คุณเป็นคนตบหน้าแสนดีรึเปล่าครับ

“แสนดี” ร่างบางที่กำลังจะเดินเข้ามหาลัยถูกชายปริศนาดึงแขนไว้แสนดีรีบหันกลับมามองก่อนจะเบิกตาโตด้วยความตกใจ

“อ่าวพี่กันต์” แสนดีเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าเธอรู้จักเขาดีเพราะเขาคือแฟนเก่าของแพร

“พี่ขอคุยด้วยได้ไหม” กันต์เอ่ยถามด้วยความสุภาพ

“ได้ค่ะแต่ว่าคุยตรงนี้ได้มั้ยคะแสนดีมีเรียนไม่อยากไปไหนไกล” แสนดีเอ่ยบอก

“ได้ๆ ..พี่แค่อยากจะถามว่าแสนดีรู้จักแฟนใหม่ของแพรรึเปล่า” กันต์เอ่ยถามอย่างตรงประเด็น

“พี่จะถามทำไมหรอคะ..พี่เลิกกับแพรไปตั้งหลายเดือนแล้วนะ” แสนดีเอ่ยบอกเพราะกลัวว่าถ้าเธอบอกไปและพี่ธีร์จะเดือดร้อน

“ไม่ใช่นะพี่พึ่งเลิกกับแพรไม่นานมานี้เองหลายเดือนนั่นเราก็กลับมาคบกันแพรไม่ได้บอกแสนดีหรอ?” แสนดีอึ้งกับคำตอบที่ได้เพราะเธอรู้แค่ว่าแพรบอกเลิกผู้ชายคนนี้มาหลายเดือนแล้วและไม่เห็นพูดถึงอีกเลยเลยนึกว่าเลิกขาดกันแล้ว

“แต่ถึงยังไงแสนดีก็บอกไม่ได้หรอกค่ะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของแพร” แสนดีเอ่ยบอกด้วยเสียงนุ่มๆ

“ก็ได้พี่เข้าใจแสนดีไปเรียนเถอะ” กันต์พยักหน้ารับอย่างเข้าใจร่างบางก้มหน้าให้เขาก่อนจะเดินเข้ามหาวิทยาลัยไปถ้าเป็นนิสัยส่วนตัวของเขาแล้วแน่นอนว่าคงกระชากมาถามเพื่อให้ได้ซึ่งคำตอบแต่กับแสนดีนั้นเขาไม่เคยคิดจะทำมันเลยสักครั้งเธอบอบบางเหมือนแก้วที่ถ้าเผลอทำหล่นก็ไม่อาจที่จะเอากลับมาต่อได้อีก

หลังจากเลิกเรียนแสนดีลงจากตึกอาคารมาพร้อมกับมองใครบางคนที่มายืนรอเธออยู่หน้าคณะ

“พี่พีร์” แสนดีเอ่ยเรียกคนตรงหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินไปหาอีกฝ่ายที่โดนเรียกก็โบกมือยิ้มรับให้อย่างร่างเริงหลังจากวันนั้นพวกเขาทั้งสองก็คุยกันมากขึ้นจนเริ่มสนิทกันและเป็นพีร์ที่อาสามารับแสนดีไปโรงพยาบาลทุกวันโดยให้เหตุผลว่าหลังเลิกงานเขาก็ต้องแวะไปดูงานที่โรงพยาบาลอยู่แล้ว

“พี่พีร์เลิกมารับแสนดีเถอะค่ะแสนดีเกรงใจ” แสนดีเอ่ยบอกยามที่ร่างสูงเปิดประตูให้เธอนั่งพร้อมกับแอร์ฉ่ำๆ ที่ถูกเปิดรอไว้แล้ว

“ไม่ต้องเกรงใจเลยไปทางเดียวกันแท้ๆ จะนั่งรถคันอื่นให้เปลืองเงินทำไมเก็บเงินไว้เป็นค่ารักษาแม่เถอะ” พีร์เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มและเขารู้ตัวแล้วว่าตัวเองนั้นสนใจในตัวร่างบางไม่น้อยเธอเป็นผู้หญิงที่เก่งและอ่อนโยนมากเลยทีเดียว

“ขอบคุณนะคะ” แสนดีเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเช่นกันก่อนที่ทั้งคู่จะพากันมาถึงโรงพยาบาลแลต่างแยกย้ายกันไปโดยที่ไม่รู้เลยว่าการกระทำทุกอย่างนั้นธีร์เป็นคนเห็นมันทั้งหมดเขามองร่างบางของแสนดีที่ลงมาจากรถของน้องชายด้วยรอยยิ้มสายตาคมมองมันอย่างไม่วางตาและไม่รู้เลยว่าตัวเองเผลอบีบพวงมาลัยแน่นมากแค่ไหน

“ไงพี่” พีร์เอ่ยทักพี่ชายที่พึ่งเข้ามาเนื่องจากมีโปรเจกต์พิเศษที่โรงพยาบาลพวกเขาทั้งคู่เลยต้องเข้ามาดูงานอยู่ตลอดร่างสูงมองน้องชายที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับกล่องของขวัญเรียวยาวก่อนจะเอ่ยถาม

“อะไรนั่น”

“โทรศัพท์..ผมจะให้แสนดีพอดีมือถือเธอพัง” คำตอบของน้องสาวทำเอาเขาไม่สบอารมณ์เลยสักนิดเพียงแค่เจอกันในวันนั้นทำไมน้องชายของเขาถึงดูสนิทกับแสนดีขนาดนี้สนิทถึงขั้นมาในรถคันเดียวกันและซื้อมือถือให้ขนาดนี้แล้วหรอ

“แกชอบเธอหรอ” ธีร์เอ่ยถามเป็นการลองเชิงในความคิดของเขาตอนนี้มีแต่ความคิดแย่ๆ ที่ว่าพอไม่สมหวังกับเขาก็เลือกที่จะเข้าหาน้องชายของเขาแถมเธอยังรู้ตัวตนของเขาด้วยว่ามีระดับมากแค่ไหนภาพในหัวสมองย้อนกลับไปถึงวันที่เขาได้เห็นข้อความแจ้งเตือนหนี้และก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอกำลังเข้าหาน้องชายเขาเพื่อหวังปอกลอก

“ไม่รู้สิแต่แสนดีน้องเขาก็น่ารักนะสุภาพอ่อนโยนแถมยังยิ้มสดใสอีกด้วยผมชอบมองเวลาเธอยะ..”

ตุ้บ

“โทษทีไปตรวจงานกัน” ร่างสูงที่แกล้งทำแฟ้มเอกสารตกเพราะไม่อยากฟังประโยคที่ขัดหูตัวเองก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องและชวนน้องชายไปตรวจงานอย่างที่เคยทำอยู่ทุกวันสองพี่น้องพากันเดินตรวจงานเงียบบๆ จนเวลาล่วงเลยไปถึง3ทุ่มก็พากันแยกย้ายเนื่องจากธีร์นั้นแยกออกมาอยู่คอนโดคนเดียวส่วนพีร์และครอบครัวจะอยู่ที่บ้านใหญ่

“ไปก่อนนะพี่เดี๋ยวแสนดีแอบกลับก่อน” ธีร์พยักหน้ารับเบาๆ มองใบหน้าของน้องชายที่เต็มไปด้วยความสดใสและพลังอันล้นเหลืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเขาถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิดก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดดูข้อความที่แพรฝากทิ้งเอาไว้และเขาไม่ได้ตอบเพราะไม่มีเวลาว่างเขาอ่านข้อความก่อนจะกดเป็นโทรออกแทนเพราะขี้เกียจที่จะพิมพ์

“โทษทีครับพอดีพี่ยุ่งๆ” ร่างสูงเอ่ยบอกกับปลายสายพร้อมกับเดินไปที่รถ

(ไม่เป็นไรค่ะแพรแค่ตื่นเต้นที่จะได้เจอครอบครัวพี่พรุ่งนี้) แพรเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเพราะก่อนลงรถร่างสูงได้บอกไว้ว่าจะพาแพรไปแนะนำตัวกับครอบครัวในวันหยุดนี้

“ทำตัวตามสบายนะครับเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปรับ” ร่างสูงเอ่ยบอกอย่างผ่อนคลายเนื่องจากเขาเองก็เป็นผู้ใหญ่แล้วเลยอยากจะทำทุกอย่างให้มันถูกที่ถูกทางพ่อแม่จะได้เลิกบ่นเรื่องหาแฟนให้เขาเสียที

(ค่ะขับรถดีๆ นะคะจุ้บๆ) แพรกดวางสายไปเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาถึงรถเขามองไปยังรถด้านหน้าที่ยังจอดอยู่ก่อนจะเข้าไปในรถของตัวเองและขับมันออกไป

“สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่” แพรเอ่ยทักทายผู้ใหญ่ทั้งสองสายตามองภายในบ้านที่ใหญ่โตมโหฬารพร้อมกับอ้าปากค้างแม้จะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าแฟนของเธอไม่ใชแค่พนักงานธรรมดาๆ แต่ก็ไม่คิดว่าบ้านของผู้บริหารจะใหญ่มากถึงเพียงนี้

ทั้งสองรับไหว้แพรด้วยรอยยิ้มรวมถึงพีร์ที่ออกมาต้อนรับด้วยเช่นกันธีร์โอบเอวของแพรเดินเข้าบ้านก่อนจะมานั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันในห้องอาหาร

“ดีใจจังแม่ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่ตาธีร์พาผู้หญิงมาให้พ่อกับแม่รู้จัก” แม่ของธีร์เอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นเพราะลูกชายมักมีข่าวว่าเป็นเกย์อยู่บ่อยครั้ง

“เอาล่ะๆ อาหารมาแล้วกินกันไปคุยกันไปเถอะ” เป็นพ่อของธีร์ที่เอ่ยขึ้นมาบ้างเขาเองก็ภูมิใจไม่น้อยที่ลูกชายคนโตมีผู้หญิงที่รักเสียที

“พี่ธีร์นี่มันอะไรกันคะไหนพี่บอกเป็นแค่พนักงานธรรมดาไง” แพรเอ่ยถามร่างสูงทำท่าทีเป็นตกใจแต่ร่างสูงเพียงหันมายิ้มให้กับเธอแค่นั้นก่อนจะพากันทานอาหารและพูดคุยกันไปจนถึงเวลาของหวาน

“แม่รู้มาว่าหนูชอบชีสพายแม่เลยทำเอาไว้ให้ลูกชิมสิว่าถูกปากมั้ยแต่แม่ทำสุดฝีมือเลยนะ^^” แพรยิ้มแห้งทันทีเมื่อเจอของหวานตรงหน้าธีร์ส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยนเพราะแม่ของเขาชอบทำขนมเลยบอกไปว่าแฟนสาวของเขาชอบกินชีสพายเอามากๆ แม่เขาเลยอาสาทำให้กินในทันที

“เอ่อ..ว้าวน่าทานจังเลยค่ะคุณแม่” แพรเอ่ยขึ้นเสียงตะกุกตะกักเพียงแค่เข้าไปใกล้เธอก็แทบจะอ้วกพุ่งกับกลิ่นของชีสแต่เพราะไม่อยากให้ความแตกเลยจำใจตักมันเข้าไปปากก่อนจะส่งนิ้วโป้งไปให้คุณแม่ของธีร์

“อะอร่อยมากเลยค่ะกลิ่นก็อุ้บ!” แพรรีบเอามือปิดปากทันทีเมื่อรู้สึกเหมือนจะอ้วกนั่นเลยทำให้ทุกคนตกใจตามไปด้วย

“เป็นอะไรหรอแพรไม่อร่อยหรือว่ายังไง” ธีร์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงแพรส่ายหน้ารัวๆ ก่อนจะวิ่งออกไปเพื่อหาห้องน้ำท่ามกลางความงุนงงของคนทั้งโต๊ะ

“แหวะแหวะ” แพรรีบวิ่งมาอ้วกใรห้องน้ำครัวที่เธอหาเจอโดยมีธีร์วิ่งตามหลังมาติดๆ

“แพรเป็นอะไร” ธีร์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“เอ่อสงสัยแพรจะอาหารไม่ย่อยมั้งคะแพรขอโทษนะคะที่ทำพฤติกรรมไม่ดีออกไป” แพรเอ่ยบอกเธอรีบล้างปากก่อนจะหาน้ำที่มีรสชาติมาล้างกลบกลิ่นชีส

“เป็นอะไรมากไหมครับ” พีร์ที่เดินมาตามหลังเอ่ยถาม

“ไม่เป็นอะไรค่ะ” แพรเอ่ยตอบอย่างสุภาพพร้อมกับมองใบหน้าของน้องชายแฟนและส่งยิ้มให้

“ผมมีเรื่องอยากถามไม่ทราบว่าถามได้ไหมครับ” พีร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ค่ะถามได้เลยค่ะ” แพรเอ่ยตอบในขณะที่ธีร์เองก็อยู่ฟังด้วย

“วันนั้นที่โรงพยาบาลคุณเป็นคนตบหน้าแสนดีรึเปล่าครับ?” พีร์เอ่ยถามออกไปก่อนจะมองสีหน้าที่ตกใจของแพร

“พะพูดเรื่องอะไรหรอคะพะแพรไม่เข้าใจ” แพรเอ่ยบอกอย่างเลิกลั่ก

“ผมจำกระเป๋าได้ครับมันเป็นใบเดียวกับที่คุณสพายมาและคุณก็เป็นเพื่อนสนิทของแสนดีไม่ใช่หรอครับ?” พีร์เอ่ยขึ้นโดยเน้นน้ำเสียงพร้อมกับพยายามเดินเข้ามาใกล้แพรมากขึ้นแต่ผู้เป็นพี่ชายก็เข้ามาขวางไว้พอดี

“ทำอะไรของมึง!” ธีร์เอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด

“แพรว่าน้องชายพี่ธีร์คงจะสับสนนะคะในเมื่อวันนั้นแพรไปนั่งรอพี่ตลอดเพื่อขอโทษ” แพรเอ่ยบอกพร้อมเกาะแขนของธีร์เมื่อร่างสูงคิดไปถึงวันนั้นเขาก็จำได้ในทันที

“ใช่วันนั้นแพรนั่งรอพี่แกจำคนผิดแล้วไอพีร์”

“ไม่ใช่ผมจำได้วะ..”

“แพรว่าเรารีบกลับเข้าไปกันเถอะค่ะคุณพ่อคุณแม่รอนานแล้ว” แพรรีบตัดประโยคของพีร์ทันทีและร่างสูงเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของแพรเลยจับมือแพรเดินกลับเข้าไปในห้องอาหารตามเดิมทิ้งให้พีร์มองดูด้วยความไม่ชอบใจเพราะรู้ว่าแพรโกหก

ทะมัยพี่ไม่เชื่อน้องชายยย!!!

ลดราคาวันสุดท้ายแล้วนะคะไม่รีบซื้อระวังเสียจุยย!

h***s://www.m*******t.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTYzODM2NCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjI3OTYyNCI7fQ