บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก

บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก

By:  อาเป่าUpdated just now
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9
7 ratings. 7 reviews
208Chapters
9.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ต้องการงั้นเหรอ?” ซางเลี่ยรุ่ยจ้องมองหญิงสาวที่มีใบหน้าแดงก่ำโผเข้าสู่อ้อมอกของเขา กล่าวด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน อาการของเวินหร่านกำเริบ เธอกัดฟันพยักหน้า แต่งงานมาหนึ่งปี ฟู่จิ่งเฉิงผู้เป็นสามีกลับไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลย ด้วยเหตุนี้ เวินหร่านจึงป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย เมื่อไหร่ที่อาการกำเริบก็จะมีความต้องการอย่างรุนแรง จนกระทั่งบังเอิญไปเห็นสามีแอบจูบรูปถ่ายพี่สาวของเธอกลางดึก ถึงได้รู้ว่าตัวเองเป็นแค่ตัวแทนของพี่สาวเท่านั้น เมื่ออาการหนักขึ้น เธอทำได้เพียงไปโรงพยาบาล แต่กลับต้องมาเจอกับหมอหนุ่มสุดหล่อ เธอแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ เกือบจะจับเขา... เสียตรงนั้น คิดไม่ถึงเลยว่าวันรุ่งขึ้นเวลาไปทำงาน หมอหนุ่มที่เพิ่งจะตรวจร่างกายให้เธออย่างใกล้ชิดเมื่อวาน กลับกลายเป็นท่านประธานคนใหม่ที่เพิ่งมารับตำแหน่ง? เวินหร่านตั้งใจจะทำเป็นไม่รู้จัก แต่กลับถูกเลื่อนขั้นให้เป็นผู้ช่วยส่วนตัวข้างกายประธานคนใหม่เสียอย่างนั้น ...... “ท่านประธานคะ ฉันมีสามีแล้วนะคะ หรือว่าคุณอยากจะเป็นมือที่สาม?” ภายในห้องทำงาน เวินหร่านถูกบังคับให้นั่งคร่อมอยู่บนตักของเขา ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ ชายหนุ่มรวบเอวของเธอไว้แล้วจูบลงไป “ที่รัก คุณลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อคืนคุณเพิ่งจะเรียกผมว่าสามีทั้งคืนน่ะ?” หลังจากนั้นเวินหร่านก็แต่งงานใหม่โดยไม่หันหลังกลับไปมอง อดีตสามีกลับคิดเสียใจภายหลัง เขาอ้อนวอนด้วยดวงตาแดงก่ำ “หร่านหร่าน เรามาเริ่มต้นใหม่กันเถอะนะ! ขอแค่เราไม่หย่ากัน คุณต้องการอะไรก็ได้ทั้งนั้น!” เวินหร่านตอบกลับอย่างเย็นชา “ขอโทษที ฉันไม่สนใจขันทีหรอกนะ”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

MOLLY

I had a problem.

I was pointing a gun at a guy with green makeup on his face, and I kept thinking how he looked like that goblin guy from one of those superhero movies. A bubble of laughter was coming up in my sternum. I tried stopping it, I did, but once it was past my throat, it was hopeless.

I bent over, my gun still in the air, and the laughter was kapoosh! Totally coming out of me.

I winced, hearing a note of hysteria on the edge of it.

“Molly!” That was my employee who was on the ground, his arms folded behind his head as he lay on his stomach, and I could hear how horrified he was.

I raised my head back up, steadied my arm, and cleared my throat. “Let’s review the changes that just happened here. You”—I shook my gun, indicating the green guy—“came in here, to my bowling alley, to rob us. Correct?”

He had a rifle aimed at me, and it was at this point I realized how crazy I really was.

Like, seriously crazy.

A rifle against my handgun. And I was laughing.

I was verging on lunacy. A lunatic. Me.

But he was wearing green makeup, so there could be an argument about who was the more irrational one in this situation.

“You do this sort of thing often?”

“Molly, my god.” That was from a different employee. “What are you doing?”

We had a good situation here. Not the robbery, obviously, but what I’d built in this business. Easter Lanes. This was my place. My business. I was proud of what I’d done for the bowling alley when I took it over from my dad. He’d already run it into the ground, so I seized an opportunity when he was particularly vulnerable, and he was a lowlife street gambler, so those moments were fairly common. We were talking twice a month, but this time was when he was up a literal shit creek and he had no one to come and save him. So, me, being his daughter, well, I took a page from his book—I conned him. Meaning, he called me for bail money and he seemed extra frenzied to get out of there, which probably meant there was someone on the inside who wanted to give him some sort of beating.

I told him I wouldn’t post his bail until he gave me the bowling alley. I was aware that some debts came with the business, but at that point in my life, I had nothing to lose. So I got the bowling alley, renovated what I could, and have continued renovating it over the years as profits got better. I paid off the bowling debts, but that was it. Anything to do with Easter Lanes was all mine. Added a whole pub part and gaming section so families could come here too.

I made sure it appealed to all ages to maximize our customers.

And it worked.

This robber guy had no clue what he was threatening here. This was my life. My only life.

This place was in my blood, and because of all of that, yeah, I went a little unhinged when I looked up and saw a rifle pointing at me.

“What are you playing at, woman?! I told you to give me the money. Why are you waiting? Give me the money!”

Oh, boy.

Boys, girls, don’t try this at home.

The register drawer was closed. The key was right next to it. I looked at my staff because they knew where the extra keys were, but . . . I could grab it, so quick. I could—I did something. That I was going to regret.

“Molly!” from my one employee.

And my second employee. “What did you do?!”

My staff was shouting and gasping, but one scream drowned out the rest. The green-faced robber was shrieking at me, shaking his gun. “What did you do?! You crazy psycho bitch!”

I swallowed the key to get into the register.

That’s what I did.

I was still holding my gun up, but it was shaking because my hand was shaking because my arm was shaking because I was shaking. My whole body was trembling, and I was tasting tears.

Enough!

Screw this. I’d not endured my whole tragic, sad story of a life to get it all taken away from me by this guy. “You come in here! Thinking you’re going to rob my place! This is mine. And I’m not going to take this. You know who my dad is?”

I had temporarily stunned the green-faced robber, because he began backing up, slowly inching away from me. He’d forgotten he had the rifle in his hands, but he paused at my question. “Your dad?”

I could see the realization start coming to him.

His eyes were flickering, skirting, panicking, and he was beginning to remember that some businesses in our neighborhood were hooked in. I’m talking Mafia-style hooked in. I wasn’t above using some of that intimidation if it meant I wasn’t going to be arrested for homicide today.

“Who’s your dad?” His voice rose, more shrill, and I could see the green face paint start to drip.

“Shorty Easter. You know who he is?”

His eyes jerked to the name of my bowling alley. I had it in neon letters above the bar. Easter Lanes. Anyone who was anyone knew that Marcus Easter, a.k.a. Shorty, was basically owned by the Walden family. He gambled at their establishments, but he also gambled for them. I knew his debt to them was so deep that he’d have to live nine lifetimes before paying anything back, but he had other uses, and I knew they used him for those. What they were, I never asked and never wanted to know, but I knew he did jobs for them.

The robber backed all the way up until he hit the door. His rifle slumped down, and he almost dropped it to the ground. “Oh, shit.”

It wasn’t my dad’s name that was causing this change of mind. It was who owned him. I never wanted to use their name, ever, but this was a life-and-death type of situation. A girl had to do what a girl had to do to not get ripped off.

“The Waldens own my father. You coming in here, threatening his daughter, his business. That’s going to have some consequences for you.”

His eyes were really bulging out now. “Oh, fuck. Fuck!” He was plastered against the door, shaking his head. The desperation was edging in him because I was also feeling it, just in a different way. Easter Lanes was the only place I had that was me. Out of all my other homes, nothing stayed. Foster. Shelters. Nothing held.

No one stuck, but this place did. I would not let someone take that away from me, and hear me roar because I was a mama lioness protecting my cub. I was desperate and a lunatic right now, but I didn’t care.

He was going to leave. It was the only play he had left. Get out. Run. Get away as far and as fast as he could go. I was waiting for him to accept that choice, but suddenly he jerked away from the door. His rifle snapped back up.

“If what you say is true, then I’m fucked! Fucked, lady. So I figure you owe me. You want me gone? I need money. If not, I’m dead anyways, and we both know it. You give me all your cash, and I’m gone. Yeah, yeah. I’ll go, but I need cash. What do you have?”

He reached forward, trying to grab me, and I recoiled, feeling the switch happening.

Oh, no.

I blanked.

Coming back, the sound of screaming was all around me, and there was red. Everything was dark red. My hand. My arm. I—

“Oh, good god! Molly!”

I felt a body rushing toward me and jerked around. They stopped, almost falling backward to halt their momentum. Their hands went up, and they were shaking. “Molly.”

It was Pialto, my bartender.

“Molly.” He dropped his voice, low and calm. Soothing. His hands lowered a little, and he took a step closer to me. “Move back, Molly. Back up. One step.”

I started to step to the side, but my foot caught on something, and my gaze jerked downward.

A foot was there.

A leg.

Blood.

There was blood everywhere.

Terror sliced through me.

A body was there. Spread out.

My other employee, Sophie, was on the right side of the body. She had a phone in her hand as she bent down and picked up the rifle. Her whole body was shaking too.

Oh, no.

What had happened? What had I done?

“Is he . . . is he breathing?”

“Molly.” Pialto was beside me now. I could feel him and hear him, and I knew he wasn’t going to hurt me. He touched my arm. The touch was off. Felt weird. I looked at him, for some reason wanting to tell him that, but I didn’t.

A part of my brain was still working while the other part of my brain was turned off.

I was numb while also half feeling at the same time. That didn’t make sense either. It was all very weird.

I’d shot the green-faced robber.

He’d reached for me. I’d panicked, and my finger had pulled the trigger.

I hadn’t known what he was going to do, and I’d reacted.

I’d done my thing again. My switch.

It wasn’t the best name, but the best way to describe that sometimes, when I felt backed into a corner, I did things. I reacted or overreacted or irrationally reacted, and most times it made things worse. It was something I was working on, but I’d swallowed the register key. I’d shot a guy. Both big “switch” moments, and oh boy.

I was officially freaking out.

I. Shot. Someone!

“She’s freaking.”

Pialto was a genius. He was tuned in to my mind.

“Oh, man.”

I always liked Sophie.

I’d miss her. I’d miss Pialto too. He’d have to manage the place for me. Or I could ask Jess. Yes. I’d ask another friend of mine. She had, well, she had some flexibility with her new work, or she’d know someone who could run it for me. Her man might help. But not my dad. He’d try to take over the bowling alley while I was in prison. I couldn’t let that happen. No. I needed to call—

I reached for my phone. “Whoa! Hold right there. Stop! Don’t move, Molly!”

That was Pialto yelling at me, but I heard Sophie gasp before she dove for cover.

I looked up, still dazed, and saw both were staring at what was in my hand.

I still had the gun in my hand.

I started to drop it. “Don’t do that!” Pialto shouted.

His hands were out, and he was half-crouched as he approached me. I didn’t know when he’d stepped back from me, but it might’ve been out of a sort of life-preservation instinct. I mean, at this point, chances were high I would accidentally shoot myself.

“Molly.” His voice dropped again, low. “I need to take the gun from you.”

I was nodding before he even finished. Yes. Yes, he did, before I did any more damage.

I held it out and he took it, quickly unloading it before he backed away again. Sophie had removed the guy’s rifle so it was almost on the other side of the bar. That was good thinking on both their parts.

I slumped down on the barstool behind me, staring at the unconscious man on the floor. God, I hoped that’s the reason he wasn’t moving.

I heard the sirens a second later.

The cops had arrived.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

Sarintorn Phadungpongwattana
Sarintorn Phadungpongwattana
มีกี่ตอนหรอคะ
2026-07-25 02:44:26
0
0
สุพิญญา สว่างอารมณ์
สุพิญญา สว่างอารมณ์
รอตอนต่อไปนะคะ
2026-07-06 20:48:12
0
0
ชัชชญา อุปธรรม
ชัชชญา อุปธรรม
มีแต่เรื่องน่าอ่านเยอะแยะเลยค่ะ
2026-07-06 15:49:41
0
0
Arouijunk Aroui
Arouijunk Aroui
อยากอ่านต่อแล้วค่า รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
2026-06-26 12:27:43
0
0
Pachcha Nabee
Pachcha Nabee
ต่อเลยค่าาาาาา รอออออออออ
2026-06-20 01:28:53
0
0
208 Chapters
บทที่ 1
“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนักเวินหร่านถูกรบกวนจากอาการนี้จนทนไม่ไหว จึงรวบรวมความกล้ามาจองคิวแผนกสูตินรีเวชที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้เพราะเห็นว่าที่นี่เก็บรักษาความลับได้อย่างดีเยี่ยม เพียงแต่ค่าตรวจรักษาจะแพงกว่าโรงพยาบาลทั่วไปหลายเท่าแต่คนที่เธอจองคิวไว้คือแพทย์หญิงหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชวัยสี่สิบกว่านี่ แล้วทำไมคนที่มาตรวจเธอกลับกลายเป็นหมอหนุ่มร่างสูงไปได้ล่ะ?“จะ... จำเป็นต้องถอดกางเกงด้วยเหรอคะ?”เวินหร่านตื่นเต้นอย่างมาก ถามออกไปอย่างระมัดระวังการที่เธอต้องมาถอดกางเกงต่อหน้าผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ถึงแม้จะรู้ว่าเขาเป็นหมอก็เถอะ เธอก็ยังรู้สึกกระดากอายจนพูดไม่ออกอยู่ดีซางเลี่ยรุ่ยแสดงท่าทีจริงจัง “ถ้าไม่ถอดกางเกง แล้วผมจะตรวจให้คุณได้อย่างไรครับ?”“แต่ว่า ฉัน...”เวินหร่านหน้าแดงก่ำ บิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย
Read more
บทที่ 2
เวินหร่านเดินออกจากห้องตรวจ รับยา แล้วรีบเดินออกจากโรงพยาบาลไปพอนึกถึงภาพในห้องตรวจเมื่อครู่ ที่ถูกหมอผู้ชายคนหนึ่งสั่งให้ถอดกางเกง เพื่อตรวจให้เธอเธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำไปถึงใบหูถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงไม่มีหน้าไปพบใครแน่ ๆวันหลังเธอต้องหาหมอผู้หญิงเท่านั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายแปลกหน้ามาตรวจช่วงล่างของเธออีกเด็ดขาดในตอนนั้นเอง รถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งก็ค่อย ๆ แล่นมาจอดตรงหน้าเธอเวินหร่านยังนึกว่าเป็นรถที่เธอเรียกไว้มาถึงแล้ว พอเหลือบมองผ่านกระจกรถเข้าไปกลับกลายเป็นใบหน้าที่หล่อเหลาคมคายราวกับผลงานประติมากรรมชั้นเลิศ สมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ!สายตาของเวินหร่านสบเข้ากับอีกฝ่ายเพียงชั่วครู่ ก็รู้สึกคุ้นตาอยู่บ้างสายตาแบบนี้ของเขา...เหมือนจะเป็นหมอผู้ชายที่เพิ่งตรวจเธอในห้องตรวจเมื่อกี้เลยไม่ใช่เหรอ?เวินหร่านลมหายใจสะดุดหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีทำไมถึงบังเอิญมาเจอกันที่หน้าโรงพยาบาลอีกแล้วเนี่ย?ซางเลี่ยรุ่ย “ขึ้นรถสิ เดี๋ยวผมไปส่ง!”เวินหร่านรีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ”เธอไม่ได้สนิทกับเขาสักหน่อย จะกล้าติดรถเขาไปได้อย่างไร?ยิ่งไปกว่านั
Read more
บทที่ 3
เวินหร่านสีหน้าแข็งทื่อฟู่จิ่งเฉิงมองเห็นความผิดหวังที่วาบผ่านดวงตาของเธอแต่ริมฝีปากบางยังคงขยับต่อไปอย่างเย็นชา “โทษที บอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะว่าผมเป็นโรครักความสะอาด!”เวินหร่านกล่าวอย่างลนลาน “แต่ที่รักคะ...ฉัน...”ตอนนี้เธอป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากสามีเธอทนไม่ไหวแล้ว!“คุณถือซะว่าช่วยฉัน...ที่รัก...ฉันทรมานจริง ๆ นะคะ...”เธอกัดริมฝีปากล่าง ดวงตารื้นน้ำคู่นั้นมองเขาอย่างน่าสงสารลมหายใจเปลี่ยนเป็นกระชั้นขึ้นมาเธอต้องการมันจริง ๆในหัวมีแต่เรื่องแบบนั้นหยุดคิดไม่ได้เลยฟู่จิ่งเฉิงขมวดคิ้วรังเกียจท่าทางร่านราคะที่เธอมักแสดงออกมาต่อหน้าเขาเขาตวาดอย่างเย็นชา “ถ้าคุณกระสันขนาดนั้นก็ไปหาวิธีจัดการเองเถอะ”น้ำเสียงที่ทั้งเย็นชาและดูถูกทิ่มแทงจุดเปราะบางที่สุดในหัวใจของเวินหร่านแต่ฟู่จิ่งเฉิงกลับทำเหมือนมองไม่เห็นสีหน้าเจ็บปวดของเธอเขาเตือนอย่างเย็นชา “ต่อไปอย่าแต่งตัวแบบนี้ต่อหน้าผมอีก!”ดวงตาเป็นประกายของเวินหร่านหม่นแสงลงในทันใดระลอกความขมขื่นแผ่ขยายออกไปในใจสุดท้ายสามีก็ไม่ยินดีแตะต้องเธอเช่นเคย“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”เธอก้มหน้าต
Read more
บทที่ 4
เวินหร่านไม่ได้นอนทั้งคืนความว่างเปล่าทางกายและจิตใจที่บอบช้ำทำให้เธอไม่อาจข่มตาหลับได้เลยโชคดีที่เช้าวันรุ่งขึ้นเธอไม่ได้ไปทำงานสายแต่ตอนที่เวินหร่านเดินหาวเข้าไปในบริษัทกลับพบว่าบรรยากาศวันนี้แปลกชอบกล“อยู่ดี ๆ วันนี้ก็มีท่านประธานคนใหม่มารับตำแหน่งล่ะ...” หลีลี่เพื่อนสนิทบอกข่าวใหญ่นี้กับเธอที่แท้ก็มีท่านประธานคนใหม่มานั่นเองมิน่าวันนี้ตอนเธอมาถึงบริษัทก็พบว่าเพื่อนร่วมงานหญิงต่างถือกระจกเติมเครื่องสำอางกันอยู่“เวินหร่าน ทำไมเธอยังไม่รีบแต่งตัวอีก?”หลีลี่เห็นเธอได้ยินข่าวแล้วยังเฉยอยู่จึงรีบดึงเธอนั่งลง “เธอแต่งหน้าอ่อนเกินไป เดี๋ยวฉันช่วยเติมให้เธอสวยขึ้นเอง”เวินหร่านหลบหลีกเป็นพัลวัน พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ท่านประธานมารับตำแหน่ง เกี่ยวอะไรกับฉัน? ฉันยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะนะ!”เธอเรียนจบมหาวิทยาลัยก็ถูกแม่ใหญ่ส่งมาทำงานที่บริษัทแห่งนี้พูดเสียน่าฟังว่า ให้เธอมาเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่บริษัทอื่นความจริงก็คือกีดกันไม่ให้เธอเข้าไปมีตำแหน่งสำคัญในกิจการของตระกูลเวินส่วนกิจการของตระกูลเวินเก็บไว้ให้เวินจ้าวเหลียงพี่ชายและเวินฉีพี่สาวสืบทอดลูกสาวที่เกิดจากแม่เล็ก
Read more
บทที่ 5
หวงอี้อันจ้องเธออย่างเข้มงวด “เธอไปทำผิดอะไรมา?”บอสใหญ่เจาะจงเรียกเธอไปพบ อย่าว่าแต่ตัวเวินหร่านเลย คนอื่น ๆ รวมถึงหวงอี้อันหัวหน้าของเธอ ต่างก็คิดไม่ถึงเวินหร่านกะพริบตาปริบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อหัวใจกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอยด้วยความกระวนกระวายใจยิ่งอยากหนีก็ยิ่งหนีไม่พ้นเสียจริง ๆ!หวงอี้อันเตือนเธออย่างดุดัน “เธอทำผิดก็รับผิดชอบเอง อย่าดึงฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยเข้าใจไหม?”เขาเป็นคนของแม่ใหญ่ของเธอสองปีมานี้ที่เวินหร่านถูกส่งมาเป็นลูกน้องของหวงอี้อันเขาได้รับคำสั่งจากแม่ใหญ่ให้จงใจกลั่นแกล้งเธอหลายต่อหลายครั้งตอนนี้บอสใหญ่มาที่บริษัทวันแรกก็ข้ามลำดับชั้นเรียกเธอเข้าพบ ในสายตาหวงอี้อัน จะต้องเป็นเพราะเวินหร่านไปล่วงเกินบอสใหญ่มาแน่ ๆแต่ถ้าเธอถูกลงโทษจริง ๆ เขาก็จะได้มีเรื่องไปรายงานคุณนายใหญ่เวินพอดีเขาได้รับคำสั่งจากคุณนายใหญ่เวินให้หาวิธีทำให้เวินหร่านทำผิดพลาดแต่ตลอดสองปีที่เวินหร่านเป็นลูกน้องของเขา เธอก็ระมัดระวังตัวมาโดยตลอด ไม่เคยทำอะไรผิดพลาดเขากำลังกลุ้มใจอยู่ว่าจะ ‘ยัดความผิด’ ให้เธออย่างไรดี คิดไม่ถึงว่าเธอจะเอาตัวเองใส่ตะกร
Read more
บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นผู้ช่วย ต่อไปได้เจอเขาทุกวัน เธอจะรับมือไหวได้อย่างไรกัน?ดวงตาลุ่มลึกของซางเลี่ยรุ่ยจับจ้องเธอ “ไม่พอใจที่ได้เลื่อนตำแหน่ง?”เวินหร่านเลียริมฝีปากแดง “ฉันคิดว่า...”ซางเลี่ยรุ่ยตัดบทเธอ “คุณเป็นประธาน หรือว่าผมเป็นกันล่ะ?”รอยยิ้มบนใบหน้าเวินหร่านแข็งทื่อ “ย่อมเป็นคุณอยู่แล้วสิคะ!”ซางเลี่ยรุ่ยออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด “กลับไปส่งมอบงาน แล้วพรุ่งนี้ก็มาทำงานที่ออฟฟิศประธาน!”“แต่...” เวินหร่านลังเลเขาไม่กลัวเธอคิดมิดีมิร้ายเลยเหรอ?ถ้าเธออดไม่ไหว จับกดเขาขึ้นมาจะทำอย่างไร?สีหน้าซางเลี่ยรุ่ยดูจะเริ่มหมดความอดทน “ไม่อยากทำก็ลาออกได้!”เวินหร่าน “...”เธอพยักหน้าเบา ๆ “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ!”ซางเลี่ยรุ่ยปรายตามองเธอ คิดว่าเธอตกลงแล้วจึงเดินกลับไปที่เก้าอี้ผู้บริหารเพื่อสะสางงานต่อเ
Read more
บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่สายฟ้าแลบที่บริษัทของเธอเลยล่ะ?เธอลอบยินดีอยู่ชั่วขณะ แต่ก็ถูกประสาทสัมผัสซัดหายไปอย่างรวดเร็วใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของซางเลี่ยรุ่ยพลันเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง“สายขนาดนี้แล้วคุณยังไม่มาทำงาน? แต่กลับทำเรื่องแบบนั้นอยู่ที่บ้านเนี่ยนะ?”ใบหน้าสวยของเวินหร่านร้อนฉ่าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะกดรับสายบอสใหญ่โดยบังเอิญในขณะที่กำลังช่วยตัวเองอยู่? ทั้งยังถูกเขาได้ยินเข้าพอดีอีกด้วย?แต่เธออดไม่ไหวแล้วจริง ๆโรคฮิสทีเรียของเธอกำเริบขึ้นมาทีไรก็ไม่อาจควบคุมได้เลย“ฉัน... ฉันลาออกแล้วนะคะ...” เวินหร่านส่งเสียงตะกุกตะกักซางเลี่ยรุ่ยขมวดคิ้ว “ลาออก? ผมไม่เห็นรู้เลย? พนักงานต้องแจ้งลาออกล่วงหน้าหนึ่งเดือน ทั้งยังต้องให้ความร่วมมือกับฝ่ายกฎหมายในการตรวจสอบและส่งมอบงาน มิฉะนั้นจ
Read more
บทที่ 8
อะไรนะ?มารับตำแหน่งวันแรกก็ให้เธอไปทำความสะอาดเนี่ยนะ?แล้วผู้ช่วยอย่างเธอจะต่างจากแม่บ้านตรงไหน?เวินหร่านคิดจะประท้วง แต่เมื่อสบสายตาที่เปี่ยมแรงกดดันของซางเลี่ยรุ่ยก็จำต้องกัดฟันตอบรับ “ค่ะ!”เธอหันหลังเดินตรงไปที่ห้องรับรอง เสียงซางเลี่ยรุ่ยดังไล่หลังมา “อย่าลืมถอดรองเท้าล่ะ!”แม่เจ้า กฎเยอะขนาดนี้เลย?เธอถอดรองเท้าส้นสูง เมื่อเปิดประตูห้องรับรองเข้าไปก็ต้องตกใจกว้างกว่าบ้านเธออีกเหรอเนี่ย?เฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้านำเข้ามีครบครันทุกอย่างประเด็นสำคัญที่สุดคือไม่มีฝุ่นจับเลยแม้แต่นิดเดียวเวินหร่านไม่เข้าใจเลยว่าห้องรับรองแบบนี้มีอะไรให้ทำความสะอาดด้วย?หรือว่าซางเลี่ยรุ่ยเป็นโรครักความสะอาดเหมือนกับฟู่จิ่งเฉิงอย่างนั้นเหรอ?เห็นทีจะมีแค่ความเป็นไปได้ข้อนี้แล้วเวินหร่านหยิบเครื่องดูดฝุ่นขึ้นมาอย่างยอมรับชะตากรรม แล้วเริ่มทำความสะอาดพื้นและเฟอร์นิเจอร์ได้รับการเช็ดทำความสะอาดทั้งหมดอีกรอบเวลาล่วงเลยถึงตอนเที่ยงโดยไม่รู้ตัวเวินหร่านยังไม่ทันได้กินมื้อเช้าก็ถูกเขาเรียกมาทำงาน จากนั้นก็ง่วนอยู่กับการทำความสะอาดห้องรับรองมาตลอดช่วงเช้า จึงทั้งเหนื่อยและหิวเธ
Read more
บทที่ 9
เวินหร่านแหงนคอ สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ความปรารถนาที่ไม่ได้รับการเติมเต็มทำให้เธอจวนเจียนจะเสียสติอยู่รอมร่อเวินหร่านนึกเสียใจที่ไม่ได้เอาแท่งหรรษามาด้วยเธอจะคาดคิดได้อย่างไรว่าเช้านี้อาการเพิ่งกำเริบไป แล้วจะกำเริบอีกครั้งเร็วขนาดนี้ทั้งยังเกิดขึ้นในห้องรับรองของท่านประธานอีกต่างหากแต่สิ่งที่เธอคิดไม่ถึงยิ่งกว่าคือท่านประธานกลับเดินเข้ามาในห้องเวินหร่านได้ยินเสียงเปิดประตู หัวใจก็กระดอนขึ้นมาจุกคอหอยแย่แล้ว!ถ้าซางเลี่ยรุ่ยมาเห็นเธอในสภาพแบบนี้จะทำอย่างไรดี?ความร้อนใจ ความกังวลและความกลัว อารมณ์ด้านลบต่าง ๆ พลันถาโถมเข้ามาหาเธอเวินหร่านพยายามจะยืนขึ้นมาอีกครั้งแต่ไร้ประโยชน์ขาสองข้างของเธออ่อนระทวย ยืนไม่ขึ้นเลยสักนิดเวลานั้นเอง ประตูห้องน้ำก็ถูกคนเปิดออกเงาร่างสูงใหญ่ของซางเลี่ยรุ่ยปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูเวินหร่านราวกับถูกฟ้าผ่า!หัวสมองระเบิดตูม!ดวงตาสองคู่ประสานกันเธอพลันรู้สึกอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี“ประ...ประธานซาง?”ซางเลี่ยรุ่ยทอดสายตามองมาที่เธอดูไม่ออกว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นอยู่ในอารมณ์แบบไหนสายตาเฉียบคมลุ่มลึกกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
Read more
บทที่ 10
เวินหร่านเงยหน้าขึ้นมอง เป็นไป๋หลิน เลขาของซางเลี่ยรุ่ยเธอรีบซ่อนกางเกงในตัวนั้นไว้ด้านหลัง“ผู้ช่วยเวิน ทำไมคุณถึงมายืนอยู่ข้างนอกคนเดียวล่ะคะ? ไม่เข้าไปเหรอ?”ไป๋หลินพูดพลางทำท่าจะช่วยเปิดประตูห้องทำงานของประธานให้เธอ“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทำความสะอาดห้องรับรองเสร็จแล้วเพิ่งออกมาน่ะค่ะ!” เวินหร่านโบกมือเป็นพัลวันความสงสัยวาบผ่านดวงตาไป๋หลิน “ประธานซางให้คุณช่วยทำความสะอาดห้องรับรองเหรอคะ?”เธอทำงานกับซางเลี่ยรุ่ยมาหลายปี จึงรู้นิสัยของเขาดีห้องรับรองเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา ปกติมักไม่ให้ใครเข้าไปง่าย ๆเมื่อก่อนถึงจะเป็นการทำความสะอาด เขาก็มักทำด้วยตัวเองวันนี้ทำไมถึงให้ผู้ช่วยเวินเข้าไปทำความสะอาดกันนะ?เวินหร่านพยักหน้า “ใช่แล้วค่ะ มีอะไรเหรอคะ?”“ไม่มีอะไรค่ะ!” ไป๋หลินรีบส่ายหน้า สายตาที่มองเธอแปลกไปหลายส่วน“คุณเพิ่งได้เลื่อนตำแหน่ง คงยังไม่ได้ไปที่ห้องทำงานของตัวเองใช่ไหมคะ เดี๋ยวฉันพาคุณไปเองค่ะ!” เธอออกตัวนำทางให้อย่างกระตือรือร้นเวินหร่านตามไป๋หลินมาจนถึงหน้าห้องทำงานถัดจากห้องทำงานของประธานบริษัทไป๋หลินเปิดประตู “ผู้ช่วยเวิน ต่อไปที่นี่ก็คือห้องทำงานของคุณแล้ว
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status