Short
หมอนวดชายตาบอดกับประธานหญิงโรคจิต

หมอนวดชายตาบอดกับประธานหญิงโรคจิต

Oleh:  ฮัสกี้โผบินTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
7Bab
6.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ในสถานการณ์ที่มีโรคระบาดหนัก เพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย ผมจึงหาอาชีพเสริมที่เป็นงานถนัดอย่างการเป็น----หมอนวดตาบอด แต่ผมคิดไม่ถึงเลยว่า ชั้นบนสุดของร้านหมอนวดตาบอด จะยังซ่อนบริการลับพิเศษบางอย่างเอาไว้ ลูกค้ารายแรกที่ผมต้องเจอหลังจากขึ้นไปทำงานบนชั้นสูงสุด คือหลิงเซียวเซียว ประธานหญิงคนสวยผู้ยิ่งใหญ่ในบริษัทที่ผมทำงานอยู่ เธออยากให้ผมบริการนวดเธอด้วยวิธีการพิเศษ...

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

「楓……本当に、離婚届を作ってほしいの?」

電話の向こうで、早川明里(はやかわ あかり)の声が少し掠れた。迷いと心配が滲んでいる。

「よく考えて。サインしたら……もう大輔とは、戻れないよ?」

木村楓(きむら かえで)はグラスの中の琥珀色の液体を見つめた。ウイスキーは喉を焼く。けれど昨夜の光景だけは、脳裏に焼きついたまま離れることはなかった。

握り締めたスマホが、手汗で少し滑った。

「うん」楓は短く言った。「彼から離れることにしたの」

「どうして……?大輔、楓には優しかったじゃない。愛されてるって――」

その言葉に、楓は笑いそうになったが、喉の奥で押し殺した。愛だって?なんて面白い冗談だ。

通話を切ったあと、楓は窓の外へ視線を投げた。向かいの高層ビルに設置された巨大なLEDが、あの記者会見を何度も流している。

完璧なスーツに、完璧な笑顔。桜井大輔(さくらい だいすけ)はネックレスを持ち上げ、誇らしげに宣言していた。

――世界最高級のダイヤと宝石で、妻のために唯一無二のジュエリーを作りました――名付けて、「愛の楓」。

記念日のプレゼント。永遠の愛。その綺麗な言葉が、楓の胃をきりきりと締めつける。

「……私を愛してるって?」楓は呟いた。「愛してる人との記念日の夜に他の女を抱くの?」

昨夜は結婚三周年。大輔は「サプライズがあるから、家で待ってて」と言った。

楓は大輔の好きな白いドレスを着て、キャンドルを灯し、好物の料理を並べた。遅くなるって言われても、信じて待った。

――でも、日付が変わっても帰ってこなかった。

午前一時。唐突にスマホが震えて、SNSのフレンドリクエストが届いた。変なアイコン写真。メッセージは「あなたへのサプライズ」。

最初は迷惑メールだと思っていた。即ブロックしようとした瞬間――指を止めてしまった。

メッセージが立て続けに届いたのだ。

【まだ起きてる?旦那が帰ってこないから?もう気づいてるでしょ。今、大輔は私と一緒なの。雷が怖いって言ったら、心配して来てくれたの。本当にいい男よね。あなた一人にはもったいない】

連なる言葉の一つ一つが、針のように容赦なく心臓に突き刺さる。手が震えて、画面をうまく動かせない。

どうせただの悪ふざけだ。そうに決まってる。頭ではそう言い聞かせるのに、胸の奥が冷えていく。

最後のメッセージで、楓の理性は折れた。

【信じられないなら、住所送るよ。鍵の番号は、あなたたちの結婚記念日。わかるでしょ?】

楓は震える指でリクエストを承認した。相手はすぐに住所と暗証番号を送ってきた。

――0823。確かに、結婚記念日。

楓は家を飛び出した。車を運転しながら、胸が破れそうで、息が浅くなる。

到着したのは高級マンションだった。ドアの前に立つと、指先が冷たくなっていくのがわかった。

テンキーに、0823と入力する。すると、「カチ」と音がしてロックが外れ、ドアが開いた。

廊下には男物のスーツジャケットが投げ捨てられていた。それは今朝、大輔が着て出た――三周年のために新調したやつだ。

リビングのソファには黒いレースの下着。テーブルのワイングラスには、べったりと口紅の跡が残っている。

足元には、男女の服が散らばっていた。そして寝室の前には、赤いレースのナイトガウンが裂けたまま落ちている。

楓は足が震えて、まともに立てない。それでも、逃げたら一生後悔する気がして――半開きのドアを押した。

ベッドの上。大輔が、知らない女を抱いていた。

大輔は目を閉じ、楽しげな表情で呻いていた。「ああ……そうだ……すごく……良い……」

女は振り返り、勝ち誇ったように笑って言った。

「ねえ、大輔。私のほうがいい?それとも楓?」

大輔は、吐き捨てるみたいに言った。

「楓と比べるな……興が冷める」

それから彼は女性の体をひっくり返し、後ろから彼女の腰をつかみ、狂ったように突き立てた。女性の呻き声と大輔の荒い息遣いが入り混じった。

その瞬間、楓の中で何かが音を立てて崩れた。

八年前。大学で出会って、純粋に恋をして、結婚して。周りからは「理想の夫婦」だとか「お似合いの二人」だとか散々言われた。

――だが全部、嘘だった。

楓は口を押さえた。吐き気が込み上げる。足が勝手に後ずさって、気づいたら部屋を飛び出していた。

そのままセンター街のバーへ。隅の席で一人、ウイスキーを流し込んだ。

喉は熱い。頭もぼんやりする。なのに胸の痛みだけ、どこまでも鮮明だった。

明里が駆けつけた頃には、楓はもうぐでぐでに酔っていた。

「楓!」明里が向かいに座る。顔は心配でいっぱいだった。「どうしたの、それ……何があったの?大輔に何かされた?」

楓は赤く腫れた目で彼女を見た。

「明里……今、その名前聞きたくない」

グラスをあおって、胸の中から込み上げてくる苦味を飲み込む。

「見ちゃったの。あいつが……他の女と寝てるの。誤解とかじゃない」

明里は楓の手を握った。「楓……もしかしたら、話し合えば……」

「話すことなんてない」楓は、酔いに揺れながらも、声だけははっきりしていた。

「離婚する。あいつが他の女抱いてた光景を思い出すだけで、吐き気がする」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
7 Bab
บทที่ 1
ผมชื่อหลัวเยว่ เป็นพนักงานขายสินค้าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเนื่องจากเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ ธุรกิจของบริษัทจึงซบเซาลงอย่างมาก แม้จะต้องขอบคุณสวรรค์ที่ยังรักษาหน้าที่การงานเอาไว้ได้ แต่ไม่มีค่าคอมมิชชั่นการขายเลยเมื่อไม่มีทางเลือก เพื่อเลี้ยงดูภรรยาและลูกให้อยู่รอด นอกเหนือจากงานประจำ ผมจึงหางานพาร์ทไทม์ซึ่งเป็นอาชีพดั้งเดิม---หมอนวดผมไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัย หลังจบมัธยมปลาย ผมก็เข้าเรียนโรงเรียนอาชีวะโดยตรง เรียนการนวดกดจุดแบบแพทย์แผนจีนแต่ผมไม่เคยภูมิใจในทักษะนี้เลย พอเรียนจบก็ไปหางานขายทันทีถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้หาเงินไม่ได้จริงๆ ผมก็คงไม่คิดจะกลับมาทำงานที่ต้องใช้ทักษะนี้อีกตอนที่หางานพาร์ทไทม์เป็นหมอนวด ผมรู้ว่าหมอนวดตาบอดจะได้เงินมากกว่า ก็เลยเกิดความคิดแผลงๆ ขึ้นมาผมซื้อแว่นตาดำมาใส่ แกล้งทำเป็นคนตาบอดเข้าไปสมัครงานที่ร้านหมอนวดตาบอดเพราะฝีมือผมดี ก็เลยได้ทำงานพาร์ทไทม์นี้อย่างราบรื่นดังนั้น ตอนกลางวันผมจึงทำงานขาย ตอนกลางคืนก็แกล้งทำเป็นคนตาบอดไปนวดให้คนอื่นคิดว่าชีวิตคงเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ เงินที่ได้จากการนวดก็พอที่จะเลี้ยงครอบครัวได้แล้วแต่หลังจากที่ผมทำงานเป็นหม
Baca selengkapnya
บทที่ 2
ผมคอยเตือนตัวเองในใจว่าต้องไม่มีข้อผิดพลาด แล้วเริ่มนวดให้เธอผิวของหลิงเซียวเซียวนุ่มและเนียนมาก สัมผัสมือยอดเยี่ยมมากผมนวดด้วยวิธีปกติ แต่หลังจากนวดไปสักพัก หลิงเซียวเซียวก็พูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจ"คุณกำลังทำอะไร? เจ้านายไม่ได้บอกวิธีนวดให้คุณหรือไง?"ผมชะงัก ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเธอก็จับมือผมไปวางแปะที่ก้นของเธอผมกลืนน้ำลายลงคอ มือสั่นเล็กน้อยขณะบีบนวดก้นของเธอแม้ว่าเมื่อวานเจ้านายจะบอกเป็นนัยๆ และผมก็พอเดาได้ว่าบริการพิเศษบนชั้นบนสุดคืออะไร แต่เมื่อต้องทำจริงๆ ผมก็ยังแอบกลัวอยู่บ้างไม่นานหลังจากที่ผมใช้มือทั้งสองข้างนวดคลึงไปมา หลิงเซียวเซียวก็เริ่มครางเบาๆผมมองเธอกัดริมฝีปากล่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจ แทบจะทนไม่ไหวอยากกระโจนเข้าใส่เดี๋ยวนั้นผมใช้ทุกเทคนิคที่มี ทำให้หลิงเซียวเซียวสั่นสะท้านจนตัวกระตุกหลายครั้ง"ไม่เลวนี่ ฝีมือดีมาก"หลังการนวดจบลง หลิงเซียวเซียวก็นั่งพักสักครู่ จุดบุหรี่สูบแล้วพูดขึ้นมาผมยืนอย่างนอบน้อมอยู่ข้างๆเธอพ่นควันบุหรี่เป็นวงกลมใส่ผม ก่อนจะหยิบเงินปึกหนึ่งจากกระเป๋าออกมาวางบนเตียงนวดผมจ้องตรงไปข้างหน้า ไม่แม้แต่จะมองเงินนั้นผ
Baca selengkapnya
บทที่ 3
คราวนี้ผมไม่ได้ต่อต้านขัดขืนอีกหนึ่งคือเงินที่เธอเสนอมันล่อตาล่อใจ สองคือผมก็ไม่ได้รังเกียจอะไรเธอเธอใช้งานผมอย่างหนักหน่วงเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงเต็มเล่นเสียเอวผมแทบจะหักหลังจากนั้น เธอก็สูบบุหรี่สำหรับผู้หญิงโดยไม่พูดไม่จาอะไรผมนวดบริเวณไตตัวเองพลางครุ่นคิดไม่ใช่หรือว่าหลิงเซียวเซียวแต่งงานแล้วเหรอ? ทำไมถึงทำตัวเป็นภรรยาที่อดอยากหิวกระหายมาหลายปี?หรือว่าสามีเธอไร้น้ำยา?ผมคิดถึงความเป็นไปได้มากมาย"เสี่ยวหลัว เสี่ยวหลัว!"ขณะที่ผมกำลังคิดเพ้อเจ้อ วิทยุสื่อสารในเสื้อของผมก็ดังขึ้นผมได้สติกลับมา รีบคว้าวิทยุสื่อสาร"พี่หวัง มีอะไรเหรอครับ?"พี่หวังตะโกนอย่างร้อนรน "รีบพาแขกวีไอพีเข้าทางลับเร็ว! มีคนกำลังบุกขึ้นมา!"ผมตกใจ หลั่งเหงื่อเย็นเยียบออกมาเต็มแผ่นหลังทุกห้องบนชั้นบนสุดของร้านนวดนี้มีทางลับเชื่อมต่อเอาไว้ เพื่อให้แขกวีไอพีสามารถออกไปได้อย่างสะดวกเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินผมไม่มีเวลาคิดมาก รีบเดินไปที่มุมห้องและกดที่ปุ่มลับแห่งหนึ่งภาพแขวนบนผนังเปิดออก ประตูลับปรากฏขึ้น"เร็วเข้า!"ผมจูงหลิงเซียวเซียวที่เปลือยกายมุดเข้าไปในประตูลับหลิงเซียวเซียวหรี่ตามองผม
Baca selengkapnya
บทที่ 4
ผมก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาหลิงเซียวเซียวเลยไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเธอต้องมองผมด้วยสายตาที่อยากจะกินเลือดกินเนื้อตลอดพิธีรับรางวัล ผมปิดปากเงียบไม่พูดอะไรสักคำหลังจบพิธี ผมรีบวิ่งลงจากเวทีเหมือนกำลังหนีอะไรบางอย่างตอนกลางคืนเมื่อผมไปถึงร้านนวด พอเข้าประตูไปก็เจอเจ้าของร้านพอดี"หลัวเยว่ ตามผมมา"เจ้าของร้านสีหน้าเคร่งขรึมผมรู้สึกใจคอไม่ดี แต่ก็พูดว่า "เถ้าแก่ จะไปไหนหรือครับ"พลางใช้มือคลำกำแพงรอบๆ เดินไปเจ้าของร้านมองผมด้วยสายตาเย้ยหยัน แล้วพูดว่า "พอเถอะ เลิกแสดงได้แล้ว ผมรู้หมดแล้วว่าคุณไม่ได้ตาบอด!"ร่างกายผมสั่นเทาสุดท้ายอะไรจะเกิดก็ต้องเกิดอยู่ดี!ผมรู้ว่าหลิงเซียวเซียวต้องเป็นคนบอกแน่ๆ วันนี้เธอเห็นผมแล้วคงโกรธจนทนไม่ไหวผมปล่อยมือลง มองเจ้าของร้าน รอฟังว่าเขาจะพูดอะไร"ตามผมมา"เขาพาผมเดินไปที่ห้องทำงานของเขาเจ้าของร้านนั่งบนเก้าอี้ มองสำรวจผม พลางทำเสียงชื่นชม "หลัวเยว่ นายแกล้งได้เนียนมากนะ ผมเจอคนตาบอดมาเยอะ แต่ดูไม่ออกเลยว่านายตาบอดจริงหรือปลอม"ผมยิ้มแหยๆ"เถ้าแก่ครับ ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณ แต่ที่นี่รับแค่หมอนวดตาบอด ผมเลยไม่มีทางเลือก..."ผมเริ่
Baca selengkapnya
บทที่ 5
"เจ้าซื่อไห่! คุณจะหยุดบ้าได้หรือยัง!"หลิงเซียวเซียวเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเธอกวาดตามองรอบๆ ด้วยสายตาเย็นชา ไม่มีใครกล้าสบตากับเธอ ทุกคนต่างรีบกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองผมรู้สึกเหมือนว่าสายตาของเธอหยุดอยู่ที่ใบหน้าผมสักพัก หรือผมแค่คิดไปเองเฉยๆ?ผมส่ายหัวแล้วรีบกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองหลิงเซียวเซียวลากชายแก่กลับเข้าไปในออฟฟิศแล้วปิดประตูไม่นาน ก็มีเสียงทะเลาะและเสียงข้าวของแตกกระจายดังมาจากในห้อง"เจ้าซื่อไห่! คุณจะให้ฉันทำยังไง! คุณแต่งงานกับฉันแล้วทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวมาหลายปี คุณยังจะให้ฉันทำยังไงอีก!"หลิงเซียวเซียววิ่งออกมาจากออฟฟิศด้วยใบหน้าที่มีรอยฟกช้ำดำเขียว"กูจะฆ่ามึงให้ตาย!"เจ้าซื่อไห่หน้าตาดุร้าย ถือท่อนเหล็กไล่ตามหลิงเซียวเซียวไปติดๆผมใจหายวาบ ถ้าโดนตีด้วยท่อนเหล็กนั่นคงไม่รอดแน่เห็นหลิงเซียวเซียววิ่งมาทางผม สีหน้าผมเปลี่ยนไปมา สุดท้ายก็ตัดสินใจลุกขึ้นขวางเจ้าซื่อไห่ไว้"มึงหลีกไปให้พ้นเลย!"เจ้าซื่อไห่จ้องผมอย่างดุร้ายผมกลืนน้ำลาย "หยุดเถอะครับ ถ้ายังทำต่อต้องมีคนตายแน่""มึงคิดว่าตัวเองเป็นใคร? มีสิทธิ์อะไรมาเสือกเรื่องชาวบ้าน?" เจ้าซ
Baca selengkapnya
บทที่ 6
ผมหันหน้าไป และเห็นหลิงเซียวเซียวเธอนั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้ กำลังปอกแอปเปิ้ล"คุณหลิง"ผมรีบลุกขึ้นนั่งทันทีหลิงเซียวเซียวกดผมให้นอนลง "นอนพักผ่อนให้ดีๆ เถอะ""คุณหลิงเป็นคนพาผมมาโรงพยาบาลเหรอครับ" ผมถามหลิงเซียวเซียวพยักหน้า "ฉันเลิกงานแล้วเห็นคุณหมดสติอยู่บนพื้น""ขอบคุณครับ คุณหลิง" ผมมองเธอด้วยความซาบซึ้งหลิงเซียวเซียวโบกมือ แล้วมองผมอย่างพินิจ"หลัว...อุก..."เธอกำลังจะพูด แต่กลับเกิดอยากจะอาเจียน รีบเอามือปิดปากแล้วโน้มตัวไปที่ถังขยะ"คุณหลิง คุณไม่เป็นไรนะครับ"ผมรู้สึกเป็นห่วงหลิงเซียวเซียวอาเจียนอยู่พักหนึ่ง ก็เช็ดปากแล้วจ้องมองผมไม่วางตาผมถูกเธอมองจนรู้สึกอึดอัด"หลัวเยว่ ฉันท้อง" เธอพูดขึ้นมาแบบทันควันผมชะงัก มองเธอด้วยความสงสัยเรื่องที่เธอท้องนั้น หลังจากเจ้าซื่อไห่บุกมาก่อความวุ่นวาย ทั้งบริษัทก็รู้กันหมดแล้วหลิงเซียวเซียวเงียบไปครู่หนึ่ง กัดริมฝีปากล่าง "เป็นลูกของนาย""อ๋อ" ผมพยักหน้า แล้วจู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมองหลิงเซียวเซียวด้วยความไม่อยากเชื่อ"คุณว่าอะไรนะ?! ลูกผม?! เป็นไปไม่ได้!"ปฏิกิริยาแรกของผมคือคิดว่าเธอพูดเรื่องเหลวไหลทั้งเพมันเป็นไ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
"ห้ามขยับ!"พวกเขาไม่พูดอะไรมาก รีบจับผมกดลงกับพื้นทันทีสมองผมว่างเปล่าไปหมดจนกระทั่งถูกพาตัวมาที่สถานีตำรวจ ผมถึงได้สติแม่งเอ๊ย! หลิงเซียวเซียวหลอกใช้ผม!"คุณตำรวจครับ! ผมถูกใส่ร้าย! ผมไม่ได้ฆ่าเจ้าซื่อไห่!"ตำรวจพูดเสียงเรียบเฉย "เมื่อวานตอนเย็น เจ้าซื่อไห่พาคนไปรุมทำร้ายคุณ""ผม...""เจ้าซื่อไห่ถูกเชือดคอ เลือดไหลจนหมดตัว บนอาวุธมีลายนิ้วมือของคุณ และตัวคุณก็เปื้อนเลือดของเจ้าซื่อไห่เต็มไปหมด""กล้องวงจรปิดที่บ้านเจ้าซื่อไห่ก็ถูกทำลาย""เรามีเหตุผลเพียงพอที่จะสงสัยว่าคุณฆ่าเขาเพื่อแก้แค้น"ทุกประโยคที่เขาพูดออกมา ทำให้สีหน้าผมซีดลงเรื่อยๆ"ไม่ใช่! ผมไม่ได้ทำ! หลิงเซียวเซียวนัดให้ผมไปที่บ้านเธอ! เธอวางยาผม เธอเป็นคนฆ่าเจ้าซื่อไห่!"ผมตะโกนอย่างตื่นตระหนก แต่ตำรวจเพียงแค่มองผมเฉยๆเขาเริ่มถามคำถามผมหลายข้อ ผมตอบพวกเขาตามความจริงทุกข้อ"สารวัตรครับ มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลครับ ลายนิ้วมือที่บ้านเจ้าซื่อไห่ มันสะอาดผิดปกติเกินไปครับ มีหลงเหลือแค่ของเจ้าซื่อไห่กับหลัวเยว่"สารวัตรตำรวจหยุดชะงัก หรี่ตาลง "คุณหมายความว่าที่เกิดเหตุถูกจัดฉากเอาไว้แล้ว?""มีความเป็นไปได้สูงม
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status