首頁 / โรแมนติก / สุวรรณกาย / [21] คนที่ห่วงหา

分享

[21] คนที่ห่วงหา

last update publish date: 2026-11-07 16:24:01

๒๑

คนที่ห่วงหา

มือหนาโอบอุ้มร่างบางไว้ในอ้อมแขน จุมพิตกลีบปากสีชมพูแผ่วเบาราวกลับกลัวว่ามันจะบอบช้ำ
在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP
已鎖定章節

最新章節

  • สุวรรณกาย   [21] คนที่ห่วงหา

    ๒๑คนที่ห่วงหามือหนาโอบอุ้มร่างบางไว้ในอ้อมแขน จุมพิตกลีบปากสีชมพูแผ่วเบาราวกลับกลัวว่ามันจะบอบช้ำ เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดเข้าไปในโพรงปาก กวาดต้อนความหวานด้วยความสิเน่หา ลาวัลย์ยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง อ้าปากเปิดทางรับจูบแสนหวาน ร่างกายอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งลนไฟ"อื้อ~"เธอหลุดเสียงครางเมื่อเขาล้วงเข้ามาในสาบเสื้อ โอบอุ้มทรวงอกอิ่มของเธอเต็มมือ ปลายนิ้วเขี่ยหยอกเย้าปลายถันจนเธอขนลุกซู่ สุวรรณกายจ้องมองใบหน้างามที่บัดนี้หลับตาพริ้มรับสัมผัสจากเขา ลาวัลย์เป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาจะถนุถนอม ไม่ว่าจะเป็นอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต มือใหญ่รั้งหญิงสาวให้นอนราบ พรมจูบตั้งแต่หน้าผาก ไล้มายังใบหู ลำคอ ฝากรอยจูบไว้เพียงนิดโดยที่เธอไม่รู้ตัว ตรวจตราเธอทุกซอกทุกมุม ไฝหรือขี้แมลงวันเขาจดจำได้หมดทุกจุด"ลัล..ข้ารักเจ้า"สุวรรณกายพร่ำบอกรักเธอซ้ำๆ โดยไม่กลัวว่าเธอจะเบื่อ หญิงสาวยิ้มรับ ทุกครั้งที่มีสัมพันธ์จะต้องได้ยินคำนี้ตลอด กลายเป็นความเคยชิน เธอชูแขนขึ้นเหนือหัวเมื่อเขาปลดเสื้อยืดเธอออกให้พ้นตัว แสงสว่างที่สาดส่องทำให้ใบหน้าเธอแดงเรื่อด้วยความอายลาวัลย์สะดุ้งเมื่อเขาแตะตรงกลางใจสาว กรีดนิ้วขึ้นลงจนฉ่ำ

  • สุวรรณกาย   [20] เอาใจคนแก่

    ๒๐เอาใจคนแก่วันนี้ลาวัลย์ยังคงทำหน้าที่พิธีกรเช่นเดิม หากครั้งนี้เธอมากับวิทวัส ส่วนมิ้วติดอีกงานจึงไม่ได้มา งานแต่งงานของลูกสาวท่านนายกยิ่งใหญ่สมฐานะ ตรีมวันนี้จึงเป็นชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขลับดิ้นทองสวยงาม วิทวัสอยู่ในชุดสูทสีเดียวกัน"ยินดีที่พบเจอกับทุกท่านนะคะ ตั้งแต่เดินเข้างานมาลัลก็รู้สึกถึงความอบอุ่น ที่อบอวลอยู่ในงานนี้ แหม่..เป็นอะไรที่น่าชื่นใจและปลื้มปิติมากๆ เลยนะคะ ลัลรู้สึกเป็นเกียรติมากๆ ที่ได้รับเชิญมางานของคุณเสาวลักษณ์ และคุณจักรพันธ์ ยินดีกับทั้งคู่ด้วยจริงๆ ก่อนที่เราจะไปพบกับคู่บ่าวสาว เราก็มีคลิปหวานๆ เบื้องหลังการถ่ายพรีเวดดิ้งมาให้ชมกันก่อนนะคะ"แสงไฟให้ห้องค่อยๆ ดับลง เหลือเพียงไฟสลัว ภาพและคลิปฉายบนโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะด้วยความเอ็นดูคู่บ่าวสาว ลาวัลย์และวิทวัสยังคงทำหน้าที่พิธีกรได้เป็นอย่างดี ตลอดทั้งงานผู้คนชมเธอไม่ขาดปาก ว่าพูดเก่ง พูดไพเราะ อีกทั้งยังเอาใจคนในงานเก่งอีกด้วย"ขอบคุณที่มาเป็นพิธีกรให้กับงานแต่งลูกสาวของผม ผมประทับใจคุณลัลและคุณแบงค์มากเลยครับ...นี่เป็นค่าเสียเวลาของพวกคุณ ยังไงเชิญทานข้าวด้วยกันก่อนนะครับ"ท่า

  • สุวรรณกาย   [19] คำร้องขอ

    ๑๙คำร้องขอ"คุณอัฐจะให้ลัลช่วยอะไรคะ""ช่วย...ไปเลือกซื้อของขวัญเป็นเพื่อนผมหน่อยได้ไหมครับ"คำร้องขอของเขาทำให้ลาวัลย์แปลกใจไม่น้อย"ของขวัญ?"เธอทวนคำ"ครับ พอดีว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของคุณแม่ของผม ผมไม่รู้จะให้อะไรท่านดี ผมนึกถึงใครไม่ออกนอกจากคุณจริงๆ นะลัล"อัคเรศถือวิสาสะกุมมือเธอไว้"ไม่ดีหรอกมั้งคะ ลัลช่วยไม่ได้หรอกค่ะ"หญิงสาวปฏิเสธ หัวใจเต้นโครมครามเป็นจังหวะ เธอไม่เคยเจอครอบครัวของอัคเรศเลย ไม่รู้หน้าตา หรือนิสัยใจคอเป็นอย่างไร คงไม่เป็นการดีหากเธอจะช่วยเลือกของขวัญให้กับเขา"ช่วยได้สิลัล ผมรู้ว่าคุณต้องเลือกของขวัญที่คุณแม่ประทับใจแน่นอน""แต่..""นะครับ..ผมรู้ว่าคุณอึดอัดใจ แต่ผมไม่รู้จะพึ่งใครแล้วจริงๆ ที่จริงผมอยากชวนคุณไปงานวันเกิดท่านด้วยซ้ำ..แต่คุณคงรังเกียจผมแล้ว แต่ขอเถอะนะลัล แค่ช่วยเลือกของขวัญให้ผมก็ยังดี"แววตาเขาเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ ลาวัลย์วิตกอย่างเห็นได้ชัด สมองตีกันสับสนวุ่นวาย ครั้นจะไม่ช่วยก็ดูจะใจจืดใจดำไปหน่อย อีกอย่างแค่ไปช่วยเลือกของขวัญคงไม่เสียหายอะไร"ค่ะ งั้นลัลจะไปช่วยเลือกของขวัญก็ได้ค่ะ""ขอบคุณนะครับลัล"อัคเรศสวมกอดหญิงสาวอย่างลืมตัว ฝ่ามือหนา

  • สุวรรณกาย   [18] สัมผัสที่ตราตรึง

    ๑๘สัมผัสที่ตราตรึง"อื้อ~ ท่านสุวรรณ"ลาวัลย์ครางเสียงแผ่ว ยอดอกแข็งเป็นไตรับมือหนาที่บีบขย้ำผ่านเสื้อตัวบาง ใบหน้าคมโน้มต่ำที่ข้างหูไล้ลงไปยังซอกคอหอมกรุ่น ความมันเขี้ยวทำให้เขาเผลอแสดงความเป็นเจ้าของออกไปโดยทิ้งรอยช้ำแดงเป็นจ้ำไว้ที่ซอกคอของหล่อน นิ้วเรียวกำผ้าปูที่นอนแน่นเมื่อเขาเคลื่อนใบหน้ามายังทรวงอกอิ่ม ชุดนอนตัวบางถูกถอดออกไปอย่างง่ายดายเผยให้เห็นดอกบัวตูมคู่นึงตั้งตระหง่านงามตา สุวรรณกายจ้องมองด้วยความหลงใหล นิ้วเรียวเกลี่ยรอบอกแผ่วเบาก่อนที่เขาจะสัมผัสจุดที่ไวต่อความรู้สึก ชายหนุ่มตวัดลิ้นเลียยอกดอกอย่างหยอกเย้าแปรเปลี่ยนเป็นหื่นกระหายปากหยักไล้ลงมายังแอ่งน้ำขนาดเล็กพลางตวัดลิ้นเย้าแหย่รั้งเอาร่างบางสะดุ้ง ใบหน้าหล่อเหลาก้มต่ำลงไปยังเบื้องล่างของหญิงสาว ชันเข่าเธอขึ้นทั้งสองข้าง จับขาเรียวให้แยกออกจากกัน"ทะ..ท่าน..อย่าค่ะ อึก~"ลาวัลย์ร้องห้ามเสียงแผ่ว เรี่ยวแรงเธอหดหาย สุวรรณกายเพียงยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะก้มลงไปสัมผัสกลีบไม้งาม เรียวลิ้นร้อนชื้นชำแรกผ่านร่องสวาทที่มีน้ำเกสรหวานฉ่ำไหลเยิ้ม ร่างกายเธออ่อนระทวยพร้อมกับดิ้นเร้าไปมาอย่างทรมานสำลักความสุขที่เขามอบให้"อ๊า~ ลัลสะ..

  • สุวรรณกาย   [17] เล่นผิดคน

    ๑๗เล่นผิดคน"กรี๊ด!! พ่อระวัง!""เฮ้ย!"เอี๊ยด!~ เสียงล้อบดไปกับถนนเป็นทางยาว ก่อนที่รถจะหักไปชนต้นไม้ใหญ่เข้าอย่างจัง ทุกอย่างพลันเงียบสงัดหลังจากที่รถหยุดนิ่ง ลาวัลย์ ลาวดีและสาธิตต่างตื่นตระหนก เบิกตากว้างมองไปยังเบื้องหน้าอย่างเหลือเชื่อ ชายร่างใหญ่ตวัดปีกปัดล้อรถไปอีกทางพร้อมกับใช้มือหยุดรถ"ท่านสุวรรณ.."ลาวัลย์พูดเสียงเบาราวกับละเมอ ยังตกใจไม่หาย แววตาเฉี่ยวคมหันมามองเธอแวบนึงก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว"โอ้~ นี่มันอะไรกัน มีใครเป็นอะไรไหม"สาธิตหันมาถามภรรยาและบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง หัวใจเต้นระรัวราวกับตีกลอง"มะ..ไม่ค่ะ ลัลไม่เป็นอะไร พ่อแม่ละคะ""พ่อไม่เป็นอะไร เมื่อกี้พ่อไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม ลูกก็เห็น"สาธิตเอี่ยวตัวไปถามบุตรสาวด้วยความแครงใจ ลาวัลย์อึกอักด้วยไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไร ลาวดีจึงตัดบท"ไปก่อนเถอะพ่อมึง แวะไปตรวจที่โรงพยาบาลหน่อยก็ดี ไม่รู้ว่าช้ำในกันหรือเปล่า""อืม"ในเวลาถัดมาหลังจากที่กลับมาจากโรงพยาบาลแล้วรถกะบะกลางเก่ากลางใหม่ก็แล่นเข้าสู่ตัวเมือง อีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะถึงที่พักแล้ว ลาวัลย์ขอแวะเข้าปั๊มเพื่อจัดการธุระส่วนตัวหญิงสาวล้างหน้าล้างตาพร้อมกับเงยหน้ามองตัวเอง

  • สุวรรณกาย   [16] อัคเรศ

    ๑๖อัคเรศวันย่ำรุ่งเสียงโขกสับดังอยู่ในครัว หนูนาตัวใหญ่ที่ตาสมปองดักไว้เมื่อวานติดกับดักได้มาอยู่สามตัว วันนี้ยายม้วยจึงทำอาหารชั้นเลิศให้คนกรุงได้ทาน ผัดเผ็ดหนูนาของอร่อยหากินได้ยาก ชิ้นส่วนถูกสับละเอียดก่อนจะโยนลงไปในกะทะที่ปรุงเครื่องไว้รออยู่แล้ว กลิ่นหอมฉุยของเครื่องเทศลอยแตะจมูก รั้งเอาแสบหูแสบตาไปตาม ๆ กัน"แค่ก ๆ โอ้ยแม่ ทำอะไรเนี่ย กลิ่นฉุนเชียว"ลาวดีเดินเข้ามาในครัวพร้อมกับไอจามเสียงดัง คันจมูกยุบยิบ ๆ "ผัดเผ็ดหนูนายังไงล่ะ ของอร่อย"แกว่าพร้อมกับปรุงรสอีกนิดหน่อย เมื่อได้รสที่ต้องการแล้วก็ดับไฟลง"ได้มาจากไหนอะ""ก็พ่อเอ็งไปหามาน่ะสิ เอ้า ๆ ยกกับข้าวขึ้นไปบนเรือนไป นังหนูตื่นรึยังล่ะ"ยายม้วยยื่นจานผัดเผ็ดหนูให้กับบุตรสาว ก่อนจะยกจานไข่เจียวกับน้ำพริกกะปิตามไปลาวดีร้องเรียกลาวัลย์ให้ออกมากินข้าว ทว่าไม่มีเสียงตอบรับ เมื่อครั้นเข้าไปดูในห้องก็ไม่พบหญิงสาวแล้ว"ไปไหนเนี่ย..ลัล"ลาวดีสวมรองเท้าแตะพร้อมกับเดินหาใต้ถุนบ้าน ฝนตกรั้งเอาผืนดินเปียกแฉะเละเป็นโคลน เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็พบกับลาวัลย์ที่กำลังสอยมะม่วงอย่างตั้งอกตั้งใจ"ลัล ทำอะไรน่ะ"ลาวัลย์ก้มเก็บมะม่วงขนาดเท่ากำปั้นยังไ

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status