บอส อย่านะ! เดี๋ยวความลับแตก

บอส อย่านะ! เดี๋ยวความลับแตก

作者:  ฮาเร รา剛剛更新
語言: Thai
goodnovel18goodnovel
評分不足
30章節
4閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

อีโรติก

CEO

เลขานุการ

สวย

นอกใจ

ความรักต้องห้าม

ญาดาถูกบังคับให้ต้องใช้ชีวิตเป็นแม่บ้าน เพราะสามีห้ามเธอทำงาน โดยให้เหตุผลว่า“ผู้หญิงควรอยู่แต่ในบ้านเท่านั้น” ชีวิตของเธอเหมือนถูกฝังทั้งเป็น จนกระทั่งวันหนึ่งเจ้านายใหญ่ของสามีมาเยี่ยมที่บ้าน โดยไม่ทันตั้งตัว ญาดาต้องออกมาต้อนรับแขกคนนั้นด้วยสภาพที่แสนเรียบง่าย—ใส่เพียงชุดอยู่บ้านบาง ๆ—แต่กลับทำให้จักรี เจ้านายของสามี หลงใหลเสน่ห์เธอเข้าอย่างจัง ตั้งแต่นั้นมา เส้นทางชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไป ข้อเสนองานในตำแหน่งเลขาส่วนตัวเปิดโอกาสให้เธอ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นกับดัก สิ่งที่เริ่มต้นจากการหาทางหลุดพ้นจากชีวิตแม่บ้านอันแสนน่าเบื่อ ค่อย ๆ นำพาเธอเข้าไปสู่ความสัมพันธ์ต้องห้ามกับเจ้านาย ในอีกด้านหนึ่ง สามีของเธอที่ตอนแรกเคยคัดค้าน กลับเลือกทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเพื่อแลกกับโอกาสเลื่อนตำแหน่ง ระหว่างเหตุผลทางศีลธรรมกับแรงปรารถนาที่ไม่อาจหักห้าม ทุกคนต่างติดอยู่ในเกมที่อาจทำให้ชีวิตคู่พังทลายลงได้

查看更多

第 1 章

บทที่ 1 แขกที่ไม่คาดคิด

ปัง!

"งาน! งาน! ทุกวันก็เอาแต่บ่นเรื่องนี้!" นิรันดร์พูดอย่างหงุดหงิดกับญาดาผู้เป็นภรรยา

เขาตบโต๊ะกินข้าวอย่างแรง จนจาน ชาม และแก้วสั่นไปหมด เพราะทุกเช้าเขาต้องหัวเสียกับการที่ภรรยาเอาแต่พร่ำบ่นว่าอยากทำงาน ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ขาดตกบกพร่องเรื่องค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูเธอ

"แต่ฉันเบื่อที่ต้องอยู่บ้านนี่คะ พี่" ญาดาตอบ

และเหตุผลที่ญาดาพูดก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย มีแต่คำว่าเบื่อที่ต้องอยู่บ้าน

"เธอไม่จำเป็นต้องทำงาน! หน้าที่ของเมียก็คืออยู่บ้าน ดูแลครอบครัว!" นิรันดร์ตะคอกออกมาด้วยความโมโหมากขึ้น

"แต่ว่า..."

"ฉันไปละ!" นิรันดร์พูดตัดบทอย่างรวดเร็ว คว้ากระเป๋าแล้วเดินออกไปขึ้นรถ

แม้แต่อาหารเช้าที่ญาดาเตรียมไว้ เขาก็ไม่ได้แตะเลยสักนิด

ญาดาได้แต่มองฝุ่นที่ลอยคลุ้งจากล้อรถของสามีทิ้งไว้ ก่อนจะหันกลับมามองโต๊ะอาหารที่ไม่มีใครแตะต้อง

เธอทำได้แค่ถอนหายใจหนัก ๆ ความเสียใจเล็กน้อยก่อตัวอยู่ในใจ เธอไม่น่าเริ่มพูดเรื่องความต้องการที่จะกลับไปทำงานเลย

เมื่อสองปีก่อน เธอเคยทำงานเป็นหัวหน้าฝ่ายการตลาดในบริษัทแห่งหนึ่ง แต่หลังจากแต่งงาน เธอก็ลาออกตามคำขอของสามี

ตอนแรก เธอสนุกกับชีวิตการเป็นแม่บ้าน แต่พอนานวันเข้า ความเบื่อก็เริ่มเกาะกินใจ ยิ่งไปกว่านั้น นิรันดร์ไม่เคยเปิดโอกาสให้เธอได้เป็นตัวของตัวเองเลย เธอถูกห้ามไม่ให้ดูแลตัวเอง ไม่ว่าจะไปเสริมสวยที่ร้านหรือแม้แต่แค่ออกไปนั่งดื่มกาแฟคนเดียว

ยิ่งตอนบังเอิญเจอเพื่อน ๆ พวกเขาก็มักจะภูมิใจกับความสำเร็จในหน้าที่การงานของตัวเอง แล้วเธอล่ะ?

ญาดาเป็นผู้หญิงที่เรียนจบปริญญา อายุเพิ่งเข้าสู่ช่วงวัยยี่สิบกลาง ๆ หลังเรียนจบเธอเคยทำงานอยู่หนึ่งปี ก่อนจะแต่งงาน

ยิ่งนานไป เธอก็ยิ่งรู้สึกเหงามากขึ้น โดยเฉพาะชีวิตแต่งงานของพวกเขาที่เกือบจะครบสองปีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีลูกสักคน ถ้ามีลูกความเหงานี้อาจจะลดลงไปบ้างก็ได้

"เฮ้อ ความเสียใจมักมาทีหลังเสมอ ตอนนั้นฉันน่าจะทุ่มให้กับงานมากกว่านี้" ญาดาพูด ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วเปิดโทรทัศน์

นั่นแหละคือวิธีที่เธอใช้ฆ่าเวลาของแต่ละวัน

กริ๊ง! กริ๊ง!

โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้น ส่งเสียงร้องดังราวกับเร่งเร้าให้เธอรีบรับสาย

ญาดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่กระตือรือร้น แล้วเลื่อนไอคอนรูปหูโทรศัพท์สีเขียว เธอเหลือบมองหน้าจอเห็นว่าเป็นสามีที่โทรมา

"ค่ะ พี่" ญาดาตอบเสียงเรียบเมื่อได้ยินเสียงของนิรันดร์จากปลายสาย

"เธออยู่ไหน?" นิรันดร์ถาม

"อยู่บ้านค่ะ"

"คืนนี้ คุณจักรีจะมาที่บ้าน เตรียมอาหารอร่อย ๆ ไว้ แล้วทำให้แน่ใจว่าบ้านสะอาดเรียบร้อย อย่าขี้เกียจ!"

นิรันดร์ก็เป็นแบบนี้เสมอ ทุกคำที่ออกจากปากเขาล้วนเป็นคำสั่ง ญาดารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนรับใช้ของเขา

ทั้งที่เมื่อก่อน ตอนที่พวกเขายังไม่ได้แต่งงานกัน นิรันดร์เคยอ่อนโยนและใจเย็นมาก แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปจากเดิมเป็นคนละคน

สำหรับเขา ภรรยาที่ดีต้องเก่งทั้งงานครัว งานบ้าน และเรื่องบนเตียง อีกทั้งต้องไม่ชอบพร่ำบ่น แบบนั้นถึงจะเรียกว่าเป็นภรรยาที่ดี

"ญาดา ได้ยินที่ฉันพูดไหม?" นิรันดร์ถาม เมื่อญาดาไม่ตอบกลับทันที

"เจ้านายของพี่จะมาบ้านเราทำไมคะ?" ญาดาถามกลับ

"เธอแค่ทำตามที่ฉันบอกก็พอ อย่าถามมาก! แล้วจำไว้ด้วย อย่าทำให้ฉันขายหน้า!"

ตู๊ด!

สายโทรศัพท์ถูกนิรันดร์วางไปทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไรต่อ

ญาดาเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมง เธอต้องเริ่มทำความสะอาดและทำอาหารแล้ว

วินาทีต่อมา ญาดาก็เริ่มวุ่นอยู่ในครัว จัดเตรียมวัตถุดิบให้กลายเป็นอาหารรสเลิศ เพราะคนที่จะมาคือเจ้านายใหญ่ของสามี เธอจึงต้องทำอาหารค่อนข้างเยอะ โชคดีที่ในตู้เย็นยังมีของสดอยู่มากพอ เลยไม่ต้องออกไปซื้อของก่อน

เหงื่อเริ่มซึมเต็มหน้าผากของญาดา จนเธอแทบไม่รู้ตัวว่าเหงื่อออกไปทั่วทั้งร่างแล้ว

หลังทำอาหารเสร็จ ญาดาที่ยังสวมชุดนอนกระโปรงสีขาวบาง ๆ อยู่ ก็ไปทำความสะอาดส่วนอื่น ๆ ของภายในบ้านต่อ

"ให้ตายเถอะ ทำไมต้องมาบอกกะทันหันแบบนี้ด้วยนะ?" ญาดาพูดอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย ขณะเปลี่ยนผ้าปูโต๊ะกินข้าวผืนใหม่

"พี่นิรันดร์คิดว่าการเตรียมอาหารมันง่ายนักหรือไง ดูสิ เผลอแป๊บเดียวก็ห้าโมงแล้ว" ญาดาพูดกับตัวเองต่อ

ญาดาใช้ทิชชูเช็ดใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อ

ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!

ในตอนที่งานของเธอยังไม่เสร็จ เสียงกริ่งก็ดังขึ้น

"สงสัยพัสดุของฉันมาถึงแล้ว" ญาดาพูดพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อสองวันก่อนเธอสั่งสกินแคร์เอาไว้ เธอมั่นใจว่านั่นต้องเป็นของที่เพิ่งมาส่ง เธอดูแลตัวเองได้แค่ใช้สกินแคร์เป็นประจำเท่านั้น เพราะถ้าจะไปเสริมสวยที่ร้าน อย่าหวังเลยว่าจะได้รับอนุญาตจากสามี

"รอสักครู่นะคะ" ญาดาพูดพลางเช็ดมือกับชุดอยู่บ้าน แล้วพาดผ้าเช็ดโต๊ะไว้บนไหล่ ก่อนจะละจากงานตรงหน้าไปชั่วคราว

ญาดาเดินไปที่ประตูด้วยท่าทางสบาย ๆ นี่แหละหนึ่งในความบันเทิงของเธอเวลาอยู่บ้าน นั่นคือการแกะกล่องพัสดุ

แอ๊ด!

ญาดาเปิดประตู

แต่ทว่าดวงตาของเธอก็เบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่หน้าประตู

ไม่ใช่พนักงานส่งของอย่างที่เธอคิด แต่เป็นชายวัยผู้ใหญ่คนหนึ่ง แต่งตัวเรียบร้อยและดูมีเสน่ห์น่าเกรงขาม

ญาดาชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นเจ้านายของสามียืนอยู่ตรงนั้น ไหนว่าจะมาตอนกลางคืนไม่ใช่เหรอ?

"คะ...คุณ..." ญาดาเอ่ยทัก

จักรีที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตูจ้องมองเธออย่างไม่กะพริบตา

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
30 章節
บทที่ 1 แขกที่ไม่คาดคิด
ปัง!"งาน! งาน! ทุกวันก็เอาแต่บ่นเรื่องนี้!" นิรันดร์พูดอย่างหงุดหงิดกับญาดาผู้เป็นภรรยาเขาตบโต๊ะกินข้าวอย่างแรง จนจาน ชาม และแก้วสั่นไปหมด เพราะทุกเช้าเขาต้องหัวเสียกับการที่ภรรยาเอาแต่พร่ำบ่นว่าอยากทำงาน ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ขาดตกบกพร่องเรื่องค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูเธอ"แต่ฉันเบื่อที่ต้องอยู่บ้านนี่คะ พี่" ญาดาตอบและเหตุผลที่ญาดาพูดก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย มีแต่คำว่าเบื่อที่ต้องอยู่บ้าน"เธอไม่จำเป็นต้องทำงาน! หน้าที่ของเมียก็คืออยู่บ้าน ดูแลครอบครัว!" นิรันดร์ตะคอกออกมาด้วยความโมโหมากขึ้น"แต่ว่า...""ฉันไปละ!" นิรันดร์พูดตัดบทอย่างรวดเร็ว คว้ากระเป๋าแล้วเดินออกไปขึ้นรถแม้แต่อาหารเช้าที่ญาดาเตรียมไว้ เขาก็ไม่ได้แตะเลยสักนิดญาดาได้แต่มองฝุ่นที่ลอยคลุ้งจากล้อรถของสามีทิ้งไว้ ก่อนจะหันกลับมามองโต๊ะอาหารที่ไม่มีใครแตะต้องเธอทำได้แค่ถอนหายใจหนัก ๆ ความเสียใจเล็กน้อยก่อตัวอยู่ในใจ เธอไม่น่าเริ่มพูดเรื่องความต้องการที่จะกลับไปทำงานเลยเมื่อสองปีก่อน เธอเคยทำงานเป็นหัวหน้าฝ่ายการตลาดในบริษัทแห่งหนึ่ง แต่หลังจากแต่งงาน เธอก็ลาออกตามคำขอของสามีตอนแรก เธอสนุกกับชีวิตการเป็นแม่บ้าน แต
閱讀更多
บทที่ 2 สัมผัสยั่วใจจากเจ้านายสามีฉัน
"นิรันดร์กลับมาแล้วหรือยัง?" จักรีถามพลางจ้องญาดาไม่วางตา"ยะ...ยังไม่กลับค่ะ คุณจักรี" ญาดาตอบอย่างประหม่าเธอทำตัวไม่ถูก ถ้าหลบสายตาก็กลัวจะถูกมองว่าเสียมารยาท แต่ถ้าจ้องกลับไป ก็อาจถูกคิดว่าเธอกำลังท้าทาย และอาจส่งผลต่อหน้าที่การงานของสามีได้จักรีพยักหน้าเบา ๆชายร่างสูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตร มีดวงตาคมแต่แฝงความนุ่มนวล ผิวขาว และยังสวมแว่นกันแดดสีดำอยู่บนใบหน้า เขาดูราวกับนักแสดงคนหนึ่งเลย ยิ่งไปกว่านั้นรูปร่างของเขาก็ดูแข็งแรงมาก กล้ามเนื้อแขนดูแน่นเห็นได้ชัดพอสมควร บ่งบอกว่าเขาออกกำลังกายเป็นประจำถึงขนาดที่ญาดาเผลอเอาจักรีไปเปรียบเทียบกับนิรันดร์ แม้นิรันดร์อาจจะหล่อไม่แพ้จักรี แต่ผู้ชายคนนั้นขี้เกียจออกกำลังกายมาก หน้าท้องของเขาควรที่จะเป็นซิกซ์แพ็ก แต่กลับเริ่มป่องออกมานิด ๆ แล้วจริง ๆ แล้วญาดารู้จักจักรีอยู่แล้ว ผู้ชายคนนี้เคยเป็นรุ่นพี่ของเธอสมัยเรียนมหาวิทยาลัย รุ่นพี่ที่เคยทำให้เธอร้องไห้ตอนรับน้อง ตอนนั้นจักรีอยู่ปีสี่แล้ว แต่ก็ยังมีเวลาแกล้งเด็กปีหนึ่งอีก"อะแฮ่ม" จักรีกระแอม เมื่อเห็นญาดายืนแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า สายตาของเขายังคงมองญาดาเหมือนกำลังสำรวจเ
閱讀更多
บทที่ 3 คำชมสำหรับญาดา
“จริงเหรอ?” นิรันดร์ถามตั้งแต่เมื่อกี้ จักรีไม่ได้บอกนิรันดร์เลยว่าเขาจะตรงมาที่บ้าน“ใช่ค่ะ มาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว” ญาดาตอบนิรันดร์รีบเดินเข้าไป เขาเห็นเจ้านายนั่งสบาย ๆ อยู่ในห้องรับแขกแล้ว“ขอโทษครับคุณ ผมเพิ่งกลับมาถึง” นิรันดร์พูดอย่างรู้สึกผิด เพราะไม่ได้ออกมาต้อนรับการมาถึงของเจ้านาย“ไม่เป็นไร ผมเองที่ไม่ได้บอกก่อน” จักรีตอบพลางหัวเราะเบา ๆ“ผมนึกว่าคุณจะมาตอนค่ำเสียอีกครับ” นิรันดร์พูดต่อ ขณะนั่งลงตรงหน้าจักรี“ผมอยู่แถวนี้พอดี ถ้ากลับไปก่อนก็คงเสียเวลา ก็เลยคิดว่าแวะมาเลยดีกว่า”หางตาของจักรีเหลือบมองไปทางญาดาที่ยังยืนอยู่ใกล้นิรันดร์เป็นระยะ ๆญาดารู้สึกผิดกับนิรันดร์ โดยเฉพาะสัมผัสจากจักรีเมื่อครู่นี้ยังคงทิ้งความรู้สึกแปลก ๆ เอาไว้ในใจของเธอเป็นสัมผัสช่วงสั้น ๆ และอ่อนโยน แต่กลับทิ้งความรู้สึกที่ยากจะจางหายไว้“ที่รัก ไปเตรียมอาหารนะ” นิรันดร์พูดกับญาดาน้ำเสียงของเขาอ่อนลง เหมือนอยากแสดงภาพสามีที่อ่อนโยนต่อหน้าเจ้านาย“ค่ะ พี่”นิรันดร์ไม่ได้ระแวงภรรยาและเจ้านายของเขาเลยแม้แต่น้อยหลังจากญาดากลับเข้าไปด้านหลัง จักรีกับนิรันดร์ก็ดูเหมือนจะคุยกันอย่างจริงจั
閱讀更多
บทที่ 4 ข้อเสนองาน
"ว่าไง?" จักรีถาม หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งแล้วนิรันดร์ยังไม่ให้คำตอบแต่ในแววตาของเขากลับเห็นได้ชัดว่าเขาปฏิเสธข้อเสนอนี้ได้ยากจะไม่ให้เป็นเช่นนั้นได้ยังไง? หลายปีที่ผ่านมาเขาพยายามทำงานให้ดีที่สุด พยายามเข้าใกล้และเรียกร้องความสนใจจากเจ้านาย แม้แต่ประจบสอพลอก็ทำอยู่บ่อย ๆ เพื่อให้เจ้านายมองเห็นเขา แต่เขาก็ยังไม่ได้เลื่อนตำแหน่งสักทีแต่ครั้งนี้ล่ะ? แค่ยอมให้ญาดาไปทำงาน เขาก็จะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการ"ผมขอถามญาดาก่อนนะครับ คุณจักรี""ถ้าเธอยอม พรุ่งนี้ก็ให้มาหาผมที่บริษัทได้เลย" จักรีตอบพร้อมรอยยิ้ม"ครับ คุณจักรี"ขณะเดียวกัน ญาดาที่ยังอยู่ในครัวก็ดูสับสนอยู่คนเดียว เธอควรจะไปเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของจักรีดีไหม? แต่นี่ก็คือโอกาสที่เธอรอคอยมาตลอดไม่นานนัก จักรีก็บอกลาสองสามีภรรยาญาดาและนิรันดร์เดินไปส่งเจ้านายถึงหน้าประตู"พรุ่งนี้ให้คำตอบนะ" จักรีพูดกับนิรันดร์ แต่หางตากลับมองไปทางญาดา"ครับ คุณจักรี"ในห้องนอนของนิรันดร์และญาดาร่างของนิรันดร์เต็มไปด้วยเหงื่อ เขาเพิ่งปลดปล่อยความต้องการของตัวเองจนเสร็จ ส่วนทำได้เพียงญาดานอนนิ่ง ๆนิรันดร์นอนลงข้างเธอ ลมหายใจยังหอบขึ้
閱讀更多
บทที่ 5 นอกใจ
“แล้วแต่คุณจักรีเลยค่ะ” ญาดาพูดออกมาในที่สุดจักรีหัวเราะ แล้วกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของเขา ไม่นานนักเขาก็คุยโทรศัพท์ ที่แท้ก็ติดต่อฝ่ายบุคคลให้ทำหนังสือแต่งตั้งญาดาเป็นเลขานุการของเขา“พรุ่งนี้คุณเริ่มงานได้เลย” จักรีพูดอีกครั้ง หลังจากนั้นเขาก็ให้ญาดาไปพบฝ่ายบุคคล และยื่นเอกสารทั้งหมดตามที่บริษัทต้องการ“ขอบคุณค่ะ”ญาดาขอตัวออกไป แต่ก่อนที่เธอจะก้าวไปถึงประตู จักรีก็พูดขึ้นอีกครั้ง“คืนนี้ไปกินข้าวเย็นเป็นเพื่อนผม”“ห๊ะ?” ญาดาหยุดเดิน ตกใจเป็นอย่างมากเมื่อครู่เขายังบอกว่าเธอจะเริ่มงานพรุ่งนี้ แต่คืนนี้กลับให้เธอไปกินข้าวเย็นเป็นเพื่อน“ไหนคุณบอกว่าฉันเริ่มงานพรุ่งนี้…”“ผมลืมไปว่ามีนัดกินข้าวเย็นกับเพื่อน ถือซะว่าเป็นการเลี้ยงต้อนรับคุณก็แล้วกัน” จักรีพูดตัดบทอย่างรวดเร็วญาดานิ่งเงียบ แต่เธอก็ตกลงทำงานไปแล้ว สุดท้ายจึงจำใจพยักหน้าเบา ๆจักรียิ้มกว้าง มองญาดาเดินออกจากห้องไปคืนนั้น ญาดาสวมเดรสสีชมพูยาวถึงเข่า เธอดูสวยมาก“หวังว่าเดี๋ยวพี่นิรันดร์จะไม่เปลี่ยนใจ แล้วห้ามฉันทำงานอีกนะ” ญาดาพูดพลางหมุนตัวดูตัวเองหน้ากระจกเธอขออนุญาตสามีแล้วว่าจะออกไปกับจักรีคืนนี้ พอดีกับที
閱讀更多
บทที่ 6 เธอเปียกแล้ว
“มีอะไรเหรอ?” จักรีถามพลางมองญาดาด้วยความสงสัยญาดารีบส่ายหน้า แล้วเก็บโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋า“ไม่มีอะไรค่ะ”“นิรันดร์สั่งให้คุณกลับบ้านเหรอ?” จักรีลองถามหยั่งเชิง“เปล่าค่ะ คุณจักรี”จักรีพยักหน้าเบา ๆ เขาคว้ามือญาดามา แล้วลูบอย่างอ่อนโยนญาดาตกใจ แต่ก็ได้แต่นิ่งเฉย เธอไม่ได้ชักมือหนี การได้รับความใส่ใจแบบนี้ทำให้ญาดารู้สึกเหมือนเผลอลืมตัวไปตลอดเวลาที่ผ่านมา นิรันดร์ไม่เคยโรแมนติกกับเธอเลย โดยเฉพาะเวลาอยู่ในรถแบบนี้ อย่าว่าแต่จับมือญาดาเลย มีแต่บ่นเรื่องรถติดบ้าง เรื่องนั้นเรื่องนี้บ้าง แต่เมื่อกี้เธอกลับเห็นนิรันดร์ทั้งโรแมนติกและมีความสุขกับอุทิตามากพอได้รับการปฏิบัติอย่างอ่อนโยนแบบนี้ เธอก็เผลอหลงเคลิ้มไปจุ๊บ!จักรีจูบลงบนมือของเธอ ญาดาลนลานแล้วรีบดึงมือกลับ จักรีเพียงยิ้มเมื่อเห็นญาดาทำตัวไม่ถูกตอนนี้ทั้งสองมาถึงโรงภาพยนตร์แล้ว ถึงแม้จะเป็นเวลาสี่ทุ่ม แต่ก็ยังมีคนมาดูหนังค่อนข้างเยอะไม่รู้ว่าจักรีตั้งใจหรือเปล่า หนังที่พวกเขาดูเป็นหนังสำหรับผู้ใหญ่ที่มีฉากโรแมนติกมากมายจนชวนให้คนดูอินไปจริง ๆ แล้วญาดาไม่ได้มีสมาธิดูหนังเลย การทรยศของนิรันดร์ยังคงวนเวียนอยู่
閱讀更多
บทที่ 7 ผมต้องการคุณ
ร่างของญาดาขนลุกซู่ เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจของจักรีที่อยู่ใกล้มาก แต่เธอก็ไม่ได้หลบปี๊น! ปี๊น!เสียงแตรจากมอเตอร์ไซค์ของยามสองคันที่กำลังลาดตระเวนทำให้ทั้งคู่ตกใจจักรีรีบผละตัวออกทันที ญาดาเองก็เช่นกัน“ฉันขอตัวเข้าไปก่อนนะคะ คุณจักรี” ญาดารีบพูดแล้วลงจากรถอย่างรวดเร็วญาดาไม่หันกลับไปมองอีก เธอรีบเดินเข้าไปในบ้านทันทีส่วนจักรีได้แต่ยิ้มพลางมองญาดาที่หายลับเข้าไปในบ้านแล้ว“เธอน่าสนใจมากจริง ๆ” เขาพึมพำสายตาของเขายังคงจับจ้องประตูที่ปิดสนิทบานนั้นอย่างมีความหวัง เผื่อว่าญาดาจะออกมาอีกครั้ง แต่ผ่านไปหลายนาที ญาดาก็ยังไม่ออกมาพรึ่บ!จู่ ๆ ญาดาก็ปิดไฟหน้าบ้าน จักรีหัวเราะออกมา“คุณทำให้ผมแทบคลั่งจริง ๆ ทำไมผมถึงเอาแต่คิดถึงคุณนะ?”ญาดาแอบมองออกมาจากหลังผ้าม่านในบ้าน เธอลูบอกอย่างโล่งใจเมื่อเห็นรถของจักรีขับออกไปไกลแล้ว“ในที่สุดเขาก็ไปสักที”วันต่อมา…วันแรกที่ญาดาเริ่มทำงานอย่างเป็นทางการในตำแหน่งเลขานุการของจักรี“พี่…”ทันทีที่เพิ่งลงจากมอเตอร์ไซค์รับจ้างผ่านแอป เธอก็เห็นนิรันดร์เพิ่งมาถึงบริษัทพอดี เธออยากจะเรียกเขา แต่ก็ต้องหยุดไว้เมื่อเห็นนิรันดร์มากับอุทิตานิ
閱讀更多
บทที่ 8 คุณคะ นี่มันที่ทำงานนะคะ
“ผมจะไม่ทำให้คุณเจ็บหรอก”มือของจักรีจับคางของญาดา เชยใบหน้านั้นขึ้นมาให้มองเขาทั้งคู่สบตากัน ญาดารู้สึกถึงแรงสั่นไหวอย่างรุนแรงในอก เธอรู้ว่านี่มันผิด แต่ทำไมสายตาของจักรีถึงได้ทำให้รู้สึกสงบแบบนี้นะ โดยเฉพาะกับตัวเธอที่กำลังหัวใจแตกสลายอยู่ในตอนนี้จักรีขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ ญาดาจึงถอยหนีโดยอัตโนมัติ“คุณจักรีคะ นี่มันที่ทำงานนะคะ” ญาดาพูดพลางพยายามลุกขึ้นแต่แขนของจักรีกลับแข็งแรงมากจนรั้งเธอไว้ได้“ฉันรู้”“เดี๋ยวมีคนมาเห็นแล้วจะคิดไปต่าง ๆ นานานะคะ”“แปลว่าถ้าไม่ใช่ที่ทำงาน ผมก็มีคุณได้ใช่ไหม?” จักรีถามด้วยความหวังเต็มเปี่ยมใบหน้าของญาดาแดงขึ้น จักรีพูดตรงไปตรงมาเหลือเกินญาดาส่ายหน้า นี่มันผิด เธอไม่ควรทำแบบนี้ ถึงแม้นิรันดร์จะนอกใจ แต่เธอก็จะไม่ทำผิด นั่นคือสิ่งที่เธอคิดอยู่ตอนนี้“ผมจะขึ้นเงินเดือนให้คุณ” จักรีพูดอีกครั้งจักรียิ่งขยับใบหน้าเข้าใกล้ญาดามากขึ้น แม้แต่มือของเขาก็ยังประคองศีรษะของญาดาเอาไว้ เพื่อให้เธอเข้าใกล้เขามากขึ้นลมหายใจของจักรีอยู่ใกล้มาก ญาดาอยากจะหลบ แต่แรงผลักดันบางอย่างในใจของเธอก็ต้องการเขาเช่นกันญาดาหลับตาลงในตอนที่ริมฝีปากของจักรีแตะ
閱讀更多
บทที่ 9 ความปรารถนาที่ยังไม่ถูกเติมเต็ม
“ฉันเหนื่อยค่ะ พี่” ญาดาพึมพำ“นั่นแหละความเสี่ยงของการทำงาน ที่ผ่านมาเธอเอาแต่บ่นอยากทำงาน พอได้ทำงานแล้วก็เหนื่อยเหรอ? เพิ่งวันเดียวเองนะ!” นิรันดร์ถามอย่างหงุดหงิด“แต่ว่า”“รีบเตรียมตัวซะ! อย่าให้คุณจักรีโกรธ!”นิรันดร์ให้ความสำคัญกับตำแหน่งของตัวเองมากกว่า เขากลัวว่าจักรีจะโกรธ มากกว่าจะสนใจความรู้สึกของภรรยา หรือว่าเขาไม่สงสัยเจตนาของจักรีเลยสักนิด? หรือทั้งหมดก็เพื่อหน้าที่การงานเหรอ?“ถ้าฉันไปไม่ได้ ฉันจะโทรหาคุณจักรีเอง” ญาดาตอบ“ญาดา!” นิรันดร์ตวาด แล้วแย่งโทรศัพท์ไปจากมือญาดาญาดาถึงกับงุนงง นิรันดร์เป็นอะไรไป? เขากลัวจักรีขนาดนั้นเลยเหรอ?“เธอเพิ่งทำงานได้แค่วันเดียว การขัดใจเจ้านายมันจะส่งผลต่อผลงานของเธอนะ อีกอย่างคุณจักรีก็แค่ขอให้เธอไปกินมื้อค่ำเป็นเพื่อนเขาไม่ใช่เหรอ เมื่อกี้เธอก็บอกว่าหิวไม่ใช่หรือไง? ไปกินข้างนอกกับเขายังดีกว่าต้องมาทำกับข้าวเอง”ญาดาถอนหายใจหนัก ก่อนจะลุกเดินไปห้องน้ำในที่สุด ส่วนนิรันดร์ เขาดูยุ่งอยู่กับโทรศัพท์ คุยแชตไปยิ้มไปคนเดียวญาดาสวมเสื้อยืดกับกระโปรงยาว ด้านนอกคลุมด้วยเสื้อคาร์ดิแกน เพราะตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้วไม่นานนัก ก็มีเ
閱讀更多
บทที่ 10 สำคัญสำหรับฉัน
“คุณ…”ญาดาอยากจะท้วง แต่จักรีกลับปิดปากญาดาด้วยจูบของเขาไปก่อนแล้วญาดากอดคอจักรีแน่นขึ้น เพราะจูบของจักรีทำให้เธอเคลิบเคลิ้มจนแทบล่องลอยห้องนอนของจักรีตกแต่งด้วยโทนสีที่นุ่มนวลกว่า มีเตียงขนาดคิงไซซ์ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวเรียบร้อยจักรีวางญาดาลงอย่างระมัดระวัง อ่อนโยนราวกับกลัวว่าเธอจะแตกเหมือนแก้ว แต่เขาก็ไม่เคยถอนจูบออกเลย“ผมต้องการคุณ ญาดา” จักรีพูด เมื่อถอนจูบออกชั่วครู่เพื่อสูดอากาศหายใจจักรีค่อย ๆ ถอดเสื้อยืดที่ญาดาสวมอยู่ออกได้สำเร็จ ตอนนี้เขามองเห็นเนินอกคู่สวยของญาดาที่มีเสื้อชั้นในสีดำปกคลุมอยู่จักรีจูบไล้ลำคอของญาดา แล้วค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงไปจนถึงหน้าอกคลิก!เพียงแค่การขยับมือครั้งเดียว จักรีก็ปลดตะขอด้านหลังของญาดาได้สำเร็จ ตอนนี้ตรงหน้าเขาคือหน้าอกทั้งสองข้างของญาดาที่ไม่มีอะไรปกปิดอีกแล้ว จุดเล็ก ๆ ตรงกลางแข็งชูขึ้นมาแล้วจักรีไม่อาจห้ามใจตัวเองได้อีก เขาครอบครองข้างหนึ่งด้วยปากของเขา ส่วนมือก็เล่นกับอีกข้างหนึ่ง“อ๊ะ… คุณจักรี” ญาดาครางออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อจักรีเริ่มดูดและขบเบา ๆ ที่หน้าอกของเธอรอบหน้าอกของญาดาเต็มไปด้วยรอยแสดงความเป็นเจ้าของที่จ
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status