มารยา! อยู่ต่อหน้าบิดาเขาทำเป็นผู้หญิงเรียบร้อย แต่อยู่ลับหลังก็ไม่ต่างจากผู้หญิงปากตลาดสักเท่าไหร่!“ก็ใช่น่ะสิคะ คิดว่าชมหรือไง”“ดี! งั้นผมจะทำให้ตกนรกไปพร้อมกับผม”จิรัฎฐ์ดึงตัวของหญิงสาวขึ้นมาพร้อมกับพาดขึ้นที่บ่าอย่างรวดเร็ว เจ้าตัวนั้นได้แต่ร้องโวยวายโดยที่ไม่มีใครออกมาสักคน มือเรียวทุบแผ่นหลังของเขาในขณะที่ชายหนุ่มเดินตรงขึ้นไปที่บันได“ปล่อยนะ คนบ้า!” พาขวัญร้องโวยวายจนกระทั้งชายหนุ่มใช้มืออีกข้างเปิดประตูห้องนอนของเขา“คนบ้าๆ ชอบรังแกผู้หญิง!”ตุ๊บ!พาขวัญถูกโยนลงกับเตียงนุ่มๆ ราคาแพงอย่างแรง สายตาเธอขึงมองด้วยความโกรธ พลางขยับตัวถอยหนีเมื่อรู้ว่าภัยอันตรายใกล้คืบคลานเข้ามาหา“อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องคุณลุง!” เธอขู่ฟ่อพลางขยับตัวออกห่างทั้งที่เธอนั้นไม่มีทางจะหนีร

พาขวัญเดินออกจากห้องครัวด้วยใบหน้าที่หมองเศร้าลงทันตา ครั้นจะเดินเข้าไปคุยก็มีแต่คนมองเธอด้วยสายตารังเกียจ จนต้องตัดสินใจเดินขึ้นกลับไปที่ห้องอย่างเดิมเสียงถอนหายใจดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง หญิงสาวเดินมาอยู่ที่หน้าต่างพลางส่งสายตามองไปที่สนามข้างล่าง คิดเรื่องต่างๆ มากมายจนหัวหมุน นี่ขนาดมาแค่วันแรกเธอยังไม่มีความสุขกับที่นี่เลยสักนิด ไม่รู้ว่าจะทนได้กี่วันกัน?หญิงสาวเดินมานั่งที่ปลายเตียงก่อนจะเอื้อมหยิบรูปของมารดาขึ้นมา มองด้วยความคิดถึง มองด้วยความผูกพัน“แม่คะ จีนไม่มีความสุขเลย” น้ำเสียงหวานปนเศร้าเอ่ยออกมา มือเรียวลูบไปตามภาพในกรอบนั้นราวกับคนคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ตรงหน้าเธอก๊อกๆ ก๊อกๆเสียงเคาะประตูดังขึ้น พาขวัญวางรูปไว้ที่เดิมก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตูพร้อมเปิดออก สายตาของสายแก้วจ้องมองเธออย่างไม่เป็นมิตรเช่นเดิม“ได้เวลาทานอาหารมื้อเย็นแล้วค่ะ คุณผู้ชายเรียกค่ะ” น้ำเสียงของ สายแก้วดูพูดด้วยความไม่เต็มใจ เธอกำลังจะอ้าปากพูดขอบคุณเจ้าตัวก็เดินเชิดจากไปเสียแล้ว หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับเดินออกจากห้องมา ทั้งที่ใจยังคงสั่นกลัวกับเรื่องบางอย่างสองเท้าก้าวลงจากบันไดพลา