กรงรักร้ายนายบอร์ดี้การ์ดเย็นชา

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนกว้างขวาง แต่บรรยากาศภายในกลับเงียบสงบจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง 'เขมิกา' ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างทรงสูงของคฤหาสน์หรู ตระกูลของเธออาจเป็นผู้ทรงอิทธิพลที่ใครๆ ต่างเกรงขาม แต่สำหรับเธอ คฤหาสน์หลังนี้ไม่ต่างอะไรจากกรงทองที่สวยงามทว่าไร้อิสรภาพ ชีวิตของลูกสาวคนเดียวของมาเฟียใหญ่อย่างเธอ ถูกล้อมรอบด้วยกฎเกณฑ์ ความปลอดภัย และสายตาหลายคู่ที่คอยจ้องมองตลอดเวลา บรรดาสายตาเหล่านั้น สายตาคู่ที่ส่งอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอมากที่สุด คือสายตาของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง

ลีโอ ยืนตระหง่านอยู่ในชุดสูทสีกรมท่าตัดเย็บประณีต ร่างกายสูงใหญ่และแผงอกหนาแน่นใต้เสื้อเชิ้ตทำให้เขามีราศีของความน่าเกรงขามอย่างปิดไม่มิด ใบหน้าคมเข้มราบเรียบไร้ความรู้สึก ใบหูมีหูฟังไร้สายเสียบอยู่ตลอดเวลา เขาเหมือนเงาที่ติดตามเธอไปทุกที่ เงียบเชียบ แต่ไม่เคยคลาดสายตา

"วันนี้คุณหนูมีนัดตรวจงานที่แกลเลอรีตอนสิบโมงเช้าครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเป็นทางการเอ่ยขึ้น ทลายความเงียบในห้อง เขมิกาหมุนตัวกลับมามองเขา รอยยิ้มจุดขึ้นที่มุมปากอย่างมีเลศนัย

"นายจำรายละเอียดงานของฉันได้ดีกว่าตัวฉันเองเสียอีกนะ ลีโอ" เธอเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ ส้นสูงราคาแพงกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อนส่งเสียงเป็นจังหวะ

"แล้วเรื่องส่วนตัวของฉันล่ะ นายใส่ใจแบบนี้ด้วยไหม"

"หน้าที่ของผมคือดูแลความปลอดภัยของคุณหนูครับ เรื่องอื่นนอกเหนือจากนั้น ไม่อยู่ในขอบเขต" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่มือหนาที่ประสานอยู่ด้านหลังกลับกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดเกร็ง เขาไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว เขายังคงยืนนิ่งราวกับปราการหิน แต่ดวงตาคู่คมกลับฉายแววสั่นคลอนเล็กน้อยเมื่อร่างระหงหยุดลงตรงหน้า กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ จากตัวเธอโชยมาเตะจมูก ชวนให้สัญชาตญาณในกายเริ่มตื่นตัว

"งั้นเหรอ" เขมิกาเอียงคอมองเขา ยื่นมือไปจัดปกเสื้อสูทให้ชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วเรียวแกล้งลากผ่านแผงอกแข็งแกร่งอย่างตั้งใจ

"แต่เมื่อคืน นายเกือบจะลืมคำว่าขอบเขต ไปแล้วไม่ใช่หรือไง" บรรยากาศในห้องร้อนฉ่าขึ้นมาทันที ลีโอสูดลมหายใจเข้าลึก ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอที่รดอยู่แถวอกทำให้ความอดทนของเขาลดลงเรื่อยๆ ชายหนุ่มตัดสินใจยกมือขึ้นจับข้อมือบางของเธอไว้ หยุดการกระทำที่แสนยั่วยวนนั้น สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ร้อนและหนักแน่น ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเขมิกากระตุกวูบ

"ความอดทนของผมมีขีดจำกัดครับคุณหนู" ลีโอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย น้ำเสียงกดต่ำลงจนคล้ายเสียงขู่ในคอ

"อย่าพยายามเล่นกับไฟ เพราะคนที่จะโดนเผา อาจไม่ใช่แค่ผมคนเดียว"

"ฉันชอบเล่นกับไฟอยู่แล้วด้วยสิ... โดยเฉพาะไฟที่ซ่อนอยู่ใต้หน้าตาเย็นชาของนาย"

เขมิกากระตุกยิ้มท้าทาย แทนที่จะกลัว เธอกลับรู้สึกตื่นเต้นกับกระแสความตึงเครียดที่แล่นผ่านระหว่างกัน

ครืดดด!! ก่อนที่ใครจะทันได้พูดอะไรต่อ เสียงสัญญาณวิทยุสื่อสารที่หูฟังของลีโอก็ดังขัดจังหวะขึ้น ชายหนุ่มดึงสติกลับมาทันที เขายอมปล่อยข้อมือเธอออก แล้วก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อสร้างระยะห่างที่ถูกต้องอีกครั้ง

"รถพร้อมแล้วครับ เชิญคุณหนู" เขาพูดด้วยโทนเสียงนิ่งสนิทตามเดิม ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

เขมิกามองหน้าเขาแป๊บหนึ่งก่อนจะยักไหล่เบาๆ แล้วเดินนำออกไป ทิ้งให้ลีโอยืนมองตามหลังระหงนั้นไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งระหว่างจรรยาบรรณของบอดี้การ์ด กับความปรารถนาลึกๆ ที่นับวันจะยิ่งยากเกินควบคุมเขานึกถึงคืนนั้น คืนที่เส้นของจรรยาบรรณเกือบขาด

ค่ำคืนที่ฝนตกหนักจนสายฝนกระแทกกระจกเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมือง เสียงฟ้าร้องครืนครั่นภายนอกไม่ได้ทำให้นายหญิงคนสวยอย่างเขมิกา รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด ตรงกันข้าม... สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ คือร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอต่างหาก

ลีโอบอดี้การ์ดหนุ่มหน้าตายผู้ไม่เคยหลุดกิริยาใดๆ เขายืนนิ่งราวกับรูปสลัก สายตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้มจ้องมองเธอผ่านความสลัวของห้องพัก ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอตามแบบฉบับคนที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก

"คุณหนูควรจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าครับ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น ชายหนุ่มพยายามสายตามองข้ามเรือนร่างระหงในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมสีแดงเพลิงที่เปียกโชกไปด้วยหยาดน้ำฝน แต่เนื้อผ้าที่แนบเนื้อจนเห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจนกลับทดสอบขีดจำกัดของเขาอย่างรุนแรง

"ถ้าฉันไม่อยากเปลี่ยนล่ะ"

เขมิกาก้าวเข้ามาหาเขาช้าๆ ยิ้มท้าทายพลางสบตาชายหนุ่มในระยะกระชั้นชิด เธอชอบเวลาที่เห็นแววตาเรียบตึงของเขาเริ่มสั่นคลอน ชอบเวลาที่ได้เห็นเขาสู้กับตัวเอง

"นายเป็นบอดี้การ์ดของฉัน... มีหน้าที่ปกป้องฉัน ไม่ใช่มาสั่งฉัน ลีโอ"

ข้อมือบางยกขึ้นแตะที่แผงอกหนาภายใต้เสื้อกั๊กกันกระสุน สัมผัสได้ถึงหัวใจของเขาที่กำลังเต้นแรงไม่แพ้เธอ ลีโอเกร็งตัวแน่น ร่างกายของเขาร้อนผ่าว สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวกำลังกู่ร้องให้เขาคว้าเอวบางนั้นเข้ามากอดรัดและครอบครองเธอเสียตรงนี้ แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปมองปืนสั้นที่ซองข้างเอว

สติและหน้าที่กำลังคานอำนาจกับความปรารถนาอย่างหนักหน่วง

"หน้าที่ของผมคือปกป้องคุณด้วยชีวิต..." ลีโอคว้าข้อมือบางไว้แน่น ออกแรงบีบเบาๆ แต่หนักแน่นพอจะหยุดการยั่วยวนของเธอ น้ำเสียงพร่าลงอย่างควบคุมไม่ได้

"แต่ถ้าคุณยังไม่เลิกลองดีกับผม... ผมอาจจะไม่รับประกันว่าจะรักษากฎข้อไหนไว้ได้อีก"

นาฬิกาบนผนังเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ ขณะที่เส้นแบ่งระหว่างหน้าที่กับหัวใจกำลังจะขาดสะบั้นลงในคืนนี้  ……>>>