4

หล่อนอายเขาเรื่องแตะเนื้อแตะตัวหล่อนไม่เคยให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้ชิดตัวเองมาก่อนยกเว้นนอกจากน้องชาย

“ไม่ต้องค่ะรบกวนคุณนั่งพักก่อนเถอะอรพอไหว”

“เอแต่คุณเจ็บอยู่นะยังทำหน้านิ่วอย่างนี้อีกผมรู้ว่าคุณเจ็บ  ทนอีกหน่อยผมอาจมีส่วนช่วยคลายอาการเจ็บของคุณให้ดีขึ้น”   

เขาแย้งและเถียงจนศรีบังอรไม่รู้ที่จะพูดอะไรในเมื่อเขาดื้ออย่างนี้เลยปล่อยให้หยิบยานวดคลายกล้ามเนื้อที่หมอให้มานวดคลึงเบาๆนุ่มนวลที่บริเวณข้อเท้าซึ่งเจ็บอาการปวดหนึบๆเกิดและรุนแรงขึ้น   

“พอแล้วค่ะภุมมินทร์อรรู้สึกเจ็บ”

 “ถ้ามันไม่เจ็บก็ไม่หายนะสิสักพักก็ค่อยยังชั่วล่ะต้องหมั่นนวดบ่อยเส้นจะได้คลายยืด”

ภุมมินทร์ปฏิบัติให้แก่หล่อนอย่างไม่นึกรังเกียจสักนิดชั่วครู่เขาจึงละตัวออกจากข้อเท้าของหล่อนเมื่อนวดจนเขาเห็นว่าพอสมควรแล้วแต่เขาก็ยังไม่กลับบ้านยังเดินวนเวียนอยู่แถวระเบียงที่มีเถาดอกไม้หลากสีพาดพันทั้งมะลิวัลย์กุหลาบมอญ

“คุณพักอยู่กับน้องชายของคุณไม่ใช่หรือป่านนี้ทำไมเขายังไม่กลับมาอีกผมไม่กล้าทิ้งคุณไว้คนเดียวหรอกอร”

เขาบอกหล่อน และพูดต่อไปว่า “ให้ผมอยู่ก่อนเถอะนะ จนถึงเวลาที่น้องชายคุณกลับมา ถึงค่อยกลับ เพราะคุณอยู่ในสภาพที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ผมจะได้บอกเขาไปเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับคุณที่ทำงานเขาจะช่วยดูแลคุณมากกว่านี้นะอร”

ภุมมินทร์พูดต่อ ค่อนข้างยาว หล่อนแสนซาบซึ้งในน้ำใจเขายิ่งนัก

“ขอบคุณค่ะแต่ว่าอรพอจะช่วยเหลือตัวเองได้แล้วคิดว่าถ้ามินทร์ มีธุระอะไรสำคัญก็กลับไปก่อนเถอะค่ะบ้านหลังนี้อรอยู่มาจนชินแล้วคนแถวนี้ก็รู้จักกันทั้งนั้นไม่เคยมีใครทำอันตรายมาก่อนค่ะ”  หล่อนเอ่ยยืนยันกับเขาเสียงแข็งเขามีความรู้สึกว่าหล่อนไล่เขา

“อย่าไล่ผมเลยแม้ว่าผมจะเชื่อที่คุณพูดแต่อาการเจ็บข้อเท้าของคุณทำให้ผมไม่กล้าไว้ใจไม่สามารถทิ้งคุณได้ไว้ให้เห็นหน้าน้องชายของคุณเมื่อไหร่ผมค่อยกลับเอง”

“งั้นก็ตามใจคุณค่ะมินทร์”หล่อนตอบเมื่อเขายังดื้อ

“วันนี้น้องชายของอรไปสมัครงานค่ะได้งานเป็นครูสอนภาษาที่นานาชาติแถวมีนถ้าเป็นปกติเขาคงกลับมาแล้วหรือไม่ตอนนี้อาจกำลังเดินทางมาค่ะ”

ภุมมินทร์จึงได้รับรู้เรื่องราวในครอบครัวของหล่อนเขานึกบูชาหล่อนจริงๆที่หล่อนเป็นผู้เสียสละอดทนหล่อนเป็นที่พึ่งของน้องได้ เขาแสวงหาผู้หญิงอย่างนี้มานานแล้วเก่งด้วยตัวเองอดทนขยันทำงาน โดยไม่ปริปากบ่น

อีกอย่างนั้นเพราะศรีบังอรเป็นคนสวยคนหนึ่ง สวยอย่างลึกซึ้งและอ่อนหวานตามแบบฉบับกุลสตรีไทยซึ่งเขาปรารถนาเขาคิดว่า เขาเพิ่งค้นพบและเจอะเจอแต่หล่อนก็ยังไม่เปิดโอกาสให้เขาเด่นชัดนัก  เขารู้แต่เพียงว่าหล่อนวางตัวดีมากเท่านั้นทั้งกิริยามารยาทอุปนิสัยสมเป็นแม่บ้านแม่เรือนมีความอ่อนหวานเหมือนคนสมัยเก่า

ที่หาในยุคสมัยนี้ไม่มีอีกแล้วผู้หญิงที่เก่งทั้งการบริหารงานและงานบ้านงานครัวเขาเคยคิดว่าถ้าเขามีภรรยาเขาก็ปรารถนาผู้หญิงแบบนี้ ให้มาเป็นแม่ของลูก

และเป็นผู้หญิงที่เคียงข้างเขาตลอดไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่  เหมาะที่จะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขาภุมมินทร์ไม่ชอบผู้หญิงที่ฉาบฉวยฟุ้งเฟ้อ มักง่าย ใช้จ่ายข้าวของฟุ่มเฟือย

อยากจะให้ศรีบังอรรู้จักตัวตนของเขารู้ถึงความต้องการอย่างแท้จริงของเขาที่มีต่อหล่อนเขาคิดว่าหล่อนจะยืนเคียงบ่าฝ่าฟันอุปสรรคไปกับเขาอย่างตลอดรอดฝั่งแน่เขารู้จักหล่อนมานานแล้ว

เขาคิดว่าจะสานสัมพันธ์ให้ก้าวหน้าเรื่อยไปจนกว่าหล่อนจะยอมรับเขาในใจ นี่เป็นสิ่งเดียวที่ภุมมินทร์ปรารถนาในตอนนี้ จึงมองหล่อนแฝงไปด้วยรอยยิ้มซึ่งมีความเสน่หาอาทรอยู่ตลอดเวลาจริงจังจริงใจอย่างเปี่ยมล้น

ในขณะนี้จนว่าศรีบังอรเกิดความรู้สึกสะท้านใจ เบือนหน้าไปทางด้านอื่นภุมมินทร์ดีกับหล่อนมากเกินไปดีกับหล่อนมากเกินไปเสียแล้ว  

หล่อนรู้ตัวจึงไม่อยากจะให้ความหวังแก่ตัวเอง ซึ่งจะเป็นเรื่องเครียดและโรคคิดมากตามมา ถึงแม้หล่อนจะมีใจรักเขาอยู่บ้างก็ตาม ศรีบังอรได้พยายามคิดไปว่า มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก 

หล่อนพยายามคิดอย่างคนเจียมใจเจียมตน อย่างนี้ตลอดเวลา คงมีผู้หญิงอีกหลายคนที่ฐานะทัดเทียมกันกับภุมมินทร์มากมาย มากกว่าหล่อนด้วยซ้ำหล่อนไม่น่าคิดให้ปวดหัวเลย

วันนี้เด็กหนุ่มที่เพิ่งมาถึงรู้สึกแปลกใจถึงกับขมวดคิ้วกับรถยนต์คันแปลกที่ไม่เคยพบเห็นอาจจะเป็นเพื่อนพี่สาวใครก็ไม่รู้อยู่กับพี่สาว แปลกใจมองเห็นเป็นผู้ชายเห็นภาพเขายืนอยู่ริมระเบียงก่อนเดินเข้าไปในบ้านกัลย์ณพก้มหน้าถอดรองเท้าวางไว้บนชั้นเสร็จแล้ว รีบเข้าไปหาพี่สาวข้างในทันที ต้องตกใจอุทานออกมาเห็นพี่สาวนอนอยู่บนโซฟาด้วยอาการเจ็บข้อเท้าคงทรมานมาก

“พี่อรนั่นขาเป็นอะไรไปครับ”

 “คุณอรพี่สาวคุณลื่นหกล้มในที่ทำงานครับเอ้อผมเป็นเพื่อนกับเธอเลยช่วยพามาส่งที่โรงพยาบาลแล้วก็ที่บ้านนี่”

ภุมมินทร์ตอบแทนคนเจ็บ ทำให้กัลย์ยกมือขอบคุณยิ้มออกมาให้กับชายแปลกหน้าที่เขาเองยังไม่รู้จักชื่อ

“ขอบคุณนะครับที่ช่วยเหลือพี่สาวของผมจนกระทั่งเป็นธุระมาส่งถึงบ้านนี่ด้วย”

“ไม่เป็นไรครับผมกับคุณอร รู้จักกันมานานแล้วทำงานอยู่ที่เดียวกัน” กัลย์ณพจึงรู้ข้อมูลประวัติเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อนพี่สาวในที่ทำงานแต่ว่าเขาไม่รู้จักชื่อเพราะพี่สาวไม่เคยเอ่ยบอก     

“งั้นผมขอกลับก่อนนะครับคุณอรน้องชายคุณมาถึงแล้วผมรอให้เขามาถึงก่อน ไม่กล้าปล่อยคุณไว้ คนเดียว”

เขาพูดให้หล่อนฟังและดูเหมือนจะดังไปถึงกัลย์ณพเขาซาบซึ้งใจนักผู้ชายคนนี้เป็นคนดีเหมือนกัน

กัลย์เห็นอาการของพี่สาวแล้วเขารู้สึกสงสารจึงสืบความเท้าความเรื่องที่เพิ่งผ่านมาทราบว่าคุณภุมมินทร์ เพื่อนพี่สาวเป็นคนนำมาส่งถึงที่บ้านพัก

ด้วยเหตุนี้เขาจึงคิดว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนดีจริง ในบ้านของเขาแทบจะไม่มีผู้ชายแปลกหน้าคนอื่นๆเข้ามาในบ้านหลังนี้เลย นอกจากเขาที่เป็นน้องชายของพี่ศรีบังอรแท้