หยกโลหิต พิธีบรรลุนิติภาวะ

หมู่บ้านเราอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขา มีแหล่งแร่หยกโลหิตอยู่ในพื้นที่

มีคำเล่าลือว่าหากใช้หยกโลหิตทำเตียง นอนไปนานๆ จะทำให้อ่อนวัยไปตลอดกาล

หยกโลหิตเป็นสิ่งที่หายาก การขุดก็ยากยิ่งกว่า ดังนั้นหมู่บ้านเราจึงร่ำรวยมาก

แต่ทั้งหมู่บ้านมีแต่ผู้หญิงไม่มีผู้ชาย

ฉันมีพี่สาวสองคน เดิมทีควรจะมีพี่ชายสามคน แต่พวกเขาถูกฆ่าตายตั้งแต่แรกเกิด

ฉันเคยเห็นการกำจัดทารกชายชายตระกูลครั้งหนึ่ง ทารกเพศชายที่เพิ่งเกิดจะถูกปิดปากไม่ให้ร้องไห้ออกมาแม้แต่น้อย

"ผู้ชายมีสันดานต่ำช้า ถ้าหากเสียงร้องไห้ไปทำให้เทพเจ้าภูเขาโกรธ หมู่บ้านเราจะถูกทำลายล้าง!"

เมื่อถึงสระน้ำลึกด้านหลังภูเขา พวกเขาก็จะโยนทารกลงไป หลังจากดิ้นรนอยู่สองสามครั้ง ทารกชายก็จมลงไป

ฉันเดินตามหลังไปชะโงกหน้าดู สระน้ำขนาดใหญ่เต็มไปด้วยกะโหลกศีรษะที่สะสมมานานหลายปี กะโหลกศีรษะที่เก่าแก่โดนแมลงกัดแทะจนไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นกะโหลกศีรษะอีกต่อไป

ย่าเป็นหัวหน้าเผ่าของหมู่บ้าน ดูแลทุกเรื่อง ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของเธอ

ชิงชิงพี่สาวคนโตของฉันอายุสิบแปดปี กำลังจะมีการจัดพิธีบรรลุนิติภาวะขึ้น

แต่ย่าที่รักเธอมากมาตลอดกลับไม่อนุญาตให้เธอเข้าร่วม พี่สาวพยายามออดอ้อนแต่กลับถูกย่าตบหน้า

"บังอาจ! ย่าบอกว่าเข้าร่วมไม่ได้ก็คือเข้าร่วมไม่ได้"

ย่าอายุเก้าสิบเก้าปีแล้ว แต่ยังมีเรี่ยวแรงมาก หน้าของพี่สาวบวมขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นหลานรักน้ำตาไหล ย่าถอนหายใจพลางลูบหน้าที่เรียบเนียนของพี่สาว "ย่าทำเพื่อหนูนะ ถ้าเข้าร่วมพิธีบรรลุนิติภาวะ หนูก็จะเป็นหัวหน้าเผ่าไม่ได้อีก"

พี่สาวกอดแขนย่าเขย่าด้วยความดีใจ "ย่าจะให้หนูเป็นหัวหน้าเผ่าเหรอคะ!"

คุณย่ายิ้มแต่ไม่พูดอะไร มือที่เหี่ยวย่นลูบไล้แขนขาวเนียนของพี่สาว ดวงตาที่ควรจะขุ่นมัวกลับเปล่งประกายอย่างน่าประหลาด

สาวน้อยในชุดงดงามต่างพากันเข้าแถวเดินเข้าสู่ศาลบรรพชน เมื่อออกมาแต่ละคนใบหน้าเปล่งปลั่งแดงระเรื่อ แฝงด้วยความเขินอาย หลายคนถึงกับหนีบขาเดินด้วยท่าทางสั่นสะท้าน

พี่สาวคว้าแขนพี่สาวในตระกูลที่เพิ่งเดินออกมา ถามเธอด้วยความสงสัยว่าพิธีบรรลุนิติภาวะคืออะไรกันแน่

ทำไมแต่ละคนที่เดินออกมาถึงได้มีสีหน้าที่ทั้งเจ็บปวดและเปี่ยมสุขไปพร้อมกันแบบนั้น

พี่สาวในตระกูลใบหน้าแดงระเรื่อ น้ำเสียงสั่นไหวแฝงไปด้วยความอ่อนหวานแบบหญิงสาวที่เติบโตเต็มที่ ราวกับอยากจะบอกอะไรพี่สาวคนโต แต่พอเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอก็ยิ้มอย่างลึกลับแล้วพูดเพียงว่า "ไม่มีอะไรหรอก แค่ทำเรื่องสนุกๆ บางอย่างเท่านั้นเอง"

กลางดึกพี่สาวปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาเพื่อคอยดูทางให้เธอ เพราะเธอต้องการแอบไปที่ศาลบรรพชนเพื่อค้นหาความจริงด้วยตัวเอง

"แต่พี่คะ ย่าบอกไว้ว่าถ้าพี่จะเป็นหัวหน้าเผ่า ห้ามเข้าไปในศาลบรรพชนเพื่อร่วมพิธีบรรลุนิติภาวะนะคะ"

พี่สาวบีบข้อมือฉันแน่นแล้วพูดว่า "เรื่องนี้มีแค่แกเท่านั้นที่รู้ ถ้าย่าจับได้ ก็แปลว่าแกเป็นคนเอาไปฟ้อง!"

"ทำไมฉันถึงร่วมพิธีบรรลุนิติภาวะไม่ได้? ย่านั่นแหละที่ไม่อยากให้ฉันมีความสุข!"

พี่สาวมีแววตาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง ราวกับว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าในศาลบรรพชนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

ค่ำคืนนี้เงียบสงัด แสงเทียนในศาลบรรพชนไหววูบไปมาตามแรงลม

ฉันแอบอยู่ในมุมมืด คอยตบยุงไปด้วยเสียงแปะๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของยามค่ำคืน

เอ๊ะ? ไม่ถูก เสียงเหมือนจะมาจากข้างในศาลบรรพชนนะ

พร้อมกันนั้นยังมีเสียงสะอื้นของพี่สาวดังมาอีกด้วย

"พี่คะ! พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม!"

ฉันคิดว่าเกิดเรื่องอะไรกับพี่สาวจึงพยายามผลักประตูเข้าไป แต่กลับพบว่าประตูถูกพี่สาวล็อกจากข้างใน

"ไม่... ไม่เป็นไร..."

พี่สาวลากเสียงทุกคำ ทำให้ฉันรำคาญยิ่งกว่าการฟังเสียงร้องของจักจั่นในฤดูร้อนเสียอีก

เสียงข้างในดังขึ้นเรื่อยๆ ฉันเริ่มไม่สบายใจจึงตัดสินใจปีนหน้าต่างเพื่อดูให้แน่ใจว่าพี่สาวปลอดภัยดี

แต่หน้าต่างอยู่สูงมาก แม้ว่าฉันจะเขย่งปลายเท้าและเกาะขอบหน้าต่างไว้ ก็ยังมองไม่เห็นภาพรวมภายในศาลบรรพชนได้ชัดเจน

ฉันมองเห็นเพียงลางๆ ว่ามีโซ่เหล็กสี่เส้นผูกติดกับเสาสี่ต้น และเหมือนจะมีบางสิ่งถูกล่ามไว้บนพื้น โซ่เหล็กกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง

พี่สาวสวมเพียงชุดชั้นในตัวเล็กๆ นั่งอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังที่เรียบเนียนของเธอขยับขึ้นลงเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอ