Short
ความสิ้นหวังของสาวชาวบ้าน

ความสิ้นหวังของสาวชาวบ้าน

Oleh:  ราชาผักชีTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
9Bab
1.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หลังจากสามีของฉันเสียชีวิต ฉันก็ปล่อยตัวปล่อยใจมากยิ่งขึ้น ทุกครั้งในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด ฉันอยากจะถูกใครสักคนบดขยี้หัวใจที่รวนเรของฉันอย่างแรง ร่างกายที่รุ่มร้อนทรมานฉันอยู่ตลอดเวลาเหมือนสมัยสาว ๆ ฉันจึงทำได้เพียงต้องไปปรึกษาหมอในคลินิกชนบทเพื่อรักษาอาการที่ยากจะอธิบาย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะ…

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

会社の忘年会で、夫と女性秘書が肩を寄せ合いながら、楽しそうにピアノを連弾していた。

二人が手をつないで壇上から降りてくると、息子まで嬉しそうに駆け寄っていく。

「蛍さん、すごいね!なんでもできるんだ。蛍さんが僕のママだったらよかったのに」

目の前の、仲睦まじい三人を眺めながら――

私は静かに、心の底で決めた。

もう、いい。

捨てるべきものは、ちゃんと捨てないと。

時野一真(ときの かずま)が息子の言葉に頷きかけた瞬間、私は大股で前へ歩き出し、彼のスーツに付いたマイクを思い切り引きちぎった。

キィィン――と耳を刺すような音が会場中に響き、さっきまでの賑やかさが一気に凍りつく。

すぐに、ひそひそとした声が飛び交い始めた。

「社長の面子を潰すなんて……奥さん、身の程知らずじゃない?」

「いや、でも社長もどうなの。愛人まで連れてきて、息子まで一緒って……」

ざわつく会場に反比例するように、一真の顔色はみるみる険しくなる。

彼は素早く忘年会のお開きを宣言し、来賓たちを帰らせた。

ただし、夏目蛍(なつめ ほたる)だけは残したまま。

真紅のイブニングドレスを纏う蛍は、一真の隣に堂々と立っている。

その姿は、一真がずっと昔に亡くした初恋の人・辛島悦子(からしま えつこ)に瓜二つだった。

息子の時野颯太(ときの そうた)はといえば、蛍の前にすっと立ちふさがり、私が彼女に何かするのでは、とでも言いたげにこちらを睨んでいる。

本当に、微笑ましい。まるで、彼ら三人が本物の家族みたいだ。

一真は片手で蛍の肩を軽く叩きながら、苛立ちを隠そうともせず私を睨めつけた。

「みんなの前で何してんだよ。そんなに蛍が気に入らないのか。

西の別荘に住まわせる。お前とは会わせない。

安心しろよ。おばあ様には約束したんだ。時野家の妻の座は、お前のものだって」

私が黙っていると、颯太まで怒鳴ってきた。「あっち行ってよ!ママなんか蛍さんに全然かなわない!蛍さんのほうがずっといいもん!蛍さんが僕のママだったらよかった!」

夫と息子が、まるで敵を見るような目で私を見ている。

私は何か言おうとしても、喉が詰まって声が出ない。

その様子を、蛍は余裕の笑みを浮かべて眺めていた。「奥様、私と一真さん、本気で愛し合ってるの。正妻の座を奪ったりはしないから、どうか安心して」

その瞬間、ふっと、どうしようもなく疲れが押し寄せた。

――もう、この人たちと関わりたくない。

私は手首のブレスレットを外し、一真へ差し出した。「これ……返すわ」

一真は一瞬きょとんとしたが、すぐに不機嫌そうに受け取り、振り返って蛍の手首にはめてやった。「君にやるよ」

そして、私を嘲るような目で見下ろす。

「さすがだな、千尋。時野家に小さい頃から育てられただけあって、物分かりがいいじゃないか。

時野家の宝を何の躊躇もなく返したとはな」

私の無表情を見て、一真は鼻で笑った。「そこまで従順なくせに、なんで今日みたいな真似した?

まだ礼儀が分かってないみたいだな。後でマナーの先生でも呼んで、叩き込んでもらうか」

私の返事なんて待たず、一真は蛍の手を引いて歩き出す。

そして、ふと立ち止まった。

左手の結婚指輪を静かに外すと、ためらいもなく床へ放り投げる。「これも、もういらない」

指輪はカラン、と乾いた音を立てて床に落ち、コロコロと転がって会場の隅へ消えた。

あの指輪は、私が選んだものだった。一真はとても気に入って、ずっと外さなかったのに。

今は、こんな簡単に捨ててしまえるんだ。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
9 Bab
บทที่ 1
อาการร่านของฉันมักจะปะทุขึ้นในทุกค่ำคืนที่เงียบสงัด เหมือนงูจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนเลื้อยอยู่ภายในร่างกาย ฉันรู้สึกคันจนแทบทนไม่ไหว ความกระหายทวีคุณยิ่งกว่าเดิมหลังจากที่สามีของฉันเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ร่างกายของฉันก็ขาดการปลอบประโลมจากสามี ทำให้ร่านมากยิ่งขึ้น ของใช้ภายในบ้านที่มีขนาดใหญ่ ฉันก็นำมาใช้ทั้งหมดแล้วตอนนี้เหมือนฉันกำลังอยู่ในวัยกำหนัด ความต้องการทางร่างกายรบกวนการใช้ชีวิตประจำวันของฉัน ซึ่งมันทั้งเจ็บปวดและมีความสุข วันนั้นฉันอยากจะไปเก็บข้าวโพดในไร่กลับบ้านมาสองสามฝัก แต่ทันทีที่เดินเข้าไปในไร่ข้าวโพด ร่างกายของฉันเหมือนต้องมนต์ สายตาพร่าเบลอ ทั้งร่างกายร้อนรุ่ม ฉันรู้ว่าอาการป่วยที่แปลกประหลาดของฉันมันกำลังกำเริบขึ้นอีกครั้งแล้ว ฉันรีบถอดกางเกงลง ก่อนถูไถร่างกายกับต้นข้าวโพด แต่ต้นข้าวโพดเหล่านั้นมันบางเกินไปทว่าตอนนี้ไม่มีสิ่งอื่นที่จะมาทดแทนได้แล้ว ดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้สิ่งนี้ความรู้สึกคันยุบยิบทำให้ฉันเหมือนกลายเป็นอีกคนหนึ่ง ฉันตกอยู่ในห้วงอารมณ์ลึก เสียงหอบหายใจแหบพร่าของฉันดังก้องไปทั่วไร่ข้าวโพดฉันใช้บั้นท้ายเสียดสีไปมาอย่างต่อเนื่อง ความเสียวซ่านแล
Baca selengkapnya
บทที่ 2
หลังกลับมาถึงบ้าน ฉันก็ไม่มีแก่ใจที่จะกินข้าว ภายในสมองนึกถึงแต่ดุ้นที่เห็นในไร่ข้าวโพดฉันเอนตัวนอนบนเตียงในบ้าน คอเสื้อหลุดออกจากไหล่เล็กน้อย บนหน้าผากมีเหงื่อไหลซึมเบา ๆ ขาเรียวยาวทั้งสองข้างเกร็งขึ้นอย่างไม่รู้ตัวแม้ฉันจะอายุเข้าเลขสี่แล้ว แต่รูปร่างก็ยังดูดีเหมือนเดิม มีทุกอย่างที่ต้องการ เมื่อมองลงที่หน้าอกอวบอิ่มของตนเอง ร่างกายของฉันก็เหยียดตัวตรงทันทีช่วงนี้เป็นช่วงฤดูร้อน ไม่รู้ว่าทำไมโรคที่แปลกประหลาดกลับทวีคุณความรุนแรงมากยิ่งขึ้นได้ยินมาว่าในหมู่บ้านมีหมอคนใหม่มา ฉันกัดปากตัวเอง ท่าทางหนักใจมาก หรือว่าฉันควรไปหาหมอ หากหลังจากนี้อาการของฉันมันรุนแรงยิ่งกว่าเดิมจะทำอย่างไร?เมื่อคิดถึงตรงนี้ เช้าวันรุ่งขึ้นฉันก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบไปที่คลินิกในหมู่บ้านเมื่อฉันเดินทางมาถึงคลินิก คาดไม่ถึงว่าคุณหมอที่อยู่ด้านในจะยังหนุ่มและรูปร่างดีเขาเดินเข้ามาหาฉันพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ทราบว่าไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับ?”ฉันกะพริบตาปริบ ๆ ใบหน้าเก้อกระดาก ท้ายที่สุดแล้วโรคประหลาดนี้ก็ยากที่จะอธิบาย อีกทั้งเมื่อต้องเล่าให้ชายหนุ่มฟัง มันก็ทำให้ฉันพูดไม่ออกเมื่อเห็นท่าทางลำบากใจและ
Baca selengkapnya
บทที่ 3
ฉันรู้สึกว่าเวลาเพิ่งผ่านไปไม่นาน เขาก็ตรวจเสร็จแล้ว ฉันมองเขาด้วยสายตาตื่นตระหนกพร้อมเสื้อผ้าที่เปียกแฉะตอนที่ฉันก้มหน้าลงมอง ฉันเห็นเป้ากางเกงของเขาตื่นขึ้นจนโป่งนูนเขาดันแว่นตา ก่อนมองฉันด้วยสายตาจริงจัง “หลังจากตรวจดูแล้ว นี่เป็นอาการเสพติดเซ็กส์แน่นอนครับ อีกทั้งยังรุนแรงมากด้วย ผมขอแนะนำให้คุณมาระบายความปรารถนากับผมที่นี่ทุกวัน จนกว่าอาการจะดีขึ้นนะครับ”ฉันลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อคิดว่าในอนาคตจะต้องเป็นอย่างนี้ตลอด ฉันก็ตอบตกลงทันทีตอนที่ฉันรายงานตัวกับเขาในคืนแรก ฉันตั้งใจว่าจะกลับไปปลอบประโลมรูรักของตนเองที่บ้านสักรอบในขณะที่ฉันนอนลงบนเตียงที่คุ้นเคยนั้นอีกครั้ง ฉันก็ถอดเสื้อผ้าออกอย่างเขินอาย นิ้วที่หยาบกร้านของเขาถูไถไปที่ส่วนลับของฉัน ด้านบนก็สัมผัสลูบไล้บนปุ่มกระสันอย่างต่อเนื่อง ด้านล่างก็ใช้นิ้วกระตุ้นรูรักขนาดเล็กแววตาของฉันไม่แจ่มใสดังเดิม แต่มันกลับเหมือนมีม่านหมอกปกคลุมอยู่จาง ๆ “เจ็บ…” ฉันพูดออกมาอย่างแทบจะอดกลั้นไว้ไม่ไหวฉันสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่านิ้วที่เรียวยาวของเขากำลังเลื่อนลงมาด้านล่าง และสอดเข้าไปในรูรักของฉันอย่างแผ่วเบาความว่างเปล่าถูกเติมเต็
Baca selengkapnya
บทที่ 4
ปลายลิ้นหยาบสอดแทรกเข้ามาตรงกลางอย่างต่อเนื่อง ทำให้รูรักของฉันฉ่ำไปด้วยน้ำเขาดูท่าทางกระหายมาก พร้อมดูดเลียน้ำรักจนสะอาดหมดจดใบหน้าฉันแดงซ่าน ก่อนจะมองหมอหนุ่มในคลินิกชนบทคนนั้นด้วยสายตาไม่เข้าใจ น้ำรักของฉันมันอร่อยขนาดนั้นเชียวเหรอ?แต่อย่างไรก็ตามฉันก็รู้สึกมีความสุขและตื่นเต้นมากอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อมองผ่านเสื้อผ้าที่นูนเด่นออกมา ฉันก็รู้สึกว่าร่างกายของหมอหนุ่มคนนี้ดูท่าจะกำยำเป็นพิเศษหลังจากรักษาเสร็จแล้ว ฉันก็หน้าแดงจนไม่กล้าพูดอะไร ความคันที่มีในร่างกายก็ได้บรรเทาลงมุมปากของคุณหมอยังมีคราบน้ำที่น่าสงสัยเปรอะเปื้อนอยู่ เมื่อคิดถึงตรงนี้ฉันก็… เขาหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดปากอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะนั่งลงแล้วมองหน้าฉัน “จากการรักษาครั้งแรกพบว่าร่างกายของคุณนั้นอ่อนไหวมาก ผมจะสั่งขี้ผึ้งให้นะครับ คุณต้องทามันทุกคืน และคืนพรุ่งนี้กลับมารักษาอีกครั้ง”หลังจากฉันรับยาแล้ว ฉันก็รีบออกจากคลินิกทันที เพียงแค่นึกถึงคลินิกแห่งนั้นร่างกายของฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุคืนพรุ่งนี้ฉันจะต้องกลับมารักษาที่คลินิกอีกครั้ง แม้วิธีการรักษาจะแปลกประหลาดไปเสียหน่อย แต่ม
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ฉันรู้สึกเหมือนจะทนไม่ไหวแล้ว และรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกำลังปิดกั้นรูรักของฉันอยู่ เมื่อก้มลงมองก็เห็นมือทั้งสองข้างและเห็ดโคนใหญ่ของคุณหมอความคิดบ้า ๆ บางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในสมองของฉัน หรือเขาคือคนที่อยู่ในไร่ข้าวโพดวันนั้น?หัวเห็ดขนาดใหญ่กำลังแทรกตัวผ่านรูรักของฉันอย่างต่อเนื่อง ดวงตาของฉันแดงก่ำขึ้นด้วยความทรมานเมื่อสัมผัสได้ว่าฉันกำลังจะถึงขีดจำกัดแล้ว ฉันก็จับมือของคุณหมอเอาไว้แน่น มือทั้งสองข้างสัมผัสกับหัวเห็ดอุ่นร้อนอย่างแผ่วเบา บรรยากาศอึดอัดยากอธิบายปกคลุมทั่วบริเวณปลายนิ้วของเขาสะกิดที่รูรักฉัน ตามมาด้วยเสียงหอบกระชั้น หัวเห็ดนั้นกำลังแทรกตัวเข้าไปในร่างกายฉันแล้วความรู้สึกเหมือนร่างกายถูกเติมเต็มมันยอดเยี่ยมเหลือเกิน คิดไม่ถึงเลยว่าคุณหมอจะแข็งแรงจนน่าตกใจแบบนี้ เมื่อนึกถึงสามีที่อายุสั้นของฉัน เขาไม่เคยมอบความรู้สึกแบบนั้นให้กับฉันมาก่อนในที่สุดกลีบดอกไม้ก็ได้พบกับก้านที่เหมาะสม เสียงน้ำไหลดังเจ๊าะแจ๊ะคิดไม่ถึงคนหนุ่มจะมีลูกเล่นเยอะแบบนี้ ตอนนั้นฉันรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ รูรักได้รับการทรมานจนพูดอะไรไม่ออกทันใดนั้นคุณหมอก็ถอนตัวออกไป ร่างกายของฉันวูบโ
Baca selengkapnya
บทที่ 6
เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนแนบร่างกายทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายตัว ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ตอนที่ปลายเท้าแตะพื้น ตัวของฉันก็เกือบจะสะดุดล้มลงไปหลังจากผ่านไปสักพักชายสองคนก็เดินกอดคอกันเข้ามา ชายคนนั้นถือรีโมทที่คุณหมอเพิ่งควบคุมอยู่เมื่อครู่นี้ เมื่อถูกคนอื่นจับได้แบบนี้ฉันก็รู้สึกอับอายขึ้นมาเล็กน้อย พวกเขาทั้งสองคนเดินมาล้อมตัวฉันไว้ ฉันไม่รู้ว่ากล้องที่อยู่ด้านหลังยังถ่ายเอาไว้อยู่หรือเปล่ากลิ่นฮอร์โมนเพศชายของอีกฝ่ายนั้นอบอวลรุนแรงมาก ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเนยที่อยู่กลางระหว่างขนมปัง ลมหายใจของคุณหมอรดต้นคอฉัน ที่ข้างหูฉันก็มีเสียงทุ้มต่ำน่าฟังดังขึ้น “ไม่ต้องกลัว ทั้งหมดนี้เพื่อการรักษา ถ้ามีสองคนจะรักษาได้เร็วยิ่งขึ้น คุณก็อยากหายเร็ว ๆ ใช่ไหม!” คำพูดของคุณหมอกระแทกใจฉันอย่างแรง ฉันอยากรักษาโรคประหลาดนี้ให้หายไปเร็ว ๆ ดังนั้นฉันต้องพยักหน้าเหมือนถูกผีสิง และให้ความร่วมมือกับพวกเขาทั้งสอง พวกเขาดูแลทุกส่วนของร่างกายฉัน ไม่เพียงเท่านั้นฉันรู้สึกเหมือนว่าฉันจะแยกจากพวกเขาไม่ได้ภายในบ้าน ภายในคลินิก พวกเราทิ้งร่องรอยเอาไว้ทุกที่ และทุกครั้งมักจะมีกล้องจับภาพพวกเราอยู่ด้านหลังเสมอ ซึ่
Baca selengkapnya
บทที่ 7
ฉันค่อย ๆ ขยับตัวออกจากหน้าจอ เมื่อฮุยจื่อเห็นว่าฉันไม่ได้อยู่ในจอแล้ว เขาก็หันไปพูดกับหน้าจอพร้อมรอยยิ้มว่า “นางเอกของพวกเราค่อนข้างขี้อาย ทุกคนอย่าได้ถือสาเลย แต่พวกคุณก็รู้ใช่ไหมว่าฉันหมายถึงอะไร? ในด้านอื่น ๆ นางเอกของพวกเราค่อนข้างเปิดกว้างมาก”หลังจากพูดจบเขาก็ส่งสายตาให้ฉัน ฉันรีบเดินออกไปด้วยความไม่สบายใจทันที ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาทั้งสองคนจะพาฉันมาถึงจุดนี้ พวกเขาให้ฉันเข้าไปด้านในอีกครั้ง ตอนที่ฉันเดินเข้าไป ฉันกลับเห็นคนไม่คุ้นหน้าหลายคนภายใน สายตาร้อนแรงของพวกเขาที่มองมา ทำให้ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยเล็กน้อยพวกเขามองฉันพร้อมรอยยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “นางเอก ในที่สุดพวกเราก็ได้เจอนางเอกแล้ว” ฉันเองก็ไม่รู้ว่าคำว่านางเอกที่เขาพูดถึงนั้นหมายถึงอะไร ฉันจึงทำได้เพียงยิ้มอย่างเก้อกระดากฮุยจื่อยื่นขวดน้ำมาให้ฉัน ฉันรับมาดื่มทันทีโดยไม่ติดใจสงสัยอะไร ฉันกำลังกระหายพอดี ดังนั้นจึงดื่มหมดขวด หลังจากดื่มน้ำขวดนั้นของฮุยจื่อแล้ว คุณหมอที่อยู่ตรงหน้าฉันก็แยกร่างกลายเป็นหลายคน ฉันมึนและปวดหัวมาก ในขณะที่ชายกลุ่มนั้นกำลังเดินเข้าใกล้ สายตาของฉันก็ดำมืด ตอนที่ฉันได้สติขึ้นมาอีกครั
Baca selengkapnya
บทที่ 8
นิ้วเรียวยาวของคุณหมอจับมือฉัน “พี่สาว อย่าเพิ่งโมโห ตอนนั้นคุณไม่รู้สึกสนุกเหรอ? ร่างกายของคุณมันซื่อตรงกว่าปากอีกนะ ตอนนี้ขอเพียงแค่มีผู้ชายมาสัมผัสร่างกายพี่เบา ๆ ตัวของพี่ก็คงจะอ่อนระทวยไปแล้ว”“ข่าวลือที่อยู่ในหมู่บ้านผมก็รู้ดี คุณคิดว่าถ้าฉันส่งคลิปวิดีโอให้ทุกคนดู คุณก็คงอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้หรอกนะ”พวกเขามันเป็นไอ้สารเลว หากคลิปวีดีโอนั้นถูกเผยแพร่ออกไป ฉันคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้จริง ๆน้ำขวดนั้นก็มีปัญหาเหมือนกัน ไม่รู้ว่ามีอีกกี่คนที่ทำกับฉันในขณะที่ฉันไม่รู้สึกตัว…ตอนที่ตอบตกลงกับพวกเขาไป ฉันคงถูกผีสิงเข้าจริง ๆ ฉันทำได้เพียงต้องให้ความร่วมมือกับพวกเขา ฉันรู้สึกเหมือนถูกกักขังอยู่ที่นี่ ทุกคืนฉันต้องไลฟ์สดร่วมกับพวกเขาทั้งสองคน ไม่รู้ว่าคุณหมอสั่งยาอะไรให้ฉันกิน ตอนกลางคืนฉันจะรู้สึกเงี่ยนง่านผิดปกติ อีกทั้งความอยากยังทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นฉันเห็นรูรักที่บอบบางของตัวเองบนหน้าจอ ถุงน่องสีดำตัดกับผิวขาวเหมือนหิมะของฉัน คนที่เข้ามาดูไลฟ์สดมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ฉันรู้สึกเหมือนไม่เป็นตัวเองมากยิ่งขึ้น ฉันกลายเป็นหุ่นยนต์ที่รู้จักแต่เสร็จสมคนภายในห้องเปลี่ยนหน้าค่า
Baca selengkapnya
บทที่ 9
พวกเขาจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ฉันด้วยซ้ำ ในงานเลี้ยงนี้ฉันเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว และเป็นอาหารหนึ่งเดียวบนโต๊ะของพวกเขา ในขณะที่กำลังสนุกสนาน ฉันกัดหัวเห็ดของเถ้าแก่คนหนึ่ง เสียงโหยหวนดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ ฉันหัวเราะออกมาอย่างยินดี มุมปากยกยิ้มขึ้นแต่จุดจบคือฉันโดนขังเอาไว้ ชายทั้งสองคนก้มหัวขอโทษ “เถ้าแก่ พวกเราขอโทษด้วยนะครับ เมื่อกลับไปแล้วพวกเราจะเพิ่มปริมาณยา จะไม่มีทางให้เกิดเรื่องแบบนี้ซ้ำสอง สินค้าใหม่ของพวกเรายังมีอีกหลายคน พวกคุณลองชิมดูได้”เมื่อพูดจบเขาก็ตบหน้าฉันอย่างแรง ความรู้สึกแสบร้อนปรากฏขึ้นบนใบหน้า พวกเขาทั้งสองเหมือนหมาที่เอาแต่ขอโทษคนเหล่านั้นอย่างต่อเนื่อง ฉันถูกพวกเขาพาขึ้นรถและนำตัวกลับไปที่หมู่บ้านเพื่อลงโทษที่ทำความผิดร้ายแรงคุณหมอทดลองยาตัวใหม่ที่เพิ่งวิจัยได้กับร่างกายของฉัน ร่างกายของฉันอ่อนยวบทรุดตัวลงนั่งที่พื้น ตอนนั้นเหมือนมีมดนับพันตัวกำลังกัดกินร่างกายของฉัน ฮุยจื่อถ่มน้ำลายออกมา “ผู้หญิงคนนี้ไม่มีค่าอะไรแล้ว ไม่รู้ว่าหัวหน้าหมู่บ้านไปเจอคนใหม่จากที่ไหน ฉันคิดว่าน่าจะทำเงินได้เยอะ ถ้ากลับไปแล้วก็ประมูลเธอซะ ถือว่าเป็นการทำเงินครั้งสุดท้าย”ก
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status