3

ดูเหมือนพี่สาวช่างพูดถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึงตัวเขาเลยแต่ก็ไม่อยากจะเถียงเพราะพี่สาวของเขาก็คิดแบบคนที่กำลังจะรู้ตัวเองว่าเริ่มแก่เข้าไปทุกทีเลยแทบไม่คิดเรื่องมีคู่ครองเสียที กัลย์นิ่งฟังพี่สาวพูดอย่างเดียวสิ่งที่พี่สาวแนะนำเขาเป็นเรื่องที่ถูกต้องและเหมาะควรด้วย

ทุกครั้งกัลย์ณพในฐานะน้องชายจะรับฟังด้วยดีและเห็นคล้อยตามด้วย ศรีบังอรพูดต่อไปอีก

“เธอเรียนจบแล้วพี่ก็หมดห่วงเสียทีต่อไปมีงานทำมีเงินเก็บ ภาระของพี่จะได้เบาบางลงเรามีกันแค่สองคนพี่น้องเท่านั้นเองส่งเธอให้ไปได้ถึงฝั่งแค่นี้พี่ก็พอใจแล้วต่อไปสุดแท้แต่ชีวิตของเธอจะตัดสินใจพี่ขอเอาใจช่วยคิดว่าเธอน่าจะทำได้ทำให้พี่ได้ภาคภูมิใจสักครั้ง”

เขาให้คำมั่นสัญญาแก่พี่สาวด้วยการรับปากหล่อน      

“ครับพี่อร”

“เอาล่ะนี่ก็ดึกแล้วเธอควรไปนอนพักผ่อนได้แล้ว พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้าไม่ใช่หรือ พี่เองก็ต้องตื่นเช้า”

“ไม่ครับพรุ่งนี้ผมตื่นสายก็ได้แค่แวะไปมหาวิทยาลัยสอบถามอาจารย์ไม่ได้ไปฝึกสอนเขาไม่ฝึกสอนทุกวันหรอกครับแล้วแต่อาจารย์จะนัดไปพรุ่งนี้ผมค่อนข้างว่างถ้าผมไม่ขลุกอยู่ที่มหาวิทยาลัยก็ขลุกอยู่ที่บ้านแทน” กัลย์ณพชี้แจงให้พี่สาวเข้าใจ

“ตามใจเธอแต่ว่าพี่ขอตัวเข้านอนก่อนนะรู้สึกจะง่วงแล้ว”

และพีรธาน คือเพื่อนสนิทของกัลย์ณพอีกคนโทร.มาหา

“นายหาโรงเรียนได้แล้วหรือยังที่จะไปสอนเด็กเอางี้ไหมฉันขอเสนอแนะโรงเรียนนานาชาติของพี่เขยฉันกำลังเปิดรับสมัครอยู่ที่หนองจอก นายสนใจไหม?”

อยากสิ เขาอยากได้งานทำเร็วที่สุด

“นำใบทรานสคริปไปสมัครก่อนก็ได้ให้ทางมหาวิทยาลัยเซ็นรับรองให้อีกอย่างนายกับเราก็จบการศึกษาแล้ว”

เป็นคำแนะนำของพีรธาน

“แล้วนายล่ะพีจบแล้วนายจะไปทำงานที่ไหนเหรอเพื่อน” 

กัลย์ณพถามเพื่อนบ้าง

เสียงของพีรธานตอบว่า

“สบายง่ายมากเรื่องทำงานของเรา เรามีญาติเป็นเจ้าของโรงเรียน เรื่องที่เราอยากมีงานทำนะมันจิ๊บจ๊อย พอจบแล้วเราเข้าไปทำเลยก็ได้”

“ญาติเราต้อนรับเสมอเขาอยากให้เรามาสอนที่โรงเรียนเขาจะตายแต่นายสิกัลย์ ยังไม่มีงานทำเราก็นึกห่วงเพราะเราจะไปนอกเลยอยากแนะนำให้ว่าไงสนใจไหม?”

“สนใจสิ”กัลย์ณพตอบทันทีเรื่องงานใครจะไม่สนใจ

“ถ้างั้นเตรียมหลักฐานเอาไว้เลยช่วงเช้าๆวันพุธเราจะแวะไปเยี่ยมน้าสาวกับหลานๆที่โน่นพอดีจะให้ติดรถไปด้วย”

และเมื่อเก้าโมงเช้านั้น พีรธานขับรถมารับเขาถึงบ้านจากนั้นมุ่งไปที่โรงเรียนนานาชาติย่านหนองจอกมีนบุรีดังว่าเพื่อไปสมัครเป็นครูสอนภาษาอังกฤษในตำแหน่งครูอัตราจ้างบ้านพักเขาอยู่แถวลาดพร้าวและเดินทางมาที่มีนบุรีหนองจอกถือว่าไม่ไกลนัก 

กัลย์ณพไปกลับคงสะดวก เพราะมีรถประจำทางผ่าน สู่ตัวเมือง และมีตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงโรงเรียนนานนาชาติแห่งนั้นที่ผุดอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบของเรือกไร่นาและบ้านจัดสรรและเนื้อที่กว้างขวาง  ความเขียวชอุ่มของแมกไม้สีเขียวเต็มไปสองข้างทางสงบเงียบดีจริง 

พีรธานพาเขาขึ้นไปยังอาคารแห่งหนึ่งซึ่งเป็นตึกที่ทำการผู้อำนวยการสถาบันหลังจากที่ผ่านการสัมภาษณ์และให้เริ่มงานในวันจันทร์หน้าที่จะถึง

แค่นี้ก็เป็นความดีใจยิ่งนักที่โอกาสเปิดให้แก่เขาเป็นเพราะ

พีรธานเป็นญาติกับเจ้าของโรงเรียนเลยได้อาศัยเส้นสายด้วยแต่แล้ว ก็มีเรื่องเกิดขึ้นจนได้ เพราะว่าศรีบังอรนั้นประสบอุบัติเหตุจากการลื่นล้มในห้องน้ำที่ทำงานและหล่อนต้องนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลหลายวัน

เมื่อหมอที่เข้าทำการรักษาเมื่อตรวจเช็คอาการแล้วบอกว่าข้อเท้าข้างซ้ายของหล่อนพลิกและเคล็ดนั่นทำให้ศรีบังอรรู้สึกเจ็บมาก  เจ็บจนน้ำตาแทบจะไหล ถ้าไปแตะส่วนปลายเท้าและบริเวณโคนขาของหล่อน

หมอบอกว่าประมาณอีกสี่ห้าวันถึงอาทิตย์จะหายเป็นปกติ   เผลออาจจะมากกว่านั้นอีกเพราะคุณหมอให้รอดูอาการรวมทั้งเธอได้รับอนุญาตจากผู้บังคับบัญชาในการลาหยุดงานไปถึงห้าวันลาป่วย  ใช้ใบรับรองแพทย์ และมันถือว่านานจนน่าเบื่อสำหรับคนที่ไม่เคยหยุดงานทำให้ศรีบังอรนึกตำหนิตัวเองที่หล่อนไม่ควรซุ่มซ่ามอย่างนี้เลย

กัลย์น้องชายของหล่อนยังไม่กลับเขาบอกว่าไปสมัครงานและสัมภาษณ์เป็นครูสอนภาษาในวันนี้ ทำไมหนอช่างเป็นวันเดียวกันกับวันแรกที่น้องชายจะได้งานทำหนอ 

แทนที่หล่อนจะดีใจตัวเองกลับมานอนป่วยเพราะอุบัติเหตุ   หมอให้ยานวดมาทาก็แล้วรู้สึกว่ายังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่หล่อนรู้สึกเกรงใจภุมมินทร์เหลือเกินห่วงว่าเขาจะต้องกลับไปทำงาน

อุตส่าห์ขับรถพาหล่อนมาส่งถึงบ้านและจ่ายค่ารักษาพยาบาลแทนหล่อน ในยามที่หล่อนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แต่สามารถเบิกจากประกันสังคมได้เพิ่งมารู้เมื่อตอนที่เขายื่นใบเสร็จรับยามาให้หายดีเมื่อไหร่หล่อนจะใช้เขาคืน 

สักครู่หนึ่งภุมมินทร์เดินเข้าไปหาคนป่วยที่นอนอยู่บนเตียงในห้องรับแขกใกล้ๆ ซึ่งศรีบังอรร้องขอแต่คราวแรกหล่อนอับอายที่จะพาเขาเข้าไปถึงห้องนอนของตนเองอีกอย่างหล่อนเป็นหญิง

ไว้ให้น้องชายกลับมากัลย์จะเป็นคนพาหล่อนไปเองร่างสูงโปร่งสง่าดูภูมิฐานและผึ่งผายของภุมมินทร์เข้ามาหยุดใกล้ร่างของศรีบังอรที่ทรุดนอนบนเตียง

แม้เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าหล่อนรู้ทั้งฐานะของตนเอง และภาระที่รับผิดชอบอยู่จึงไม่อยากจะสนใจใคร และหล่อนก็ไม่อยากให้ความหวังกับเขามากมายเท่าใดนักแม้ภุมมินทร์มีท่าทางจะชอบหล่อนหล่อนสังเกตหลายครั้งที่เขาพยายามเอาอกเอาใจช่วยเหลือเทกแคร์หล่อน

ถึงอย่างไรศรีบังอรยังไม่ยอมใจอ่อนเพราะหล่อนรู้ดีว่าภาระของหล่อนหนักอึ้งหล่อนไม่ควรให้เขามาร่วมรับผิดชอบและร่วมลำบากกับครอบครัวหล่อนเลยอีกอย่างหล่อนไม่มีอะไรนอกจากสมบัติพัสถานที่หลงเหลืออยู่นอกจากบ้านเก่าหลังนี้เท่านั้น

 “เป็นยังไงบ้างครับ อรรู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?” 

เขาชะโงกหน้ามาถามหล่อนด้วยอาการห่วง มองไปที่ข้อเท้าที่ บวมเป่งขึ้นมา และนี่คือสาเหตุทำให้ศรีบังอรรู้สึกเจ็บมากหล่อนส่ายหน้า พยายามกัดฟันพูดว่า

“เจ็บค่ะยังเจ็บที่ข้อเท้าอยู่เลยเจ็บมาก”

 “งั้น ผมจะช่วยนวดให้นะจะได้รู้สึกดีขึ้น”