เธอคือยาของฉัน

ไม่มีใครรู้ว่าจริง ๆ แล้วฉันเป็นคนเสพติดเซ็กส์

ในคืนที่บริษัทจัดทริปไปแช่น้ำพุร้อนกลางป่า ฉันดันลืมเอายาไปด้วย อีกทั้งยังต้องนอนในเต็นท์เดียวกับเพื่อนร่วมงานชายคนหนึ่ง

ดังนั้นฉันจึงร้องไห้พร้อมกับถึงจุดสุดยอดต่อหน้าเพื่อนร่วมงานชายคนนั้น

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กว่าจะได้กลับ และฉันก็เริ่มควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้แล้ว...

......

ตอนที่หัวหน้าเดินมาบอกเราว่าคืนนี้ต้องค้างคืนอยู่ที่บ่อน้ำพุร้อนกลางป่า

หัวใจของฉันก็เริ่มเต้นแรงไม่เป็นจังหวะทันที

เพราะฉันเป็นคนเสพติดเซ็กส์

ถ้าเผลอมีการสัมผัสตัวผู้ชายเข้า ต่อให้เป็นสัมผัสเพียงเล็กน้อย อารมณ์ก็จะพลุ่งพล่าน บางครั้งรุนแรงราวกับไฟลุกท่วมทั้งตัว แค่ขยับเพียงเล็กน้อยก็เหมือนจะถึงจุดสุดยอดแล้ว

เรื่องนี้มันน่าอายมาก ฉันไม่เคยบอกใครเลย

ฉันนึกว่าพอโตเป็นผู้ใหญ่แล้วอาการพวกนี้คงจะดีขึ้นเอง ทว่าร่างกายกลับยิ่งควบคุมยากขึ้นทุกที กระทั่งเกือบเผลอครางออกมาในที่สาธารณะเลยด้วยซ้ำ

สุดท้ายฉันก็ฝืนกลืนความอับอายที่แทบจะถาโถมท่วมตัวเองไปพบหมอจนได้ยามา

แต่ทริปบริษัทในครั้งนี้ออกเดินทางกันอย่างรีบเร่ง ฉันเลยลืมกล่องยาไว้ที่บ้าน

และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กว่าจะได้กลับบ้าน

ฉันฝืนกดความหวาดกลัวในใจเอาไว้ พลางบอกตัวเองต้องอดทนให้ได้ แล้วก็เดินตามอยู่ด้านหลัง

ในตอนนั้นเอง หัวหน้าก็พูดขึ้นมาว่า

"โรงแรมถูกจองเต็มหมดแล้ว พวกเรามีเต็นท์อยู่ แต่อาจต้องนอนเบียดกันหน่อย เสี่ยวซ่ง เธอไปนอนเต็นท์เดียวกับจงติ้งตรงโน้นนะ"

ก็เลยกลายเป็นสภาพอย่างที่เห็นตอนนี้

ฉันต้องมานอนเบียดอยู่ในเต็นท์เดียวกับผู้ชายร่างสูงแปลกหน้าคนหนึ่ง ในขณะที่ตัวเองเป็นคนที่มีอาการเสพติดเซ็กส์ที่ลืมเอายาติดตัวมาด้วยอีกต่างหาก

ฉันหดตัวมุดไปจนสุดมุมเต็นท์พลางกัดริมฝีปากแน่นและหลับตาลง บอกตัวเองให้รีบหลับก่อนที่ฤทธิ์ยาจะหมดลง...

แต่ในตอนนั้นเอง จงติ้งก็ขยับตัวเข้ามาใกล้

"เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?"

อุณหภูมิร่างกายของเขาส่งผ่านมาทางแผ่นหลัง ทำให้ผิวกายฉันเริ่มสั่นระริก

"มะ...ไม่เป็นไร ขอบคุณค่ะ"

ขอร้องล่ะ ช่วยอยู่ให้ห่างจากฉันหน่อย

ความรู้สึกเสียวซ่านจากผิวกายที่เสียดสีกับเนื้อผ้าแล่นชัดเจนไปทั่วทั้งตัว ฉันรู้ดีว่าช่วงเวลาที่ทรมานที่สุดกำลังจะมาถึงแล้ว

ฉันฝืนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ตอนนี้เป็นเที่ยงคืนตรง ห่างจากครั้งล่าสุดที่กินยาไปเกินหกชั่วโมง

ฤทธิ์ยาคงใกล้จะหมดลงแล้ว