บทที่ 8 ถ้าเราแต่งงานกัน

บทที่ 8

“พี่แทน อยู่ไหนนะ พี่แทนนน!!”

พสุธาเปิดประตูห้องน้ำที่ทำแยกออกมาจากตัวบ้าน ร่างเด็กหนุ่มวัยยี่สิบสองพันผ้าเช็ดตัวสีขุ่นผืนเก่าที่ใช้มาเนิ่นนานรีบสาวเท้ากลับไปยังบ้านหลังเล็กก่อนที่เด็กสาวจะตามตัวเขาเจอ

ปัง!!

เขาปิดประตูลงกลอนทันทีแล้วรีบคว้าเสื้อขึ้นมาจากกองที่พับไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ยังไม่ได้ใส่กางเกงขาสั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก

“พี่แทนเปิดเร็ว บัวมีของจะให้”

เสียงใสร่าเริงไร้กังวลดังขึ้นหน้าประตู เธอยืนอยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้เลย มือที่กำของซ่อนไว้ด้านหลังขยุกขยิกอย่างร้อนรน เธออยากเห็นหน้าพี่แทนเร็ว ๆ ในช่วงเวลาสองเดือนที่ผ่านมาเธอสู้อุตส่าห์เก็บเงินที่มีทั้งหมดซื้อมาเป็นของขวัญวันเกิดให้เขาในวันพรุ่งนี้

ยิ้มหวานกว้างใบหน้าแดงซ่าน พรุ่งนี้พี่แทนจะยี่สิบสามแล้ว และพอก่อนสิ้นปีเธอก็จะสิบแปดเต็ม เธอแหงนใบหน้าขึ้นสู่ท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมไปด้วยร่มไม้ของต้นยางสูงใหญ่ ต้นยางเก่าแก่ที่ไม่ได้โค่นทิ้งและมันอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ก่อนเธอเกิด

ดวงตาคมหวานมองลูกยางปลิวลอยมากับสายลมดั่งลูกข่างเล็กหล่นลงแทบเท้า บุษยาก้มลงหยิบขึ้นมาหมุนเล่นก่อนจะยัดใส่กระเป๋ากางเกงขาสั้น

แอ๊ด!!

“ทำไมช้าจังพี่แทน”

บุษยาผลุดเข้าไปในบ้านโดยไม่ให้พสุธาตั้งตัวตรงไปยังเตียงเล็กก่อนหมุนตัวกลับมา ยื่นของในมือให้

“นี่ ของขวัญวันเกิด”

มือสีเข้มยื่นมือออกไปรับของขวัญ ถุงกระดาษสีน้ำตาลอ่อน มือแกร่งล้วงเข้าไปในถุงหยิบเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าน้ำเงิน สีเดียวกับดวงตาของเขาออกมาคลี่ดูก่อนขมวดคิ้ว

“บัวไปเอาเงินมาจากไหน ดูแล้วน่าจะแพงมากนะ”

“เอาน่า บัวพอมีเก็บบ้าง ลองใส่ดูสิพี่แทน”

ร่างเล็กจัดแจงเดินเข้าไปยืนตรงหน้าชายหนุ่ม ถือเสื้อสีฟ้าตัวใหม่กางรอจนพสุธายิ้มอ่อนยอมทำตาม ร่างสูงหันหลังก่อนถอดเสื้อตัวเก่าออกโยนไปที่เก้าอี้ แล้วกางแขนให้สาวน้อยด้านหลังสวมเสื้อให้

“มาบัวติดให้นะ”

“ไม่เป็นไรพี่ติดเองบัว”

บุษยาปัดมือของพสุธาออกแล้วเริ่มติดกระดุมให้ตั้งแต่เม็ดบนสุดอย่างเชื่องช้า ศีรษะเล็กสูงแค่ไหล่ ทำให้เขามองเห็นกลางกระหม่อมผมดกหนาสีดำ มือเล็กค่อยติดอย่างตั้งใจเต็มที่ เขามองพวงแก้มใสระเรื่อแต้มสีชมพูจึงอดใจไม่ไหวใช้ข้อนิ้วลูบเล่น

“อื้อ อย่าเพิ่งสิ บัวกำลังตั้งใจเลยนะ อีกหน่อยถ้าเราแต่งงานกัน บัวจะติดกระดุมให้พี่แทนทุกวันเลย”

พสุธายิ้มกว้างลดมือลงข้างตัว ให้บุษยาจัดการกับกระดุมให้เสร็จโดยเร็ว เพราะใจของหนุ่มรุ่นกระทงกำลังพลุ่งพล่านจากกลิ่นกายสาว เขาคว้ามือของบุษยาไว้ได้ทันก่อนที่จะเลื่อนมือลงไปกระดุมเม็ดล่างซึ่งอยู่ใกล้ลำแกร่ง

“เดี๋ยวพี่ทำต่อเองบัว”

บุษยาเอียงศีรษะแหงนมองเขาแววตาสงสัย น้ำเสียงเข้มข้นแหบพร่า พสุธาหมุนตัวกลับแล้วรีบติดกระดุมดึงเสื้อให้ตึงปกปิดสิ่งที่กำลังคับแน่นใต้กางเกงจนเรียบร้อยจึงหันกลับมาอีกครั้ง

“หล่อมากกก พี่แทนหล่อที่สุด”

ร่างเล็กขยับถอยห่างออกมา กวาดสายตาอ่อนหวานมองไปทั่วร่างชายหนุ่มคนที่เธอรัก เอียงหน้าหวานคมยิ้มกว้าง แววตาทอแสงประกายระคนดีใจ

เธอเลือกไม่ผิด เสื้อตัวนี้เหมาะกับพี่แทนมาก

“ขอบใจมาก แล้วนี่วันเกิดพี่พรุ่งนี้นะ”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ให้วันนี้ พรุ่งนี้เราก็ใส่ฉลองวันเกิดกันสองคน บัวเตรียมเค้กไว้แล้ว”

เขาขยี้หัวเด็กสาวอย่างเอ็นดู

“งั้นเลิกเรียนพรุ่งนี้เรามาฉลองกันนะ”

“อืม!”

บุษยาพยักหน้ารับ จับมือหนากุมไว้ดึงมาแนบแก้ม มือของพี่แทนหยาบกระด้างแต่เธอไม่เคยนึกรังเกียจ พรุ่งนี้เธอได้ตัดสินใจมอบสิ่งที่เธอมีติดตัวไว้ให้แก่เขา เธออยากให้เขาเป็นคนแรกของเธอ เพราะแน่ใจในตัวเองแล้วว่าเธอจะไม่มีวันมีใครอีก ดั่งที่เธอมอบหัวใจให้เขาไปจนหมด

บุษยายกมือขึ้นรองน้ำฝนที่จู่ ๆ ก็ตกลงมาไม่ขาดสาย ตอนนี้เลยเวลาอาหารเย็นไปมากแล้ว ทุกคนในบ้านต่างเข้าห้องนอน ยิ่งฝนตกหนักแบบนี้ยิ่งไม่มีใครยอมออกมา

เธอมองกล่องเค้กขนาดเล็กในมือที่แวะไปรับก่อนกลับบ้าน บุหลันเพียงชำเลืองมองแต่ไม่พูดอะไร เธอเองก็ไม่มองน้องสาวเช่นกัน ตั้งแต่วันนั้นที่ทะเลาะกันถึงขั้นตบตี บุหลันก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเธออีก แม้แต่น้าแขไขก็ไม่ยุ่งกับเธอจนน่าแปลก

มือหยิบร่มคันใหญ่ออกมากางสาวเท้าลงจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังบ้านหลังเล็กของคนงาน บ้านของพี่แทนอยู่ห่างจากวงล้อมบ้านคนงานดูเป็นส่วนตัวกว่าหลังอื่น

ขณะที่ฝ่าสายฝนเดินไปใจของเธอเต้นรัวตื่นเต้น เฝ้านึกว่าเธอต้องทำอย่างไรถึงจะทำให้พี่แทนยอมให้เธอทำแผนนั้นจนสำเร็จ

เธอถึงขนาดไปถามเพื่อนที่เธอรู้มาว่าได้เคยมีความสัมพันธ์กับผู้ชายมาแล้ว เมืองนี้ค่อนข้างเล็กทำให้ใครทำอะไรมักจะรู้กันทั้งเมือง ยิ่งตำบลเล็ก ๆ ยิ่งแล้วใหญ่